เกิดแล้วก็ต้องตาย เกิดมาเพื่อทำความดีตายไปด้วยใจที่ผ่องใส นั่นแหละเป็นกำไรของชีวิต #ลดกรรมด้วยธรรมะ

คนเราเกิดมาแล้วก็ต้องตาย จะกลัวไปทำไม ความตายเป็นของธรรมดา ไม่มีใครหนีพ้น พระพุทธเจ้าก็เสด็จดับขันธ์ พระอรหันต์ทั้งหลายก็ดับขันธ์

ให้พิจารณาอยู่เสมอว่า กายนี้ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ วันนี้ยังแข็งแรง พรุ่งนี้อาจเจ็บไข้ได้ วันนี้ยังเดินได้ พรุ่งนี้อาจเดินไม่ได้ วันนี้ยังพูดได้ พรุ่งนี้อาจพูดไม่ได้ นี่เป็นธรรมดาของสังขาร อย่าไปทุกข์กับความแก่ อย่าไปทุกข์กับความเจ็บ อย่าไปทุกข์กับความตาย เพราะมันเป็นของคู่กันกับชีวิต เกิดมาแล้วก็ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย ไม่มีใครหลีกพ้นได้

ให้เตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ เตรียมใจไว้ อย่าเตรียมแต่ทรัพย์สมบัติ เอาไปไม่ได้ ลูกหลานก็เอาไปไม่ได้ บ้านช่องก็เอาไปไม่ได้ ร่างกายนี้ก็เอาไปไม่ได้ สิ่งที่ติดตามเราไปคือบุญและบาปที่เราทำไว้ เมื่อยังมีชีวิตอยู่ก็ให้รีบทำความดี ทำใจให้สงบ รักษาศีล ภาวนา นึกถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ไว้เสมอ ฝึกใจให้มีที่เกาะ มีที่พึ่ง เมื่อถึงเวลาจะจากโลกนี้ไป ใจจะได้ไม่หวั่นไหว

คนแก่บางคนเอาแต่บ่นลูก บ่นหลาน บ่นโน่น บ่นนี่ ใจก็หาความสุขไม่ได้ ยิ่งบ่นก็ยิ่งทุกข์ ยิ่งยึดก็ยิ่งทุกข์ ต้องรู้จักปล่อยวาง ของทั้งหลายไม่ใช่ของเรา ลูกหลานก็มีกรรมของเขา เรามีหน้าที่ทำความดีของเรา ต้องมีเมตตา พูดดี คิดดี ทำดี อย่าเอาแต่ใจตนเอง อย่าถือว่าตัวเองแก่แล้วใครจะต้องมาคอยรับใช้ คนมีเมตตาอยู่ที่ไหน คนก็รัก คนใจเย็นอยู่ที่ไหน คนก็สบายใจ คิดดีก็เป็นทางเย็น คิดไม่ดีก็เป็นทางร้อน ใจของเรานี่เองเป็นเหตุให้สุขและทุกข์

ถ้าฝึกใจได้ก็มีความสุขได้ทุกวัน แม้จะมีโรคภัย อย่าไปคิดว่าสายเกินไปที่จะเปลี่ยนตนเอง ตราบใดที่ยังหายใจอยู่ก็ยังทำความดีได้ ยังแก้ไขตนเองได้ วันนี้ดีกว่าเมื่อวาน พรุ่งนี้ดีกว่าวันนี้ ก็ยังเป็นประโยชน์แก่ตนเอง

ให้นึกถึงความตายไว้ แต่ไม่ใช่ให้นึกแล้วกลัว ให้ให้นึกแล้วไม่ประมาท ให้นึกแล้วรีบสร้างความดี เพราะไม่รู้ว่าวันไหนจะเป็นวันสุดท้าย