Transcription
Μας δίνει την ευκαιρία και πάλι ο Κύριος να μαζευτούμε στο επί του αυτό και να πιάσουμε το λόγο του Θεού στα χέρια μας, αδερφοί. Η χριστιανική ζωή, αδερφοί, δεν είναι μία θρησκεία. Δεν είναι ένα καθηκοντολόγιο στο οποίο έχουμε τα καθήκοντά μας, ε, και άμα τα καθήκοντά μας αυτά τα τηρήσουμε, τότε θα 'μαστε καλά παιδιά. Αλλά ακολουθούμε έναν Θεό ζωντανό, αδερφοί.
Ερχόμαστε κάθε φορά, έχουμε πει πολλές φορές, ότι λέει πο μέσα μερικές λέξεις, αδερφοί, ο λόγος του Θεού, οι οποίες κάνουν μία κίνηση μέσα μας. Μία από αυτές τις λέξεις είναι η λέξη "προς καρτερούν ς". Μ' αρέσει πάρα πολύ αυτή η λέξη, "προσκαρτερούντας". "Προς καρτερούν ς" σημαίνει ότι κάθε μέρα που ξημερώνει, ήρθε το πρωί, άνοιξε, μπήκε το φως της μέρας και άνοιξα τα μάτια μου. Τι προς καρτερώ; Προς καρτερώ κάτι. Προς καρτερώ μία κίνηση Θεού να 'ρθει ο Κύριος και να κινήσει εκεί τα ύδατα, εκεί που περιμένουν οι άρρωστοι στην κολυμβήθρα.
Πιάνω το λόγο του Θεού στο σπίτι μου να τον ανοίξω. Έχω μια καρδιά που προσκαρτερεί κάτι να κάνει ο Θεός, κάτι να μου μιλήσει, κάτι να... κάτι να μου πει, να μου δώσει μια κατεύθυνση, να μου δώσει μια οδηγία, μια παρηγοριά, ε, κάτι να κάνει ο Θεός, να κινηθεί ο Θεός.
Έρχομαι στην εκκλησία και γονατίζουμε να προσευχηθούμε. Περιμένω κάτι να γίνει. Ακούω το λόγο, περιμένω κάτι ο Θεός να μου πει. Θα 'χουμε κοινωνία, περιμένω μέσα από αυτή την κοινωνία των αδελφών, των αγίων, ο Θεός κάτι να... να καλύψει από τα κενά που έχω εγώ και αντίστοιχα να καλύψω εγώ ένα μικρό μέρος των κενών που έχει ο άλλος. Έτσι είναι το σώμα του Χριστού. Έτσι τα έκανε ο Θεός, ώστε κανείς να μην είναι επαρκής, αλλά ο ένας να έχει ανάγκη τον άλλον. Το χέρι έχει ανάγκη το πόδι, το αυτί έχει ανάγκη τη μύτη, η μύτη έχει ανάγκη τα πνευμόνια και ούτω καθεξής. Και όλα αυτά, αδερφοί, συνεργούν με συνάφεια σε ένα σκοπό. Ο σκοπός είναι τοτο σώμα να κινηθεί με τις εντολές που δίνει ο εγκέφαλος που είναι στο κεφάλι, και η κεφαλή είναι ο Χριστός μαμας.
Αυτό, αδερφοί, δεν γίνεται με αυτοματισμούς. Δεν γίνεται πατώντας ένα κουμπί, αλλά είναι μια πορεία, ε, είναι μια πορεία ζωής όπου μαθητεύοντας, στοίχο διδασκαλία επί διδασκαλία, σστο βαθμό, αδερφοί, που η καρδιά μας είναι απαλή, είναι ευμετάβλητη, εύπλαστη να το πω καλύτερα, στα χέρια του Θεού, τότε ο Κύριος έρχεται και τι κάνει; Μας δίνει ένα σχήμα σύμφωνα με αυτό που θέλει Αυτός. Και ένας από τους τρόπους, αδερφοί, που το Πνεύμα το Άγιο επέλεξε να μας πλάθει, είναι ο λόγος του Θεού. Ευχαριστούμε το Θεό.
Θα συνεχίσουμε, αδερφοί, από το από τη σειρά μαθημάτων που έχουμε ξεκινήσει τελευταία και έχει έναν τίτλο λίγο έτσι παράδοξο. Έχει τον τίτλο "Πνευματικός Πόλεμος". Δεν είναι ευχάριστο να ακούει κανείς για πόλεμο, αλλά πολλές φορές, αδερφοί, όταν υπάρχει μια απειλή από ένα εχθρικό κράτος δίπλα, όσο και εσύ να επιδιώκεις την ειρήνη, πρέπει να εκπαιδευτείς στον πόλεμο για να φυλάξεις την ειρήνη.
Λένε οι σοφοί πολιτικοί και διάφοροι, ας πούμε, μέσα στους αιώνες: "Εάν θέλεις", λέει, "να έχεις την ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο". Και χρησιμοποιούνε και κάποιες εκφράσεις οι άνθρωποι: "Τώρα έχει ο ένας πυρηνικά όπλα, έχει και ο άλλος πυρηνικά όπλα και απολαμβάνουν ειρήνη, γιατί ξέρει ότι ένας αν πατήσει το κουμπί του αλλουνού".
Ε, στα πνευματικά όμως δεν είναι έτσι ακριβώς. Στα πνευματικά, αδερφοί, υπάρχει κάποιος ο οποίος είναι ο αντίδικος. Και απ' την άλλη μεριά, υπάρχει κάποιος ο οποίος τον νίκησε τον αντίδικο. Ε, είναι αυτός... Υπάρχει κάποιος ο οποίος του πείραξε λίγο τη φτέρνα. Υπάρχει κάποιος άλλος, ο Ιησούς μας, ο Χριστός, ο οποίος του συνέτριψε την κεφαλή. Και τώρα εμείς, ως παιδιά Θεού, καλούμαστε, αδερφοί, να συντονιστούμε με τη συχνότητα του Θεού. Αυτό γίνεται δια της υπακοής και δια της πίστεως.
Δεν γινόμαστε, αδερφοί, χριστιανοί επειδή υπογράφουμε ένα μητρ εδώ πέρα μελών και λέμε: "Υπέγραψες, έγινες μέλος της εκκλησίας του Χριστού. Ναι, ωραία, εντάξει, όλα καλά από δω και πέρα". Όχι! Η ζωή του χριστιανού είναι μία συνεχόμενη επιβεβαίωση της σχέσης του, ε, της ζωντανής σχέσεις με ένα πρόσωπο που λέγεται Χριστός. Όταν αυτή η σχέση δουλεύει, τότε ο άνθρωπος μεταμορφώνεται, δυναμώνει, οπλίζεται και αντιμετωπίζει, αδερφοί, καταστάσεις τις οποίες μόνος του δεν θα μπορούσε να τις αντιμετωπίσει.
Είχαμε δει στην αρχή, όταν ξεκινήσαμε αυτή τη σειρά, ότι ο πνευματικός πόλεμος, ξεκινώντας κανείς από το βιβλίο της γενέσεως μέχρι την αποκάλυψη, είναι μια πραγματικότητα. Μια πνευματική πραγματικότητα η οποία έχει επίδραση στο φυσικό κόσμο, αλλά είναι μια πνευματική πραγματικότητα, είτε το πιστεύω είτε δεν το πιστεύω.
Καλούμαστε λοιπόν, αδερφοί, αν θέλουμε να βαδίσουμε νικηφόρα σε αυτή τη ζωή, να ακολουθήσουμε την αντίστροφη στρατηγική του στρουθοκάμηλου. Ο στρουθοκάμηλος βάζει το κεφάλι του μέσα στην άμμο και λέει: "Κανένας δεν με βλέπει", και όλο το σώμα του είναι έξω. "Όλα καλά, όλα καλά". Χάνει ο άλλος συνεχώς μάχες, χάνει συνεχώς εδάφη. "Πώς πάμε; Όλα καλά". Έχει φύγει χαρά από τη ζωή του, έχει φύγει η ελπίδα από τη ζωή του, όλα τα βλέπει μαύρα. "Πώς πάμε; Όλα καλά". Έχεις καταλάβει ποιος κατοικεί μέσα σου, εσύ που τα βλέπεις όλα μαύρα και λες: "Εντάξει, είμαστε και εγώ του Κυρίου";
Βλέπετε, αδερφοί, μας καρ λοιπόν ο Θεός να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που λέμε πνευματικός πόλεμος, πνευματική μάχη, είναι κάτι το οποίο δεν υπάρχει περίπτωση ούτε ένας χριστιανός να μην το βρει μπροστά του. Μας καλεί λοιπόν ο Θεός, αδερφοί, να οπλιστούμε. Τα μέσα τα έχει δώσει όλα ο Κύριος. Τα νέα είναι καλά, αδερφοί. Δεν τα λέμε για να φοβηθούμε αυτά, αλλά τα λέμε ακριβώς για το αντίθετο: να ενθαρρυνθούν και να πάμε να πάρουμε από κει τα όπλα που είναι όλα έτοιμα, από τη στολή, την πανοπλία, την οποία θα δούμε τώρα, να την θούν και να βγούμε έξω να πολεμήσουν. Αυτό είναι... αυτό είναι το μήνυμα, αδφ, του ευαγγελίου, όχι το δικό μου το μήνυμα, αυτό που βγάζουμε ως συμπέρασμα μέσα από το λόγο του Θεού.
Το δεύτερο πράγμα που είδαμε ήταν ότι ο αντίδικος μας, ο αντίπαλός μας, ο εχθρός, έχει, λέει, μία λέξη: "μεθοδίας". "Μεθοδίας", αδερφοί, είναι ένα σύστημα, είναι μία στρατηγική, είναι μία μεθοδολογία. Από τη δουλειά μου, αδερφοί, έχω διαπιστώσει ότι το ζήτημα της μεθοδολογίας, όταν γίνεται μια επιστημονική, ας πούμε, εργασία, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Όλοι γι' αυτό συζητάνε: "Ποια είναι η μεθοδολογία που χρησιμοποίησες;". Δηλαδή, πώς ξεκίνησες, πο βασίστηκε.
Ε, λοιπόν, αυτός ο αντίδικος έχει μέθοδο. Και η μέθοδος είναι... δεν είναι μία. Είναι να βρει στον κάθε έναν το αδύνατο σημείο του και εκεί πάνω να το τουμπάρει, να βρει την αδυναμία του. Αν κάποιος είναι, για παράδειγμα, άνθρωπος πως έτσι στον κόσμο ήτανε θυμώδης και ήτανε αυτό, εκεί πάνω θα το χτυπήσει. Α, ένας άλλος άνθρωπος ήτανε, ξέρω 'γω, ε, τι να πω, σφιχτός πολύ με τα οικονομικά, εκεί πάνω θα τον... θα τον χτυπήσει, να τον ταλαιπωρήσει, να τον παιδέψει. Άλλος θαναι ζηλιάρης, ξέρω 'γω.
Αλλά ο λόγος του Θεού λέει όμως και το και την άλλη πλευρά: "Δεν αγνοούμε", λέει, τα [μουσική]. Το Πνεύμα το Άγιο, η μία από τις δουλειές του Πνεύματος του Αγίου είναι να μας οδηγήσει εις πάσα την αλήθεια. Είναι ένας προβολέας το οποίο φωτίζει και λέει: "Να 'τες οι θέσεις του εχθρού, να 'τες οι μεθοδίας του, να 'τος ο τρόπος που προσπαθεί να σε ξεγελάσει". Αυτό, αδερφοί, το κάνει ο Παράκλητος, το Πνεύμα του Άγιο, όταν το ζητήσουμε, όταν τον εμπιστευτούμε. Έχει λοιπόν μεθοδίας.
Το το άλλο που είχαμε δει, αδερφοί, να θυμίσω, είναι ότι στα πνευματικά ο Κύριος, το γεγονός ότι έδωσε το αίμα του και θριάμβευσε επί του σταυρού, είναι η νίκη μας, αδερφοί. Θριαμβεύσει, λέει, επί του σταυρού, εξάλειψε το καθ' υμών χειρόγραφο, απογύμνωσε τις αρχές και τις εξουσίες. Είχαμε δει μια σειρά από εδάφια στα οποία, αδερφοί, φαίνεται ότι εκεί ο εχθρός είναι νικημένος όταν χρησιμοποιούμε τα όπλα τα οποία ο Θεός μας χάρισε.
Στη συνέχεια, είχαμε δει, αδερφοί, να θυμίσω, ένα παράδειγμα πνευματικού πολέμου μέσα από την Παλαιά Διαθήκη. Είδαμε τον Ιωσαφάτ όταν οι Μωαβίτες και οι Αμμωνίτες ήρθαν εναντίον του. Ποια βήματα ακολούθησε ο άνθρωπος; Και αυτά μας δίνουν, αδερφοί, ωραίους τύπους, ωραία παραδείγματα. Πώς στέκεσαι όταν έχετε μια μεγάλη απειλή; Όταν έχετε ένα νέο το οποίο συγκλονίζει τη ζωή σου; Όταν έχετε μια απειλή που λες: "Πώς θα τα βγάλω πέρα με αυτό; Μετο αυτό το χρέος από την τράπεζα; Με αυτή τη διάγνωση του γιατρού; Ε, με αφεις τις δύσκολες εξετάσεις που πάω να δώσω για το πανεπιστήμιο; Για με αυτή τη δυσκολία που έχω στη δουλειά μου; Με αυτό τον παράξενο γείτονα που έμπλεξα; Με με όλα αυτά πώς θα τα βγάλω πέρα;".
Ο Ιωσαφάτ, αδερφοί, το πρώτο που έκανε, και αυτό είναι παρήγορο, ξέρετε ποιο ήτανε; Ήταν ότι φοβήθηκε. Θα μου πείτε: "Τι τι μήνυμα είναι αυτό;". Ναι, αδρ, φοβήθηκε. Ξέρετε ποιο είναι το μήνυμα; Ότι είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε μηχανήματα. Δεν θα δώ να πούμε ότι είμαστε με ένα φωτοστέφανο, οι αλάνθαστοι, οι δυνατοί που δεν φοβούνται, που δεν πέφτουν, που δεν αποκάμει. Όχι, αδερφοί, άνθρωποι είμαστε και πέφτουμε και χάνουμε το θάρρος μας και φοβόμαστε. Αλλά υπάρχει ένα "αλλά". Δεν βάζουμε τελεία εκεί, βάζουμε μία κόμα. Η πρόταση δεν τελείωσε, συνεχίζεται.
Άρχισε ο Ιωσαφάτ να διακηρύττει: "Κύριε, σου θυμίζω τι είπες εσύ για το λαό σου από το λόγο σου". Πιάστηκε από το λόγο, αδερφοί, να το, να η άγκυρα της ψυχής μας. Πιάστηκε απ' τις υποσχέσεις σου. "Θυμίζω επίσης το τι μας υποσχέθηκες όταν θα πέφτουμε εμείς και θα επιστρέφουμε σε σένα". Ε, και άρχισαν να νηστεύουν, να προσεύχονται και να ζητάνε την παρουσία του Θεού. Η παρουσία του Θεού ήρθε, οι προφήτες μίλησαν, το Πνεύμα τ' Άγιο κινήθηκε. Ο Ιωσαφάτ από ένας φοβισμένος άνθρωπος έγινε ένας ηγέτης με θάρρος, μεταμορφωμένος. Και άρχισαν, λέει, να ψάλλουν και να δοξάζουν. Τι σόι όπλο είναι αυτό; Τι σόι όπλο είναι όταν άρχισαν, λέει, να δοξάζουν και να λατρεύουν; Τότε ο εχθρός κατατροπώθηκε με έναν παράξενο τρόπο, τον οποίο μόνο ο Θεός μπορούσε να τον ε σκαρφιστεί, να το πω έτσι.
Και στη συνέχεια, αδερφοί, είχαμε δει, ξεκινήσαμε να να βλέπουμε την πανοπλία του Θεού και θα το συνεχίσουμε με τη χάρη του Θεού και θα το τελειώσουμε σήμερα. Είμαστε λοιπόν στη σελίδα 1037, αν θ αν θέλετε να ανοίξουμε στους κατα εφεσίους επιστολή. Και είχαμε ξεκινήσει από το σμα κεφάλαιο. Είχαμε διαβάσει από το μέχρι και το 14. Θα το διαβάσω όμως ξανά για να το συνεχίσουμε από το 15 και μετά, για να το θυμηθούμε λίγο ξανά.
"Το λοιπόν, αδελφοί μου, εν δυναμού τε εν κυρίου και εν το κράτη της ισχύος αυτού. Ενδύεται την πανοπλία του Θεού δια να δυνηθεί να σταθείτε εναντίον εις τας μεθοδίας του διαβόλου. Διότι δεν είναι ο πάλλη μόνο εναντίον ει αίμα και σάρκα, αλλά εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας στου σκότους του αιώνος τούτου, εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν της επ ουρανί. Δια τούτου αναλάβετε την πανοπλία του Θεού δια να δυνηθεί να αντισταθείτε εν τη ημέρα τη πονηρά και αφού καταπολεμήσετε τα πάντα να σταθείτε. Σταθείτε λοιπόν περι εζω μένοι την οσφύ σας με αλήθεια και ενδεδυμένοι τον θώρακα της δικαιοσύνης και έχοντες υπο δεδέαγατς ευαγγελίου της ειρήνης. Επί πάση δε αναλάβετε την ασπίδα της πίστεως δια της οποίας θέλετε δυνηθεί να σβέτα πάντα τα βέλλη του πονηρού τα επηρωτων της σωτηρίας και την μάχαιρα του πνεύματος ή της είναι ο λόγος του Θεού. Προσευχόμενοι εν παντί καιρό μετά πάσης προσευχής και δεήσεως δια του πνεύματος εις αυτό τούτο αγρυπνούν ς με πάσα προς καρτέρη και δέηση υπέρ πάντων των αγίων και υπέρ εμού δια να δοθεί σε μέ λόγος να ανοίξω το στόμα μου μετά παρρησίας δια να κάμω γνωστό το μυστήριο του ευαγγελίου υπέρ του οποίου είμαι πρέσβης φορών άλση δια ναλ δια να λαλήσω περί αυτού μετά παρρησίας καθώς πρέπει να λαλήσω."
Μέχρι εδώ, αδερφοί, είχαμε ξεκινήσει να περιγράφουμε την πανοπλία του Θεού. Είχε ξεκινήσει όλα αυτά με τη λέξη "αναλάβετε". "Αναλάβετε" αυτό, αδερφοί, είναι κάτι το οποίο ανήκει στον άνθρωπο. Και έχουμε πει πολλές φορές ότι τα πράγματα στα πνευματικά, αδερφοί, είναι το μέρος του Θεού και το μέρος του ανθρώπου. Δεν υπάρχει, αδερφοί, πνευματική ζωή όπου όλα θα τα κάνει ο Θεός και εγώ απλά θα κάθομαι. Ο Κύριος, αδερφέ, θα τα αναλάβει. Ούτε υπάρχει η πνευματική ζωή "εγώ θα τα κάνω όλα και να δεις τι ωραία όλα θα τακτοποιηθούν". Όχι, αδερφοί! Υπάρχει το μέρος του Θεού και υπάρχει το μέρος του ανθρώπου. Και αυτό είναι το κομμάτι της ελευθερίας του ανθρώπου, αδερφοί, απέναντι σε αυτό το έργο το οποίο κάνει ο Θεός και περιμένει να ανταποκριθώ εγώ, να ανταποκριθείς εσύ, εν ελευθερία όμως, χωρίς πίεση, χωρίς ενοχή.
Θέλει να 'μαστε συ συνειδητοποιημένοι άνθρωποι, στρατευμένοι σστο στρατό του Κυρίου, όχι λιποτάκτες. Αλλά θέλει αυτοβούλως να πάω και να παρουσιαστώ. Όταν γίνονται, αδερφοί, επίθεση από ένα κράτος, πηγαίνουνε αυτοί που αγαπάνε τη χώρα τους και παρουσιάζονται στα στρατόπεδα και λέει: "Ιδού εγώ! Χρησιμοποιήστε... χρησιμοποιήστε όπου θέλετε. Θέλετε να κουβαλάω νερό, να κουβαλάω ξύλα; Τι θέλετε; Να σιδερώνω; Μόνο να βοηθήσω; Κ
Δεν βάζει ούτε ένα γκολ και κατεβαίνει ο αντίπαλος. Χτυπάει μια δεξιά, αριστερά, έτσι, ένα τυχαίο, και μπαίνει και βάζει γκολ. Και παίρνει την πρόκληση και πάει στο σπίτι του. Για ποιο λόγο τσάπα, λέει, έχασε αυτός, γιατί να χάσω τσάπα μου; Γιατί να πηγαίνω στη δουλειά μου και να γυρίζω μαδημένος και όχι χαρούμενος; Γιατί να πηγαίνω μια επίσκεψη και να γυρίζω με τα αυτιά κάτω και όχι χαρούμενος; Γιατί έσπειρα το λόγο του Θεού;
Γιατί να βγαίνω μέσα από μια συζήτηση που έγινε και υπήρχε μια διαφωνία; Εγώ το βλέπω έτσι, ο άλλος το βλέπει αλλιώς. Ναι, κι εγώ να βγαίνω διαλυμένος; Για ποιο λόγο; Μα να μου πει αυτό, ακούς εκεί, ωραία. Και λοιπόν, θα χάσεις εσύ την πανοπλία σου; Θα σταματήσεις να είσαι με τον Κύριο, νικητής, θριαμβευτής, ευλογημένος, επειδή κάποιος δεν πρόσεξε και σου είπε κάτι το οποίο δεν έπρεπε; Και λοιπόν, γιατί να χάσεις το έδαφος αυτό; Γιατί να, να, να μπει μέσα ο εχθρός στο σπίτι, να πάρει ό,τι είναι τα, τα τιμαλφή και να φύγει; Και μάλιστα εγώ να, να, τον ανοίγω και την πόρτα, να τον κλείνω; Στο καλό, τι στο καλό; Δώσ του μια κλωτσιά εκεί πέρα, στο καλό, και του πεις: Δεν έχεις δικαίωμα να ξαναμπείς σε αυτό το σπίτι της καρδιάς μας.
Για ποιο λόγο να χάνουμε τη χαρά μας από μια κατάσταση; Για ποιο λόγο πρέπει να υπερασπιστούμε, αδερφοί, τα εδάφη μας; Βλέπετε, ασπίδα πίστης, περικεφαλαία σωτηρίας. Είσαι σωσμένος, είσαι παιδί Θεού. Το έχουμε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει, αδερφοί, είμαστε παιδιά Θεού; Έχουμε καταλάβει; Αν μας ρωτήσει κάποιος: Δώσε μου την πνευματική σου ταυτότητα. Άκουγα μια συνέντευξη που πήρε, πήγε η Χριστίνα, τέλος πάντων, με, με το πανεπιστήμιο εκεί, να πάρει μια συνέντευξη από έναν πολύ μεγάλη προσωπικότητα, κτλπ. Λέω, για να τον ακούσω. Και τον πήρε ένας άλλος συνέντευξη αυτόν και του λέει: Ε, ποια είναι, λέει, η ταυτότητά σου στο θέμα της ποίησης; Τι πιστεύεις εσύ; Ένας, κατά τ' άλλα, αξιόλογος άνθρωπος. "Εγώ είμαι, λέει, άθρησκος. Α, μη μου λες. Εγώ, λέει, είμαι της ελευθερίας. Άθρησκος, τίποτα δεν υπάρχει." Μάλιστα, σεβαστεί, ο άνθρωπος έχει αυτή την ταυτότητά του.
Έχει. Εάν με ρωτήσει κάποιος εμένα, ποια είναι η ταυτότητά σου; Μπορώ να του πω ότι είμαι λυτρωμένος, είμαι εξαγορασθείς, νικητής δια του Χριστού. Ε, μπορώ να πω ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας μου. Αυτή είναι η ταυτότητά μου. Να του πω ότι αυτός που έκανε τα πάντα, αυτός κατοικεί μέσα μου. Το κατάλαβες, άνθρωπέ μου; Άθρησκοι. Εγώ, λοιπόν, κατοικεί μέσα μου ο Θεός των Θεών. Και στα λέει αυτά ένας πρώην άθεος. Βλέπετε, αδερφοί, η ταυτότητά μας. Η περικεφαλαία μας, περικεφαλαία της σωτηρίας. Και το άλλο το όπλο, το, το επιθετικό όπλο, ε, η μάχαιρα του Πνεύματος. Μάχαιρα του Πνεύματος. Τι είναι η μάχαιρα του Πνεύματος; Ο λόγος του Θεού. Ο λόγος, αδερφή, είναι πνεύμα και ζωή. Αυτό που κρατάμε στα χέρια μας δεν είναι ένα βιβλίο στο οποίο θα αυξήσουμε τις θεολογικές μας γνώσεις, αλλά κρατάμε, αδερφοί, το λέει, το έλεγε πολλές φορές ο αδερφός ο Ιορδάνης και μου άρεσε πολύ, το στόμα του Θεού. Κρατάμε στα χέρια μας. Μιλάει ο Θεός.
Μάχαιρα του Πνεύματος. Η μάχαιρα, αδερφοί, κάνει δύο πράγματα. Το πρώτο πράγμα που κάνει η μάχαιρα είναι κόβει. Αλλά κάνει και κάτι πολύ πιο σοβαρό. Η μάχαιρα, η μάχαιρα, θανατώνει κιόλας. Με τη μάχαιρα του λόγου του Θεού μπορούμε να κόψουμε, αδερφοί, να κόψουμε δεσμούς, ε, που μας κρατάνε δεμένους, δεσμούς κακίας, δεσμούς πικρίας, ε, δεσμούς που, που να ναι πάθη. Αλλά μπορούμε και να θανατώσουμε με τη μάχαιρα του Πνεύματος, να θανατώσουν ξένα φρονήματα που υψώνονται, να θανατώσουν ψεύτικες διδασκαλίες οι οποίες μπορούν να ορθωθούν μπροστά μας, ψεύτικες υποσχέσεις, ψεύτικα πράγματα τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια του Θεού. Καλούμαστε λοιπόν να πολεμήσουμε με τη μάχαιρα.
Η αλήθεια είναι, αδερφοί, ότι αν δεν έχει μαχαίρι να σπαθή ο, ο στρατιώτης, αλλά έχει ασπίδα, μπορεί να αμυνθεί, αλλά δεν μπορεί να κατακτήσει εδάφη. Με την ασπίδα δεν κατακτά εδάφη. Με τη μάχαιρα όμως κατακτά εδάφη ο Κύριος. Αδερφοί μας καλεί να χρησιμοποιούμε και τα αμυντικά αλλά και τα επιθετικά όπλα. Δεν είμαστε καλεσμένοι μόνο να υπερασπιζόμαστε αυτά τα οποία ο Θεός μας χάρισε, αλλά μας καλεί ο Θεός να επεκτείνουμε τη βασιλεία του Θεού. Η βασιλεία του Θεού στη γη πρέπει να επεκταθεί. Η βασιλεία του Θεού, αδερφοί, δεν είμαστε εμείς μόνο στην πόλη της Κοζάνης, δεν είμαστε εμείς μόνο στη Δυτική Μακεδονία. Η βασιλεία του Θεού πρέπει να επεκταθεί. Και εσύ και εγώ είμαστε η φωνή που θα φτάσει το μήνυμα της ετοιμασίας του Ευαγγελίου στους ανθρώπους, για να κατακτηθούν καινούρια εδάφη και να μεγαλώσει η βασιλεία του Θεού. Πρέπει να μπούμε λοιπόν σε αυτό τον οραματισμό του Θεού και να συντονιστούμε, αδερφοί, μαζί του.
Εδάφιο 18: "Προσευχόμενοι λέει εν παντί καιρώ μετά πάσης προσευχής και δεήσεως δια του Πνεύματος, εις αυτό τούτο αγρυπνούντες με πάσα προς καρτέρη και δέηση υπέρ πάντων των αγίων." Μεγάλο θέμα, αδερφοί, και δεν έχουμε πολύ χρόνο. Ένα όμως ξέρουμε, ότι χωρίς προσευχή, χωρίς δέηση, κανένας πόλεμος και καμία μάχη δεν μπορεί να κερδηθεί. Προσευχόμενη μάλιστα λέει εν παντί καιρώ. Δεν είναι η προσευχή μόνο την ώρα που γονατίζω εγώ με οκτώ στην εκκλησία, αλλά η προσευχή είναι κάτι το οποίο με συνοδεύει. Εγώ τι κάνω; Περπατάω, κάνω, τρώω, μιλάω. Είναι μια συνεχής σχέση με τον Θεό. Μας καλεί ο Θεός, αδερφοί, σε μια, σε μια τέτοια πνευματική διάσταση. Δεν είναι εύκολο. Αλλά προσευχόμενη λέει εν παντί καιρώ. Αλλά λέει και κάτι άλλο. Δεν είναι μόνο το εν παντί καιρώ, αλλά είναι και του δια Πνεύματος. Βλέπετε, εν παντί καιρώ, δια Πνεύματος. Εκεί λοιπόν ο Κύριος έρχεται και μας οδηγεί.
Άλλες λέξεις που μας λέει αυτό το εδάφιο είναι η αγρύπνια. Αγρυπνούντες. Αυτός που αγρυπνεί, αδερφοί, είναι αυτός που κοιτάει δεξιά, αριστερά, τι γίνεται. Όσοι έχουμε πάει στο στρατό και φυλάξαμε σκοπιές, ξέρουμε τι θα πει αγρύπνια. Δύο, τέσσερις το βράδυ, μην έρθει η περίπολος και μας γράψουν εδώ και πάμε φυλακή. Ξέρουμε τι θα πει αγρύπνια. Αυτό είναι πνευματική αγρύπνια. Να είσαι άγρυπνος. Τι άλλο λέει; Με πάσα, ωραία λέξη, προς καρτέρη. Η συν προσευχή. Κάτι να περιμένεις ο Θεός να κάνει. Εκεί, αδερφοί, καλλιεργείται η πίστη, αυξάνεται η πίστη. Βγαίνω έξω για πνευματική μάχη, προσεύχομαι και προς καρτερώ: Κύριε, φέρε με σε ένα, σε μία καλή συνάντηση, δώσε μου έναν καλό λόγο, φέρε μου μια περίσταση τέτοια, έτσι ώστε να συντονιστώ με το δικό σου το θέλημα.
Βλέπετε, αδερφοί, αυτό είναι ένα φρόνημα το οποίο το έχει κάποιος ο οποίος έχει πάει στο στρατόπεδο και λέει: Παρουσιάζομαι στο στρατό. Δεν θέλω να κάθομαι στον καναπέ και να λέω: Να, ελάτε να σας πω τα σφάλματά σας. Ελάτε να σας, σας πω τι δεν κάναμε σωστά, τι δεν κάνατε σωστά. Έπρεπε να κάνουμε έτσι, έπρεπε να. Δεν έχουμε ανάγκη, αδερφοί, από φιλοσόφους. Έχουμε ανάγκη από στρατευμένους ανθρώπους στη μάχη του Κυρίου, ο οποίος θα κάτσει ο ένας δίπλα στον άλλον και θα συμπαραστέκεται. Δεν θα λέει: Έλα να σου πω τα λάθη σου. Αν βρήκες κάποιο λάθος, προσευχήσου γι' αυτό το λάθος, ο Θεός να του το φανερώσει, να μου το φανερώσει. Αν όμως δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, άσε το λάθος και ψάξε να βρεις με ποιο τρόπο μπορείς να βοηθήσεις, πώς μπορείς να σταθείς, να συμπαρασταθείς.
Βλέπετε, η μάχη, αδερφοί, έχει ενότητα. Και λέει: Αγρυπνούντες και δέηση. Αυτή είναι η, αυτή είναι η προσευχή, λέει, και δέηση υπέρ πάντων των αγίων. Όχι δέηση για μένα. Και λέμε πολλές φορές, αδερφοί, η προσευχή μας πολλές φορές μοιάζει. Έλεγε ένας αδερφός: Από μένα, για μένα, σε μένα. Αμήν. Γύρω-γύρω όλοι και στη μέση, στο κέντρο, είμαι εγώ. Αυτή δεν είναι η προσευχή υπέρ πάντων των αγίων. Προσευχή υπέρ πάντων των αγίων σημαίνει: Βγαίνω από το δικό μου το ωραίο το κάστρο που έχτισα, από τον αυτοθυσία, ω, το πόσο καλά τα κάνω. Βγαίνω απ' αυτό το, καταστρέφω αυτό το, το κάστρο, το γυάλινο καμιά φορά, έτσι για να φαίνεται και ωραίο. Και αρχίζω και προσεύχομαι υπέρ πάντων των αγίων. Κύριε, ευλόγησε αυτό τον αδερφό, ευλόγησε αυτή την αδερφή. Δώσε χάρη, Κύριε, δώσε πνεύμα πολεμιστή, δυνάμωσέ τον, στήριξέ τον, παρηγόρησέ τον. Μάθε τον να χρησιμοποιεί την ασπίδα.
Ο διδάσκων, λέει ο Δαβίδ, τους τα χέρια μου στη μάχη και τους δακτύλους μου στον πόλεμο. Δίδαξέ τον, Κύριε, υπέρ πάντων των αγίων. Και λέει και κάτι άλλο, και κλείνουμε με αυτό, αδερφοί: "Και υπέρ εμού λέει ο Παύλος, δια να δοθεί σε μέ λόγος να ανοίξω το στόμα μου μετά παρρησίας, να γνωστό το μυστήριο του Ευαγγελίου, υπέρ του οποίου είμαι πρέσβης φορών αλυσίδας, δια να λαλήσω περί αυτού μετά παρρησίας." Πρέπει να λαλήσω. Μέρος της πνευματικής μάχης. Να το πω, αδερφοί. Είναι ζητάει ο Παύλος: Προσεύχεστε, λέει, για μένα. Προσεύχεστε, λέει. Μα εσύ, Παύλε, αυτός ο πνευματικός ογκόλιθος, ο γίγαντας, τι να προσευχόμαστε για σένα; Εσύ είσαι τόσο, τόσο ευλογημένος αδερφός. Κοιτάξτε. Ο Παύλος όμως λέει: Και υπέρ εμού, λέει, προσευχηθείτε. Λέει: Για να δοθεί σε μέ λόγος να ανοίξω το στόμα μου.
Και το διάβαζα, αδερφοί, και αναρωτιόμουν, λέω: Ένας άνθρωπος ο οποίος μορφωμένος στα θεολογικά, πάρα πολύ, παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ, με πολλή σοφία, με πολλές εμπειρίες και πνευματικές εμπειρίες, έχει ανάγκη τώρα από την προσευχή των άλλων; Δηλαδή, πας σε εκείνο το μέρος, Παύλε, και δεν έχεις τώρα τι να πεις; Δεν πιστεύω, αδερφοί, ότι δεν είχε τι να πει ο Παύλος. Αν τον βάζανε απ' το πρωί μέχρι το βράδυ, είχε κάτι να πει ο άνθρωπος. Μα όλα αυτά τα βάζει στην άκρη και λέει: Κύριε, αυτό το οποίο αλλάζει τους ανθρώπους δεν είναι αυτό το οποίο ξέρω εγώ, δεν είναι ο δικός μου ο εξυπνακισμός, αυτή η ωραία έκφραση η οποία θα εντυπωσιάσει, δεν είναι αυτή η βαθιά γνώση στα θεολογικά που έχω και θα δεις τώρα τι θα τους πω και θα μείνουν άναυδοι με ανοιχτό το στόμα. Όλα αυτά, λέει, τα θεώρησε σκύβαλα και ζημία μπροστά στο έξοχο της γνώσεως του Ιησού Χριστού.
Ευχαριστούμε το Θεό, αδελφή. Και λέει: Προσευχή, προσευχηθείτε, λέει, για να λαλήσω καθώς πρέπει να λαλήσω, να πω λόγους οι οποίοι είναι για αυτούς τους συγκεκριμένους ανθρώπους, για αυτές τις συγκεκριμένες ανάγκες, σε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή. Να αφήσουμε, αδερφοί, τον Κύριο να είναι Κύριος. Μην παρεμβαίνουμε με τη δική μας τη, πώς το πει, την ενοχλητική πνευματική αυτοπεποίθηση. Πολλές φορές πάσχουμε από μια επικίνδυνη πνευματική αυτοπεποίθηση. Τι λες τώρα; Εγώ τόσα χρόνια κήρυκας, δεν έχω κάτι να πω; Τι λες τώρα; Θα το πω και θα τους εντυπωσιάσω κιόλας. Άστο, τους εντυπωσιάσεις. Και περίμενε και ζήτα απ' τους αδερφούς να σου δώσει ένα λόγο ο Θεός εκεί που θα πας, σε εκεί την οικογένεια, να σου δώσει ένα λόγο ο Θεός. Σοφή, να 'ρθει δροσιά μέσα στην ψυχούλα τους, να 'ρθει αποκάλυψη, να 'ρθει φωτισμός, να 'ρθει μια μεταμορφωτική δύναμη μέσα τους, να 'ρθει ένα πνεύμα μετάνοιας.
Έχω ακούσει, αδερφοί, το 1700, πότε ήτανε, ήταν ένας στην Ουαλία που τον λέγανε John Wesley. Το χα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια, αλλά μου χε κάνει πάρα πολύ εντύπωση. Αυτός ο άνθρωπος, λέει, μετακινούνταν από ένα, από χωριό σε χωριό και πόλη με ένα άλογο και περνούσε τώρα μέσα από τα χωράφια και έβλεπε κάποιους σκάβαμε εκεί πέρα και φώναζε: Ο Χριστός σας αγαπάει. Δεν τους έλεγε κάτι άλλο. Και αυτοί οι άνθρωποι, αδερφοί, αφήνανε τις τσάπες, γονατίζοντας τους ψηλά, και φεύγανε μεταμορφωμένοι στο σπίτι τους. Τι ήταν αυτό; Ήτανε εντυπωσιακά λόγια; Φοβερά ήτανε ρήτορες; "Ο Χριστός σε αγαπάει." Πήγαινε, λέει, σε κάτι πόλεις που ήτανε γεμάτο από καπηλειά και κάθεσαι λίγο καιρό και κλείσαν αυτά τα μαγαζιά, γιατί οι άνθρωποι γίναν οικογενειάρχες, γίναν ωραίοι άνθρωποι, χαρούμενοι, ευλογημένοι, ασχολήθηκαν με τη γυναίκα τους, με τα παιδιά τους. Αυτό είναι, αδερφοί, το μεταμορφωτικό έργο που κάνει ο Χριστός. Όλα τα άλλα είναι θρησκεία, είναι τυπολατρία. Εμείς όμως, αυτό το οποίο θέλουμε, τι είναι; Είναι το ζωντανό λόγο του Θεού, αδερφοί, να δουλεύει στις καρδιές μας, να εργάζεται ο Θεός και να μας μεταμορφώνει συνεχώς και συνεχώς.