Transcription
[Muzyka] Wojna w Europie. Zwycięstwo w Europie. Na początku roku 1945 Rzesza Hitlera była w stanie agonii. Na zachodzie alianci dochodzili już do Renu. Na wschodzie Armia Czerwona zbliżała się do przedwojennej granicy polsko-niemieckiej. Wojska koalicji antyhitlerowskiej nacierały, ale Niemcy nie chcieli dać za [Muzyka] wygraną. Ich walka była jednak beznadziejna. W maju '45 roku Hitler miał już być martwy, a Niemcy ostatecznie [Muzyka] pokonane.
W lutym '45 roku alianci skoncentrowali siły na terenach, szykując się do ostatecznego natarcia. Na północy gromadziła siły 21. grupa armii marszałka Bernarda Montgomery'ego. [Muzyka] Natomiast na południu 12. grupa armii generała Omara Bradleya. W jej skład wchodziła Trzecia Armia USA pod dowództwem generała George'a Pattona. 8 lutego '45 roku Montgomery rozpoczął dwutorowy atak na niemieckie pozycje obronne na Renie. Północne skrzydło jego armii przebijało się przez lasy. Południowe przedzierało się przez wodę z wysadzonych przez Niemców tam zalewów na terenie. Hitlerowcy opóźnili. Minęły ponad dwa tygodnie, nim oba skrzydła wojsk Montgomery'ego spotkały się na zachodnim brzegu Renu. Na początku marca '45 roku Montgomery kontrolował około 100 km wybrzeża rzeki.
Przekroczyć na południe od Montgomery'ego, w kierunku wschodnim, nacierały armie Bradleya. Też szukały sposobu na pokonanie rzeki. 7 marca '45 roku zajęły Kolonię i stanęły nad Renem. Wszystkie mosty w miarę jak wojska USA posuwały się dalej na południe, znalazły jeden nietknięty. Remagen. Amerykanie pokonali niemiecką obronę i weszli na most. Kiedy już mieli go przekroczyć, nastąpiła eksplozja. Jednak o dziwo, most wciąż stał. Niewielki oddział Amerykanów szybko poprzecinał wszelkie kable, wyglądające na przewody detonacyjne. Dowódcy zaczęli pośpiesznie przerzucać wojska na drugą stronę rzeki. Alianci w końcu znaleźli się w sercu Niemiec.
Kiedy Hitler dowiedział się o zajęciu mostu w Remagen, wpadł w furię. Pięciu młodszych oficerów trafiło pod sąd wojenny. Czterech z nich rozstrzelano. Poza tym Hitler po raz drugi w ciągu roku zmienił skłóconego z nim i schorowanego dowódcę niemieckich sił na zachodzie. Gerda von Rundstedta zastąpił go doświadczony feldmarszałek Albert Kesselring, dowodzący wcześniej wojskami w Afryce Północnej i we Włoszech. Przez cały tydzień Niemcy podejmowali rozpaczliwe próby zniszczenia mostu w Remagen z powietrza. Nie udało się. Ale kiedy 17 marca most naprawiały amerykańskie wojska inżynieryjne, ten nagle się załamał. Zginęło 28 osób. Pierwsze natarcie aliantów w głąb Niemiec zostało zatrzymane.
Tymczasem na północy Montgomery szykował wielką operację przekroczenia Renu. [Muzyka] 23 marca '45 roku rozpoczęły się naloty na niemieckie pozycje po wschodniej stronie rzeki. Około 200 bombowców Lancaster zmiotło z powierzchni ziemi miasteczko Wesel. Potem rzekę przepłynęli amfibiami brytyjscy komandosi. Zszokowani atakiem Niemcy stawili śladowy opór. Napływały kolejne alianckie dywizje. Ich przerzucenie trwało całą noc. Dzień później, podczas największej jednodniowej operacji powietrznodesantowej podczas wojny, na wschodnim brzegu rzeki wylądowało 17 000 brytyjskich i amerykańskich spadochroniarzy. Powitał ich ciężki ogień z niemieckich dział przeciwlotniczych. Tak opowiadała kronika filmowa. Raz za razem lądowali kolejni żołnierze. Gdy tylko stanęli na ziemi, zaczynali walczyć. Jeden z lądujących szybowców był już tylko 15 metrów nad ziemią, gdy niemiecki pocisk odstrzelił mu [Muzyka] skrzydło. Ponad połowa szybowców została zniszczona lub uszkodzona jeszcze przed lądowaniem. Mimo to spadochroniarze połączyli się z wojskami Montgomery'ego i zabezpieczyli przyczółek na wschodnim brzegu.
Dla chorobliwie ambitnego Montgomery'ego miał to być moment chwały. Jednak ktoś go uprzedził. Noc wcześniej jego wielki rywal, generał Patton, niespodziewanie przekroczył Ren w okolicach Oppenheim i wkroczył w głąb Niemiec. Był to dowód na zawziętość. Na północy Montgomery parł w stronę miasta. Na południu wojska Bradleya, w tym Trzecia Armia Pattona, nacierały dalej. Niemieckie wojska zaciekle się broniły, ale ich klęska była tylko kwestią czasu. Wkrótce miały to sobie uświadomić. Kiedy Zachodni alianci przez Niemcy, Armia Czerwona przygotowywała się do ataku przez Polskę na wschodnią granicę Rzeszy. Wojska Hitlera były tam kiepsko uzbrojone i nieprzygotowane na [Muzyka] atak. Z braku broni musiały używać karabinów z czasów I wojny światowej. Według niemieckiego wywiadu, samej piechoty Armia Czerwona miała 11 razy więcej od Niemców. Dysponowała też miażdżącą przewagą w czołgach i artylerii. Niemców nie było już stać na więcej. Hitler zużył wszystkie strategiczne rezerwy na froncie zachodnim.
12 stycznia '45 roku artyleryjskie salwy dały początek radzieckiej ofensywie. Objęła ona odcinek frontu o długości prawie 500 km. Po paru dniach Armia Czerwona zajęła ruiny Warszawy. [Muzyka] Nacierała dalej w stronę niemieckiej granicy, oddalonej o prawie 400 km. Na południu inna grupa radzieckich wojsk oswobodziła 18 stycznia Kraków. Nacierać szerokim frontem na zachód, Armia Czerwona pozostawiała za sobą niemieckie gniazda oporu w miastach zamienionych w twierdze, takich jak Poznań i Wrocław. Nimi miała zająć się później. Pod koniec stycznia przekroczyła niemiecką granicę i dotarła do Odry. Wkrótce Armia Czerwona była już tylko o godzinę jazdy od Berlina. Był to wielki triumf doświadczonego radzieckiego dowódcy Georgija Żukowa. W 14 dni pokonał 400 km. Był to jeden z najszybszych blitzkriegów w historii wojen. Wojska Żukowa musiały teraz zatrzymać się, żeby złapać oddech i poczekać na zaopatrzenie. Wkrótce dołączyła do nich kolejna grupa radzieckich armii na południe od Nysy Łużyckiej. W tym samym czasie trzecia grupa armii zajęła się resztkami niemieckich sił w Prusach Wschodnich, w okolicach bałtyckiego portu w Kłajpedzie.
Hitler wyznaczył szefa SS, Heinricha Himmlera, na dowódcę niemieckich sił na północy. To świadczyło, jak bardzo przestał wierzyć swym generałom. Himmler nie miał ani militarnych talentów, ani doświadczenia. W lutym '45 roku wojska Himmlera były rozbite przez nacierające na zachód wojska radzieckie. Ale tym razem Hitler miał rezerwy. Sporę niemieckie siły wciąż zajmowały Półwysep Kurlandzki na [Muzyka] Łotwie, ale Hitler nie zezwolił, aby ich użyć do przeprowadzenia [Muzyka] kontrataku. Wciąż myślał o zachowaniu zdobyczy terytorialnych swojego Lebensraumu, nieważne jak bardzo wydawał się on iluzoryczny. [Muzyka] W ten sposób 200 000 niemieckich żołnierzy spędziło ostatnie miesiące wojny, nie robiąc nic.
Tymczasem Armia Czerwona szykowała się do ostatecznego ataku na Berlin. Była od niego o niecałe 80 km. Wśród Niemców wieści o zbliżającej się Armii Czerwonej wywołały prawdziwą panikę. Rosjanie na własne oczy widzieli okrucieństwa popełniane przez Niemców na wschodzie. Byli świadkami tego, jak niszczono miasta i wioski, a ludność masakrowano. Teraz szukali zemsty. Opowiadano straszne historie o radzieckich gwałtach, mordach i grabieżach. W śniegu i mrozie ponad 5 milionów Niemców uciekało ze swoich domów na zachód, szukając ratunku. Z niemieckich portów wzdłuż Bałtyku. To były łatwe cele dla radzieckich łodzi podwodnych. Storpedowano m.in. Wilhelm Gustloff z ponad 10 000 osób na pokładzie. Przeżyło tylko około 1000 osób. Była to najkrwawsza tragedia na morzu w dziejach.
Szef sztabu Hitlera, generał Heinz Guderian, przekonywał Führera, aby do obrony Berlina wycofać część jednostek z frontu zachodniego. Hitler zgodził się i wycofał z frontu elitarną Szóstą Armię Pancerną SS. Nie wysłał jej jednak do Berlina, a na Węgry. Miał obsesję na punkcie obrony ostatniego źródła ropy dla Trzeciej Rzeszy – węgierskich pól naftowych na zachód od Jeziora Balaton. Była to nieprzemyślana decyzja. Na Węgrzech niemieckie czołgi nie mogły nic poradzić przeciw znacznie liczniejszym radzieckim. Co gorsza, popsuła się pogoda. Drogi zamieniły się w morze błota. Przez kilka dni niemieckie czołgi próbowały powstrzymać radzieckie natarcie. Ostatecznie musiały jednak wycofać się do Austrii. Tam wzięły udział w obronie Wiednia. Gdy austriackiej stolicy... ale z Szóstej Armii Pancernej niewiele już zostało. Jej dowódca, generał SS Josef Dietrich, nie miał złudzeń. Mówił: "Nazywamy się Szóstą Armią Pancerną, bo zostało nam tylko sześć czołgów". Armia Czerwona zmiotła niemieckie czołgi i zajęła Wiedeń.
Powstało pytanie: kto pierwszy zajmie Berlin? Czy będzie to Armia Radziecka, czy wojska zachodnich aliantów? Wyścig do Berlina miał znaczenie nie tylko militarne, ale i polityczne. [Muzyka] W marcu '45 roku Armia Czerwona gromadziła siły nad Odrą, czekając na rozkaz do ostatecznego natarcia na Berlin. Zachodni alianci mieli dylemat. Berlin leżał ponad 400 km od ich pozycji. Większość dowódców chciała zająć miasto przed Rosjanami. [Muzyka] Jednak miesiąc wcześniej, na konferencji w Jałcie nad Morzem Czarnym, państwa koalicji antyhitlerowskiej podzieliły Niemcy na strefy wpływów. Berlin znalazł się w radzieckiej. Eisenhowera poinstruowano więc, że jego generałowie mają zignorować Berlin i zająć resztę kraju.
1 kwietnia '45 roku Amerykanie otoczyli miasta w przemysłowym zagłębiu Ruhry. Niemieccy żołnierze zaciekle się bronili, jednak dwa tygodnie później zostali rozbici. Do niewoli trafiło 325 000 żołnierzy. Była to jedna z największych grup niemieckich jeńców wziętych do niewoli. Ich dowódca, zatwardziały nazista, marszałek Walter Model, popełnił samobójstwo. [Muzyka] W innych miejscach kraju opór był słabszy. Armie generała Bradleya szły jak burza. 18 kwietnia '45 roku amerykańskie wojska przebiły korytarz do Czech, dzieląc Niemcy na dwie części. Tymczasem na północ od Zagłębia Ruhry, wojska Montgomery'ego rozpoczęły wyzwalanie Holandii. Ostatnia zima była mroźna i wyjątkowo tragiczna dla Holendrów. Kraje Niemcy rekwizytowali żywność i paliwo na własne potrzeby. Ludzie umierali z głodu i zimna. 15 kwietnia alianci wyzwolili Arnhem. Szybko parli dalej i następnego dnia odbili Groningen, leżący blisko północnego wybrzeża [Aplauz] Holandii. Trzon niemieckiej armii w tym kraju pozostawał nietknięty, ale został okrążony pod Amsterdamem. Wkrótce wynegocjowano rozejm. Nad Holandią pojawiły się alianckie samoloty transportowe, zrzucające żywność i [Muzyka] lekarstwa.
W tym samym czasie brytyjska armia także pod dowództwem Montgomery'ego parła na północnych Niemczech. 4 kwietnia padł Osnabrück. Potem Brytyjczycy zaatakowali Bremę, ale tam natrafili na zaciekły opór Niemców. Dni trwały walki na ulicach, nim alianci opanowali miasto. Dwa dni później wojska Montgomery'ego dotarły nad [Muzyka] Łabę. W miarę jak Zachodni alianci posuwali się w głąb Niemiec, także oni znajdowali szokujące dowody na hitlerowską politykę eksterminacji. Na początku kwietnia '45 roku amerykańskie wojska wyzwoliły obóz pracy przymusowej w Nordhausen koło Weimaru w środkowych Niemczech. Generał Eisenhower był zszokowany tym, co zobaczył. SS-mani ewakuowali większość więźniów, ale pozostawili stosy zwłok. 8 dni później Brytyjczycy wyzwolili inny obóz koncentracyjny, Bergen-Belsen, na północ od Hanoweru. Znaleźli tam 70 000 [Muzyka] więźniów. Tysiące już nie żyło. Pozostali kalecy z głodu i chorób. Korespondent BBC Richard Dimbleby tak opisywał ten straszliwy widok: "Kiedy przeszedłem bramy obozu, znalazłem się w świecie rodem z koszmaru. Żywi leżą tu pośród umarłych. Wokół trwa upiorna procesja ludzi wygłodzonych, pozbawionych sensu życia i wszelkiej nadziei. Potrafią patrzeć na tragedię rozgrywającą się wokół nich, jakby sami byli następni w kolejce. Oto to, co zrobili Niemcy. Celowo i powoli. Niech nikt nie ma co do tego wątpliwości."
Tymczasem także daleko na południu, we Włoszech, Niemcy byli bliscy klęski. Bronili się w Apeninach. Brytyjski marszałek Harold Alexander, naczelny dowódca sił alianckich w regionie Morza Śródziemnego, rozpoczął wiosną ofensywę. Brytyjskie jednostki zaatakowały 9 kwietnia, spychając Niemców na całej linii frontu. 5 dni później rozpoczęło się natarcie Amerykanów, którzy wkrótce dotarli do południowego wybrzeża. Padli Niemcy, wycofali się na północny [Muzyka] brzeg. Jednak niemiecki dowódca we Włoszech, generał von Vietinghoff, nie miał złudzeń, że uda mu się powstrzymać aliantów. Rozpoczął więc rozmowy z aliantami i 29 kwietnia podpisał akt bezwarunkowej kapitulacji. Formalnie doszło do niej 2 maja '45 roku. Był to pierwszy oficjalny akt kapitulacji sił niemieckich w Europie.
I Wojna Światowa zbliżała się do końca. W samych Niemczech wojska amerykańskie i radzieckie spotkały się nad Łabą pod Lipskiem. Na ten moment długo czekał cały świat. Zachód wreszcie spotkał się ze Wschodem. Doszło do tego 26 kwietnia, gdy oddziały amerykańskiej 69. Dywizji Piechoty przekroczyły Łabę i spotkały na drugim brzegu wojska radzieckie. [Muzyka] Wszystko było gotowe do ostatecznego ataku na Berlin. Hitler był zdesperowany, aby bronić miasta. Sięgnął po starych i nastolatków. Jego Tysiącletnia Rzesza szykowała się do ostatniej apokaliptycznej walki o przeżycie.
1 kwietnia '45 roku Stalin spotkał się w Moskwie ze swoimi generałami i wydał im rozkaz zdobycia [Aplauz] Berlina. Główne natarcie ze swojego przyczółka na Odrze miał poprowadzić zwycięski marszałek Georgij Żukow. Druga grupa armii pod dowództwem marszałka Iwana Koniewa miała przekroczyć na południu Nysę i wedrzeć się w głąb Niemiec, obchodząc stolicę kraju. Rosjanie mieli do dyspozycji ponad 2,5 miliona żołnierzy, 6000 czołgów i dział samobieżnych, oraz 40 000 dział, moździerzy i wyrzutni rakiet. Ale Niemcy nie ułatwili im zadania. Miasta broniło około miliona żołnierzy. Niemcy stworzyli też szereg umocnień, szczególnie wzdłuż Wzgórz Seelow, skromnej skarpy wyrastającej z doliny Odry naprzeciw wojsk Żukowa. Weteranów wojennych, fanatyków z SS, członków Volkssturmu, czyli pospolitego ruszenia, oraz niedoświadczonych poborowych, nawet 14-letnich. Sam Hitler ukrył się w bunkrze pod Kancelarią Rzeszy w Berlinie. Był wówczas schorowany, na silnych lekach. W tym czasie spędzał, wydając coraz bardziej nierealistyczne rozkazy topniejącym armiom. Rzadko pojawiał się publicznie. Na początku marca dał się przekonać do odwiedzania jednostek szykujących się do obrony na linii [Muzyka] Odry. Później, w tym samym miejscu, przeprowadził inspekcje niewielkiego oddziału młodych żołnierzy z Hitlerjugend. Wtedy po raz ostatni pojawił się przed [Muzyka] kamerą.
Tymczasem 13 kwietnia na zawał zmarł prezydent USA Franklin Delano Roosevelt. To on był jednym z głównych architektów zwycięstwa aliantów, dzięki temu, że zapewnił im wsparcie USA. Hitlerowski minister propagandy Josef Goebbels wykorzystał śmierć Roosevelta, aby podbudować wiarę Führe w możliwość rozłamu wśród państw koalicji antyhitlerowskiej. Niemcy mogłyby wtedy uniknąć nieuchronnej, wydawałoby się, klęski. Ale te złudzenia szybko zostały rozwiane. Trzy dni po śmierci Roosevelta, Żukow rozpoczął natarcie na Berlin. Na każde pół metra frontu przypadało jedno działo. Niemieccy obrońcy przewidzieli jednak atak i wycofali się przed ostrzałem. Kiedy więc do boju ruszyła piechota Żukowa, spotkała się z niespodziewanie zażartym oporem. Aby odwrócić bieg bitwy, Żukow wysłał do boju czołgi. [Muzyka] Ale także one wkrótce utknęły. Tymczasem na południu, dużo lepiej szło grupie armii Koniewa. Przekroczyły one Nysę i szły w kierunku kolejnej rzeki. Stalin podgrzał rywalizację między swoimi dowódcami, pozwalając Koniewowi skierować czołgi na północ, w stronę Berlina. Rywal Żukowa nie posiadał się z radości, że też może wziąć udział w wyścigu do stolicy Niemiec.
Po trzech dniach krwawych walk, wojska Żukowa wdarły się na wschodnie przedmieścia Berlina. W tym samym czasie Koniew zbliżał się do miasta od południa. Niemcy rozpaczliwie się bronili. Obie radzieckie armie połączyły się i rozpoczęły ostateczne [Muzyka] natarcie. W miarę jak walki przenosiły się do kolejnych dzielnic, z piwnic zaczęli wychodzić cywile. Ale dla czerwonoarmistów biała flaga niewiele znaczyła. Doszło do masowych gwałtów na Niemkach. Po trzech kolejnych dniach walk, obrońcy miasta zajmowali już tylko wąski pas w centrum Berlina, szeroki na 3 km. Walczono o każdy dom, o każdą ulicę.
Rankiem 30 kwietnia Armia Radziecka rozpoczęła szturm na Reichstag, gmach niemieckiego parlamentu. Stalin widział w nim symbol hitlerowskich Niemiec. Atakujący powstrzymał gwałtowny ogień. Ostrzelali więc budynek z bliska, z ciężkiej artylerii, a wieczorem znów ruszyli do szturmu. Walki przenosiły się z pokoju do pokoju. Strzelanina trwała też na korytarzach i schodach. W końcu, po czterech godzinach batalii, na szczycie Reichstagu zawisła czerwona flaga. [Muzyka] Raz przed kamerami. Ale Hitler już wówczas nie żył. Jego szalone ambicje pogrążyły świat w wojnie, zrujnowały cały kontynent i doprowadziły do eksterminacji milionów Żydów. A 30 kwietnia '45 roku, gdy wokół szalały walki, odebrał sobie życie. [Aplauz] Jego długoletnia kochanka, Eva Braun, którą poślubił dzień wcześniej, umarła razem z nim. Ich częściowo zwęglone zwłoki zakopano w ogrodzie Kancelarii Rzeszy.
Ale walki trwały dalej. Hitler wyznaczył na swego następcę admirała Karla Dönitza. Ten przez następnych kilka dni próbował ocalić Niemców przed kompletną klęską. 1 maja, dzień po śmierci Hitlera, powiedziano Niemcom, że Führer padł w boju. Przedtem kazał im jednak dalej walczyć z bolszewickim zagrożeniem. Ale wśród niemieckiego dowództwa nastąpił rozłam. Josef Goebbels i Martin Bormann próbowali wynegocjować z Rosjanami zawieszenie broni w walkach o Berlin. Jednak radziecki marszałek Żukow zażądał od nich bezwarunkowej kapitulacji na wszystkich frontach. Tego Goebbels i Bormann nie mogli obiecać. Walki w Berlinie więc nie przerwano. Wieczorem Goebbels i jego żona zabili sześcioro swych dzieci, a potem sami popełnili samobójstwo. Tej samej nocy Bormann zniknął. W latach 90. przeprowadzono badania DNA jego domniemanych zwłok znalezionych w Berlinie. Potwierdziły, że to on.
Następnego ranka obrońcy Berlina skapitulowali. Po południu ustały wszelkie walki. Całe kolejne niemieckie [Muzyka] jednostki. Dzień później Dönitz wysłał delegację do dowódcy sił brytyjskich, marszałka Montgomery'ego. Chciał poddać się w imieniu wszystkich wojsk w północnych Niemczech, z którymi sam walczył i we własnym imieniu, ale nie Amerykanów i Rosjan. Dönitz nie miał wyjścia. Zgodził się na te warunki, ale w niektórych częściach kraju jeszcze trwały walki. Dönitz wysłał kolejną delegację do naczelnego dowódcy sił alianckich, generała Eisenhowera. Zaproponował mu zawarcie pokoju na froncie zachodnim. Celowo nic nie mówił o poddaniu się Rosjanom. Eisenhower odrzucił ofertę i stwierdził, że przyjmie tylko bezwarunkową kapitulację wszystkich niemieckich wojsk. Dönitz znów nic nie wspomniał.
O 2:41 nad ranem 7 maja '45 roku w kwaterze Eisenhowera we Francji, generał Alfred Jodl, od lat szef Oddziału Operacyjnego niemieckiego Sztabu, podpisał akt bezwarunkowej kapitulacji w imieniu zachodnich aliantów. Podpis złożył szef sztabu Eisenhowera, Walter Bedell Smith. W imieniu Związku Radzieckiego dokument podpisał generał Iwan Susłoparow. Ale Stalin nie był zadowolony z takiego rozwiązania. Związek Radziecki zbyt wiele wycierpiał, żeby nie móc naprawdę upokorzyć Niemców. [Muzyka] Stalin odwołał więc Susłoparowa i stwierdził, że ZSRR zaakceptuje jedynie akt kapitulacji podpisany w Berlinie. Były szef sztabu Hitlera, feldmarszałek Wilhelm Keitel, podpisał więc drugi dokument, aby usatysfakcjonować Stalina. [Muzyka] W imieniu Związku Radzieckiego podpis swój złożył marszałek Żukow. Za aliantów zachodnich podpisał się brytyjski marszałek lotnictwa Arthur Tedder.
W styczniu '43 roku nieżyjący już prezydent Roosevelt spotkał się w Casablance z premierem Churchillem. Uzgodnili tam formułę bezwarunkowej kapitulacji Państw Osi. W Europie już [Muzyka] spełniono. W Europie i w USA tłumy świętowały koniec wojny na starym kontynencie. [Aplauz] [Muzyka] [Aplauz] [Muzyka] Od tej chwili 8 maja miał być dla Zachodniej Europy dniem [Muzyka] zwycięstwa. Ludzie świętowali, ale nierozwiązane pozostały jeszcze dwa poważne problemy: na wschodzie wciąż walczyła Japonia, Europa zaś leżała w gruzach i trzeba było rozwiązać mnóstwo związanych z tym [Muzyka] problemów. Miliony więźniów niemieckich obozów koncentracyjnych oraz robotników przymusowych potrzebowało pomocy. [Muzyka] Miliony niemieckich jeńców. Nie można było tak po prostu puścić do domów. Najpierw trzeba było ich sprawdzić, aby zidentyfikować i aresztować zbrodniarzy. [Muzyka] Wojennych, szczególnie tych z SS, odpowiadali za najstraszniejsze [Muzyka] zbrodnie. Także przywódcy hitlerowskiej Rzeszy, tacy jak Hermann Göring, zostali schwytani i pokazani przed kamerami. Wśród aresztowanych nazistowskich liderów byli cywile, jak Albert Speer, oraz wojskowi, jak Jodl i Dönitz. Za zbrodnie przeciw ludzkości zostali osądzeni w procesie w niemieckiej Norymberdze. "Czy przyznaje się pan do winy, Rudolfie?" "Czy przyznaje się pan do winy?" "Nie." "Proszę zaprotokołować." Göring zdążył popełnić samobójstwo, nim go powieszono.
Wodzowie koalicji antyhitlerowskiej spotkali się w Poczdamie. Podzielili Niemcy na cztery strefy okupacyjne: radziecką, brytyjską, amerykańską i francuską. Sam Berlin, choć leżał w głębi strefy radzieckiej, również rozdzielono między wszystkich. Była podzielona. Część jej mieszkańców miała żyć pod rządami zachodnich demokracji, a innych czekała komunistyczna dyktatura. Ale póki co, trzeba było wygrać wojnę na Pacyfiku. Wersja Polska. San Studio Polska. Tekst Adam Węgłowski. Czytał Mariusz Siudziński.