Transcription
Έχουμε σε αυτά τα τελευταία μαθήματα ο πνευματικός πόλεμος. Θα το κλείναμε σήμερα, θα το κλείσουμε την επόμενη εβδομάδα, αλλά θα το, στο χρόνο που μας μένει, θα το προχωρήσουμε λιγάκι. Είναι ο Μωυσής επάνω στο όρος και μάχεται. Ε, αυτή είναι η εικόνα. Ποιον μάχεται; Μάχεται τον Αμαλίκ. Ο Αμαλίκ ποιος είναι; Είναι ο εχθρός. Τι συμβολίζει ο Αμαλίκ; Τον εχθρό της ψυχής μας. Σηκώνει τα χέρια του. Τι σημαίνει σηκώνει τα χέρια του; Κάνει χρήση της της εξουσίας. Έχει τη ράβδο, το λόγο του Θεού, και έχει και τους ανθρώπους δίπλα του, οι οποίοι τον στηρίζουν. Όσο λοιπόν τα χέρια είναι υψωμένα, αδερφοί, στον Κύριο, άρα λοιπόν ο ένας έχουμε ανάγκη τον άλλον. Υψώνουμε τον Κύριο και ο Κύριος έρχεται και ενεργεί. Και είναι πνευματικός πόλεμος αυτό.
Αυτό που θέλω λίγο να, για να συνδέσουμε, αδερφοί, τα τα προηγούμενα που είχαμε πει, είχαμε πει, θυμίζω έτσι πολύ σύντομα, ότι ο πνευματικός πόλεμος, αυτήν η εναντίωση με πνευματικές δυνάμεις, είναι μια πραγματικότητα. Είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, είναι μια πραγματικότητα την οποία μπορεί την καταλάβει κανείς διαβάζοντας από τη Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη, όλη τη Γραφή. Υπάρχουν αόρατες πνευματικές δυνάμεις οι οποίες δεν θέλουνε να προχωρήσει ο άνθρωπος, δεν θέλουν να ευλογηθεί ο άνθρωπος, θέλει να μείνει στάσιμος, δεν θέλουν να γνωρίσει το Χριστό. Άρα λοιπόν, αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε.
Στη μάχη, αδερφοί, λένε οι άνθρωποι, το μυστικό είναι να γνωρίζεις τον αντίπαλο. Και μάλιστα, όταν μιλάνε για την ειρήνη, λένε: "Αν θέλεις να διασφαλίσεις την ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο". Άρα λοιπόν, δεν μελετάμε αυτό το θέμα γιατί είμαστε πολεμοχαρείς, επειδή αγαπάμε την ειρήνη. Καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να μάθουμε να πολεμάμε πνευματικά. Δεν θα πάρουμε τα όπλα, ε, ούτε θα πάμε να δέρνουμε τον κόσμο, αλλά παίρνουμε πνευματικά όπλα. Άρα λοιπόν, ο πνευματικός πόλεμος είναι μια πραγματικότητα.
Το δεύτερο που είδαμε είναι ότι ο διάβολος, ο αντίδικος, έχει μεθοδίας. Μεθοδίας, δηλαδή, δουλεύει με ένα σύστημα. Αυτό είχαμε. Το σύστημα είναι λίγο, λίγο, λίγο, λίγο, λίγο, λίγο, και μετά κοιτάς πίσω και λες: "Πω πω, τι έγινε τώρα!" Δουλεύει μια μεθοδία, και η μεθοδία, αδερφοί, ποια είναι; Να δουλεύει με την αδυναμία του καθενός. Ξέρει τις χαραμάδες και τα παράθυρα που έχει ο καθένας, ο κάθε χαρακτήρας, και χτυπάει εκεί που βρίσκει άνοιγμα. Αυτό είναι μεθοδίας, αδερφοί. Άρα λοιπόν, πρέπει να το γνωρίζουμε.
Το τρίτο που είδαμε είναι ότι ο Χριστός σστο σταυρό πάνω θριάμβευε, αδερφοί. Όταν μιλάμε για πνευματικό πόλεμο, ν δεν μιλάμε για να το θάρρος μας, για να απογοητευτούμε, αλλά ίσα-ίσα να καταλάβουμε ότι ο Χριστός θριάμβευσε. Είμαστε με τη μεριά του νικητή, αδερφοί. Απλά υ συντασσόμαστε μαζί του, τον αναγνωρίζουμε ότι είναι ο νικητής, και εμείς πάμε από πίσω. Δεν πάμε μπροστά, από πίσω από αυτόν που νίκησε. Ο Χριστός νίκησε πάνω στο σταυρό, ε κατατρόπωσε τον εχθρό, εξάλειψε το χειρόγραφο το οποίο ήτανε εναντίον εις ημάς, λέει τους Κολοσσαείς. Ευχαριστούμε το Θεό.
Ε στη συνέχεια, είδαμε ένα παράδειγμα πνευματικού πολέμου με τον Ιωσαφάτ στην Παλαιά Διαθήκη. Και μάλιστα, το χαρακτηριστικό είναι ότι όταν άρχισαν να δοξάζουν και να ψέλνουν, και να λες: "Τώρα να δοξάζω και να ψέλνω; Ο εχθρός έρχεται καιι εγώ θα δοξάζω και θα ψέλνω;" Κι όμως, όταν άρχισαν να το κάνουν αυτό με πίστη, και όχι μόνο αυτό, κι άλλα πολλά, άρχισε ο εχθρός να κατατροπώνει. Βλέπετε, αδερφοί, αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι τα όπλα τα ανθρώπινα, είναι τα όπλα του Θεού. Να οπλιστούμε λοιπόν με τα όπλα του Θεού.
Σστο πέο και το ο μέρος κάναμε μία ανάλυση της πανοπλίας, ε κομμάτι κομμάτι, αυτό που μας αναφέρει στην Εφεσίους επιστολή ο Παύλος. Πανοπλία σημαίνει όλα τα όπλα. Άρα λοιπόν, ο Χριστός μας χορηγεί όλα τα όπλα. Δεν μας λέει: "Σου δίνω αυτά, αλλά υπάρχουν και κάποια όπλα με τα τα οποία ο εχθρός είναι πιο δυνατός", και όχι. Πανοπλία: όπλα τα οποία είναι αμυντικά, όπλα τα οποία είναι επιθετικά. Ε η ασπρα της πίστεως σβήνει στα απεπεμπεν εχθρού, η μάχαιρα του Πνεύματος, η περικεφαλαία της σωτηρίας, ε η ετοιμασία του ευαγγελίου της ειρήνης, η οσφύ της δικαιοσύνης. Όλα αυτά είναι υ πανοπλία του πιστού.
Και τι είδαμε την τελευταία φορά; Είδαμε, αδερφοί, τι κάνει ο Θεός. Ε τι κάνει ο Θεός όταν εμείς θέλουμε να μπούμε σε αυτή τη μάχη; Όταν δηλαδή δείχνουμε εμείς διάθεση να να να μπούμε σε αυτή τη μάχη, τι κάνει ο Θεός; Ο Θεός είδαμε ότι μας προστατεύει. Ε "Κύριος", λέει, "δε δεν προσεύχομαι", λέει, "να τους πάρεις απ' τον κόσμο, να τους σηκώσεις, αλλά να τους φυλάξεις μέσα στον κόσμο". Ε ο Θεός προστατεύει, μας δυναμώνει στην μάχη. "Θέλετε λάβει δύναμη εξ ύψους", ε όταν έρθει το Πνεύμα το Άγιο. Εθ μάς μας δίνει την εξουσία να πολεμήσουμε. Λέει: "Ιδού, δίδω εξουσία εις εσάς να πατάτε πάνω όφεων και σκορπίων". Ά τα κάνει ο Θεός. Μας εκπαιδεύει στη μάχη. "Εγώ", λέει, "είμαι αυτός που διδάσκω τα χέρια", "ο διδάσκων", λέει, "τα χείρας μου εις τον πόλεμο", λέει ο Δαυίδ, "και τους δακτύλους μου εις τη μάχη". Και βέβαια, μας οπ ίζει για τον πόλεμο με την πανοπλία του.
Άρα λοιπόν, τι βλέπουμε; Ότι όταν εμείς μπούμε στην, θα έχουμε διάθεση να μπούμε, αδερφοί, σε αυτήν την τη στάση της πνευματικής μάχης, όταν αφήνουμε αυτόν τον, πώς να το πω, αδερφοί, το τον άγιο θυμό. Σήμερα με έναν αδερφό ομιλούσα και αυτή είναι η έκφραση μου βγήκε απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία μας, αδερφοί, όπου να βλέπεις το το στραβό να το λένε ίσιο οι άνθρωποι και το ίσιο να το λένε στραβό, και χάθηκαν ακόμη και τα τα πιο βασικά πράγματα: το τι είναι η οικογένεια, το τι είναι ο άντρας, το τι είναι η γυναίκα. Και λέω: "Ποια είναι η εκκλησία του Χριστού, η ζωντανή του αναστημένου Χριστού;" Πρέπει λοιπόν να δείξουμε την διάθεσή μας να μπούμε σε αυτή τη μάχη, αδερφοί, σε αυτήν την σήψη της κοινωνίας που γίνει που υπάρχει σήμερα στις μέρες μας. Ευχαριστούμε τον Κύριο.
Αυτό που θα δούμε σήμερα, δεν θα το δεν θα το προλάβουμε όλο, αλλά με τη χάρη του Θεού, όσο προλάβουμε, είναι να δούμε τώρα το δικό μας το μέρος. Είδαμε τι κάνει ο Θεός όταν εμείς θέλουμε να μπούμε σε αυτή τη μάχη: μας δυναμώνει, μας εκπαιδεύει, μας δίνει εξουσία, κτλπ. Τι κάνει όταν, τι πρέπει να κάνουμε εμείς;
Πάμε λίγο στη σελίδα 1072, αδερφοί, να δούμε ένα εδάφιο το οποίο το έχουμε δει ξανά σε αυτήν την τη μελέτη που κάνουμε, αλλά να το δούμε σήμερα στο πλαίσιο του τι ανήκει σε μάς, αδερφοί. Γιατί έχουμε πει πολλές φορές ότι στην πνευματική ζωή υπάρχει το μέρος του Θεού και υπάρχει το μέρος του ανθρώπου. Ο Θεός ποτέ δεν παραβιάζει το θέλω σου, ποτέ δεν παραβιάζει την ελευθερία σου. Αφήνει ελεύθερο, έτσι δεν είναι; Αυτός κάνει το μέρος του και καλεί, καλούμαστε εμείς να κάνουμε το δικό μας μέρος ενώπιον του Θεού.
Σελίδα 1072, εδάφιο 7, κεφάλαιο Δ', επιστολή προς Ιακώβου: "Υποτάχθηκε λοιπόν εις τον Θεόν, αντιστάθηκα εις το διάβολο και θέλει φύγει α από σας". Το πρώτο λοιπόν που μας καλεί, αδερφοί, ο Κύριος να κάνουμε είναι να υποταχθούμε σε αυτόν. Πρώτα να υποταχθούμε σε αυτόν και μετά να αντισταθούμε στο διάβολο. Έχει σημασία η σειρά; Έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Δεν αντιστέκομαι στο διάβολο χωρίς να έχω υποταχτεί στον Θεό. Υποτάσσομαι πρώτα στον Θεό και μετά αντιστέκομαι σστο διάβολο.
Τι σημαίνει, αδερφοί, υποτάσσω; Όταν λέει ο άλλος: "Δηλώνω υποταγή". Παλεύουνε δύο έθνη, ας πούμε, και το ένα έθνος κατατροπώνει το άλλο και λέει το έθνος που κατατροπώθηκε: "Δηλώνω υποταγή, υποτάσσομαι". Βγήκανε οι ρωμαϊκοί αυτοκρατορία και όπου περνούσε το πέρασμά της τα ισοπέδωνε όλα. Πήγε, ξέρω γω, ο Μέγας Αλέξανδρος, όλοι, όλες οι περιοχές που πήγαινε δήλωνε υποταγή. Τι σημαίνει υποταγή; Υποταγή σημαίνει σταματάω να πολεμάω. Υποταγή σημαίνει παραδίνομαι. Αυό σημαίνει υποταγή. Υποταγή σημαίνει αυτά που ήξερα τα αφήνω στην άκρη. Λέω: "Δεν πιάνω τόπο γιατί αυτός που ήρθε τώρα είναι πολύ πιο δυνατός από μένα". "Μα εγώ έχω τον τρόπο μου να το καταφέρω εκεί με τους δικούς μου". Η υποταγή σημαίνει τα αφήνω όλα στην άκρη, σταματάω να πολεμάω, σταματάω να αντιστέκομαι σε αυτόν που ήρθε στη ζωή μου.
Ο Χριστός, αδερφοί, μας καλεί να σταματήσουμε να πολεμάμε και να δηλώσουμε υποταγή σε αυτό. Μας καλεί να παραδοθούμε. Πολλές φορές, αδελφοί, όταν προσευχόμαστε, και είναι πολύ όμορφο αυτό, σηκώνουμε τα χέρια μας ψηλά. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό αυτών που παραδίνονται. Ε είναι ωραίο να παρ παραδινόμαστε στον Κύριο. "Παραδίνομαι, Κύριε". Τι σημαίνει παραδίνομαι; Δοκίμασα αυτό, δοκίμασα εκείνο, δοκίμασα το άλλο, έφαγα τα μούτρα. "Παραδίνουμε, Κύριε". Εμένα με πήρε 7ε χρόνια, αδερφοί, για να για να παραδοθώ. Ετά χρόνια αντιστεκόμαστε μέσα μου, όλο επιχειρήματα: "Μα είναι έτσι, μα είναι αυτό, μα είναι έτσι, μα να το ψάξω από δω, να το ψάξω από κει, και εκείνο και το άλλο". Ετά χρόνια απ' το 84 μέχρι το 91. Άφησα κάποια εδάφη, μου πήρε ο Κύριος, αλλά δεν παραδόθηκα. Πήρε και εκείνο το μέρος, πήρε και το άλλο, αλλά δεν δεν δήλωσα υποταγή.
Ο Κύριος, αδερφοί, μας καλεί να δηλώσουμε υποταγή σε αυτό. Τι σημαίνει υποταγή; Όταν λέμε: "Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου", είναι σαν ένα αυτοκίνητο στο οποίο θέλουνε να υπάρχουν δύο οδηγοί. Έχετε δει αυτοκίνητο με δύο οδηγούς, αδερφοί, με δύο τιμόνια; Δεν γίνεται. Κάποιος είναι Κύριος στο αυτοκίνητο. Ο Κύριος λοιπόν, αυτό το οποίο μας καλεί είναι: "Παιδί μου, κάθεσαι ούτε καν στο διπλανό κάθισμα, κάθεσαι στο πίσω κάθισμα, ξάπλωσε κιόλας, χαλάρωσε". Αυτό είναι εμπιστοσύνη, αδερφοί, εμπιστοσύνη. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να κάνουνε 700 km και να μην κλείσουν τα μάτια, συνοδηγοί. Ξέρετε γιατί; Δεν εμπιστεύονται τον οδηγό. Ο Κύριος μας λέει: "Εμπιστεύσου με, είμαι καλός οδηγός, εμπιστεύσου τη ζωή τη ζωή σου σε μένα". Άρα λοιπόν, υποτάσσομαι στον Θεό, υποτάσσομαι σστο λόγο του, υποτάσσομαι στο θέλημά του, υποτάσσομαι στα σχέδιά του, υποτάσσομαι στη φωνή του, υποτάσσομαι στο μά του. Τον αναγνωρίζω ότι είναι Κύριος στη ζωή μου. Σταματάω να αντιστέκομαι, τον δέχομαι όπως είναι, ακόμη και αυτά που δεν τα καταλαβαίνω καλά, κ αυτά τα δέχομαι, γιατί λέω: "Κύριε, εσύ τα ξέρεις καλύτερα". Ένα μικρό παιδί, αδερφοί, πολλά πράγματα από αυτά που λέει ο μπαμπάς και η μαμά δεν τα καταλαβαίνει, αλλά εμπιστεύεται ότι για να το λέει ο μπαμπάς μου, είμαι σίγουρος ότι με αγαπάει, ξέρει καλύτερα. Ε αυτό είναι μια υγιή σχέση ανάμεσα σε έναν πατέρα και ένα παιδί. Άρα λοιπόν, υποτάσσεται το παιδί στον πατέρα, υποτασσόμαστε εμείς στον Κύριό μας, και μετά μπορούμε να μιλήσουμε για αντίσταση.
Ο Κύριος δεν μας καλο, αδερφοί, σε έτσι ενθουσιασμούς, έτσι ανούσιους. Ο πνευματικός πόλεμος δεν είναι φωνές, να φωνάξουμε. "Ω, να φωνάζω, εντάξει, να φωνάξω". Άμα δεν υποταχθώ στο Θεό, δεν πάρω να φωνάζω όσο θέλω. Δεν είναι ένας αλαλαγμός ου χωρίς περιεχόμενο, αλλά είναι ένας αλαλαγμός που προηγήθηκε μια σπασμένη καρδιά, τσακισμένη, μία καρδιά η οποία παραδέχτηκε την ήτα της, σταμάτησε να πολεμάει με το ό και λέει: "Κύριε, υποτάσσομαι σε σένα, και εσύ τώρα δως μου τα δικά σου όπλα να πολεμάω με τα δικά σου όπλα, γιατί με τα δικά μου θα τα κάνω θάλασσα". Αυτή είναι, αδερφοί, ένας όρος της μάχης. Αυτό σε ποιον ανήκει τώρα; Το "υποτάσσεται" σε μένα νει. Δεν ανήκει στον Θεό. Μη ρίχνουμε, αδερφοί, ευθύνες στον Θεό που ανήκουν σε μάς. Όταν λέει: "Υποτάχθηκε στον Θεό", είναι προστακτική. Εγώ θα υποταχθώ, καθένας από μας θα πάρουμε την πρ, θα υποταχθούμε ελεύθερα, όχι με το ζόρι. Δεν μας απειλεί: "Ναι, αλλά άμα δεν υποταχτεί θα σου καεί το το αυτοκίνητο". Όχι, αδερφε, δεν έχουμε να τέτοιο Θεό. Ο Θεός είναι αγαθός, καλός, μακρόθυμος. Αλλά όταν θέλουμε να πάρουμε δύναμη για να βγούμε έξω στη μάχη και να πολεμήσουμε μέσα σε έναν κόσμο που είναι τόσο σκοτεινός, ε θα πάρουμε δύναμη, αδερφή, να πολεμήσουμε. Άρα λοιπόν, το πρώτο είναι ε υποτάχτηκε και ε αντιστάθηκα στο διάβολο. Όσο υπάρχει έλλειψη και υποταγής και ανυπακοή στο Θεό, αυτό, αδερφοί, τι κάνει; Μα στερεί από τα όπλα για τα οποία θα, με τα οποία θα μπορέσουμε να κάνουμε αντίσταση. Δεν γίνεται αντίσταση χωρίς όπλα.
Τώρα γίνεται πόλεμος ανάμεσα στην Ρωσία και στην Ουκρανία, και λέει η Ουκρανία: "Για να αντιμετωπίσω την επίθεση, δώστε μου όπλα". Έτσι λένε, έτσι γίνεται σε όλους τους πολέμους. Και στους πνευματικούς πολέμους θέλουμε όπλα, αλλά τα όπλα είναι πνευματικά, αδερφοί.
Σε σελίδα 1070 7 να δούμε λέει κάτι το οποίο το έχουμε ξαναδεί στην επιστολή Πέτρου Α', ε κεφάλαιο και 8 εδάφιο, σελίδα 1077. Λέει: "Εγκρατεις αγρυπνία διότι ο αντίδικος σας διάβολος ως λέον ωρόμετρο τίνα να καταπιεί εις τον οποίον αντιστάθηκα μένοντας στερεο στην πίστη εξεβεν ότι τα αυτά παθήματα γίνονται εις τους αδελφούς σας τους εν το κόσμο".
Ας κρατήσουμε, αδερφοί, κάποιες λέξεις σκληρά. Εγκράτεια, πρώτη λέξη. Ε αυτά είναι τα όπλα της υποταγής και της αντίστασης. Ενώ υποτάσσομαι, ε εκπαιδεύομαι στην εγκράτεια. Εγκράτεια, λέει, μια άλλη λέξη είναι η αγρύπνια. Εγκρατή αγρυπνία. Αγρύπνια σημαίνει ότι ανοιχτά τα μάτια να χουμε, να είμαστε άγρυπνοι. Δεν ξέρουμε πο θαα θα γίνει μια επίθεση, δεν ξέρουμε. Άγρυπνος ένας, μια πολιτεία η οποία έχει γύρω-γύρω κάστρα, έχει σκοπιές, φιλάνε άγρυπνους. Αγρύπνια. Και πο ι ποιο είναι το άλλο όπλο της αντίστασης; Στερεωμένη στην πίστη. Ακούσαμε με τον αδερφό τη σημασία της πίστης, αδερφή. Στερεωμένη στην πίστη. Με την πίστη θα πεις το όρος σου αυτό που πήγαινε και πέσε στη θάλασσα και θα πέσε. Εγκράτεια: δεν αφήνω τον εαυτό μου χωρίς φρένα. Η εγκράτεια, αδερφοί, να έχουμε μια εικόνα, είναι τα φρένα ενός αυτοκινήτου. Ε όταν ένα αυτοκίνητο δεν έχει φρένα, είναι επικίνδυνο, και ας είναι το πιο ακριβό αυτοκίνητο. Είναι επικίνδυνο προφανώς για το αυτοκίνητο και για τον επιβάτη του αυτοκινητου. Εγκράτεια. Υπάρχουνε σήμερα τόσοι πειρασμοί, τόσο τόσοι τρόποι για να χάσει κανείς τον προσανατολισμό του, τόσες προτάσεις να χάσει από να ξεχάσει από πο από πο έφυγε και πού πάει. Ένας κόσμος παράξενος, και καλούμαστε να μάθουμε την εγκράτεια. Αν θέλουμε να μάθουμε να αντιστεκόμαστε, καλούμαστε επίσης να μάθουμε την αγρύπνια και να μαστε στερεωμένο. Στερέωση σημαίνει, αδερφο, σκάβω, ρίχνω θεμέλια. Σκάβω, ρίχνω θεμέλια. Ο λόγος του Θεού είναι γεμάτος, αδερφοί, από υποσχέσεις ενθάρρυνσης της πίστης, στα οποία μπορούμε να σκάψουμε σε αυτές τις υποσχέσεις και να τις μπετον να ρίξουμε άγκυρες. Ε άγκυρες. Πάρε το λόγο του Θεού και ρίξε άγκυρες. Γιατί; Γιατί θα ρθει θαλασσοταραχή, θα θα ρθει τρικυμία. Όμως η άγκυρα, αδερφή, κρατάει. Μπορεί να κουνιέται το πλοίο να κάνει, αλλά κρατάει άγκυρα. Στερεωμένο στην πίστη. Ε αυτό ανήκει σε εμάς, αδερφοί, δεν ανήκε στο στο στον Κύριο στε. Να σαστε στερεο στην πίστη.
Και επίσης να γνωρίζουμε, αδερφοί, ότι δεν είμαστε οι μόνοι που περνάμε προβλήματα, δοκιμασίες. Και η έρχεται μια φουρτούνα στη ζωή μας και δοκιμάζεται η πίστη μας. Τι λέει εδώ σε αυτό που διαβάσαμε; "Εξεύρουν ς", λέει, "ότι τα αυτά παθήματα γίνονται και στους αδελφούς σας εν τον κόσμο". "Πας ο θέλω να ζήσει ευσεβώς θέλει διωχθεί". Αυτός είναι ο λόγος Θεού. Μέσα στους αιώνες, αδερφοί, από τη σύσταση της εκκλησίας μέχρι τις μέρες μας, ο λαός του Θεού, οι ζωντανοί άνθρωποι του Θεού, της ζωντανής εκκλησίας του Θεού, δίνουν μάχες και έχουν περάσει παθήματα. Δεν είναι εύκολα, αλλά ο νικητής όμως, αδερφοί, είναι πάντοτε παρών. Ο Κύριος δεν μας υποχ δεν μας χεται μία βόλτα στο δάσος να δούμε τα λουλουδάκια και να και να λέμε ωραία τραγουδάκια. Δεν είναι αυτό η πνευματική ζωή. Πνευματική ζωή είναι μία μάχη, αλλά μία μάχη όμορφη, όχι εύκολη, όμορφη. Και υπάρχει ο νικητής, υπάρχει ο θριαμβευτής, και μέσα σε αυτήν τη μάχη στερεωνόταν. Ευχαριστούμε το Θεό.
Το δεύτερο που θέλω να δούμε στο χρόνο που μας μένει, μιλάμε αυτό που ανήκει σε εμάς. Ε το πρώτο που είδαμε είναι ότι ο Θεός μας καλεί να υποταχτούν και να αντισταθούμε. Το δεύτερο, αδερφοί, που μας καλεί αν θέλουμε να νικήσουμε, είναι μας καλεί σε μία άγια και καθαρή ζωή. Δεν μπορεί να δώσουμε, αδερφοί, μάχες πνευματικές όταν η ζωή μας δεν είναι άγια, όταν δεν είναι καθέ.
Λέει, ας πούμε, για παράδειγμα, ο λόγος του Θεού στη σελίδα 1000 36, αδερφοί. Κοιτάξτε τι ωραία που τα λέει ο λόγος του Θεού. Σελίδα 1036, Εφεσίους επιστολή, ε εδάφιο και 10 και 11 εδάφιο. Λέει, εξετάζοντας 10 εδάφιο: "Εξετάζοντας τι είναι βάρι τον εις τον Κύριο και μη συγκοινωνεί στα έργα τα άκαρπα του σκότους, μάλλον δε και ελέγχεται. Διότι τα κρυφίως γενόμενα υπ' αυτόν εσχον εστ και λέγει. Τα δε πάντα ελεγχόμενα επί του φωτός γίνονται φανερά. Επειδή το φανερό νο φως είναι, δια τούτο λέγει: Σηκώθη τα ο κοιμώμενος και ανάστησε εκ των νεκρών και θέλει σε φωτίσει ο Χριστός".
Κρατάμε, αδερφοί, σας παρακαλώ, δύο λέξεις: "εξετάζοντας" και "ελέγχεται". Εξετάζουμε τι; Εξετάζουμε τι είναι βάρσο στον Κύριο. Τι είναι βάρι το; Εξετάζω τι είναι βάρσο στον Κύριο και βλέπω τη ζωή μου και λέω: "Αυτό που ζω, αυτό που είναι βάρσο στον Κύριο". Και ελέγχεται. Όχι τον διπλανό μου, τον εαυτό μου. Ελέγχεται. Τα αυτοκίνητα, ας πούμε, για να κάνουν έλεγχο, έχουν ένα κάτι εγκεφάλους, βάζουν και κάτι καλώδια και κάνουν έλεγχο. Ο άνθρωπος για να, άμα θέλει να δει πώς πάει, πάει κάνει εξετάσεις αίματος, διάφορες ακτινογραφίες. Αυτά όλα. Δεν ξέρει από πριν: "Εγώ είμαι καλά". Δεν το ξέρεις. "Κάνε τις εξετάσεις σου", λένε οι γιατροί. "Κάνε προληπτικές εξετάσεις κάθε έ μήνες, κάθε χρόνο να κάνεις εξετάσεις αίματος, γιατί να προλάβεις κάτι". Αυτό είναι. Άρα λοιπόν, εξετάζω ε πώς μπορώ η ζωή μου να είναι άγια και καθαρή. Εξετάζω όχι το ότι είναι ευάρεστος σε μένα, αλλά το ότι είναι ευάρεστος στον Θεό. Αυτά τα δύο μπορεί να μην ταυτίζονται. Μπορεί το ευάρεστος σε μένα να είναι διαφορετικό από το απ αυτό που είναι ευάρεστος στον Θεό.
Η κεντρική, η πιο δύσκολη προσευχή, αδερφοί, βρίσκεται μέσα στο "Πάτερ Ημών", όταν λέει: "Κύριε, γεννηθεί το το θέλημά σου". Ε γεννηθεί το το θέλημά σου. Το θέλημά σου. Εγώ μπορώ να θέλω άλλα πράγματα, αλλά εγώ θέλω να γεννηθεί το θέλημά σου στη ζωή μου. Επιτρέπω στο Θεό να ρθει στη ζωή μου. Ποτέ δεν θα παραβιάσει την πόρτα της ζωής μου και της καρδιάς μου ο Κύριος. Εγώ όμως το τον ζητάω στην προσευχή. Βλέπετε, αδερφοί, τι καλός Θεός είναι; Λέει: "Έτσι να προσεύχεστε". Δεν μας το επιβάλλει, μας προτρέπει με αγάπη, με έτσι με με με γλυκύτητα, να προσεύχεσαι: "Γεννηθεί τ το θέλημά σου". Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι εμπιστεύομαι ότι το θέλημα του Κυρίου είναι πολύ καλύτερο από αυτό που είναι το δικό μου θέλημα. Το θέλημα του Κυρίου έχει πράγματα τα οποία τώρα μπορεί να μην τα καταλαβαίνω, αλλά είναι για το καλό μου. Ε αυτό σημαίνει πίστη α εμπιστοσύνη. "Τι δουλειά έχω εγώ να πάω να μετακινηθώ σε αυτή την πόλη; Δεν μ' αρέσει". Εάν είναι από το Θεό, πήγαινε, ευλογημένε, και θα δεις πως θα ανοίξει σιγά-σιγά ο Θεός το δρόμο. Ε "Δεν μ' αρέσει εμένα η πόλη". Εγώ όταν ήμουνα φοιτητής, να σας πω, δεν ξέρω α σωστού πα καμιά φορά, α έλεγα τρεις πόλεις, νομίζω έλεγα, ήμουν στην Αθήνα φοιτητής σς οποίες δεν αποκλείεται εγώ να ζήσω πουθενά. Μία από αυτές τις πόλεις ήτανε η Κοζάνη. Καταλαβαίνετε; Έχει ο Θεός, αδερφοί, άλλα σχέδια απ' αυτά που έχουμε εμείς. "Γεννηθεί τ το θέλημά σου". Ε εξετάζοντας τι είναι ευάρεστος, ελέγχεται. Πέρασε από έναν έλεγχο και δες τι είναι αυτό που θέλει διόρθωση.
Στη σελίδα 1081, αδερφοί, να δούμε ένα άλλο πολύ γνωστό, αλλά πολύ όμορφο κομμάτι στο λόγο του Θεού. Ο Ιωάννης στην πρώτη καθολική επιστολή λέει το εξής, λέει στο 15 εδάφιο, β κεφάλαιο, 15 εδάφιο: "Μη αγαπάτε τον κόσμο, μη δετα εν το κόσμο. Εάν τις αγαπά τον κόσμο, η αγάπη του πατρός δεν είναι εν αυτό. Διότι πάντο εν το κόσμο η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονία του βίου δεν είναι εκ του πατρός αλλά είναι εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παρέρχεται και επιθυμεί αυτού όσιος όμως πράττει το θέλημα του θεού μένει εις τον αιώνα".
Ποτέ δεν θα μπορέσουμε, αδερφοί, να πολεμήσουμε πνευματικά χωρίς άγια και καθαρίζω. Όταν λέει ο λόγος του Θεού: "Μη ανα αγαπάτε τον κόσμο", αν το διαβάσει κανείς επιφανειακά, θα θα μπορεί να καταλάβει να μην αγαπάμε τους ανθρώπους του κόσμου. Τι λέει αυτό; Ίσα-ίσα, το πνεύμα του ευαγγελίου είναι να τους αγαπάτε τους ανθρώπους του κόσμου. Τι να μην αγαπάτε; Το φρόνημα του κόσμου, το κυρίαρχο φρόνημα, την κυρίαρχη αντίληψη, αυτή την τρέλα που επικρατεί σήμερα στις μέρες μας. Μην τα αγαπάτε. "Μα έχουνε φως, έχουνε φως, αλλά είναι ψεύτικο". "Ναι, αλλά μέσα από αυτό μπορεί να προβληθει, μπορεί να προβληθεί, αλλά είναι ψεύτικο, ψεύτικη προβολή". Ε και σήμερα η αυτό το φρόνημα του κόσμου δίνει, ιδίως τα νέα τα παιδιά, ψεύτικες υππο σχέσεις, ε ψεύτικα πράγματα επιφανειακά. "Μην αγαπάτε", λέει, "τον κόσμο".
Τώρα ο λόγος του Θεού απευθύνεται στο λαό του Θεού, αδερφή, έναν λαό που είναι αποφασισμένος να βγει έξω και να πολεμήσει. "Μην αγαπάτε λ τον κόσμο, ούτε τα εν το κόσμο". Τα φρονήματα, οι αντιλήψεις, οι σκέψεις, οι συζητήσεις, αυτά τα οποία, Κύριε, μην τα αγαπάτε, γιατί δεν είναι μέσα εκεί η αγάπη του Πατέρα. Δεν είναι η αγάπη του Πατέρα μέσα εκεί που υπάρχει η επιθυμία της σαρκός. Ε η επιθυμία της σαρκός είναι προφανώς η αρκολακης, ο εγωιστής. Τι είναι σαρκικό φόν; Ο πεισματάρης, σαρκικό φρόνημα. Ο κατάλα, σαρκικό φρόνημα. Να να δούμε δηλαδή το φρόνημα της σαρκός με την ευρεία και ο Κύριος μας μας καλεί, αδερφοί, να απομακρυνθούμε από αυτό το φέο. "Μην το αγαπάτε". Γιατί; Γιατί μέσα εκεί δεν θα βρείτε ποτέ την αγάπη του Πατέρα, δεν θα συναντήσετε την αγάπη του Πατέρα. "Μα εγώ θέλω το Θεό στη ζωή μου". Δεν είναι ο Θεός μέσα ου. Μην πάρουμε το λόγο αυτό, αδερφοί, σαν ένα απαγορευτικό το οποίο λέει: "Κοίταξε να δεις, άμα κάνεις αυτό θα πάθεις αυτό". Όχι, να πάρουμε το λόγο αυτό σαν μία γλυκιά προτροπή του Κυρίου η οποία έρχεται και μας λέει: "Παιδί μου, μέσα σε αυτό το φρόνημα της σαρκός δεν θα με βρεις, δεν είμαι εκεί".
"Αναζητώ τον Θεό". "Δεν είμαι εκεί, δεν εί είμαι στην επιθυμία των οφθαλμών". Βλέπει ο άνθρωπος: "Να μουν σαν αυτόν, να μου σαν αυτήν". Περνάν τα χρόνια και αυτοί που την θαύμαζαν όλοι, περάσαν τα χρόνια, τώρα δεν είναι τόσο όμορφη, δεν είναι στα εξόφλησε η θυμίνη στην εποχή της, όμως χιλιάδες εκατομμύρια κορίτσια τη θαυμάζαμε. Ε ή έναν αθλητή. Είδα είδα σήμερα μια φωτογραφία ενός αθλητή τον οποίο τον φωνάζανε φαινόμενο, το φαινόμενο, ένας ποδοσφαιριστής. Και τον είδα μια κοιλιά έχει μέχρι εδώ. "Τι φαινόμενο;" Λέ αό. "Περάσαν τα χρόνια, πάει αυτός". Ξέρετε πόσο πόσους θαυμαστές είχε; Πάρα πολλους. Επιθυμία των οφθαλμόν: να γίνουν σαν το φαινόμενο, έτσι τον φωνάζαν το παρα το παρατ. Ποιο φαινόμενο; Ο άνθρωπος περπατάει και λες: "Τώρα θα πέσει". Αυτό είναι, αδερφοί. Και μας λέει ο Κύριος: "Παιδί μου, δες στο γνήσιο, δες στο αληθινό, δες το σε αυτό το οποίο κρατάει μέσα στο χρόνο. Δεν θα με βρεις εκεί μέσα στην επιθυμία των οκ, δεν θα με βρεις μέσα στο φρόνημα της σάρκας, δεν θα με βρεις στην αλαζονία του βίου".
Αλαζονία του βίου. Δεν είναι, αδερφοί, ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας ήμερα; Αλαζονία του βίου. "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" Σύ μετα βίας τον ξέρει η μάνα του αυτόν και λέει: "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" "Ποιος είσαι εγώ;" Ε νομίζει ο άνθρωπος σήμερα ότι είναι κάτι ανώτερο από αυτό που είναι. Ποιοι είμαστε; Είμαστε όλοι από ένα χωριό καταγόμαστε, ο ένας από δω, άλλος από κεί. Τι είμαστε; Τίποτα δν μαστε. Αλαζονία του βίου. "Εγώ που έκανα αυτά τα λεφτά, εγώ που έκανα, ξέρω γου, πήρα αυτό το σπίτι, που πήρα αυτό το". Αλαζονία. Αυτό είναι, αδερφοί, ένα φρόνημα το οποίο ο Κύριος μας καλεί να βγούμε έξω από αυτό το φρόνημα. Ευχαριστούμε το Θεό.
Και βέβαια, να πούμε και ένα ακόμη, αδερφοί, και να κλείσουμε. Δεν θα το, δεν θα το κλείσουμε προφανώς. Μας καλεί λοιπόν ο Κύριος να έχουμε άγια και καθαρή ζωή, και όσο απομακρυνόμαστε από το φρόνημα του κόσμου, τόσο περισσότερο δύναμη πνευματική αποκτάμε για να πολεμήσουμε. Αλλά μας κάνει και κάτι άλλο, αδερφοί. Ο Κύριος μας μας καλεί να κάνουμε χρήση του ονόματός του. Εμείς θα κάνουμε χρήση του ονόματός του.
Να δούμε μόνο ένα εδάφιο και θα κλείσουμε. Στη σελίδα 951, ένα ένα μικρό σημείο είναι. Σελίδα 951, Ιωάννης Ευαγγέλιο, ΙΔ' κεφάλαιο, και από το 12 μέχρι το 14 θα θα το διαβάσω, το οποίο έχει και σχέση με αυτά που μας είπε ο αδερφός μας ο Μάρκος. Από το 12 εδάφιο: "Αληθώς αληθώς σας λέγω, όστις πιστεύει εις εμέ, τα έργα τα οποία κάμω και εκείνος θέλει κάμει, και μεγαλύτερα τούτον θέλει κάμει, διότι εγώ υπάγω προς τον πατέρα μου. Και ότι και ότι αν ζητήσετε εν τ ονόματί μου, θέλω κάμει τούτο δια να δοξαστεί ο πατήρ εν το υιό. Εάν ζητήσετε τι εν τ ονόματι μου, εγώ θέλω κάμει αυτό".
Ο Κύριος, αδερφοί, μας λέει όλα αυτά τα θαυμαστά, ότι όποιος πιστεύει, η πίστη είναι αυτή που ενεργοποιεί, αδερφοί, τη δύναμη του Θεού για να μπορούμε να πολεμήσουμε σε αυτό τον πνευματικό πόλεμο. Αλλά τα κάνει, λέει, αυτός που πιστεύει, ακόμα και μεγαλύτερα από αυτά που εγώ έχω κάνει. Και μάλιστα, ότι ζητήσετε, εδώ είναι τώρα το μυστικό, εν το ονόματι μου. Εν το ονόματι υπάρχει, αδερφοί, εξουσία στην επίκληση του ονόματος του Κυρίου. Θα δούμε την επόμενη φορά περιστατικά στα οποία στο όνομα του Κυρίου γίναν, αδερφοί, μεγαλεία. Στο όνομα του Κυρίου υπάρχει εξουσία. Γιατί; Γιατί εγώ αναγνωρίζω ότι δεν έχω καθόλου δύναμη, αλλά αναγνωρίζω ταυτόχρονα ότι το όνομα του Κυρίου είναι μπροστά και έχει μεγάλη δύναμη, και βγαίνω έξω στη μάχη και βάζω το όνομα του Κυρίου μπροστά. Ο Κύριος, αδερφοί, μας καλεί να κάνουμε χρήση του ονόματός του. Είναι όπως είχαμε διαβάσει στους Εφεσίους, είναι, λέει, το υπερ παν όνομα, πάνω από κάθε αρχή, εξουσία, κυριότητα, το υπερ παν όνομα. Όταν λέμε: "Στο όνομα του Ιησού Χριστού", το λέμε πολλές φορές, αδερφοί, και δεν έχουμε επίγνωση τι λέμε. Ε είναι υπάρχει εξουσία, αδερφοί, να επικαλούμαστε το όνομα του Κυρίου, να κάνουμε χρήση του ονόματος του Κυρίου. Ο Κύριος, είπαμε, μας οπλίζει, μας διδάσκει, μας δίνει εξουσία, μας δίνει δύναμη, αλλά εμείς όλα αυτά πρέπει να τα κάνουμε χρήση τώρα. Ε είναι σαν να κάποιον ο οποίος έρχεται, σου βάζει όλα τα όπλα εκεί στην αποθήκη και σου λέει: "Παιδί μου, χρησιμοποίησέ το". Και εγώ έχω μάθει με μια σφεντόνα και δίπλα υπάρχουν όλα τα σύγχρονα όπλα να μπορέσω να πολεμήσω τον αντίπαλο. Και το ποιο γερό όπλο, αδερφοί, που υπάρχει μέσα εκεί είναι η χρήση του ονόματος του Κυρίου. "Ότι αν ζητήσετε", λέει, "εν το ονόματι μου, εγώ θα το κάνω".
Ευχαριστούμε το Θεό. Θα δούμε την επόμενη φορά και άλλα παραδείγματα, αδερφοί, με τη χάρη του Θεού, και θα κλείσουμε αυτήν τη σειρά του πνευματικού πολέμου, και με τη χάρη του Θεού θα συνεχίσουμε με κάτι άλλο.