Transcription
Abi Bank mbështet këtë episod.
Ronela Hajati ka ardhur në podkast si një vajzë pranvere, e veshur me të bardha, me një fjongo. Që do më ndihmojnë, se s'bënë djemt e mi të Baraka Production ta shohin fjongon tënde të bardhë. Ky aksesor kaq interesant. Po në fakt unë zakonisht vishem vetëm me të zeza. Po pra, s'e kisha parë. Që sot thashë të ta bëjmë zemrën e bardhë edhe dukjen e bardhë. Ne nuk ishim takuar më përpara në jetën tonë, përveçse kur folëm për këtë podkast. Po po. Njerëzit e tu të afërm të duan dhe madje e shoqërojnë gjithmonë atë me mbiemrin “është e mirë e çmendura”.
Ëhë. Ëh, mua të jesh i çmendur në jetë më duket vlerë dhe interesante, se varet për çfarë e përdor atë çmendurinë njeriu. E përdor për artin e tij, e përdor për të qenë kurajoz në jetë. Ti e ke përdorur mirë? Unë jam e mirë në jetën e përditshme dhe jam e çmendur kur ndizen ajo drita e kuqe. E kupton? Edhe jam një njeri që guximin për ndoshta goxha gjëra, ndonjëherë që në jetën e përditshme nuk e kam, e 10-fishoj në skenë. Në skenë edhe jam një njeri që jam krejtësisht e ndryshme. Është janë dy Ronela edhe për mua ndonjëherë kjo është vështirësia më e madhe që has, ndoshta keqkuptimi më i madh për ty, po balancimi i dy jetëve krejtësisht të ndryshme, i dy femrave, dy grave, dy vajzave krejtësisht të ndryshme. Njëra që është e çmendur, që mua prapë nuk është se unë, ngaqë nuk i vë vetes fare, jo vetes, por një artisti nuk i vë asnjëherë fre në skenë apo në limite, s'më duket as vetja ndonjëherë e çmendur. Them s'është se po bëj ndonjë gjë shumë të habitshme. E kupton? Mua vetja nuk më surprizon asnjëherë. Ndërsa nga ana tjetër jeta e përditshme është shumë ndryshe, e imja, është shumë e thjeshtë. Është me shumë ndjenja, në sensin unë jam njeri emotiv, jam njeri i ndjeshëm, jam njeri që punoj shumë.
Si i ke marrë vendimet ti Ronela në jetë? Me euforizëm siç jep përgjigjet? Jo, unë çdo gjë që bëj e mendoj shumë. Çdo gjë që e kam bërë e kam menduar aq herë dhe madje unë jam, unë jam një overthinker e llahtarshme. Domethënë ndonjëherë kjo është shumë e gabuar. Po e tillë jam unë. E rri natën, mendoj pafund, si ma tha, si t’ja them. Po të ma thoshte kështu, t’ia ktheja përgjigjen. Kështu të më thoshte këtë, po t’i thoja këtë. Po nëse e vesh këtë do më shajnë këtë, do më thonë këtë. Po nëse ma thonë dhe këtë kritikë atëherë sikur t’i përgjigjem kështu, bëj inskenime të pafundme të situatave. Ëhë, kështu që ndonjëherë prandaj jam edhe pak më e beftë ose ndonjëherë pak si më e ashpër në, në kundërpërgjigje të ndonjë sulmi, sepse unë jam kritikuesja më e madhe e vetes time. Mua nuk, 90% e gjërave që bëj mua nuk më pëlqejnë. Domethënë nuk, jo se s’më pëlqejnë si, si i kam bërë, në sensin po nuk më, nuk më mbushin syrin, them s’është gjë, mund të bëj më mirë. Dhe kur dikush për shembull më kritikon për një gjë që unë e kam bërë veten time copash në shtëpi me stop, se e di vetë sepse xha e kam bërë si prçes edhe ndonjëherë ti, ngaqë realisht ndonjëherë lodhem, nuk dua të dëgjoj fjalë dhe prandaj kam ndonjë reagim më mbeti mendja kur the që unë jam një shpirt analitik, e përmbledh kjo ishte dhe e vras shumë mendjen si ja thashë dhe si ma tha natën në shtëpi.
Ti je një vajzë në jetën publike që je sulmuar jo pak për performancat, për, në përgjithësi ka qenë si të kam ndjerë në debate, kam parë disa gjëra për ty dhe tani po mendoj, unë gjithmonë kisha krijuar përshtypjen që ti je një rebele dhe që ti di çfarë bën, në kuptimin që nëse e bën nuk është se mërzitesh shumë me opinionin e të tjerëve. Po e kuptoj unë gabim apo ti je njeri që lëndohesh si të gjithë njerëzit? Patjetër që lëndohesh, por je njeri që lëndohesh dhe e vret mendjen. Pra ti e vuan atë që ndodh edhe thuhet rreth teje. Dëgjo, unë nuk mund ta heq faktin që s’mund të them që unë jam më e sulmuara apo se është ndonjë çudi që më sulmojnë mua. Shqipëria është, populli shqiptar, ata që shikojnë çfarë ju shfaqet në ekran, jemi, kemi atë tendencën, ndonjëherë përfshij edhe veten time gjatë diçkaje që nuk jam unë që shikoj, që të jemi pak të ashpër, jemi të tillë, jemi ne, kupton se kur vjen puna pastaj për ta mbrojtur në një vend që nuk është i joni, ne jemi shumë patriote, të gjitha këto. Po tek tanët, Ëhë, ne jemi shumë, nuk di t’i jap një epitet të saktë si për t’i pasur komshinj apo njerëzit tanë të familjes, ngaqë ai del në ekran, ty sa keq qenka vesh, nuk di të thuash që shiko ajo është munduar për t’u vesh kështu apo mund të vishej më mirë, jemi direkt sa keq edhe ka raste që, ka raste, ka goxha raste që lëndohem në sensin jo se kam përjetime të tmerrshme. Nuk, tashmë jam mësuar. Po lëndohem sepse unë lodhem shumë vërtetë, Ëhë, mundohem me, me mish me shpirt për të merituar atë vendin që kam dhe mendoj se madje meritoj dhe shumë më tepër sesa kam.
Për shkak të përgjigjeve të tua euforike, unë kam parë një vërtetësi tek ti dhe për këtë arsye kam dashur të të ftoj në podcast, do të vish. Të faleminderit. Po besoj që e di sa herë e kam gënjyer nëpër intervista. Epo mirë, ja ke dalë të më prishësh mendjen. Unë kam menduar që ti je një gocë e vërtetë edhe më pëlqen t’i takoj burrat dhe gocat e vërteta, t’i kem këtu në podkast dhe të flasim, se ndonjëherë të jesh i vërtetë është barrë më vete. Ëhë. Edhe nuk është aq e thjeshtë. Jo, s’është e thjeshtë. Rolet edhe maskat të çojnë më shumë përpara dhe njerëzve, shoqëritë në përgjithësi i kanë qejf rolet. Thonë që i gjykojnë, po ju pëlqen një rol perfekt. Ndonjëherë njerëzit e kanë qejf gënjeshtrat edhe kanë qejf t’ju shitesh për dikë që duan ata të mendojnë se je. Duke menduar se kjo mund t’i thjeshtojë gjërat në mendjen e tyre. Po nuk ka gjë më të mirë sesa të përballesh me një të vërtetë, aq më tepër ta pranosh veten siç je, me gjithë të mirat apo difektet e tua. Mendoj se vetëm kjo, çdo lloj marrëdhënie si pune, si njerëzore, vetëm kjo gjëja mund ta rregullojë. Po njerëzit s’the shumë nga kjo. Kupton? Kanë dëshirë që t’i shesësh një vajzë shumë të edukuar që vishet në kufijtë e thjeshtësisë, me fjongën e bardhë që flet qetë. Ëhë, që ka punën e saj dhe shikon vetëm punën e saj. Kjo është gjë e mirë. Kjo është ok. Po është një gjë. Po nuk janë më njerëzit kështu. Okej. Si janë njerëzit? Askush më në këtë kohë nuk mund të jetë, këtë tranzicion në këtë çmenduri që ndodh përditë jo vetëm në Shqipëri por në të gjithë botën, nuk ka asnjë njeri që është i qetë me jetën e vet. Unë këtë mendoj. Secili nga ne ka ankesa. E gjitha, e gjithë gjëja është se si, i shfaq ti ankesat. Ëhë, unë ndonjëherë gjërat që ndjej i, i them, i transmetoj, më duket se kur heq nga vetja goxha peshë, nuk jam njeri që i mbaj gjërat përbrenda, të rrij të vuaj edhe të mendoj keq, pastaj të mendoj insinu të tjera që më çojnë në rezultate fiktive që nuk ekzistojnë fare. Më mirë them unë të jem gabim. Po po, e konsultoj me dy tre njerëz dhe të shoh a jam gabim vërtetë, se mbase mund ta kem të drejtë atë që mendoj. Mbase jam gabim. Domethënë shumë mendje janë më mirë se sa një mendje. Unë në fund bëj kokën time, ore. Është e dukshme. Po ç’më gjeti mua të të marr një mendim ekstrem. Mua më pëlqeu nga gjithë kjo që the, që sot po mund të pish ujë. E kemi ujin alajtiza. E kemi të mirë. I kam partnerë shumë të mirë, por i kam edhe në shtëpi. Kështu që, si do ta përmblidhje fazën në të cilën ndodhesh në jetën tënde tani? Luftë. Jam në një luftë, pikërisht për këtë balancën që Ronela e skenës të të vazhdojë pa ndalur asnjë sekondë nga çdo lloj sfide që ka kur fiken kamerat që mund të jetë personale, shpirtërore, familjare, shëndetësore, çfarëdo lloj gjëje. Edhe me thënë të drejtën kam qenë goxha e ngarkuar emocionalisht. Por mendoj se, përvoja, Ëhë, e punës është ajo që ty të shtyn që të jesh shumë profesionale. Unë jam shumë profesioniste.
Kush të ka trishtuar ty kaq shumë? Po nuk, dëgjo, nuk është se është thjesht ky presioni për shumë gjëra që ndodhin. Unë jam njeri që sa hap sytë duhet dal të punoj dhe të qesh. Edhe do të themi kalon, kalon, kalon. Jam unë ajo që i them të gjithë njerëzve që dëgjo se do kalojë. Mos e vrit mendjen. Unë jam, domethënë, këshilltarja e gocave, terapistja e shoqeve. Po jo e vetes, por ndonjëherë për veten vjen një moment që edhe kur merr mendime nuk di si t’ja bësh. Dhe mua kjo, duke mos dashur të të dalësh jashtë kornizave dhe të humbësh gjithë punën që je duke bërë, detyrohesh edhe futesh në një mekanizëm gati gati robotik. Ti po flet tani për ngarkesën e famës edhe fakti që je një këngëtare. Dëgjo se kjo ngarkesa e famës, këto janë dhe në Shqipëri mund të bëhet i famshëm kushdo. Ëhë, në Shqipëri mund të dalësh të bësh një skandal në rrugë edhe dolën lajme edhe në Amerikë, kudo bëhesh i famshëm sot menjëherë. Kupton? Ideja është, mua kjo puna e famës nuk më, jo, s’e kisha te kjo. E kisha tek ngarkesa që të jep fakti që ti je këngëtare dhe duhet të shkosh nga një klub në tjetrin, të bësh jetë nate. I kam pyetur dhe shumë kolegë të tu, djem që kam patur. Në fakt, vajza nuk e kam patur aq të lehtë përgjithësisht, se i bëni ato performancat bukur. Po kur është puna për të dërvistë, jo të gjitha kanë ndërrojë papritur ndërsa ti më the po dhe unë e vlerësova. Pra është kjo jeta e natës Ronela, kjo jeta e klubeve që, dëgjo, unë jam, unë jam në një status tashi që unë nuk është se e jetoj jetën e natës. Unë punoj për jetën e natës. Mua më ngarkon puna. Unë jam njeri që punoj për muzikën. Unë nuk jam, domethënë mua nuk është se më lodhi ajo rruga rutinë që ti mund të shkosh në një koncert. Nuk është se më lodhi e performara, se ndonjëherë e performara të jep kënaqësi edhe për ato 40 minuta, një orë që ti je në skenë, harron edhe gjënë ndonjëherë më të keqe ose nëse je i ngarkuar performon shumë mirë. Kupton? Sa mirë. Edhe jep emocion shumë më tepër. Gjë e bukur kjo, dhunti, magji e madhe. Shumë, unë mbaj mend që edhe kam qarë në skenë disa herë kur kam performuar, sepse nuk është se ty të kujtohet një gëzim dhe të mblidhet sikur të del jeta para syve. Edhe në një moment që je keq, që ndihesh kështu si e që nuk e ke vetëbesimin aty ku duhet. Sepse të gjithëve na bie vetëbesimi një moment, sado që të dalim me parrulla. A kupton? E një moment që mbase nuk ndihesh e vlerësuar sa duhet nga njerëz që ti do dhe të vlerësojnë. Ke një tur me 2000 veta që vërtasin Ronja, la Rone, la Ronela, thuaj ej ore unë nuk jam keq. Kjo është gjëja që unë nuk mund të heq dorë asnjëherë nga muzika, sepse mua kjo gjëja më ka mbajtur shpirt i ngjallë në momente shumë të vështira të jetës sime. Njerëzit, vetëm publiku. Unë jam këngëtare, unë jam këngëtare turmash, unë jam këngëtare publiku, nuk jam këngëtare jurish. Nuk kam qenë ndonjëherë këngëtare që ka marrë gjithmonë shumë çmime të para dhe shumë trofee dhe pastaj s’më ka ardhur asnjeri në koncert, se është edhe kjo. Ëhë, unë kam marrë shumë dashuri nga njerëzit.
Ti je këngëtare e njerëzve? Po. Edhe, Ëhë, nuk ka gjë më të bukur sesa kjo. S’ka gjë më të bukur sesa të duan gocat. Edhe se çunat atje janë, atë punë kanë, o ideja është gocat edhe, në një botë që ndonjëherë femrat me njëra-tjetrën janë, ato boksieret më të, më kundërshtare, më të forta, Ëhë, unë më ka dhënë jeta një fat që unë kam marrë shumë dashuri edhe nga gocat edhe nga një publik pak më delikat siç janë. Themem Babi nga atje lart mendon që është krenar dhe i lumtur tani për ty? Babi është njeriu që ka qenë gjithmonë krenar për mua. Edhe unë dua të punoj edhe t’ja dal siç thoshte ai, vetëm me forcat e tuaja. Hë, për, jo vetëm për të menduar se ai do ndet krenar për mua, po për të pasur një paqe me veten se gjithë ai burrë me shumë rëndësi, Ëhë, shteti dhe një babai i mrekullueshëm, nuk ka sjellë në jetë një fëmijë kot.
Si ka ndikuar fakti që ti ke qenë një fëmijë i vetëm? Të ka dhënë ty kjo Ronela tani që e mendon më shumë vetbesim, ndoshta një lloj, një farë rebelizmi, për të, mbase prindërit, dy prindër që kanë patur vetëm një fëmijë, gjithë dashurinë, gjithë vëmendjen tek ai. Si ka ndikuar kjo? Ndonjëherë edhe nuk e kam dashur këtë gjënë shumë, se ata kanë qenë shumë të përkushtuar. Nuk më kanë përkëdhelur kurrë, veç në sensin e keq të të dalës jashtë limit. Hiper vëmendje. Po. Për një kujdes i çmendur që vazhdon të jetë nga mami. Absolutisht. Unë jam njeri pak vetmitar. Unë nuk e kam problem fare të jem vetëm. Sepse dua që atëherë kur të kem shoqëri, të kem shoqëri të mirë që të kënaqem, të kem njerëz që çfarëdo që të flas, mos më merret për keq, mua kjo gjë më, më, më ngurtëson shumë, ta di që mund të flas diku te njerëzit e mi dhe të më marrin fjalët për të paqëna ose me kuptimet që duan ata, kam dëshirë të jem e lirshme, e besuar, po tek njerëzit e mi dhe kjo vjen shumë edhe për faktin që unë jam vajzë e vetme, sepse duke mos pasur një motër apo një vëlla që ti mund të krijosh një raport që unë nuk e kuptoj, hë sepse se nuk e kam pasur edhe unë, të gjithë atë dashurinë e kam shpërndarë tek shoqëria ime, te miqtë e mi. Po mirë, thonë familja që zgjedhim janë miqtë, familja që kemi është ajo që na bie. Po po, as diskutohet. Edhe unë kam, kam miqësi shumë të mirë.
Ke shumë shoqe? Kam. Unë njoh gjithë Tiranën. Kam marrëdhënie me gjysmën e qytetit. Ke të gjitha të ngushta? Por të ngushta kam pak. Më the që të pëlqen vetmia. Jeton vetëm tani apo vazhdon me mamin? Jetoj me mamin. Jetoj me mamin. Po vdes për atë kohën që jam vetëm në dhomë. Vdes të kem një ditë që mos m’i bjeri asnjeri telefonit. Nuk dua t’i jap fare llogari. Në dorë e ke? Mund ta bësh? Ë, po ja po bëj. Ka funksionuar. Po ka funksionuar. Po ka momente që edhe presioni me mamin, ajo dashuria me mamin dhe një raport si disi me presion që dhe e ke shpjeguar dhe e ke thënë ndonjëherë, vazhdo. Mami im është shumë, është shumë konservatore. Mamaja ime është një pedagoge që mua më ndodh më shumë se çdokush njeri në këtë botë, në botë, por nuk ndalon me kritikat e saj, si një peshore që është në horoskop, një njeri që çdo gjë e vë në balancë. Ronela, nëse bën këtë, po sikur të mos bësh këtë? Ëhë, si t’u përgjigj kur e more në telefon nga Eurovizioni? E tha lëre. Jo, nuk e, nuk kam, nuk kam folur. Më ka çuar një mesazh. E kishte ajo performanca ime. Ronela tha, “Po është gëzuar shumë kur kam fituar festivalin”. Edhe unë e mbaj mend që sa kam marrë kupën, kam vrapuar direkt te ulset e. Ulset Portokalli të Pallatit të Kongreseve ishte atje, isha u kënaqa shumë, shyqyr. U hodha direkt, fitova. Po është kritike. Po edhe ajo nuk, tani nuk do që unë ta lë muzikën. Ë, po sigurisht. Thashë një ditë, hë me mami se për shembull, mami ka qenë gjithmonë ajo që thoshte Ronela, boll ndalo më me këtë po profesion të çmendur që ke zgjedhur edhe vazhdo, bëj një punë tetë orarëshe, tetë me kë, punë për shembull, po sepse unë kam qenë nxënëse absolute në shkollë, ministre e transporteve për shembull, për shembull, edhe na transporton të gjithë, do ta kishe bërë shumë mirë ti se po, unë jam, jam shumë, jam shumë e rreptë në punë, por ok, nuk ishte, nuk do ishte puna që do të dashuroja të bëja.
Në fakt ka kërkuar një mashkull ty në funksion të lidhjes që të lësh muzikën? Jo, asnjëherë. Nuk. Nëse do ta kërkonte si do përgjigjeshe apo thjesht do zhdukeshe? Dëgjo, se pyetje, se është kollaj të thuash jo ose po. Po. Pra, por nuk dua të them, as varet kush do ishte. Ëhë, se pastaj bëhem shumë dependable kështu nga ëndrrat e mia. Unë, mua ai që do më ketë në krah, lumi, domethënë mua më njeh artiste, më njeh këngëtare, më njeh duke kërcyer, më njeh duke kënduar, më njeh duke bërë ato performancat, duke dhënë këto përgjigjet euforike, këto të drejtpërdrejtat, këto fiks, Ëhë, edhe ai do të ketë fatin të më njohi edhe për atë që je ti në të vërtetë kur fiken dritat. Po kështu që është goxha rrugë e këndshme ta bësh.
Të pëlqen ideja e familjes? E mendon një familje me shumë fëmijë, me një? Se zakonisht këta fëmijët që janë fëmijë të vetëm duan familje me shumë fëmijë. Jo, nuk dua shumë fëmijë. Okej, gabova unë. Ë, po familja më pëlqen, familja është e shenjtë. Në këtë periudhë që është bota nuk ndaloi së thëni këtë. Të arrish të gjesh një njeri që të mposhti frikën për të dashuruar është gjëja më e bukur që mund të zgjedhësh sot. Sot të gjithë njerëzit kanë frikë, të duan. Dashuria sot është bërë një lojë që është e gjitha kush duron më shumë pa të shkruar, kushdo më pak fiton, kushdo më shumë është i çmendur dhe i ngjitur dhe unë nuk jam fare dakord me këtë. Si di, por me sa duket ti je vetëm në këtë moment në jetë se dikush ka patur frikë nga dashuria. Kështu e kuptova unë. Kështu e bëra unë sinën. Ashtu e bëre ti. E bëra menjëherë. Dëgjo, unë, unë jam njeri shumë hermetik për jetën time. Ëhë, e kam kaluar dhe atë fazën e portaleve që dilja, atëherë kanë qenë gazeta. Përfundoja nëpër kopertina gazetash, vajzë e vogël ke qenë, edhe s’kam qëllosur asgjë nga ato. Përkundrazi, sot e kësaj dite më prishin punë në sesin që prapë nuk ka pasur ndonjë gjë të madhe, kupton? Po ndonjë hata? Absolutisht. Po edhe kam vendosur që jetën time ta kem shumë të, shumë të mbyllur. Më mirë nëse njerëzit mua më komentojnë ku di unë për peshën apo si kërcen Ronela apo sa transgresive është Ronela nëpër klub, le ta marrin këtë gjënë që duan pafund. Ëhë, nëse këta njerëz duan që unë po çmendem, sepse atje e gjejnë një lloj gëzimi në të shkruar, në të shfryfi nëpër komente, unë ja jap shumë mirë këtë gjë. Por tek ajo pjesa që si jetoj unë, me kë në shtëpi, çfarë ndodh me mua, gjithë problemet e mia unë nuk i kam bërë kurrë publike. Ka shumë, shumë vite.
Me siguri e keni dëgjuar shprehjen “bëni paratë tuaja të punojnë për ju”. Një nga mënyrat për të realizuar këtë është nëpërmjet obligacioneve korporative. Përmes shërbimit të nënshkrimit të ABIBank do të ofrohet mundësia për të investuar në obligacione të emetuara nga kompani të njohura me emër dhe të suksesshme në tregun vendas. Ky instrument financiar mund të ndihmojë në diversifikimin e portofolit tuaj dhe të ofrojë norma interesi të cilat mund të jenë tërheqëse në varësi të kushteve të tregut.
Vazhdoni të qëndroni me episodin.
Si je ti kur në një raport je liberale, je sportive, je një shoqe e këndshme apo je edhe pak xheloze, pak posesive? Jo, nuk jam posesive. Jo, unë kam shumë intuitë edhe nuk më djeg kot gjoja asnjë. Po kur të djeg si, si e menaxhon kur kupton diçka? Aman mos lëre të keqen se jo, më vuaj për veten se kam shumë inat. Më nuk më pëlqejnë shumë skenat. Kupton që të dal pavarësisht se do, s’do, do kaloj, do e kaloj një moment që mund të bësh një skenë të vogël. Skenë të vogël. Unë jam, unë jam. Kaq. Jo, unë, unë jam njeri që e kuptoj. Unë nuk jam fëmijë. Unë s’mund të merrem për shembull me një njeri që s’ka pasur jetë apo nuk ka jetuar edhe do më dukej pa kuptim. Nëse dikush do të të bëjë diçka, e bën sado posesive të jesh, sado e fiksuar të jesh, nëse të do të do dhe pika. Kupton? Çfarë vlerëson ti tek tiparet njerëzore? Një gjë që e vendos të parën në listën tënde, në listën e Ronelës. Cili tipar njerëzor vjen i pari? Burra dhe gra, çuna dhe goca. Mos bësh lajka kot, furçe kot, mos jesh servil. Nuk kam qenë kurrë servile për as, nuk jam lëpirë kërkujt asnjëherë. Të mbash fjalën që jep ka shumë rëndësi. Të kesh karakter, të mbrosh atë që do, të mos jesh egoist. Unë nuk jam egoiste. Të vësh më shumë në punë zemrën sesa trurin. Thonë që zemra është ajo që e lëshon trupin e fundit. Truri ikën para zemrës. Kështu që pse do ta vem të parin trurin? Arsyetim interesant. Edhe mendja ndonjëherë të bën të të mendosh për veprime që zemra më vonë thua pse e bëra. Mendja është manipulative. Mendja është, unë i kam shumë inat këta manipulues pa dhe të tmerrshëm. Kam shumë inat të arrij në atë lloj, në atë lloj situatash, kupton? Jam shumë njeri i drejtpërdrejtë.
Çfarë s’bën? Çfarë? Çfarë raporti ke ti me Zotin? Besoj shumë. Mendoj se Zoti është, është fuqia që mua më ka shpëtuar në momente.
Unforgivable, never. Will I ever have a forgivable moment? Maybe later. Okay. God has helped me. I mean, sometimes you get there and you say, is there really a God, because I'm so bad, and nothing is happening the way I want. But you're not that bad. You understand? You can, and when you really, really need to. God has helped me; he has performed miracles for me.
Ronela, making music at this moment in the Albanian market, where, of course, as many podcasts have increased, there are also many singers, and many are all duplicated and multiplied. Has your musical life rewarded you financially? With great delay. So, otherwise, I wouldn't continue doing it. I am currently focused only on music as a financial source to support myself or my family. And, but very late. It has come to me very late. I have worked for years, years, years, for ridiculous amounts. I'm not ashamed to say it. I have worked for very little money. I have spent hours in the studio for pocket money, and there have been many struggles with myself not to give up, because I have had many moments where I said, I'm not doing this anymore, it's not bringing me anything. But it was a, I don't know, a strange feeling, that even when I left it, I left it once or twice or three times, like a thing. Then it was also with statuses on Facebook. I remember writing, I, I don't sing anymore. I will not be a singer anymore. Very tired, young, easily defeated by people much higher than me, with much more power than me. But then I would sit, watch a video, a new song that came out. I would say, uh, shouldn't I do this? I have had the crime, I have had the nerve that this nerve has never left me. This is the strongest thing, the greatest wealth you have. Nerve. The nerve to do things. Never, the nerve to work has never left me. I say I can do it, I can do this too. I don't see limits, not age, nothing. Only health matters. I mean, as long as you are alive and well, age is really just a number.
Absolutely. The moment you sing for a 20-year-old target group and you are 35, like I am, it's great that I am with women to still make songs for that target group, because that's how you get into their mindset, into the world of other people. You understand? I like young people. Youth is the strongest thing in the world. It is the fire of everything that sets the whole world in motion, and it is the part, it is the culmination of your whole life, where it is most beautiful to make songs for them.
Performance has been one of your strengths, like everything that is a double-edged sword. It has brought you both criticism and attacks. But a question I have about the performance, because the performance is not only done by you. I see the same moves in all the girls who make music today. In Albania and in America. Okay. You do them a little more. Okay. My question is, does a talented person with a beautiful voice who makes a beautiful song really need this performance? Who invented it? Who made performance so important? Didn't the singers who didn't have much voice cover it up? I remember Elvis Presley, who created great controversies because he danced madly on stage. But he had a voice. I remember Tina Turner, who broke many taboos with her beautiful, long, and beautiful legs. But she had a lot of voice. I remember many shares she did in the 70s. Okay. She created scandals even in America, a totally liberal country. She continues and sings to this day, continues to create scandals.
I know Michael Jackson, who was one and only for me. If you were to start over, uh, to whom? To life, public life, artistic life, life as a musician, uh. That Ronela who seems to be 80% of yourself, like a body with water. You have a good part of the artistic Ronela, as far as I understand. Are there things that when you see them you would have done differently? Surely we all have things we could have done differently. But sometimes, I wish I had been a little colder in some things, uh, and with my soul I wish I had done more than I did, because then I had the financial opportunity, for example, now I don't have any problem at all making a video, I just look at the right timing, when to shoot it. Then I dreamed of making a video and I didn't have the money. I would really like that, I mean, if I went back, if I had the opportunity, uh, I said, God knows why he does things, and there is never an end to the good things you will create. Because, for example, the fact that I couldn't make a video, I could only do a performance once a year at a festival, I put all my energy there, and I remember when I gathered the dancers, I told them, listen, this is the first time I'm participating in a festival with a song that I really like, you understand? Here we have to leave a name today for tomorrow. They have to talk everywhere because I have to justify these expenses I'm making. VIP mentality. I have to be invited to concerts after the night of this festival. So, if you didn't hear from the hall, uh, uh, uh, we haven't done anything. Oh, 20-year-old thoughts. I always say, and the motto of this podcast has been the person to the character, not the character to the person. And blessed are those who understand this, and I wanted to talk to Ronela the person, and you have come better than anyone else thinks. That's right. Thank goodness. Thank you very much. Thank you. I wish you all the best. Health. First, and then love. No, my love for life. For life, yes, only success and get what you deserve. Abi Bank supports this episode.