Transcription
เมื่อถึงคราวที่พระพุทธเจ้าทรงจะเสด็จ ผ่านป่าที่องค์คุลิมารอยู่ ชาวบ้านต่าง เตือนว่าอย่าไปทางนั้นเลย มีฆาตกรคลั่ง อยู่ที่นั่น
พระพุทธเจ้าตรัสว่า ถ้าเราไม่ ไปแล้วใครจะไป เขากำลังรอคนสุดท้ายอยู่
เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จมาถึง องค์คุลีมารเห็นเข้าก็แปลกใจ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ บริสุทธิ์และงดงามของพระพุทธเจ้า องค์ คุลีมารกลับรู้สึกสงสารและคิดว่าไม่ควร ฆ่าชายคนนี้เลย ข้าข้าเว้นไว้สักคนก็ได้
เขาจึงตะโกนว่า ถอยไป หยุดอยู่ตรงนั้น อย่า ก้าวเข้ามา ข้าคือองค์คุลีมาร ข้าฆ่ามาแล้ว 999 คนไม่เลือกหน้า
พระพุทธเจ้ายังคงเดิน ต่อไป ใกล้เข้าไปหาองค์คุลีมาร องค์คุลีมาร นึกว่าพระองค์หูหนวกหรือบ้า จึงตะโกนอีก ครั้งว่า ยุทธ อย่าก้าวมาแม้แต่ก้าวเดียว
พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า เราหยุดแล้ว องค์ คุลีมาร ท่านเหล่าที่ควรหยุดเถิด
องค์คุลีมารตอบ หยุดอะไร ท่านยังเดินเข้ามาอยู่เลย
พระพุทธเจ้าตอบว่า องค์คุลีมาร เราได้หยุดการ ทำลายต่อชีวิตทั้งปวง ได้ชื่อว่าหยุดแล้ว ในกาลทุกเมื่อ ท่านต่างหากที่ต้องหยุด
องค์คุลีมารตอบ ข้าจะหยุดก็ต่อเมื่อได้ฆ่าคน อีกเพียงคนเดียว
พระพุทธเจ้าตรัสว่า สำหรับ ร่างกายนี้ เราบรรลุจุดหมายแล้ว เจ้าเอาไป ใช้เถิด ตัดนิ้วเราไป ร่างกายนี้ยกให้ท่าน
องค์คุลีมารตอบ ข้านึกว่าข้าบ้าคนเดียว เสียอีก อย่ามาเล่นลิ้นนะ ข้าอันตรายนะ
พระพุทธเจ้าตรัสว่า ก่อนจะฆ่าเรา ทำตามความ ปรารถนาสุดท้ายของคนใกล้ตายหน่อยเถอะ ช่วย ตัดกิ่งไม้กิ่งนั้นให้หน่อย
องค์คุลีมาร ใช้ดาบฟันฉับเดียวกิ่งไม้ใหญ่ก็ร่วงลงมา
พระพุทธเจ้าตรัสต่อ คำขออีกเรื่องเดียว ช่วยต่อกิ่งไม้นั้นกลับคืนไปที่ต้นเหมือน เดิมที
องค์คุลีมารสบท ตอนนี้ข้าแน่ใจแล้ว ว่าท่านบ้า ข้าตัดได้แต่ข้าต่อคืนไม่ได้ หรอก
พระพุทธเจ้าตรัสว่า เมื่อท่านทำได้ เพียงการทำลายแต่การสร้างคืนไม่ได้ ท่านก็ ไม่ควรทำลาย เพราะการทำลายนั้นแม้แต่เด็กๆ ก็ทำได้ ไม่ใช่เรื่องของผู้กล้าเลย กิ่งไม้ นี้เด็กก็ตัดได้ แต่การจะต่อมันกลับคืนมา ต้องใช้องค์ความรู้ และถ้าท่านแม้แต่กิ่ง ไม้ยังต่อคืนไม่ได้ ท่านยังไปทำร้ายผู้ อื่น ท่านเคยคิดบ้างไหม
องค์คุลีมารหลับตา ลงแล้วก้มกราบแทบพระบาท ท่านโปรดนำทาง ข้าไปบนเส้นทางนั้นด้วยเถิด
ความจริงเบื้อง หน้าคืออะไรครับ หยุดไม่ได้หมายถึงหยุด เดิน แต่คือการหยุดใจที่ยังวิ่งตามความ อยาก เพราะความกล้าหาญที่แท้จริงไม่ใช่การ มีพลังทำลายใคร แต่คือการมีปัญญาที่จะ สร้างความดีต่างหาก