ภคมน ลิซ่า หนุนอนันต์🧡·น้าสาวแหลงกับหลานบาว “มึงอย่าเที่ยวพาสมบัติพ่อเฒ่าจนลืมนึกถึงอนาคตตัวเอง

ปากพ่อเฒ่าเนี้ย ลูกเอ้ย มึงทำอะไรบ่าว?

ผมจะดูบอกพ่อเฒ่าเนี้ย เออ.

มึงอีบอกแกว่าพรือ? แกมากฝันว่าวันที่ 8 กุมภาพันธ์นี้ อย่าทุ่มสมบัติแก.

ไอ้ไรสมบัติพ่อเฒ่ามึง?

แกกว่าวันที่ 8 ฮะ อย่าทุ่มพักที่แกถือไว้. หนักหนาพ่อเฒ่ามึงนะเอาจุดก็สดอกกันเดี๋ยวกูแลงเองพ่อเฒ่ามึง. ไม่เสร็จไม่สิ้นตัวนะผ่อนไปแล้วก็ไม่ผ่อน ยังพยายามมาข่าวฝันเด็กเลยองใจจังเลย. สมบัติตัว 8 กุมภาพันธ์นี้ก็ให้มันเลือก เอาที่มันชอบประเทศนี้เป็นของมันอนาคตเป็นของมันก็ตัวให้มันเลือกอย่าไปกักขังอนาคตเด็ก. สมบัติก็ให้มันผ่อนเทียมสมบัติ. ตัวให้เด็กมันมีโอกาสเลือกอนาคตของมันเอง.

พอแล้วเอ้ามึงก็เหมือนกันอีเลือกตังค์ก็เลือกเอาเองไม่ต้องไปฟังพ่อเฒ่ามึง. อยากอยู่ในสังคมแบบไหนก็เลือกเอา. อยากอีเรียนหนังสือในระบบการศึกษาแบบไหนก็เลือกเอา. อยากอีมีความฝันแบบไหนมึงก็มีสิทธิ์อีเลือกเอาเอง. เลือกตั้งคือเลือกอนาคต. เรียนหนังสือแล้วก็ตัดสินใจเองซะมั่ง. คนใหญ่ก็ไม่พักทำเฒ่า นักแหลงกับเด็กเฒ่าแล้วแแลงกันตรงๆ.

วันที่ 8 กุมภาพันธ์นี้ที่อีมีการเลือกตั้งนี่มันคือการเลือกอนาคตประเทศไทย. ถ่าแถลงให้เห็นภาพว่านั่นล่าบ้านเรามันคือการเลือกอนาคตกับอดีต. สิ่งที่มันเคยเกิดขึ้นมันมีผลลัพธ์ให้เห็นอยู่แล้ว. เลือกแบบเดิมก็ได้แบบเดิม. 8 กุมภาพันธ์นี้ก็ไม่ต้องแบงเลือกตั้ง 2 ใบถ้าอยากเห็นความเปลี่ยนแปลง.

เอ้าน้องผมบ่าวฝากไว้กันฝากอนาคตฝากพรรคประชา.

[เพลง]