ชีวิตความรัก ความเหงา และความเศร้าบรรยายโดย พระวัชระ จารุวัณ

ชีวิตความรักชีวิตนี้เริ่มต้นด้วยเรื่องที่น่าละอาย มีความเป็นอยู่ด้วยเรื่องที่ยุ่งยาก สับสน และจบลงด้วยความเศร้า เมื่อลืมตาขึ้นดูโลกนี้เป็นครั้งแรก เราก็ร้องไห้ และเมื่อจะหลับตาลาโลก เราก็ร้องไห้อีกหรือ อย่างน้อยก็เป็นสาเหตุให้คนอื่นหลังน้ำตา

เด็กเกิดมาร้องไห้พร้อมกับกำมือแน่น คล้ายกับว่าเขาเกิดมาเพื่อจะยึดเอาทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ แต่เมื่อถึงเวลาที่จะต้องหลับตาลงนั้น ทุกคนแบมือออก เหมือนจะเตือนให้ผู้อยู่เบื้องหลังสำนึกและเป็นพยานว่า เขามิได้เอาอะไรไปเลย

ทุกคนต้องการความสมหวังในชีวิตรัก แต่ความรักไม่เคยให้ความสมหวังแก่ใครถึงครึ่งหนึ่งของความต้องการ ยิ่งความรักที่ฉาบทาด้วยความเสน่หาด้วยแล้ว จะเป็นพิษแก่จิตใจ ทำให้ทุรนทุรายดิ้นรนไม่รู้จักสิ้นสุด เมื่อหัวใจถูกลูบไล้ด้วยความรัก หัวใจนั้นจะสร้างความหวังขึ้นมาอย่างเจิดจ้า แต่ทุกครั้งที่เราหวัง ความผิดหวังก็จะรอเราอยู่

เมื่อความรักเกิดขึ้น ความละอายและความเกรงกลัวในสิ่งที่ควรกลัวก็พลันสิ้นไป เหมือนก้อนเมฆเคลื่อนตัวเข้าบดบังดวงจันทร์ให้อับแสง ธรรมดาสตรีนั้นควรจะยอมตายเพราะความละอาย แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ความละอายมักจะตายไปก่อนเสมอ เมื่อความใคร่เกิดขึ้น ความละอายก็พลันหายไป

อย่าหวังอะไรให้มากนัก จงมองดูชีวิตอย่างผู้ช่ำชอง อย่าได้วิตกกังวลอะไรล่วงหน้า ชีวิตนี้เหมือนเกลียวคลื่นซึ่งก่อตัวขึ้นแล้ว ม้วนเข้าหาฝั่งและแตกกระจายเป็นฟองฝอย จงยืนมองดูชีวิตเหมือนคนผู้ยืนอยู่บนฝั่ง มองดูเกลียวคลื่นในมหาสมุทรฉะนั้น

ธรรมเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตมนุษย์ [เพลง] ไม่ว่าจะอยู่ในเพศใด ภาวะใด การกระทำอะไร ทุกอย่างที่นึกขึ้นภายหลังแล้วต้องเสียใจนั้น พระศาสดาทรงสอนให้เว้นเสีย เพราะฉะนั้น แม้จะประสบปัญหาหัวใจหรือได้รับความทุกข์ยากลำบากสักปานใด ก็ต้องไม่ทิ้งธรรม

มนุษย์ผู้ยังมีกิเลสอยู่ในใจนั้น ย่อมจะมีวันพลั้งเผลอประพฤติผิดธรรมไปบ้าง เพราะยังมีสติไม่สมบูรณ์ แต่เมื่อได้สติในภายหลังแล้ว ก็ควรตั้งใจประพฤติธรรม สั่งสมความดีกันใหม่ ธรรมดาว่าไม้จันทน์นั้น แม้จะแห้งก็ไม่ทิ้งกลิ่นอ้อย แม้เข้าสู่เครื่องบดแล้วก็ไม่ทิ้งรสหวาน บัณฑิตแม้ประสบทุกข์ก็ไม่ทิ้งธรรม

พระศาสดาทรงย้ำว่า พึงสละทุกสิ่งทุกอย่าง แม้ชีวิตเพื่อรักษาธรรม ก็ขอให้ทุกท่านทุกคนที่ได้รับฟัง จงประสบแต่ความสุขความเจริญ บุญรักษาธรรมะรักษาวาสนาดีทุกท่านทุกคน เจริญธรรม [เพลง]