พ่อหลับ... ลูกเปิดไลฟ์ตามหาแม่ จบด้วยสาวๆ ทั้งประเทศพร้อมใจอยากเลี้ยงเด็ก!

หนูน้อยวัย 4 ขวบแอบเปิดไลฟ์สดเพื่อตามหาแม่ขณะที่คุณพ่อกำลังนอนหลับอุตุ

ไม่เพียงแต่เผยความหล่อเหลาของฉัน ยิ่งไปกว่านั้น ยังทำให้บรรดาแฟนเก่าของฉันแตกตื่นกันยกใหญ่ ทั้งคุณหนูแก๊งมาเฟีย ประธานสามารถนิ่ง รุ่นน้องนิสัยป่วย สตรีมเมอร์สาว เพื่อนสมัยเด็ก ต่างพากันมาที่บ้านเพื่อจะเป็นแม่เลี้ยงให้ลูกสาวสุดที่รักของฉัน ส่วนแม่แท้ๆของหนูน้อยยิ่งโมโหจนควันออกหู ฉันนี่แหละแม่ตัวจริงของเด็กคนนี้ พวกเธอใสหัวไปให้พ้น

หนูน้อยถือโทรศัพท์ทำปากจู่จิ้มๆไปที่หน้าจอ จิ้มๆวินาทีต่อมา ไลฟ์ก็เริ่มขึ้น หัวเล็กๆน่ารักโผล่ออกมาจากห้อง ไลฟ์ ดวงตากลมโตมองไปรอบๆอย่างเขินอาย ทักทายว่า “พี่ๆครับ พี่ๆคะ รู้ไหมคะว่าแม่ของหนูอยู่ที่ไหน” เสียงเล็กๆใสๆอ่อนหวานทำเอาคนที่อยู่ในห้องไลฟ์ตกใจจนอึ้งไปเลย “ว้าว เสียงของสตรีมเมอร์ทำไมกลายเป็นเสียงเด็กน้อยไปแล้วล่ะนี่ ลูกสาวสตรีมเมอร์สินะ ไม่คิดว่าเหล่าเติ้งลูกสาวจะน่ารักขนาดนี้” “หนูน้อยให้พี่ชายจับแก้มหน่อยได้ไหม” “ตามหาแม่เหรอ ฉันเคยเห็นแต่ลูกอ๊อดตามหาแม่ หนูน้อยตามหาแม่เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก”

ขณะที่ชาวเน็ตกินแตงกำลังหยอกล้อ ซูซูในเวลานี้ ซูซูกำลังถือโทรศัพท์อย่างใจลอย หัวเล็กๆของเธอดูสับสนเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะอ่านหนังสือออก แต่คอมเมนต์มันเยอะเกินไป เจ้าตัวเล็กมองตาไม่ทันเลย ทันใดนั้นคอมเมนต์หนึ่งก็เลื่อนผ่านดึงดูดความสนใจของเธอ “หนูน้อย พ่อหนูอยู่ไหนล่ะ ถ้าไม่มีใครอยู่บ้านมันอันตรายนะ งั้นพี่สาวจะบอกคุณตำรวจนะ” ซูซูเอียงคอเล็กน้อย พูดเบาๆว่า “คุณพ่อกำลังนอนหลับอยู่ข้างๆค่ะ ซูซูแอบเอาโทรศัพท์มาไลฟ์สด อย่าบอกคุณพ่อนะคะ” จากนั้นก็ลุกขึ้นหันหน้าจอโทรศัพท์ไปทางคุณพ่อที่กำลังหลับสนิท “พี่ๆดูสิคะ คุณพ่ออยู่ข้างๆนี่เอง มาดูสิคะ คุณพ่อของหนูหล่อมากเลยนะ”

การกระทำเล็กๆน้อยๆของซูซูทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาราวเทพบุตรของฉันปรากฏบนหน้าจอ ทันใดนั้นห้องไลฟ์ก็ระเบิด “โอ้โห สตรีมเมอร์หล่อขนาดนี้เลยเหรอ” “ว้าว พี่น้องคะ ฉันอยากมีลูกให้สตรีมเมอร์จัง” ทันใดนั้นชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็แย่งกันอยากจะเป็นแม่เลี้ยงให้หนูน้อยคนนี้นั่นๆ “คุณพ่อของหนูหล่อมากใช่ไหมล่ะ” “ถึงคุณพ่อจะหล่อมาก แต่ซูซูอยากได้แม่แล้ว ที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อนๆบอกว่าหนูเป็นเด็กไม่มีแม่” พูดจบ ซูซูผู้ไร้เดียงสาบนใบหน้าปรากฏแววตาน่าสงสาร ทันใดนั้นพี่สาวที่อยู่หน้าจอก็อดใจไม่ไหว สัญชาตญาณความเป็นแม่พรุ่งพล่าน นิ้วมือเาะแป้นพิมพ์บนโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว “อ หนูน้อยอยากตามหาแม่ใช่ไหม ต่อไปนี้ฉันจะเป็นแม่ของหนูเอง แม่เลี้ยงก็คือแม่ รีบส่งโลเคชั่นมา ฉันอยากเป็นหม่ามี้ของหนู ผู้ชายหล่อขนาดนี้ หนูน้อยน่ารักขนาดนี้ ยีนดีๆแบบนี้จะปล่อยให้เสียเปล่าได้ยังไง”

ซูซูคุยเล่นกับชาวเน็ตสักพัก เปลือกตาก็เริ่มหนักอึ้ง “พี่ๆคะ ซูซูง่วงแล้ว ถ้ามีข่าวเกี่ยวกับแม่ของหนูอย่าลืมบอกซูซูนะคะ คุณพ่อเคยบอกว่าแม่เป็นคนสวยและรวยมาก” พูดไปพูดมาหัวเล็กๆของซูซูก็ค่อยๆซบลงบนอกของพ่อแล้วหลับตาลง แต่ซูซูเหมือนจะลืมไปอย่างหนึ่งว่าห้องไลฟ์ยังไม่ได้ปิด

ในเวลาเดียวกัน ชิงหัวดาวโรงเรียนหลิวรู้เสวี่ยเห็นหนุ่มหล่อที่กำลังหลับอุตุและซูซูที่น่ารักน่าเอ็นดูก็หันหน้าซุกหมอนร้องไห้โฮ “พี่ชายใจร้าย ไหนบอกว่าจะแต่งงานกับฉัน นี่ลูกสาวโตจนไปซื้อซีอิ๊วได้แล้ว” ส่วนซูเชี่นเชี่นเพิ่งเปิดประตูเข้ามาก็ได้ยินเสียงหลิวรู้เสวี่ยที่กำลังคลุมโปงร้องไห้สะอื้น อดที่จะพูดไม่ออกเมื่อเห็นเพื่อนรักเสียใจขนาดนี้ ซูเชี่นเชี่นก็งงไปเลย “ไม่ใช่ดาวโรงเรียนชิงหัวมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว แค่อกหักเองถึงกับต้องร้องไห้หนักขนาดนี้เลยเหรอ คนที่ตามจีบเธอน่าวนรอบรอบโลกได้เลยนะ” ทันใดนั้นซูเชี่นเชี่นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู 2-3 ครั้ง พบว่าซูซูในภาพนั้นหนูน้อยน่ารักน่าเอ็นดูมาก จากนั้นก็สังเกตเห็นคุณพ่อที่ซูซูกำลังซบอยู่ หล่อจนใจเต้นแรงขึ้นหลายครั้ง “แย่แล้ว นี่มันความรู้สึกใจเต้น หนูน้อยคนนี้เหมือนจะบอกว่าอยากตามหาแม่” หันไปพูดกับเพื่อนรักว่า “หนุ่มหล่อในห้องไลฟ์คนนี้คือแฟนเก่าเธอใช่ไหม ลูกสาวของเขากำลังตามหาแม่ นั่นก็หมายความว่าเธอยังมีโอกาส ณ โบราณว่าแม่เลี้ยงก็คือแม่” พอพูดจบ หลิวรู้เสวี่ยที่กำลังร้องไห้สะอื้นอยู่ก็เหมือนเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ “ใช่สิ แม่เลี้ยงก็คือแม่นี่นา ถ้าตอนนี้เธอรีบมอบความอบอุ่นให้พี่ชายก็ยังเป็นของฉันอยู่ดี” ตัดสินใจทันที “แม่เลี้ยงคนนี้ฉันจะเป็นให้ได้ หิๆๆ” ริวรู้เสวี่ยหัวเราะคิกคัก เดิมทีเป็นเด็กสาวใสซื่อ แต่ในตอนนี้ซูเชี่นเชี่นกลับรู้สึกขนลุกซู่ โดยเฉพาะเสียงหัวเราะที่มืดมนและดวงตาที่เบิกกว้างเต็มไปด้วยใบหน้าที่ดูป่วย “ชิบแล้ว เพื่อนรักของเธอทำไมดูมีอาการป่วยแบบนี้ล่ะ น่ากลัวตัวจัง”

อีกด้านหนึ่ง ประธานสามารถนิ่ง ไปรั่วอี กำลังหลับตาพักผ่อน ทันใดนั้นเลขาเข้ามารายงาน “ท่านประธานครับ ผู้ชายสตรีมเมอร์ที่คุณให้จับตามอง จากการตรวจสอบเขามีลูกสาวจริงๆ อายุ 4 ขวบ” แล้วไปรั่วอีเปิดห้องไลฟ์ของฉันอย่างชำนาญ เมื่อเห็นผู้ชายในห้องไลฟ์และหนูน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดูคนนั้น ทั้งร่างก็เหมือนถูกฟ้าผ่า ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดเบิกกว้างเหมือนกระดิ่งทองแดง “นี่ไม่ใช่เรื่องจริง อาจารย์เขาจะมีลูกสาวโตขนาดนี้ได้ยังไง ไม่ ฉันไม่เชื่อ” ทันใดนั้นหัวเล็กๆของหนูน้อยที่ซบอยู่บนอกพ่อก็ส่งเสียงอ้อนๆออกมา “ซูๆอยากได้แม่ ทำไมคนอื่นมีแม่กันหมดแต่หนูไม่มี” พอได้ยินคำพูดนี้อารมณ์ร้อนรนของไปรั่วอีก็สงบลง เธอไม่อนุญาตให้ลูกสาวของอาจารย์ไม่มีแม่เด็ดขาด มองไปที่ใบหน้ายามหลับของ 2 พ่อลูก ทันใดนั้นความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมา “ใครกันที่แย่งอาจารย์ของเธอไป แถมยังแอบมีลูกสาวอีก ยิ่งคิดยิ่งโมโห” ตัดสินใจทันทีว่าจะไปสารภาพรักกับซูเฉินเดี๋ยวนี้ “ถ้าไม้อ่อนไม่ได้ก็ต้องใช้ไม้แข็ง แห่งแม่เลี้ยงคนนี้เธอจะเป็นให้ได้” จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์โทรหาเลขาโดยไม่ลังเล “เตรียมรถ ฉันจะไปหาอาจารย์” และในตอนนั้นเอง ซูซูค่อยๆลืมตาขึ้น ใบหน้ากลมๆปรากฏรอยยิ้ม ถือโทรศัพท์หัวเราะเบาๆ “ซูซูเผลอหลับไปซะได้ ขอโทษนะคะพี่ๆที่ทำให้เห็นเรื่องน่าอาย” เสียงนุ่มๆของซูซู พอพูดจบทั้งห้องไลฟ์ก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง “พี่สาวคะ หนูน้อยไม่เป็นไร” “ลุงน่าชอบดูหนูน้อยน่ารักๆ รอบนี้หลับจะตายโว้ย” “ชั้นบนเปิดโปงแล้วใช่ไหม ให้โรี่คอนี่มันน่ารำคาญจริงๆ” “เป็นอะไรไป โรี่แล้วมันทำไมล่ะ มนุษย์เด็กน่ารักๆรอบทั้งนั้นแหละ” ห้องไลฟ์คึกคักมาก แต่คอมเมนต์เยอะเกินไป ซูซูมองตาไม่ทัน คิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูดขึ้นว่า “พี่ๆอย่าทะเลาะกันได้ไหมคะ ซูซูอยากจะขอร้องพี่เรื่องหนึ่ง” ผู้ใจบุญที่อยู่หน้าจอเห็นใบหน้าอมชมพูของซูซูแล้ว ทันใดนั้นทุกคนในห้องไลฟ์ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากจะเป็นพ่อแม่ให้หนูน้อยคนนี้อาน่ารักจัง “หัวใจสาวน้อยของฉันเต้นแรงเลย เด็กผู้หญิงน่ารักขนาดนี้ไปเก็บมาจากไหนกันนะ แม่คนไหนกันที่ทอดทิ้งสามีทิ้งลูก อย่าให้ฉันเจอนะ ไม่งั้นฉันจะจัดหนักแน่”

ในตอนนั้นเอง ทันใดนั้นฉันก็ลืมตาขึ้น พบว่าลูกสาวกำลังนั่งนิ่งๆอยู่ จึงจ้องมองแผ่นหลังของซูซูแล้วถามว่า “ซูซูทำอะไรอยู่ ทำไมไม่นอนกลางวันล่ะ” ซูซูตกใจจนตัวสั่น รีบเอาโทรศัพท์ซ่อนไว้ใต้ตัว “คุณพ่อหนูเพิ่งตื่นค่ะ คุณพ่อ ซูซูหิวแล้ว” “อย่างนั้นเหรอ งั้นหนูเป็นเด็กดีนะ พ่อจะไปทำอะไรให้กิน” ฉันลูบหัวเล็กๆของซูซูแล้วยิ้ม เดินไปห้องครัว “ฝากคุณพ่อด้วยนะคะ” ซูซูยิ้มแล้วมองตามฉันเดินไปรอ จนแผ่นหลังของคุณพ่อหายลับไป เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “พี่ๆอย่าบอกเรื่องนี้กับคุณพ่อนะคะ ไม่งั้นซูซูจะถูกมองว่าเป็นเด็กไม่ดี คุณพ่อเคยบอกว่าการขโมยของเป็นพฤติกรรมของเด็กไม่ดี ซูซูขโมยโทรศัพท์ของคุณพ่อ หนูไม่อยากให้คุณพ่อคิดว่าซูซูเป็นเด็กไม่ดี เพราะฉะนั้นขอร้องอย่าบอกคุณพ่อนะคะ พี่ๆไว้เจอกันใหม่นะคะ” พูดจบซูซูก็โบกมือเล็กๆแล้วปิดห้องไลฟ์อย่างมีความสุข

ในตอนนี้ฉันยังคงดื่มด่ำกับความสุขที่ได้ทำอาหารให้ลูกสาวโดยไม่รู้อะไรเลย ทันใดนั้นก็เห็นลูกสาวกำลังเบิกตากว้างจ้องมองฉัน “คุณพ่อ ซูซูอยากถามคุณพ่อเรื่องหนึ่ง” ฉันชะงักไปเล็กน้อย มองดวงตากลมโตที่เปล่งประกายของซูซู คิดว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก รีบนั่งยองๆลง มือวางบนหัวของซูซู ยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วถามว่า “ซูซูมีเรื่องอะไรจะถามคุณพ่อเหรอ” ดวงตาสีดำขลับของซูซูกรอกไปมาครู่หนึ่ง ริมฝีปากเล็กๆขยับแล้วยิ้ม “ฮิฮิ ซูซูอยากได้แม่ คุณพ่อหาแม่ให้ซูซูได้ไหมคะ ได้ไหมคะ” ซูซูเงยหน้าขึ้นมองด้วยใบหน้าไร้เดียงสา 2 แขนกอดขาของฉัน มองใบหน้ากลมๆของซูซูที่กำลังอ้อนวอน ฉันกลับรู้สึกสงสารเล็กน้อย ได้ยินพ่อของตัวเองพูดหลายครั้งแล้วว่าซูซูคนนี้อยากได้แม่มาตลอด “อยากได้แม่งั้นเหรอ แต่ฉันมันคนโสดนี่นา จะไปหาผู้หญิงที่ไหนมาเป็นแม่ให้ซูซูได้ล่ะ แต่นะ ลูกสาวอ้อนขนาดนี้แล้ว จะไปทำร้ายจิตใจเด็กน้อยคนนี้ได้ยังไง” คิดแล้วฉันก็อุ้มซูซูขึ้นมายิ้ม พยักหน้า “ได้สิ คุณพ่อสัญญาว่าจะไปลองหาดู ในตลาดนัดหาคู่ ต่อให้เป็นการแสดงก็ต้องทำให้ลูกสาวสมหวังกับความฝันที่จะมีแม่ ฉันคงไม่กลับไปกินหญ้าอ่อนหรอก แล้วให้แฟนเก่ามาเป็นแม่ของเด็กคนนี้นสิ ถ้าให้พวกผู้หญิงพวกนั้นรู้ว่าตัวเองมีลูกสาวแล้ว พวกนั้นไม่ฉีกเนื้อถลกหนังฉันเลยเหรอ ถ้าไม่ได้จริงๆก็ให้หลินต้าหว่านทำหน้าที่แม่ไปซะ อาแบบนั้นมันไม่ได้หนี้นา ผู้หญิงคนนั้นให้เงินฉันปีละ 100 ล้านก็เพื่อไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเธอกับซูซู เฮ้อ สรุปว่าต้องหาคนมาแสดงเป็นแม่เลี้ยงจริงๆสินะ”

ขณะที่ฉันกำลังคิดฟุ้งซ่านว่าจะหาแม่ให้ซูซูยังไง ซูซูในอ้อมแขนก็ตื่นเต้นขึ้นมากระพริบตาปริบๆ “เอ๊ะ จริงเหรอคะ ซูซูจะมีแม่แล้วเหรอคะ คุณพ่อพูดจริงๆเหรอคะ” แววตาที่คาดหวังนั้นทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมา “อา ไม่ไหวแล้ว ลูกสาวคนนี้น่ารักเกินไป อยากหอมแก้มเธอจัง” ฉันอดใจไม่ให้หอมแก้มเล็กๆของซูซูแล้วพูดว่า “จริงสิ” พอได้ยินคำยืนยันของฉัน ซูซูก็เอามือเล็กๆประคองใบหน้าของฉันแล้วหอมแก้มฉันฟอดใหญ่ “ขอบคุณค่ะคุณพ่อ คุณพ่อใจดีกับซูซูที่สุดเลย” โดนลูกสาวหอมแก้มแบบนี้ฉันก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที พับแขนเสื้อเตรียมลงมือ “วันนี้ยังไงก็ต้องทำอาหารจีนชุดใหญ่ให้ซูซูให้ได้”

ในเวลาเดียวกัน เทพธิดาอีสปอร์ตชื่อดัง ถงเข่อๆ เห็นไลฟ์ของซูซูก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดแรง น้ำตาไหลพรากเหมือนเขื่อนแตก “ฮือ ฉันไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อ ไม่ใช่ลูกสาวของพี่เฉินจริงๆใช่ไหม ถ้าใช่แล้วทำไมพ่อแม่ไม่บอกฉันล่ะ” พอนึกถึงใบหน้ากลมๆที่เรียกพี่เฉินว่าพ่อ ถงเข่อๆก็เสียใจมาก ร้องไห้จนฟ้ามืดดินมัวไม่รู้ว่านานแค่ไหน แม่ก็โทรมา ถงเข่อๆรับสายด้วยเสียงสะอื้น “ฮัลโหล แม่มีอะไรเหรอคะ เข่อเขอ ลูกก็โตแล้วนะ พ่อกับแม่เลยนัดดูตัวให้ลูกดูสิว่ายังไง” ถงเข่อๆปฏิเสธทันที “ไม่ไป ข้าไม่ไปจริงๆนะคะแม่” “เอาเถอะ แม่เห็นลูกกับลูกชายบ้านซูรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก พ่อกับแม่ก็อยากจะจับคู่ให้พวกเธอจะได้ไหม” พอได้ยินคำพูดนี้ถงเข่อๆก็ตาเป็นประกาย “อะไรนะ เป็นพี่เฉินเหรอ เขาไม่ใช่ว่ามีลูกสาวแล้วเหรอ ทำไมยังไม่มีแฟนอีกล่ะ ใช่สิ ลูกไม่รู้เหรอ เขากลับมาหลายปีแล้วก็ไม่เห็นมีผู้หญิงไปบ้านเขาเลย แล้วเหล่าสู่ก็เป็นคนอาสาจะนัดดูตัวให้ลูกชายคนนั้นเอง แล้วเฉินน้อยจะมีแฟนได้ยังไงล่ะ เจอเจอเป็นอย่างนี้นี่เองเหรอ งั้นก็หมายความว่าโอกาสของถงเข่อๆมาถึงแล้ว ในฐานะเพื่อนสมัยเด็กที่สนิทสนมกัน ยังไงก็ไม่มีทางให้โอกาสกับคนที่เพิ่งเข้ามาหรอก แม้แต่โอกาสปรากฏตัวก็จะไม่ให้พวกผู้หญิงแพทยศยาเหล่านั้นชิงตำแหน่งแสงจันทร์ในใจ เป็นแม่เลี้ยงให้หนูน้อยให้ได้” คิดได้ดังนั้น ถงเข่อๆก็ฮึกเหิมเต็มที่ตอบตกลงนัดดูตัวของแม่ทันที

ในตอนนี้ฉันก็จามออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าผู้หญิงบ้าที่ไหนกำลังคิดถึงฉันอยู่ กำลังคิดอยู่ มือเล็กๆข้างหนึ่งก็ปรากฏในสายตา ฉันเห็นเพียงมือเล็กๆขาวนวลถือเสื้อคลุมอยู่ “คุณพ่อต้องใส่เสื้อผ้าเพิ่มนะคะ ไม่งั้นจะเป็นหวัด” การกระทำที่อบอุ่นหัวใจนี้ทำเอาหัวใจพ่อคนนี้ซาบซึ้งจริงๆ “ซูซูของฉันช่างเป็นเด็กดีจริงๆ ฮิฮิ ซูซูเป็นเด็กดีขนาดนี้ งั้นคุณพ่อต้องหาแม่ดีๆให้ซูซูแล้วล่ะ” เจ้าตัวเล็กพูดพลางเผลอยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา มองใบหน้าอมชมพูน่ารักของซูซู ฉันก็ยิ้มแล้วหยิกแก้มเบาๆ “คุณพ่ออย่าหยิกมั่วนะคะ ไม่งั้นแก้มซูซูจะเจ็บ” พูดจบไม่ทันให้ฉันได้ตอบสนอง ซูซูก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ “แต่ว่าวันนี้คุณพ่อสัญญาว่าจะหาหม่ามี้ให้ซูซู งั้นแล้วแต่คุณพ่อเลยค่ะ คุณนี่ท่าทางแบบนี้ไปเรียนมาจากใครกันเนี่ย” ฉันลูบหัวซูซูแล้วยิ้ม “ท่าทางอวดดีเล็กๆนี่มันน่ารักจริงๆนะ” “ก็เรียนมาจากคุณพ่อไงคะ” ซูซูกางมือเล็กๆทำท่าเหมือนไม่สนใจโลก “ฮึๆ เจ้าตัวเล็กนี่อายุเท่าไหร่กันนะ ถึงได้ทำท่าเหมือนเข้าใจโลกขนาดนี้ หรือว่าอยู่บ้านนอกนานเกินไป แล้วต้องหาโอกาสพาซูซูไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ไม่งั้นจะกลายเป็นคนแก่ตัวเล็กๆไปซะ”

ตอนกลางคืนฉันกล่อมลูกสาวนอนหลับแล้ว ทันใดนั้นก็ได้รับข้อความหนึ่ง “อาจารย์คะ คืนนี้เที่ยงคืนฉันรอคุณอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ห้อง 690” “นู ข้อความขยะอะไรกัน บล็อกทิ้งทันที” ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆเตรียมจะนอน แต่ทันใดนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ รีบเปิดแอปเขียวทันที “คนที่พ่อบอกว่าจะนัดดูตัวให้ฉัน ยังไม่ได้เพิ่มเพื่อนเลยนี่นา” กำลังจะเพิ่มเพื่อนอยู่ พอดี “ฉันต้องรีบหาแม่ให้ซูซูแล้ว” และคิดได้ดังนั้นฉันก็เขียนข้อความตอนเพิ่มเพื่อนว่า “สวัสดีครับ ผมซูเฉิน คนที่หล่อที่สุดในหมู่บ้านสู่ ผมแค่อยากจะหาแม่ให้ลูกผม มีข้อเรียกร้อง 2 อย่าง อย่างแรกผมอยากให้คุณช่วยรับบทเป็นแม่ของเด็ก อย่างที่ 2 อาจจะเกินไปหน่อย ถ้าไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไร ตกลงอย่างแรกก็พอ ข้อเรียกร้องอย่างที่ 2 ของผมคือ อยากให้คุณมีลูกกับผม” คำขอเป็นเพื่อนของผมลบแล้วลบอีก คิดอยู่นานสุดท้ายก็ส่งออกไป “ข้อเรียกร้องที่พิลึกพิลั่นขนาดนี้อีกฝ่ายคงไม่ตกลงหรอกมั้ง”

ในตอนนี้ถงเข่อๆกำลังถือโทรศัพท์บิดตัวไปมาบนเตียง “เข่อๆทำอะไรอยู่ ในห้องนะ” ลิวรู้เสวี่ยเพื่อนร่วมห้องของถงเข่อๆตะโกนมาจากนอกประตู “รู้เสวี่ย เธอไม่เข้าใจหรอกว่าฉันรักใคร เป็นดวงใจของฉันแล้วอยากให้ฉันเป็นแม่ของลูกเธอ เรื่องแบบนี้เธอก็ไม่ปฏิเสธเหรอ ผู้ชายแย่ๆแบบนี้เก็บไว้ทำไม” ลิวรู้เสวี่ยตะโกนลั่น “ปฏิเสธเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว นั่นมันพี่เฉินนะ” ถงเข่อๆหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข อีกด้านหนึ่งในห้องพักประธานาธิบดีแห่งหนึ่ง ประธานสาวมาดนิ่งกำลังจ้องมองข้อความบนโทรศัพท์ ตาเขม็ง “ส่งข้อความล้มเหลว คุณถูกบล็อกแล้ว ซูเฉิน ไม้อ่อนไม่ชอบให้ใช้ไม้แข็งใช่ไหม ได้ อาจารย์ คุณทำให้ฉันโมโหแล้วนะ”

วันรุ่งขึ้นแต่เช้า ฉันลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียแล้วหันไปมองข้างๆลูกสาวของตัวเอง เห็นเพียงหนูน้อยน่ารักราวกับตุ๊กตาน้อยนั่งอยู่ข้างเตียง แกว่งเท้าเล็กๆอ้วนกลมของเธอ “ซูซู วันนี้ทำไมตื่นเช้าจัง” พอได้ยินเสียงเรียก หนูน้อยโลลิที่กำลังแกว่งเท้าขาวๆอย่างสนุกสนานก็หยุดนิ่ง “ฮึ้มๆ แน่นอนว่าเธอตื่นมาเพื่อทำลายหลักฐานที่แอบไลฟ์เมื่อวาน แต่เรื่องนี้เธอจะไม่บอกคุณพ่อเด็ดขาด” กำลังเล่นโทรศัพท์ ซูซูยิ้มแล้วตอบ “คุณพ่อ ตามตรง” จากนั้นซูซูก็ยื่นมือเล็กๆส่งโทรศัพท์ให้ฉัน “คุณพ่อ หนูเห็นมีข้อความส่งมาหาคุณพ่อตลอดเลย” “อ๋อ ใช่ แม่ที่หนูหาให้ซูซูหรือเปล่า” ฉันก็มองโทรศัพท์พบว่าบนข้อความเป็นอย่างที่ซูซูพูดจริงๆ มีจุดสีแดง 99 จุดเต็มไปหมด “ชิบแล้ว นี่มันโดนบอมข้อความแล้วนี่นา” ฉันรีบกดเข้าไปดู เห็นเบอร์แปลกๆส่งข้อความมาให้ฉันหลายร้อยข้อความ ข้อความล่าสุดยังคงปรากฏเด่นอยู่ “อาจารย์ คุณชอบถุงน่องดำหรือถุงน่องขาวคะ” ฉันถึงกับพูดไม่ออก “พวกต้มตุ๋นสมัยนี้มันโจ่งแจ้งขนาดนี้เลยเหรอ บล็อกทิ้งทันที” ทันใดนั้นเจ้าตัวเล็กข้างๆก็ยิ้มแล้วถามว่า “คุณพ่อ ใช่แม่ไหมคะ” ฉันวางมือบนหัวหลินซูซูแล้วลูบเบาๆ “ไม่ใช่หรอกซูซู เป็นเด็กดีนะ เดี๋ยวคุณพ่อจะทำอาหารเช้าให้ ตอนนี้ไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ” ซูซูตอบรับอย่างสดใสแล้วกระโดดลงจากเตียง เหมือนกระต่ายน้อยที่กระโดดโลดเต้นวิ่งไปยังห้องน้ำ “ฮิๆ ลูกสาวฉันน่ารักจริงๆนะ” ท่าซูซูมีความสุขแบบนี้ทุกวันก็ดีสิ ในฐานะพ่อคนหนึ่งก็ไม่อาจทำร้ายจิตใจเด็กน้อยคนนี้ได้หรอก พอนึกถึงเรื่องที่ซูซูขอร้องเมื่อวาน ฉันก็กัดฟันแน่นคิดในใจว่า “ก็แค่อยากได้แม่ไม่ใช่เหรอ หาให้เขาก็สิ้นเรื่อง” จากนั้นฉันก็ลุกขึ้นจากเตียง เตรียมจะไปล้างหน้าล้างตาแล้วค่อยทำอาหารเช้าให้ลูกสาวสุดที่รัก เพิ่งลงจากเตียงก็ถูกซูซูดึงชายเสื้อไว้ “คุณพ่อคะ ซูซูขอเล่นโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ” “ได้สิ แต่อย่ามองใกล้เกินไปนะ ไม่งั้นตาจะเสีย” “ฮิฮิ ซูซูรู้แล้วค่ะ” ซูซูยิ้มแล้วถือโทรศัพท์ของฉัน เอียงคอเล็กๆโบกมือให้ “คุณพ่อรอ” จนแผ่นหลังของคุณพ่อหายลับไป ซูซูก็เปิดไลฟ์อย่างชำนาญ เด็กน้อยพูดเสียงใสๆกับโทรศัพท์อย่างมีความสุขว่า “ฮิๆ พี่ๆทุกคนสวัสดีค่ะ เมื่อวานคุณพ่อสัญญาแล้วว่าจะหาแม่ให้หนู อีกไม่นานซูซูก็จะมีแม่แล้ว” ซูซูยิ้มอย่างมีความสุขหน้ากล้องราวกับสาวน้อยแสนหวาน ท่าทางแบบนี้ใครเห็นก็อดไม่ได้ที่จะเอ็นดูเขา ขณะที่หนูน้อยซูซูกำลังยิ้มให้กล้อง เธอไม่รู้เลยว่าคำพูดสั้นๆไม่กี่คำของเธอทำให้ชาวเน็ตในห้องไลฟ์แตกตื่นกันไปแล้ว “ฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกพ่อที่หลงลูกสาวแล้วล่ะ ใบหน้าอมชมพูนี่ฉันอยากจะหยิกแก้มจริงๆ” “เจ้าตัวเล็กพูดอะไรนะ พ่อ หนูจะหาแม่เลี้ยงให้แล้วเหรอ” พอได้ยินเสียงนุ่มๆของซูซู ในตอนนี้ไปรั่วอีที่พักอยู่ในโรงแรมก็เผลอกำโทรศัพท์แน่นขึ้น ใบหน้าเย็นชาดูเย็นยือก “อาจารย์ สมควรกลับเป็นอาจารย์จริงๆ ฉันรออยู่ที่โรงแรมตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ แต่เขากลับบล็อกบัญชีของฉันถึง 2 บัญชี แย่จริง เขาไม่มาใช่ไหม งั้นอย่าหาว่าเธอใจร้ายก็แล้วกัน”

ส่วนดาราสาวชื่อดัง หลินหยา เห็นซูซูไลฟ์แต่เช้าตรู่ แถมยังบอกว่าพ่อจะหาแม่เลี้ยงให้ ก็โกรธจนฟุบโต๊ะ “ฉันนี่แหละแม่ตัวจริงของเด็กคนนี้ พวกเธอใสหัวไปให้พ้น” หลินหยารู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก ตัวเองก็มีทั้งเงินทั้งความสวย แถมยังจ่ายค่าขนมเดือนละร้อยล้าน “ซูเฉิน ไอ้คนเลวนี่กล้าหาแม่เลี้ยงให้ลูกสาวได้ยังไง ยังไงก็ควรจะเลือกเธอสิใช่ไหม”

ในตอนนี้ซูซูกำลังจ้องมองคอมเมนต์ที่วิ่งวุ่นบนหน้าจอ รอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนเยาว์ยังไม่จางหาย ทันใดนั้นคอมเมนต์หนึ่งก็เลื่อนผ่าน “คุณลุงใจร้ายคนหนึ่งพูดจาดูถูกว่า เด็กบ้านนอกกับคุณลุงวัย 30 กว่า สภาพแบบนี้ถ้าหาแฟนได้ก็ผีหลอกแล้ว” ทันใดนั้นซูซูก็น้ำตาคลอเบ้า พูดอย่างเสียใจว่า “พี่ชาย พูดจริงๆเหรอคะ จริงๆแล้วซูซูก็ยังเป็นเด็กไม่มีแม่” ในตอนนี้พี่สาวในห้องไลฟ์ต่างก็ใจหายไปตามกัน “อย่ามาทำร้ายจิตใจคนอื่นได้ไหม หนูน้อยแค่อยากหาแม่ มันผิดตรงไหน ขอร้อง ถ้าพวกเธอพูดจากันดีๆหน่อยได้ไหม หนูน้อยคนนี้ก็แค่อยากได้แม่เองนะ เห็นไหมว่าหนูน้อยจะร้องไห้อยู่แล้ว” “เจ้าตัวเล็กอย่าไปฟังพวกคุณลุงใจร้ายพูดมั่วนะ พ่อหนูน่าหล่อจะตาย หนูจะมีแม่แน่นอน” “ขอบคุณค่ะพี่สาว” ซูซูยิ้มแล้วยกแขนขึ้นเช็ดน้ำตาที่หางตา ทันใดนั้นคุณพ่อก็เรียกซูซูไปกินข้าว ซูซูตอบรับ จากนั้นก็โบกมือเล็กๆให้โทรศัพท์ “พี่ๆไว้เจอกันใหม่นะคะ ถ้าหนูหาแม่ไม่เจอ ครั้งหน้าหนูจะมาขอร้องพวกพี่อีกนะคะ” พูดจบซูซูก็ปิดห้องไลฟ์อย่างชำนาญ พอมีประสบการณ์จากเมื่อวานแล้ว ก็จัดการทำลายหลักฐานการไลฟ์อย่างชำนาญ จากนั้นก็กระโดดโลดเต้นไปหาคุณพ่อแล้ว กระโดดกอดคุณพ่อ กระพริบตาปริบๆพูดอย่างน่าสงสารว่า “คุณพ่อคะ ซูซูจะมีแม่ใช่ไหมคะ” ใบหน้าหล่อเหลาของฉันปรากฏรอยยิ้มจางๆ พูดอย่างอ่อนโยนว่า “ซูซูไม่ต้องห่วงนะ คุณพ่อจะหาแม่ให้หนูเอง เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากันดีไหม” ซูซูได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก เกี่ยวก้อยสัญญา “แล้วคุณพ่อห้ามโกหกซูซูนะ” ฉันลูบหัวซูซูเป็นการตอบตกลง เจ้าตัวเล็กกระโดดโลดเต้นวิ่งไปยังโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็วแล้วนั่งกินอาหารเช้าอย่างเรียบร้อย เห็นเจ้าตัวเล็กของตัวเองยิ้มอย่างมีความสุข ฉันก็รู้สึกมีความสุขจากใจจริง แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่าบรรดาแฟนเก่าของฉันกำลังเดินทางมา

ในตอนนี้ บนถนนลูกรังในชนบท รถหรูนับร้อยคันขับผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับโจรบุกเข้าหมู่บ้าน ประธานสาวมาดนิ่ง ไปรั่วอี นั่งอยู่ในรถหรูยิ้มเย็นชา “วันนี้เธอจะเป็นโจรปล้นสักครั้ง ปล้นหนุ่มหล่อพร้อมลูกในหมู่บ้านนี้ กลับไปเป็นสามีที่บ้าน” ประตูรถเปิดออก รองเท้าส้นสูงสีขาวบริสุทธิ์เหยียบลงบนพื้นดินโคลน สายตามองไปยังบ้านสไตล์ตะวันตกหลังเล็กๆที่อยู่ข้างหน้า มีเจ้าตัวเล็กคนหนึ่งมองออกมาจากกระจก ไปรั่วอี ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย โบกมือให้ซูซูที่กำลังอึ้งอยู่ ชั้นบน “ในเมื่อเป็นลูกสาวของอาจารย์ งั้นเธอก็จะเป็นแม่เลี้ยงให้เด็กคนนั้นเอง”

ซูซูยืนอยู่ข้างหน้าต่างแอบมองลงไปข้างล่าง บอดี้การ์ดชุดดำเกือบ 200 คน ข้างหน้ามีพี่สาวผมยาวในชุดสีขาว “พี่สาวสวยจัง ถ้าได้เป็นแม่ของหนูก็ดีสิ” ซูซูใช้นิ้วแตะกระจกหน้าต่าง พึมพำกับตัวเอง “คุณพ่อคะ โจรมาถึงหน้าบ้านเราแล้ว เราจะหนีไหมคะ” เห็นเพียงหนูน้อยคนหนึ่งกำลังยิ้มร่าวิ่งมาหาฉัน ฉันได้ยินเสียงร้องของซูซูแล้วก็งงไปเลย “หาโจรเหรอ เป็นอะไรไป ซูซู เกิดอะไรขึ้น” “คุณพ่อคะ ข้างล่างบ้านเรามีคนเยอะแยะเลย มีพี่สาวสวยมากๆคนหนึ่งด้วย บ้านเราติดหนี้พวกเขาเหรอคะ” ฉันมองดวงตาใสแจ๋วของซูซูคู่นั้นแล้วคิดในใจว่า “เงินหลายปีมานี้หลินเย้าเป็นคนให้มาตลอด หรือว่าหลินเย้าจะล้มละลายแล้ว” ฉันนั่งยองๆลูบหัวซูซูแล้วปลอบว่า “ไม่เป็นไรนักซูซู คุณพ่อออกไปดูเอง”

ฉันเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น “อาจารย์ซู ฉันเคยบอกแล้วว่าคุณหนีไม่พ้นหรอก” พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ ใบหน้าของฉันก็ซีดเผือดทันที “แย่แล้ว แย่แล้ว เป็นคนที่น่ากลัวยิ่งกว่าเจ้านี่ซะอีก” ฉันลงไปข้างล่างเผชิญหน้ากับความวุ่นวายที่จากไป ซูซูแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไลฟ์อย่างชำนาญแล้วเขย่งปลายเท้าแอบเดินลงไปข้างล่าง ชาวเน็ตกินแตงในห้องไลฟ์เห็นบอดี้การ์ดชุดดำเหมือนโจรก็อดเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กไม่ได้ ทุกคนไม่อยากให้เด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ต้องเจ็บปวด ต่างก็เริ่มออกความคิดเห็น “หนูน้อยหันโทรศัพท์ไปทางพ่อของหนู ถ้าอีกฝ่ายทำอะไรไม่ดีจะได้บันทึกไว้เป็นหลักฐานทั้งหมด พวกคนเลวเหล่านั้นต่อให้คิดจะหนีก็หนีไม่พ้นหรอก” ดูเหมือนจะเห็นคอมเมนต์นี้ ซูซูก็ยิ้มพยักหน้า “ขอบคุณค่ะพี่สาว หนูเข้าใจแล้ว” ซูซูซ่อนตัวอยู่หลังก้าวไม้จันทร์ขนาดใหญ่ หันเลนโทรศัพท์ไปทางฉันที่ยืนอยู่หน้าประตู ท่าทางเหมือนปาปารัสซี่ตัวน้อย

ในตอนนี้ ฉันกำลังจ้องมองไปรั่วอี กำลังรีบมองฉัน “คุณไป๋ 6 ปีไม่เจอกัน ครั้งแรกที่คุณมาหาฉันก็เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ทราบว่ามาหาฉันมีเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่าคะ” คำพูดของฉันจบลง ชาวเน็ตกินแตงในห้องไลฟ์ต่างก็หรี่ตามอง “น้องสาวคนสวยขนาดนี้กลับเป็นผู้หญิงร้ายกาจได้ ลูกพ่อหล่อจังเลย เกรงว่าจะโดนผู้หญิงคนนี้ปั่นหัวเล่นแล้วหลับ” พูดตามตรง คนสวย เราเทพาที่ได้แต่มองห่างๆแบบนี้ ครั้งล่าสุดที่ฉันเห็นก็คือหลิงหยา ผู้มีฉายาว่าสาวงามพันปี “เฮ้พวกเธอตั้งสติกันหน่อยสิ เขามาทวงหนี้นะ” ในตอนนี้ไปรั่วอี ยืนอยู่ข้างๆฉัน “หนุ่มหล่อสาวสวย ช่างดูดีจริงๆ” ซูซูคิดในใจ “พี่สาวสวยขนาดนี้ดูไม่เหมือนคนเลวเลยนะ ถ้าได้เธอมาเป็นแม่ของหนูก็ดีสิ” ไปรั่วอี ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดหัวฉัน ซบลงบนไหล่ฉัน ใบหน้าเย็นชาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน “อาจารย์คะ เมื่อก่อนคุณเคยเรียกฉันว่าอีนะคะ ตอนนี้กลับเรียกฉันว่าคุณไป๋ อาจารย์ใจร้ายจริงๆนะคะ” ปากเล็กๆของหญิงสาวพ่นลมหายใจหอมหวานออกมาทำให้ฉันชะงักไป พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าพวกบอดี้การ์ดชุดดำข้างหลังต่างก็ตกตะลึงมองฉันด้วยสายตาเหมือนมองสัตว์ประหลาด ทุกคนต่างซุบซิบนินทา “ประธานผู้เย็นชาของพวกเขากลายเป็นคนอ่อนหวานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ไปรั่วอีหันหน้ากลับมาเผยใบหน้าสวยเย็นชาตามเดิม “หุบปาก” พอพูดจบทุกคนที่อยู่ในนั้นก็ไม่กล้าหายใจแรง แน่นอนว่าฉันก็เหมือนกัน เมื่อเห็นว่าตอนนี้หนีไม่พ้นกรงเล็บของผู้หญิงใจร้ายแล้วก็เลยไม่แกล้งทำอีกต่อไป ฉันพูดว่า “อีอี้ อย่าทำแบบนี้เลย พ่อแม่เธอรู้เขาจะเสียใจนะ เพราะไม่มีพ่อแม่คนไหนชอบให้ลูกสาวที่เลี้ยงดูมาอย่างดีถูกไอ้หนุ่มผมทองลักพาตัวไปหลอก”

ไปรั่วอีเอาใบหน้าเนียนนุ่มมาแนบชิดกับฉัน “ไม่คิดว่าอาจารย์จะยังจำพวกเขาได้นะคะ แต่ว่าพ่อแม่ของฉันเสียไปเมื่อหลายปีก