Transcription
Σήμερα, αδερφοί, το θέμα μας θα είναι ο πνευματικός πόλεμος. Δεν ξέρω πώς ακούγεται στα αυτιά σας, δεν ξέρω αν ακούγεται παράξενο το θέμα. Δεν ξέρω αν κάποιοι από σας, πιστεύω κανένας από σας, δεν έχει το ερώτημα εάν υπάρχει πνευματικός πόλεμος, εάν υπάρχει πνευματική μάχη, εάν υπάρχει πνευματική αντίσταση. Νομίζω, αδερφοί, κανένας από μας δεν έχουμε μια αμφιβολία γι' αυτό, έτσι δεν είναι;
Κάποιοι θα αναρωτηθούν: "Μα γιατί να μιλάμε για το θέμα αυτό σήμερα, στις μέρες μας; Γιατί να μην ποια είναι η χρησιμότητά του; Γιατί να μην πιάσουμε ένα άλλο θέμα, το οποίο είναι και πιο απλό και πιο εύκολο και πιο ευχάριστο να λέμε, έτσι, ωραία πράγματα από το λόγο του Θεού, αλλά να μην αγγίξουμε το θέμα του πνευματικού πολέμου;" Γιατί άραγε;
Όλα αυτά θα είχανε νόημα; Εύλογα ερωτήματα είναι, αδερφοί. Αλλά θα είχανε νόημα όλα αυτά τα ερωτήματα εάν δεν υπήρχε ο πνευματικός πόλεμος, εάν δεν υπήρχε η πνευματική μάχη, η πνευματική αντίσταση; Θα μου πεις: "Πώς είσαι σίγουρος ότι υπάρχει;" Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει, αδερφοί, γιατί μας το βεβαιώνει ο λόγος του Θεού, πρώτον, και μας το βεβαιώνει και η εμπειρία μας, είτε μικρή είτε μεγάλη, που έχει ο καθένας μας. Αλλά δεν στηριζόμαστε τόσο στην εμπειρία μας, όσο σ' αυτό που μας λέει ο λόγος του Θεού. Και ο λόγος του Θεού μιλάει πάρα πολλά, πάρα πολλές πληροφορίες μας δίνει πάνω σε αυτό το θέμα. Δεν μπορούμε, αδερφοί, λοιπόν, να το αγνοήσουμε, ή, να μου επιτρέψετε να πω, δεν έχουμε το δικαίωμα να το αγνοήσουμε.
Εάν υπάρχουνε, λοιπόν, πιστεύουμε ότι υπάρχουνε πνευματικές δυνάμεις οι οποίες είναι αντίθετα, πάνε αντίθετα σε αυτό που ο Θεός εργάζεται, τότε θα πρέπει να πάρουμε τα μέτρα μας. Το ότι υπάρχουν οι πνευματικές δυνάμεις αυτές οι αντίθετες, υπάρχουν, αδερφοί, ανεξάρτητα αν κάποιος το πιστεύει ή αν δεν το, αν δεν το πιστεύει. Αυτό υπάρχει ανεξάρτητα. Οι άνθρωποι μπορεί να πουν: "Τι είναι αυτά που λέτε;" Αλλά σήμερα υπάρχουνε πολλές ζωές κατεστραμμένες, αδερφοί, κατεστραμμένες. Ξέρετε γιατί; Γιατί αγνοούν αυτές τις πνευματικές δυνάμεις. Έξω στον κόσμο υπάρχουνε κατεστραμμένες ζωές επειδή δεν μπορούν να καταλάβουνε ότι υπάρχουνε. Υπάρχει ο αντίδικος, ο διάβολος, ο οποίος θέλει να θανατώσει, να καταστρέψει τη ζωή ενός ανθρώπου.
Αλλά και μέσα στο πνευματικό περιβάλλον, αδερφοί, που ζούμε, ανάμεσα στους αναγεννημένους χριστιανούς, θα πρέπει να μάθουμε να πολεμάμε, αδερφοί. Θα πρέπει να επιστρατεύουμε τα όπλα τα πνευματικά, τα οποία μας δίνει ο λόγος του Θεού, για να πολεμάμε. Δεν μας κάλεσε ο Θεός, αδερφοί, για να είμαστε τιμέ και να ξέρουμε και κάτι. Δεν υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος ο οποίος αποφάσισε να ακολουθήσει το Χριστό στη ζωή του, μέχρι το τέλος της ζωής του, και να μην γευτεί αντίσταση από πνευματικές δυνάμεις.
Αυτό το μήνυμα στα αυτιά πολλών χριστιανών δεν είναι ευχάριστο. "Τι είναι αυτά;" λες. "Πες μας κάτι πιο ευχάριστο." Αν θες να σου πω κάτι πιο ευχάριστο, θα πρέπει να συνεχίζεις να ζεις ηττημένος. Το θέλεις; Αν θέλουμε να πούμε κάτι ευχάριστο σε ένα μικρό παιδί, κάθε φορά που μας ζητάει ένα παγωτό, θα του παίρνουμε ένα παγωτό. Και μας ζητάει και ένα γλυφιτζούρι, θα το παίρνουμε ένα γλυφιτζούρι. Ωραία. Και μέχρι πότε θα το παίρνεις το παιδί παγωτό και γλυφιτζούρι; Μέχρι να πάει φαντάρος. Δεν πρέπει να μάθει αυτό το παιδί να παίρνει τη ζωή στα χέρια του; Δεν πρέπει να μάθει ότι πρέπει να βγει έξω και να δουλέψει; Δεν πρέπει να μάθει ότι πρέπει να κάνει υπομονή;
Μου έλεγε σήμερα ένα κορίτσι, εκεί πήγα να πάρω ένα κλειδί, φοιτήτρια είναι. "Χωρίσαν λέει οι γονείς μου, αλλά από τα 17 μου έμαθα να δουλεύω," λέει, "και δουλεύω σε μία καφετέρια." Και ξέρετε μου λέει τι έχω μάθει; "Τι έμαθες, κορίτσι μου;" "Έμαθα λέει την αξία της υπομονής, γιατί ένας πελάτης λέει, ο οποίος μπορεί να μου πει μια κουβέντα προσβλητική, εγώ λέει πρέπει να κάνω υπομονή." Και αυτό λέει με δυναμώνει. Βλέπετε, ένα παιδί μεγαλώνει και μέσα από τις εμπειρίες μαθαίνει να πολεμάει, μαθαίνει να αντιστέκεται. Έτσι είναι και στα πνευματικά, αδερφοί. Όσο μεγαλώνουμε στην πνευματική ηλικία, θα πρέπει να παίρνουμε και αντίστοιχα όπλα για να μπορούμε να πολεμάμε.
Αδερφοί, ευχαριστούμε το Θεό. Εάν λοιπόν υπάρχουν αυτές οι πνευματικές δυνάμεις οι οποίες θέλουν να ματαιώσουν τα σχέδια του Θεού στη ζωή μας, οι οποίες θέλουν να καταστρέψουν τη ζωή μας, οι οποίες θέλουν να κλέψουν από τη ζωή μας αυτά που ο Θεός μας τα χάρισε, τότε, αδερφοί, υπάρχει μόνο μία λύση: η κήρυξη του πολέμου. Φανταστείτε μια γειτονική χώρα να μπει μέσα στη χώρα μας, να πάρει το ένα νησί, να πάρει το άλλο νησί, να πάρει τον ένα νομό, να πάρει τον άλλο νομό. Τι θα κάνουμε; Δεν θα κηρύξουμε πόλεμο; Δεν θα κηρύξουμε πόλεμο;
Έτσι είναι και στα πνευματικά, αδερφοί. Και είμαστε σε μια φάση στην οποία ο Κύριος μας καλεί να ηλικιωθούμε πνευματικά, να σταθούμε στα πόδια μας. Είναι κάτι, αδερφοί, ενώπιον του Θεού, σας το λέω, το έχω έντονα μες στην καρδιά μου εδώ και πολύ καιρό και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Πιστεύω ότι και εσείς βαρεθήκατε να χάνετε μάχες άσκοπες. Όλοι μας, αδερφοί, άσκοπες, χωρίς νόημα, χωρίς αντίσταση, χωρίς μάχη, να παρατηρούμε τους Μαδιανίτες να έρχονται και να παίρνουν όλα τα σπαρτά και εμείς φοβισμένοι να κοπανάμε το στάρι, να έχουμε συμβιβαστεί ότι οι Μαδιανίτες θα κάνουν κουμάντο στη γη μας, ενώ είσαι παιδί Θεού, ευλογημένο, αγορασμένο με αίμα πολύτιμο.
Καλούμαστε, αδερφοί, να πάρουμε τη θέση μας εν Χριστώ, να αναλάβουμε την ταυτότητά μας, να αναλάβουμε την πανοπλία μας. Θα δούμε κάποια πράγματα σήμερα, με τη χάρη του Θεού. Το ερώτημα λοιπόν που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι πάρα πολύ απλό: Θέλουμε να εξακολουθούμε να συμβιβαζόμαστε με ήττες στη ζωή μας, ή θέλουμε να πάρουμε τα όπλα και να αντισταθούμε; Και τα όπλα, αδερφοί, τα πνευματικά, δεν είναι μόνο αμυντικά, δηλαδή "φιλάω το μέρος μου", αλλά είναι και επιθετικά. Λέμε: "Οι δύο χώρες μεταξύ τους είναι γειτονικές, δεν είναι καλό να είναι επιθετικές." Αμήν. Δεν είναι καλό να είναι, είναι να είναι ειρηνικές. Αλλά στα πνευματικά δεν είναι έτσι, αδερφοί. Ο Χριστός δεν είναι ένας άνθρωπος ο οποίος συμβιβάζεται μόνο στην άμυνα, αλλά είναι και επιθετικός. Κατακτάει εδάφη.
Όταν θα φτάσουμε να αναλύουμε την πανοπλία του Θεού, θα δείτε ότι εκεί υπάρχουνε όπλα αμυντικά, όπως είναι η ασπίδα, αλλά υπάρχουν και όπλα επιθετικά, όπως είναι η μάχαιρα. Με τη μάχαιρα δεν κάνεις άμυνα, κάνεις επίθεση. Με τη μάχαιρα του Πνεύματος. Ευχαριστούμε το. Και αυτό λοιπόν, που να ξεκινήσουμε από την 1037 σελίδα, αδερφοί. 1037 σελίδα. Είμαστε Εφεσίους επιστολή και να τα διαβάσω από το 6ο κεφάλαιο, από το 10 μέχρι και το 13. Εδώ μιλάει για την πανοπλία.
Είμαστε λοιπόν, 6ο κεφάλαιο, Εφεσίους, 1037, 10 εδάφιο: "Το λοιπόν, αδελφοί μου, ενδυναμούσθε εν Κυρίω και εν τω κράτει της ισχύος αυτού. Ενδύσασθε την πανοπλίαν του Θεού, δια να δυνηθείτε να σταθείτε εναντίον εις τας μεθοδίας του διαβόλου. Διότι δεν είναι η πάλη μόνον εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλά εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τω επουρανίω. Δια τούτο αναλάβετε την πανοπλίαν του Θεού, δια να δυνηθείτε να αντισταθείτε εν τη ημέρα τη πονηρά, και αφού καταπολεμήσετε τα πάντα, να σταθείτε."
Μας μιλάει ο λόγος του Θεού για μια πανοπλία. Τι, για να φέρουμε εικόνα, αδερφοί, της πανοπλίας; Γιατί βάζει κάποιος μια πανοπλία για να πάει στην παραλία; Έχετε δει κανέναν στην παραλία με μια πανοπλία; Στην παραλία βάζει το μαγιό του. Πανοπλία, αδερφοί, βάζει κάποιος όταν ετοιμάζεται να πάει στη μάχη. Και η λέξη πανοπλία σημαίνει ότι παίρνει όλα τα όπλα. Παίρνει όλα τα όπλα όταν πηγαίνει στη μάχη. Δεν αφήνει κάποια όπλα πίσω, αλλά τα παίρνει όλα.
Λέει όμως ο λόγος του Θεού κάτι, αδερφέ: δεν υπάρχει ένα λεπτό θέμα, το οποίο μπορεί, αν δεν το προσέξουμε, να μας μπερδέψει. Ποιο είναι το θέμα αυτό; Να στηριχθούμε στα όπλα και όχι σε αυτόν που δίνει τα όπλα. Εάν στηριχθούμε στα όπλα, παγιδευτήκαμε. Εάν στηριχθούμε όμως σε αυτόν που δίνει τα όπλα και τα χρησιμοποιήσουμε, τότε, αδερφοί, έρχεται η νίκη. Αμήν.
"Πάρε," λέει, "την πανοπλία." Γι' αυτό λέει: "Ενδυναμούσθε." Τι σημαίνει "ενδυναμούσθε"; "Πάρτε δύναμη." "Πού να πάρω δύναμη;" "Θα πω, θα βγω έξω και θα πω: 'Τώρα βγαίνω άμα ακούτε, έχω δύναμη!'" "Πού τη βρήκε;" "Την ενδυναμούσθε," λέει, "εν Κυρίω." Μέσα στον Κύριο, αδερφοί, είναι η δύναμή μας. Εν Κυρίω είναι η δύναμή μας. Σε αυτόν που δίνει τα όπλα.
Ευχαριστούμε τον Κύριο. Και "εν τω κράτει," λέει, "της ισχύος αυτού." Και λέει: "Ενδύσασθε." Δηλαδή, ποιος θα την ντύσει την πανοπλία; Δεν θα μου την ντύσει ο Κύριος; Όχι. Εσύ θα την ντύσεις. Εμείς καλούμαστε, αδερφοί, να ντυθούμε την πανοπλία. Εμείς καλούμαστε να πάρουμε την ασπίδα της πίστεως, την περικεφαλαία της σωτηρίας, τη μάχαιρα. Εμείς. Ο Κύριος λέει: "Παιδί μου, η οπλοθήκη είναι εκεί. Άνοιξε την πόρτα και πάρε." "Τι να πάρω;" "Θα πάρεις ασπίδα, θα πάρεις μαχαίρι, θα πάρεις κράνος, θα πάρεις όλα τα όπλα. Είναι εκεί." Αλλά πρέπει εμείς, αδερφοί, να πάμε να τα ντυθούμε.
Είναι μερικά πράγματα τα οποία ίσως τα παρεξηγήσατε, δεν τα καταλάβαμε καλά. Νομίζουμε ο Κύριος θα έρθει. Ποιος Κύριος; Ο Κύριος έχει έρθει ήδη. Ο Κύριος τα έχει δώσει τα όπλα ήδη. "Εγώ θα σηκωθώ, θα ενδυναμωθώ." Κύριο, ο Κύριος είναι έτοιμος να δώσει τη δύναμη. Εκεί είναι ο Κύριος. "Δια πίστεως πλησιάζω στον Κύριο και γεμίζω με δύναμη. Πλησιάζω δια πίστεως και ενδύομαι πανοπλία και παίρνω ασπίδα." Παίρνω το λόγο του Θεού. Παίρνω τα εδάφια. Έρχεται η σκέψη στο μυαλό μου και παίρνω το εδάφιο και βάζω την ασπίδα της πίστεως. Έρχεται το επηρώτων και βάζω την ασπίδα της πίστεως. Ποιος θα τη βάλει την ασπίδα; Ο αδερφός δίπλα σου; Όχι, όχι. Ο Κύριος; Ούτε εσύ θα τη βάλεις. Εγώ θα τη βάλω. Καθένας μας θα πάρω την ασπίδα.
Βλέπετε, αδερφοί, ο Κύριος μας καλεί να πάρουμε τα όπλα μας. Και λέει: "Τώρα, για να δυνηθεί," λέει, "να σταθείτε." Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Δηλαδή, αυτό, αυτό, αυτό λέει το εδάφιο. "Αυτό για να μπορέσετε," λέει, "να σταθείτε. Μάθετε σήμερα," λέει, "ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Μην ψάχνεις άλλον τρόπο." Άμα δεν πάρεις την πανοπλία να πολεμήσεις, τα εδάφη δεν θα τα κατακτήσεις. Ίσα-ίσα που θα χάσεις και αυτά που και κάποια από αυτά που έχεις. Αλλά δεν είναι αυτός ο προορισμός μας.
"Ξυπνάω και έχω λίπη στη ζωή μου," λέει. "Έχω στεναχώρια." Και κάθεσαι φρόνιμα και συμβιβάζεσαι, όταν ο Κύριος είναι ο Κύριος της χαράς. "Έχω ταραχή," λέει, "μέσα μου." Και δεν πολεμάς να πάρεις την ειρήνη του Χριστού; Να διεκδικήσεις την ειρήνη του Χριστού; "Δεν έχω αγάπη." "Δεν μπορώ να ξεπεράσω αυτό που μου είπε." Και δεν πολεμάς με αυτό; Δεν πολεμάς με την καρδιά σου; Δεν πολεμάς με το χαρακτήρα σου; Δεν πολεμάς; Δεν βγαίνεις να πολεμήσεις; Και καθόμαστε, αδερφοί, και χάνουμε εδάφη. Πώς λένε οι άνθρωποι: "Τζάμπα εδάφη που ο Κύριος μας μας χάρισε."
Υπάρχουν, αδερφοί, παιδιά τα οποία έχουν κληρονομήσει από τους γονείς τους περιουσίες. Πήρε πέντε οικόπεδα, πήρε σπίτια, πήρε αυτά. Και υπάρχουν παιδιά από αυτά τα οποία τα χάσαν όλα. Γιατί; "Έ, σου λέει, θα το πουλήσω αυτό, θα τα φάω, θα το πουλήσω, θα τα φάω, θα το πουλήσω." Το κύριο. "Θα τα φάω." Και στο τέλος δεν έμεινε με τίποτα. "Πού είναι τα εδάφη σου που σου χάρισε ο πατέρας σου;" "Παιδί μου, ε, είχα έναν πλούσιο πατέρα, αλλά τώρα κοιμάμαι στο παγκάκι," λέει.
Να ζήσουμε παρόμοιες περιπτώσεις στα πνευματικά, αμήν γένοιτο. Αν δεν προσέξω όμως, μπορώ να τη ζήσω. Δηλαδή, να μου χαρίζει ο Θεός πράγματα και εγώ να μην τα εκτιμώ, να έρχεται ο εχθρός να μου τα κλέβει και εγώ να κάθομαι και να τον κοιτάω. Βλέπετε, αδερφοί. Και λέει: "Τώρα, για να μπορέσετε να δθ να αδυνατείτε να σταθείτε εναντίον εις τας μεθοδίας του διαβόλου." Προσέξτε, αδερφοί, αυτή τη λέξη, σας παρακαλώ. Τι σημαίνει "μεθοδία"; "Μεθοδία" σημαίνει σχέδιο, "μεθοδία" σημαίνει στρατηγική, τακτική πολέμου. Αυτό σημαίνει "μεθοδία". Έχει μέθοδο. Έχουμε έναν αντίπαλο ο οποίος έχει εμπειρία πολέμου και έχει και μέθοδο.
Αυτό είναι το κακό νέο. Δεν τελειώνει όμως ο λόγος του Θεού εδώ. Ο Θεός, ποτέ, ο λόγος του Θεού ποτέ δεν τελειώνει με τα κακά νέα. Ο λόγος του Θεού πάντα μας δίνει το καλό νέο. Στο τέλος λέει: "Μεθοδίας." Υπάρχουν πράγματι μεθοδίες, σχέδιο, υπάρχουνε δυνάμεις σκότους, κοσμοκράτορες, εξουσίες, πνεύματα πονηρίας. Δεν αξίζει, αδερφοί, βέβαια, να δώσουμε τόσο τιμή και να αναλύουμε και να αναλύουμε τις δυνάμεις του διαβόλου, αλλά δεν μπορούμε ως και να τις υποτιμούμε.
Προσέξτε λίγο. Λέει: "Δεν αγνοούμε τα διανοήματα." Τιμάς όμως αυτό που έχεις, το όπλο που έχεις στα χέρια σου, είναι πολύ δυνατότερο. Αυτό. Αλλά αυτό το όπλο είναι δυνατότερο όταν το χρησιμοποιείς. Αν δεν το χρησιμοποιώ, έχω ένα μπαζούκα στο σπίτι μου και έρχεται αυτός με ένα αεροβόλο. Εάν δεν το χρησιμοποιήσω το μπαζούκα, να του δώσω μία και να εξαφανιστεί αυτός με το αεροβόλο, θα αρχίσει να με φοβερίζει.
Και λέει τώρα: "Δια, δια τούτο," λέει, "αναλάβετε την πανοπλία του Θεού." "Αναλάβετε." Τι σημαίνει "αναλάβετε"; "Πάρτε την." "Ενδύσασθε." "Πάρτε την." Πού είναι; "Να εκεί. Πάρτη την πανοπλία του Θεού." Και αφού λέει, "καταπολεμήσετε," λέει, "τα πάντα, να σταθείτε." Άρα λοιπόν, αδερφοί, υπάρχουν καλά νέα. Το θέλημα του Θεού είναι να σταθούμε στη μάχη, να καταπολεμήσουμε τα πάντα και να σταθούμε. Αυτό είναι το θέλημα του. Αυτό θέλει ο Θεός.
Το ερώτημα είναι: Θέλω να ταυτιστώ με αυτό που θέλει ο Θεός στη ζωή μου; Θέλω να πω: "Κύριε, αυτό το σχέδιο, το οποίο έχεις για τη ζωή μου, στο να καταπολεμήσω τα πάντα και να σταθώ, στο να είμαι νικητής, θέλω να ταυτιστώ με το σχέδιό σου, Κύριε. Θέλω το σχέδιό σου να είναι και δικό μου σχέδιο. Και με σένα στη μάχη, θα αντισταθώ και δεν θα έχει καμία εξουσία πάνω μου."
Δεν λέμε αυτά, αδερφοί, για να μας πιάσει φόβος. Τα λέμε πιο πολύ για να μας πιάσει, να μου επιτρέψετε να πω, ένας άγιος θυμός. Άγιος θυμός ενάντια σε αυτές τις μεθοδίες. Και αφού καταπολεμήσετε, δηλαδή, τα πάντα, να σταθείτε. Υπάρχει βέβαια ιστορία για να μιλάει ο Κύριος για πανοπλία. Υπάρχει μια ιστορία για το πώς βρέθηκε αυτός ο αντίπαλος, αυτός ο εχθρός. Στη σελίδα 631, αδερφοί, ποια ήταν η αιτία που αυτός ο εχθρός έγινε εχθρός; Για ποιο λόγο; Κοιτάξτε να δείτε τι λέει στην Ησαΐας, αδερφοί. Ιδ, κεφ. 631, σελίδα. Ιδ κεφάλαιο, από το 12.
"Πώς έπεσες εκ του ουρανού, εωσφόρος, της αυγής; Συνετρίβεις κατά γης, συ ο καταπατών τα έθνη. Συ δε έλεγες εν τη καρδία σου: Θέλω αναβή εις τον ουρανόν, θέλω υψώσει τον θρόνον μου υπεράνω των άστρων του Θεού, και θέλω καθίσει επί το όρος της συνάξεως, προς τα μέρη του Βορά. Θέλω αναβή επί τα ύψη των νεφελών, θέλω είσαι όμοιος του Υψίστου. Και εις τον Άδη όμως θέλεις καταβή, εις τα βάθη του λάκκου."
Κοιτάξτε να δείτε τι λέει τώρα εδώ. Εωσφόρος, πώς έπεσες, λέει, εκ του ουρανού; Εωσφόρος. Εωσφόρος, αδερφοί, σημαίνει αυτός που φέρνει την αυγή. Ωραίο όνομα. Αυτός που φέρνει δηλαδή το ξημέρωμα. Μια συνώνυμη ελληνική λέξη είναι ο Αυγερινός. Ο Αυγερινός είναι αυτός που φέρνει την αυγή. Βγαίνει από τη λέξη υιός, την αρχαία λέξη υιός, που σημαίνει αυγή, και φέρω. Εωσφόρος. Ωραίο, ωραίο όνομα, ωραία χαρακτηριστικά, ωραία στοιχεία. Αλλά συνετρίφθη. Μα γιατί; Αφού ξεκίνησε τόσο ωραία, αφού έχει τόσο καλά στοιχεία, γιατί συνετρίφθη;
Ποια ήταν η αιτία; Η αιτία ήτανε ότι έλεγε, λέει, στην καρδιά του. Στο 13 λέει: "Συ δε έλεγες εν τη καρδία σου." Μέσα, η καρδιά του, κάτι έλεγε. Τι έλεγε η καρδιά του; "Θέλω αναβή στον ουρανό, θέλω υψώσω τον θρόνο μου πιο πάνω από τα άστρα του Θεού, θέλω καθίσει επί το όρος της συνάξεως του προς τα μέρη του Βορά." Αυτά τα έλεγε η καρδιά του. "Θέλω αναβή στα ύψη των νεφελών, θέλω είμαι όμοιος του Υψίστου." Προσέξτε, αδερφοί, αυτά όλα που λέμε, δεν τα φώναζε, δεν τα έλεγε σε κανέναν. Δεν είπε: "Ελάτε να σας ανακοινώσω ποια είναι τα σχέδιά μου." Αυτά τα έλεγε μέσα στην καρδιά του. Φοβερό, δεν είναι; Τα έλεγε μέσα στην καρδιά του.
Άρα λοιπόν, αδερφοί, αν θέλουμε να συνδέσουμε αυτό που λέμε τώρα με το προηγούμενο θέμα μας, που ήτανε η αυτοεξέταση, βλέπετε πόσο σοβαρό είναι να αυτοεξεταζόμαστε. Στον Άδη, η υπερηφάνεια, τώρα η έπαρση. "Θα ανέβω, θα ανέβω και πιο πάνω, και πιο πάνω, και πιο πάνω, και πάνω από τον Ύψιστο." Με ωραία χαρακτηριστικά, με ωραία ξεκινήματα, γκρεμίστηκε. Άρα λοιπόν, αδερφοί, αυτός ο οποίος είναι ο εχθρός, ο διάβολος, όλο αυτό ξεκίνησε από την έπαρση της καρδιάς του. Αυτή ήταν η αιτία και αυτός γκρεμίστηκε στον Άδη. Αλλά δεν μετανόησε. Είναι γκρεμισμένος και κρατάει αυτό το φρόνημα.
Αδερφοί, και αυτό το φρόνημα τώρα θέλει να το περάσει όπου μπορεί. Καλά στοιχεία, ωραία, αλλά με έπαρση. "Θέλω να ανέβω, να πάω εκεί, να πάω στα άστρα του." Και σήμερα, αδερφοί, αυτό είναι που βασανίζει όλη την ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος καλείται σήμερα να παλέψει απέναντι σε αυτό το πνεύμα της υπερηφάνειας, της έπαρσης. "Θέλω να είμαι πιο πάνω από τον άλλον." Και αυτή ήτανε η βάση.
Αν πάμε να δούμε στη σελίδα 761, δίνει και κάποιες επιπλέον πληροφορίες και ο Ιεζεκιήλ εδώ. 761. Κοιτάξτε τι λέει να δείτε τι στοιχεία είχε αυτό το πρόσωπο, αδερφοί. 28, ε, κ, κ, 28. Δηλαδή, θα διαβάσω από το 12 μέχρι και το 17. "Υιέ ανθρώπου, ανάλαβε θρήνον επί τον βασιλέα της Τύρου, και είπε προς αυτόν: Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός: Συ επεστράφης σοφίας και τέλειος εις την σφραγίδα, εστάθης εν Εδέμ, τω παραδείσω του Θεού. Ίσως περί σκεπασμένος από παντός λίθου τιμίου, από αρδίζογλου, όνυχος και ίασπι, σαπφείρου, σμαραγδίου και άνθρακος και χρυσίππου, των τυμπάνων σου και των αμβλώσεων σου, την ημέρα καθ' ην εκτίσθης, ίσως χαρούκι, ένεκα του να επισκιάζει, και εγώ σε έστησα, ίσως εν τω όρει τω αγίω του Θεού, περιεπάτει εν μέσω λίθων πυρίνων. Ίσως τέλειος εν ταις οδοίς σου, καθ' ην ημέραν εκτίσθης, έως ου ευρέθη αδικία εν σι. Εκ του πλήθους του εμπορίου σου, ενεπλήσθησαν τα μέση σου από ανομίας, και ήμαρτες. Δια τούτο θέλω σε απορρίψει ως βέβηλον από του όρους του Θεού, και θέλω σε καταστρέψει, εν μέσω των λίθων πυρίνων."
Χαρούπι σκιάζοντα. Χαρούπι σκιάζοντα. Αυτό ήταν ο διάβολος. Χαρούπι, ήταν στην παρουσία του Θεού. Ήταν στο περιβάλλον του Θεού. Και εκεί, αδερφοί, είχε μια φοβερή διακονία. Μάλιστα, η διακονία του ήτανε να είναι υπηρεσία των τυμπάνων και των αυλών. Πολύ όμορφα, πολύ όμορφη διακονία. Τα τύμπανα και η και των αυλών, τα μουσικά όργανα, παίζανε, δοξάζανε. Ομορφιά, ευλογία. Και εκεί, λέει, ήταν σκεπασμένος από ότι πολύτιμο, πολύτιμος λίθος υπήρχε. Και λέει, όλα αυτά, ο σάρδιος, το τοπάζιο, ο αδάμας, το βηρύλλιο. Δηλαδή, ήταν ένα πρόσωπο το οποίο είχε, είχε ένα, ήταν γεμάτο από, από χαρίσματα, θα λεγα. Γεμάτο από ομορφιά. Μάλιστα, λέει, "είσαι ο τέλειος," λέει, "από ένα τέλειο περπάτημα."
Κι όμως, αδερφοί, όλα αυτά καταστράφηκαν. Πότε; Όταν χάλασε η καρδιά του. Ενώ ήτανε χαρούπι και χρισμένος επισκιάζει, ενώ ήτανε τέλειος στις οδούς του. Δια τούτο, λέει, "εώς σου," λέει, "αδικία βρέ." Ποια ήταν η αδικία; "Εκ του πλήθους του εμπορίου σου, ενεπλήσθησαν τα μέση σου από ανομίας, και ήμαρτες." Εμπορεύεστε, αδερφοί, όλα αυτά τα οποία ήτανε δώρα από τον Θεό, και πήγε, πήγε και τα πούλησε. Και είπε: "Δώσε μου λεφτά για αυτά τα πολύτιμα λιθάρια. Δώσε μου λεφτά για το σάρδιο. Μου λεφτά για αυτό που παίζω τύμπανα και αυλούς."
Και όταν λέμε "λεφτά", τι τι εννοούμε; "Είναι δικά μου αυτά, τα πουλάω. Δώστε μου δόξα." Τα λάβατε, αδερφοί; Όλα αυτά τα οποία ήτανε δώρα από τον Κύριο, όλα αυτά οι πολύτιμοι λίθοι, η διακονία που του έδωσε να υπηρετεί τον Κύριο, όλα αυτά τα εμπορεύεται. "Είναι δικά μου. Είναι σα κάποιος να λέει: 'Η εκκλησία μου.'" Ύβρις είναι αυτό. "Ποια εκκλησία σου; Από πού έχεις εσύ εκκλησία, όταν ο ιδρυτής της εκκλησίας είναι ο Ιησούς Χριστός;" Ναι, αλλά εγώ που κάνω καλά πράγματα, που είμαι ευλογημένος, που έχω χαρίσματα, που κάνω καλά κηρύγματα, κάνω καλές προφητείες, έχω φανερώσεις από τον Θεό. Από τον Θεό, όμως, είναι όλα αυτά.
Έτσι δεν είναι; Αν τα έχεις όλα αυτά, ο Θεός του τα έδωσε. Αλλά εγώ, που δεν είμαι σαν τον άλλον, και όλα αυτά. Αδερφοί, ενώ είναι ευλογημένα πράγματα, κοιτάξτε να δείτε τώρα πόση ευλογία μπορεί να μετατραπεί σε κατάρα. Πότε; Όταν αυτό το οποίο ο Θεός δίνει, δεν το δίνουμε τη δόξα στον Θεό, αλλά οικειοποιούμαστε τη δόξα την οποία ο Θεός έδωσε. Αυτό, αδερφοί, είναι κλοπή. Είναι πνευματική κλοπή από κάτι το οποίο ανήκει στον Θεό.
Αυτά, αυτές οι δύο, τα δύο κομμάτια, στον Ιεζεκιήλ, αδερφοί, και στον Ησαΐα, είναι οι βάσεις για να καταλάβουμε τι φρόνημα υπάρχει στον εχθρό της ψυχής μας, αδερφοί. Και να μπορούμε να διακρίνουμε μέσα από αυτά τα φρονήματα, πώς πρέπει να πολεμήσουμε. Πρέπει να πολεμήσουμε ακριβώς με το αντίθετο φρόνημα. Όταν αυτός οικειοποιείται το δώρο του Θεού, εμείς θα πάρουμε το δώρο του Θεού και θα πούμε: "Σε σένα ανήκει, Κύριε. Σε σένα το δίνω, Κύριε. Ό,τι καλό έχω, ό,τι μπορώ, είναι δικό σου, Κύριε. Η αναπνοή μου, το περπάτημά μου, που σηκώνομαι το πρωί, δικό σου είναι, Κύριε. Η ανάσα μου, δικιά σου είναι, Κύριε. Ό,τι μπόρεσα και έκανα, αυτό το μικρό, το μεγάλο, το οτιδήποτε, δικά σου είναι, Κύριε, γιατί λειτουργεί η χάρη σου. Δικά σου."
Αν εσύ δεν λειτουργήσεις, τίποτα δεν είναι. Είναι ακριβώς το αντίθετο φρόνημα, αδερφέ. Όχι στα λόγια. Στην καρδιά. Το να το πω στα λόγια τώρα, εντάξει, είναι εύκολο. Το πιο εύκολο πράγμα είναι να κάνω τον πιο ταπεινό άνθρωπο της γης. "Από δω, από τον Άμμωνα, δεν υπάρχει πιο ταπεινός από μένα." Εύκολο, δεν είναι; Το θέμα είναι, αδερφοί, η καρδιά. Μέσα, γονατίζει, λυγίζει, αποδέχεται ότι ό,τι έχεις είναι του Κυρίου. Εκεί, αδερφοί, καλούμαστε να δώσουμε μια μάχη.
Πάμε λίγο στη σελίδα τρία να δούμε τώρα. Ενώ έχουν συμβεί όλα αυτά, έρχεται τώρα ο διάβολος και δεν κάθεται φρόνιμα. Έρχεται και προσπαθεί τον άνθρωπο από τη γέννησή του κιόλας να αρθεί και να τον προσβάλει, να του κάνει ζημιά, να τον καταστρέψει. Σελίδα 3, λοιπόν, γ κεφάλαιο, και διαβάζω από το 10 εδάφιο έως το 6.
"Ο δε όφις ήτο φρονιμότερος πάντων των ζώων του αγρού, τα οποία έκαμε Κύριος ο Θεός. Και είπε ο όφις προς τη γυναίκα: Το όντι είπε ο Θεός: Μη φάγετε από παντός δέντρου του παραδείσου; Και είπε η γυνή προς τον όφιν: Από του καρπού των δέντρων του παραδείσου δυνάμεθα να φάγωμεν. Από δε του καρπού του δέντρου, το οποίον είναι εν μέσω του παραδείσου, είπεν ο Θεός: Μη φάγετε απ' αυτού, μη δε εγγίση αυτόν, δια να μη αποθάνη. Και είπε ο όφις προς τη γυναίκα: Δεν θέλετε βεβαίως αποθάνει. Αλλά εξεύρει ο Θεός ότι καθ' ην ημέραν φάγετε απ' αυτού, θέλουσι ανοιχθεί οι οφθαλμοί σας, και θέλετε είσθαι ως θεοί, γνωρίζοντες το καλόν και το κακόν. Και είδεν η γυνή ότι το δέντρο ήτο καλόν εις βρώσιν, και ήτο αρεστόν εις τους οφθαλμούς, και επιθυμητόν το δέντρο ως δίδασκε. Και λαβούσα εκ του καρπού αυτού, έφαγε, και έδωκε εις τον και εις τον άνδρα της μετ' αυτής, και αυτός έφαγε."
Ο δε όφις, ο όφις είναι ο διάβολος τώρα εδώ. Έτσι εμφανίζεται στην Εύα. Πώς εμφανίζεται; Με κέρατα; Εμφανίζεται με κάτι δόντια έτσι τρομακτικά, σαν μια φιγούρα η οποία είναι; Εμφανίζεται λέει ως όφις. Τώρα βλέπουμε βέβαια το φίδι και τρομάζουμε, αλλά εκείνη την εποχή ο όφις, καταρχάς, δεν σέρνονταν στη γη. Μετά, μετά που το καταράστηκε ο Θεός, άρχισε να σέρνεται στη γη. Ήταν λέει το πιο φρόνιμο ζώο του αγρού. Βλέπετε, αδερφοί, ο διάβολος παρουσιάζεται δηλαδή όχι με κέρατα, αλλά σαν, σαν μια φρονιμότερη μορφή. Και εμφανίζεται και ενεργεί ανάλογα με το χαρακτήρα του καθενός. Προσαρμόζει τη μορφή του στο χαρακτήρα του καθενός. Γιατί; Γιατί είχαμε πει πριν από λίγο, έχει μεθοδίες. Έχει μεθοδίες.
Δεν πηγαίνει να πει: "Καλημέρα σας, είμαι ο διάβολος. Μ' ανοίξετε την πόρτα." "Πεις όχι, σας παρακαλώ, εμείς διαβόλους δεν δεχόμαστε ποτέ." Όχι. Ποτέ δεν θα 'ρθει έτσι. Θα χρησιμοποιήσει λογικά επιχειρήματα. Θα επιστρατεύσει τη λογική σου. Θα επιστρατεύσει ακόμα και αλήθειες, αλήθειες όμως οι οποίες είναι ανακατεμένες με ψέμα. Και άλλες φορές το ψέμα θα έχει μικρή δόση και άλλες φορές μεγαλύτερη, ανάλογα με τη ζημιά που θέλει να κάνει. Αν ξέρει ότι είσαι εκπαιδευμένος αντίπαλος, θα σου βάλει λίγο. Άμα δει ότι εντάξει, δεν τα παίρνεις και πολύ στα σοβαρά, θα σου βάλει πολύ.
Έρχεται και τι κάνει τώρα εδώ; Ποια είναι η κουβέντα με την Εύα; Και λέει τώρα: "Το όντι είπε ο Θεός: Μη φάγετε από παντός δέντρου του παραδείσου;" Κοιτάξτε τώρα. Μια πραγματικά λε: "Σας είπε ο Θεός να μη φάτε κανένα από τα δέντρα του παραδείσου;" Αυτή η ερώτηση, τι είναι, αδερφοί; Είναι αλήθεια ή ψέμα; Ψέμα είναι. Ακούγεται όμως λογική. Γιατί είναι ψέμα; Γιατί ο Κύριος είπε ακριβώς το αντίθετο. Άμα δείτε δηλαδή στο 16 εδάφιο του προηγούμενου κεφαλαίου, λέει: "Προσέταξε ο Κύριος ο Θεός εις τον Αδάμ, λέγων: Από παντός δέντρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει." Από παντός δέντρου του παραδείσου, μπορείς ελεύθερα να τρως.
Έρχεται και ρωτάει ο όφις: "Το όντι είπε ο Θεός: Μη φάγετε από παντός δέντρου του παραδείσου;" Δεν λέει το ακριβώς αντίθετο, αδερφέ, αλλά το λέει με ένα τρόπο ο οποίος είναι εύπεπτος. Και κάνει η Εύα το μεγάλο σφάλμα. Ποιο είναι το μεγάλο σφάλμα; Ο διάλογος με το διάβολο. Η συζήτηση. Αντί να του πει: "Είπα, πάγιο πίσω μου, Σατανά, που θα πιάσω κουβέντα μαζί σου," αρχίζει τώρα και διαλέγεται και πιάνει κουβέντα. "Όχι," λέει, "δεν μας είπε έτσι. Έλα να σου πω πώς μας είπε." Και αρχίζει η συζήτηση. "Μας είπε λέει ότι από τον καρπό του δέντρου του παραδείσου μπορούμε να φάμε, αλλά από τον καρπό του δέντρου, το οποίο είναι εν μέσω του παραδείσου, από αυτό είπε: 'Μην φάγετε.'"
Έχετε δηλαδή η Εύα τώρα εδώ και υπερασπίζεται το Θεό, πιάνοντας όμως κουβέντα με το διάβολο. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα, αδερφέ. Να πιάσει κάποιος κουβέντα με το διάβολο. Καμιά φορά, αδερφοί, μιλάμε με ανθρώπους και καταλαβαίνεις ότι ένα άλλο πνεύμα υπάρχει και ένα άλλο πνεύμα αντιστέκεται. Τι διάλογο να πιάσεις με αυτό το πνεύμα; Τι διάλογο; Μόνος διάλογος που μπορείς να πιάσεις είναι να επιτεθείς απέναντι σε αυτό το πνεύμα και να το δέσεις στο όνομα του Χριστού.
Τι διάλογο; Υπάρχουνε πνεύματα σήμερα, διαστρεβλωμένα, και σου λέω το επιχείρημα και το άλλο επιχείρημα και το άλλο επιχείρημα. Και τρώει ο άλλος δύο-τρεις ώρες με επιχειρήματα και στο τέλος έχει ξεχάσει και αυτά που ήθελε να πει. Γιατί; Γιατί πάμε να δώσουμε μάχη σε λάθος γήπεδο. Λάθος γήπεδο. Το γήπεδο που με καλεί ο Κύριος να δώσουμε τη μάχη είναι το δικό του, το γήπεδο του Κυρίου.
Αλλά έχουμε πει ότι έχει μεθοδία. Ενώ απαντάει τώρα η Εύα και υπερασπίζεται αυτό που είπε ο Θεός, έρχεται και λέει τώρα: "Κοιτάξτε να δείτε τώρα. Μου κάνει εντύπωση." "Όχι," λέει, "τι θα πεθάνετε;" "Ποιος το είπε αυτό;" "Ποιος το είπε αυτό;" Και πράγματι, λέει, από τον Κύριο είπε: "Από του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ' αυτά, διότι, διότι καθ' ην ημέρα φάγεις απ' αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει." Άμα τα φας, λέει, θα θα εξάπαντος θα πεθάνεις.
Και έρχεται τώρα και λέει τώρα: "Όχι, λέει, δεν θα δεν θέλετε βεβαίως αποθάνει." Να πάλι μια αντίσταση, αδερφοί, στο λόγο του Θεού. "Δε θα, δε θα πάθεις τίποτα. Δεν πειράζει αυτό. Δεν πειράζει. Όχι, μην τους ακούς αυτούς που λένε αυτό το πράγμα. Με το κάνεις είναι αμαρτία, μην τους ακούς. Υπερβολές." Και αρχίζει τώρα και κάνει συμβιβασμούς με αυτά που ο Θεός είπε. "Δεν θα πεθάνεις," λέει, "αλλά τι θα τι θα κάνω;" "Εξεύρει," λέει, "ο Θεός ότι καθ' ην ημέρα φάγετε απ' αυτού, θέλουσι ανοιχθεί οι οφθαλμοί σας, και θέλετε είσθαι ως θεοί, γνωρίζοντες το καλόν και το κακόν."
Εδώ, αδερφοί, ο διάβολος υποδαυλίζει δύο όπλα του. Το ένα όπλο είναι να κάνει την Εύα να αισθανθεί σαν θύμα. Δηλαδή, τι της λέει; "Δεν θα πεθάνετε. Το ξέρει αυτό ο Θεός ότι δεν θα πεθάνετε." "Α, λέει, δηλαδή δεν θα πεθάνω και ο Θεός θέλει να μου πει ότι θα πεθάνω για να κάνει αυτό που θέλει αυτός;" Γιατί; Και έρχεται τώρα η φιλοδοξία. Η θυματοποίηση πρώτα, με το "μα εγώ". Και η φιλοδοξία ποια είναι; "Η φιλοδοξία: αν τα φάτε αυτά, θα γίνετε ως θεοί." "Πω πω, κοίταξε να δεις τι χάναμε τόσο καιρό. Δηλαδή, ο Θεός δεν θέλει το καλό μου;" "Αρχίζει τώρα ο διάλογος." "Δηλαδή, δεν θέλει το καλό μου ο Θεός; Α, γι' αυτό είπε να μην φάω από το κέντρο του παραδείσου για να μη γίνω σαν Θεός;"
Σας θυμίζει αυτό, αδερφοί, τίποτα; Αυτά που διαβάσαμε στον Ησαΐα και στον Ιεζεκιήλ; Χτυπάει, αδερφοί, από τον πρώτο άνθρωπο που πηγαίνει ο εχθρός, ακριβώς με αυτό το οποίο τον έριξε στον Άδη και στα Τάρταρα και τον συνέτριψε. Χρησιμοποιεί και επιστρατεύει ακριβώς τα ίδια όπλα. Έρχεται και λέει: "Θα γίνεις ως Θεός." Γι' αυτό, πάρε από το από το απαγορευμένο καρπό. Φάε από αυτό. Δεν θα πάθεις τίποτα.
Και αυτό αρχίζει, αδερφοί, η Εύα, γιατί ο Θεός τον έκανε τον άνθρωπο με ελευθερία, με αυτεξούσιο, με να έχει τις επιθυμίες του. Αρχίζει τώρα ο άνθρωπος μέσα σε αυτή την ελευθερία και καταλαβαίνει ότι άμα κάνει ένα διάλογο με έναν άλλον, όχι με τον Θεό που κατέβαινε κάθε βράδυ στο δειλινό και συνομιλούσε με τον Αδάμ. Εδώ τώρα προέκυψε ένας άλλος. Ο οποίος άλλος έρχεται και μας ανοίγει άλλους ορίζοντες. "Ποιους ορίζοντες;" "Θα ανέβω, θα ανέβω κι άλλο." "Πόσο κι άλλο;" "Ως Θεός θα γίνεις." "Τι λες, ρε παιδί μου;"
Και βρήκε τόπο, αδερφοί, μέσα σε αυτή τη φιλοδοξία, μέσα σε αυτή την έπαρση, σε αυτή την και δούλεψε ο διάβολος. Βρήκε δίοδο και πέρασε. Αυτός ο διάλογος, ο οποίος ακούγεται φιλικός. "Τι δουλειά έχει για το καλό σου;" "Εντάξει, δεν είναι τα πράγματα τόσο τραγικά όπως μας τα λες." "Και έξω από το Χριστό είναι ωραία η ζωή." "Και αν πουλήσω το Χριστό, δεν θα πάθω και τίποτα." "Και άμα είμαι με την αμαρτία, δεν τρέχει και τίποτα." "Τελικά, όλα αυτά ήταν υπερβολές."
Αρχίζει τώρα αυτές οι συζητήσεις και αυτοί οι διάλογοι, αυτές οι χαραμάδες, αδερφοί, που ανοίγουνε στον άνθρωπο. Έρχεται και εισχωρεί ο εχθρός και τι κάνει; Αρχίζει και δουλεύει στον άνθρωπο. Αρχίζει και δουλεύει το να τον κάνει να αισθανθεί σαν θύμα και να τον κάνει και να καλλιεργήσει τη φιλοδοξία του, την έπαρση του, την περηφάνεια του. Ενώ ήταν το ξεκίνημα του καλού, ο Αδάμ, από το πλευρό του έχει μια σύντροφο, την Εύα, και έρχεται ο Θεός, τους επισκέπτεται και ευλογούνται όλα, είναι δικά τους.
Κι όμως, αδερφοί, μέσα σε όλη αυτή την ελευθερία, οι άνθρωποι τι κάνανε; Ο άνθρωπος τον αρνήθηκε τον Θεό και άρχισε να μιλάει με τον όφις και έγινε η μεγάλη ζημιά. Και τι είδε και τι έκανε μετά; "Είδε," λέει, "η γυναίκα." Γιατί μπήκε αυτή η επιθυμία. "Είδε," λέει, "ότι το δέντρο ήταν καλό εις βρώσιν." Μα καλά, αυτό κάθε φορά που το διαβάζω, μου κάνει εντύπωση. "Είδε," λέει, "το δέντρο ότι ήτανε καλό." Ωραία, μπορώ να δω ένα δέντρο, λες, ωραίο δέντρο, γιατί έχει ωραία φύλλα, έχει ωραίους καρπούς. Λες, αυτό το δέντρο έχει ωραίους καρπούς. Αλλά πώς είδες ότι είναι καλό εις βρώσιν; Το έφαγες; Άμα δεν φάω ένα μήλο, ξέρω γω, πώς θα καταλάβω ότι είναι καλό; Μπορεί να είναι εντυπωσιακό, μπορεί να είναι αυτό, κ.λπ.
Αλλά "είδε," λέει, "ότι ήτο καλό εις βρώσιν." Βλέπετε, αδερφοί, η επιθυμία, αφού συλλάβει πρώτα η επιθυμία, το λέει ωραία ο Ιάκωβος, συλλαμβάνει και η αμαρτία εκτελεσθείσα γεννάει το θάνατο. Η επιθυμία γεννάει, συλλαμβάνει και γεννάει τι; Την αμαρτία. Δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη η αμαρτία, αλλά μετά "η αμαρτία εκτελεσθείσα γεννάει το θάνατο." Και είδε, λέει, η γυναίκα ότι το δέντρο ήταν καλό εις βρώσιν. Βλέπετε, αδερφοί, η επιθυμία. Αφού συλλάβει πρώτα η επιθυμία, το λέει ωραία ο Ιάκωβος, συλλαμβάνει και η αμαρτία εκτελεσθείσα γεννάει το θάνατο. Η επιθυμία γεννάει, συλλαμβάνει και γεννάει τι; Την αμαρτία. Δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη η αμαρτία, αλλά μετά "η αμαρτία εκτελεσθείσα γεννάει το θάνατο." Και είδε, λέει, η γυναίκα ότι το δέντρο ήταν καλό εις βρώσιν.
Αφού το είδε, ήταν καλό εις βρώση και ήτανε αρεστό εις τους οφθαλμούς. Βλέπετε πώς ο διάβολος παίζει, αδερφοί, με το τι είναι αρεστό στους οφθαλμούς, τι είναι αρεστό στη γεύση, τι είναι αυτό το οποίο θα με κάνει να περνάω καλά. Ξέρετε, η μεγάλη δύναμη, αδερφοί, σήμερα που έχει εγκλωβίσει τους ανθρώπους, είναι να περνάω καλά, να γεύομαι, να ζω αυτό, να ζω εκείνο, να απολαμβάνω αυτό. Αυτό είναι η επιδίωξη των ανθρώπων σήμερα. Ο Θεός απουσιάζει από αυτή, από αυτή την επιθυμία. Ο Θεός δεν σου λέει μην επιθυμείς, αλλά μέσα σε αυτή την επιθυμία να ναι ο Θεός. Μέσα, βεβαίως, και να απολαμβάνεις αυτά που ο Θεός σου χαρίζει, βεβαίως και να χαίρεσαι, αλλά να δίνεις τη δόξα στον Θεό.
Και πάθανε, ας πούμε, πάθανε αδερφοί αυτήν την, τη ζημιά, γιατί ξεκίνησε από έναν διάλογο, ο οποίος στο τέλος την μπέρδεψε την Εύα και την καταδίκασε. Να κλείσουμε τη 1072. Λέει ο, ο Ιάκωβος κάτι πολύ ωραίο. Έρχεται εδώ και μας δίνει τη λύση, αδερφοί, γιατί είπαμε, ο λόγος του Θεού δεν μένει στο πρόβλημα. Εδώ, ο λόγος του Θεού έρχεται και μας προετοιμάζει και μας προειδοποιεί. Δεν θέλει ο λόγος του Θεού να μας φοβίσει με μια φοβία ανθρώπινη. Φόβο Θεού να έχουμε, αλλά όχι φοβία ανθρώπινη. Πω πω, τι θα πάθουμε και πω πω, τι θα πάθουμε. Δεν θα πάθεις τίποτα. Ίσα του Κυρίου είσαι, εξαγοράσιμα του Χριστού σε καλύπτει, δεν έχει καμία εξουσία ο πονηρός πάνω σου. Τα νέα για το Χριστιανό είναι καλά, αδερφοί. Λέει ο λόγος του Θεού.
Λοιπόν, σελίδα 172 και 7 εδάφιο, έρχεται και μας δίνει μία λύση ο λόγος του Θεού, πάρα πολύ απλή και πάρα πολύ συγκεκριμένη. Λέει στο 7 εδάφιο από το δ κεφάλαιο: "Υποτάχθητε λοιπόν εις τον Θεό. Αντιστάθητε εις τον διάβολο και θέλει φύγει από σας." Μια στρατηγική με δύο άξονες, να το πω έτσι, με δύο πολύ συγκεκριμένες τακτικές πολέμου. Πρώτη τακτική: υποτάχθητε στον Θεό. Υποτάξου στον Θεό. Υποτάσσομαι στο Θεό, είναι αφήνω τον Θεό να κάνει κουμάντο στη ζωή. Σταματάω να επαναστατώ απέναντι στον Θεό. Λέω, Κύριε, εσύ να είσαι Κύριος στη ζωή. Υποτάχθηκα λέει στο Θεό. Και μετά, αφού υποταχτεί στο Θεό, αντιστάσου στο διάβολο.
Η αντίσταση, αδερφοί, δεν είναι εύκολη, αλλά είναι η αναγκαία οδός για να πάρουμε τη νίκη. Όταν, αδερφοί, έρχονται ξένα στρατεύματα σε μια χώρα, εκεί υπάρχει η λεγόμενη αντίσταση. Όταν ήρθαν οι Γερμανοί εδώ, υπήρχε η αντίσταση και στο τέλος τους διώξαν τους Γερμανούς. Η αντίσταση σε όλη την Ευρώπη, αντίσταση. Αντισταθήκαμε και τους διώξανε τους, τους, τους Ναζί. Η αντίσταση δεν είναι εύκολη, έχει κόπο, αλλά έχει όμως, αδερφοί, ευλογημένα αποτελέσματα.
Άρα λοιπόν, κλείνοντας, αυτό το οποίο κρατάμε είναι ότι υπάρχει πανοπλία και η πανοπλία, αδερφοί, είναι πανοπλία για τη μάχη. Και μέσα σε αυτή τη μάχη, πρέπει να ξέρουμε ότι η αιτία η οποία έπεσε, αυτός ο οποίος είναι ο εχθρός της ψυχής μας, είναι η έπαρση της καρδιάς. Άρα λοιπόν, με αυτό τον ίδιο τρόπο, έρχεται και να βάλει και σε μας τέτοια φρονήματα, φρονήματα εγωιστικά, φρονήματα να γίνεται το δικό μου, να γίνει αυτό που θέλω εγώ, να περάσει το δικό μου. Λέει ο άλλος. Αυτά όλα, αδερφοί, είναι φρονήματα τα οποία δεν είναι καλά. Πρέπει να αντισταθούμε πάνω σε αυτό και να πάρουμε τα, τα όπλα μας.
Ο διάλογος πάνω σσε αυτή την της σέβας της έκανε ζημιά. Δεν έχουμε κανένα λόγο να κάνουμε διάλογο. Έχουμε αυτό που μας καλεί ο Κύριος, είναι να υπακούσουμε και να αντισταθούμε. Και γιατί τα λέμε όλα αυτά, αδερφοί; Θα δούμε και στι επόμενες ε σειρές, έτσι και τα επόμενα μαθήματα. Θα μάθουμε, αδερφοί, να πολεμάμε. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Να μάθουμε να αντιστεκόμαστε. Μάθαμε τώρα, θυμηθήκαμε. Όχι, μάθαμε, το ξέραμε. Θυμηθήκαμε ότι ο λόγος του Θεού μας λέει: "Αντιστάθηκα, υποτάχθηκε στο διάβολο." Θα δούμε λοιπόν ο λόγος του Θεού τι μας λέει γι' αυτό, γι' αυτή την υποταγή και γι' αυτή την αντίσταση. Πώς μπορώ να αντισταθώ σήμερα; Πώς μπορώ να πω, μέχρι εδώ πονηρέ, δεν έχεις κανένα δικαίωμα στη γη μου; Και πώς μπορώ να κατακτήσω εδάφη τα οποία ανήκουνε στις υποσχέσεις του Θεού; Όπως ο Κύριος, αδερφοί, χάρισε τις, τις υποσχέσεις. Θυμάστε, μόνο πέντε φυλές κατακτήσαν την γη της υπόσχεσης και οι υπόλοιποι ο λαός Ισραήλ καθότανε νωθροί. Τι κάθεστε λέει νωθροί; Έως πότε θέλετε είστε νωθροί; Ο Κύριος όμως, αδερφοί, δεν θέλει να είμαστε νωθροί. Θέλει να πολεμάμε. Ευχαριστούμε το Θεό.