Transcription
[සංගීතය]
එතකොට අපි ඒ මාතෘකාව ගැටුම් නිරාකරණය නැත්නම් ගැටුම් සමථනය. නිරාකරණ හා හෝ සමතන ක්රියාවල. එතකොට මේකේ බොහෝ දීර්ඝ මාතෘකා ටිකක් තියෙනවා කතා කරන්න. සංකල්ප ටිකක්. එතන්දි අපි ඒ ප්රෝසස් එකේදී ගැටුම් ගැන කල්තබා අනතුර ඇඟවීම, ගැටුම් එලැක්වීම, ගැටුම කළමනාකරණය, ගැටුම් පරිවර්තනය, අ පශ්චාත් ගැටුම් සාමය ගොඩනැගීම. ඔසන වශයෙන් ගැටම් නිරාහ කරන. ඔක්කොම එකතුවනින් ගැටම් නිරා කරන කියන්නේ. ඒ ටික තමයි අපිට සාකච්ඡා කරන්න තිබෙන්නේ.
මූලික වශයෙන් දැන්අ මේ ක්රියාවලිය දිහා බැලුව මේ සටහනේ වුනොත් ඒක තියෙනවා බොහොම ටිකක්. ගොඩක් අ දීර්ඝව යන දෙයක් මේක. ගැටම නිරාකරණය නැත්තම් සමථනය මේ කියන එක අ ක්රියාවලියක්. අපි මුලින්ම බලන්න ඕන ඇයි මිනිස්සුන්, ඇයි ජාතීන, ඇයි කණ්ඩායම් ගැටඳාගන්න පෙළඹෙන්නේ. අපි දන්නවා මිනිස්සුන් අතර සිදුවන ගැටුම් අණ්ඩායම් ගැටුම් බවට පත්වෙනවා. ඒවා ප්රචැටුම් බවට පත්වෙනවා. සිල් යුද්ධ, රටවල අතර යුද්ධ, ලෝක යුද්ධ බවටත් පත් වෙනවනේ. අවසාන වශයෙන් එතකොට ඒවයින් වෙන්නේ අත්ති විශාල හානියක්නේ. ජීවිත හානි,ි දේපල හානි විතරක් නෙමෙයි. දැන් අපි පාරිසරික හානි ඒවා පිළිබඳව දැඩිව කතා කරනවා. පරිසරය අපිට අත්යාවශ්යයිනේ. පරිසරය වෙනසනොත් මනුෂ්ය වර්ගයා අනතුරයෙන්. ඒ නිසා පාරිසරික වෙනස්වීම් වලට ගැටුම සෘජුවම බලපානවා.
යස් ටිකක් නිකමට හරි ඇති වුනොත් හිතන්නකෝ බලන්න. සීමිත පරාසයක නස්තික යුද්ධයක් ඇති වුනොත් දැන් යොක්රණයට ඇරෙහිව රුෂිය හාවනස්කිකාව අපි භාවිතා කළොත් ඒකේ බලපෑම නිරෝපා සංගමේ රටවලටත් දැඩියව දැනෙනවා. දැඩි ලෙස බලපානවා. විතරක් නෙ රුසියාවටත් බලපානවා. න් ඒ වගේ වුනොත් එහෙම වුනොත් මොකද වෙන්නේ? අපි තේරුම් ගන්න ඕන ගැටු වලින් සිද්ධ වෙන්නේ අතිශයෙන් විනාසී ප්රතිවීපාය නිසා ඒක වළක්වා ගැනීම තාම වැදගත් දෙයක්.
දැන් මේ පිළිබඳව කතා කරපු තොරතුරු ගවේෂණය කරපු ආයතන අ සෙන්ටස් විශාල සංඛ්යාවක්. ඒ ආයතනකින් මේ ගැටුම් වලදී සිදුවන හානිය පිළිබඳව දැඩි ලෙස වාර්තා ඉදිරිපත් කරලා තියෙනවා. දැන් එකකින් විතරක් තිබිච්ච එකක් කිව්වොත් අපි අ මනුෂ්ය ජීවිත වැලවීම අ ඒ කියන්නේ මේ කැටුම් වැලක්වීම පිළිබඳව කොමිසමක් පත් කරා ඒකට ඒ කොමිසම හැඳෙන්නවා කානීජි කමිෂන් කියලා. එතකොට කාණිජි කමිෂන සම කියපු විදිහට පෞගිය සතවර්ශයේ සිද්දුව වෙච්ච ගැටවුම් වලින් මැරිච්ච සංඛ්යාව මිනිස්සුන් මිලියන 100කට තිය වැඩි. ලෝක යුද්ධය 50 වැඩියම මැරිලා තියෙනවා හරියට සංඛ්යාලය න. ලෝකය යුද්ධ 10ක් විතරම මැරිලා තියෙනවා. ඔවසකට එහා ගානක් මැරිලා තියෙනවා.
ලංකාවේ යුද්ධ වලින් මැරිච්ච සංඛ්යාව ඒක විශාලයිනේ. Bත්එකේ කැරලෙන් 100,000ක් විතර. දෙවෙනි කැරලෙන් 6000ක් විතර. ඊළඟට උතුරේ ඇතිව යුද්ධයෙන් ශ්රී ලංකාවේ සොල් ධාතුවුවන් ඔක්කොම සියලු දෙනාම ට ගාඩර්ස්ලා ඔක්කොම බැලුවම අ සුදත් ලක්ෂයක් තර සංඛ්යාවක් සංඛ්යාලය කරන නෑ. ඒවයි ඉතින් ඇත්තටම මේ සිදුවෙන දේපල හානිය ආර්ථික හානිය එතකොට යුද්ධයේ පිරිවය කියලනේ අපි මේකට කියන්නේ. යුද්ධේ පිරිවය ආර්ථික පිරිවය economම costට. ඊළඟට poල් දැන් ළමයි කියන්න බලන්න යුද්ධයේ දේශපාලන පිරිවය මොකක්ද?
යුද්ධේ තියෙන්නේ දේශපාලන පිරිවය. ලෝකයේ යුද ගැටුම් ඇසුරින් ඒක කියන්න පුළුවන්. ලංකාව තුළින් වුනත් ඔබට ඒක කිවහැී. වෙන ඕන චාර දැනමක් තියෙන්න ස දේශපාලන පිරිවය මොකක්ද? දැන් ඒ දවස වල නම් යුද්ධ කරලා අසෝක ධර්මෝක වුණා. නේ? දුටු ගැමුණු හොරුද සාක්ෂිය වෙනස් වෙලා දුටු ගමුණු වෙලාවරට පොරිම ගෞරවය දක්වන්න තියෙන්නේ ඒකට. ඕකගේ සෝන ඕනම කෙනෙක් තරහටම නොඹලා ඒකට ගෞරව කිරීම කළ යුත්තක් බවට පත්වුණා. ඒ අතීතයේ සිටපු මිනිස්සුන්ගේ මනෝයන් සසලකාවක් ඒ දේශපාලන පිළිබඳව ඒවා.
අ වර්තමානයේ යුද්ධය දේශපාලන පිරිවය ගැටමේ දේශපාලන පිරිවය මොකක්ද පොදුවේ ගත්තේ? කෙනෙකුට ඔනම් ලංකාව කියන්නත් පුළුවන්ද? ආ මොනවද දේශපාලන පිරිවෙන්නේ? නිසක වශයෙන්ම යුද්ධෙන් පස්සේ බිහිවෙන ආණ්ඩු විශේෂයෙන්ම බොහෝ තැන්වල අ අර ප්රජතන්ත්රවාදය ප්රජාතන්ත්රවාදී අවකාශය අ පොඩිපට්ටම් කරලා අ සර්වාධිකාරී තත්ත්වයට නොගියත්රියන් කියලා කියන්නේ සර්වාධිකාරියනේ. අ නමුත් අධිකාරීවාදී ොටෝගරසි ඔටගටික් තත්ත්වයට යනවානේ. අ ප්රජාතන්ත්රවාදය, මානව හිමිකක්කම් නිදහස සමානාත්මතාවය මේ බොහෝ දේවල් වල අ මළගම තමයි දකින්න වෙන්නේ නේ.
දැන් ලංකාවේ යුද්ධය ජයග්රහණය කරලා මහින්ද රාජපක්ෂ අ මොකද කළේ? ඉදෙල්ලම් ආණුකම අවස්ථාවට මේ යුද්ධයට දුන්නු කාරණා ගැන හොයන්න. සජඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්ඞ්