Πνευματικός Πόλεμος (Μάθημα 4ο)| Λευτέρης Τοπάλογλου

να συνεχίσουμε με τη χάρη του θεού στη σειρά την οποία έχουμε ξεκινήσει, η οποία έχει τίτλο "Πνευματικός Πόλεμος". Είναι το τέταρτο μάθημα από τη σειρά αυτή, το σημερινό. Με τη χάρη του θεού, έχουμε πει, αδερφοί, στο πρώτο μέρος, ότι ο πνευματικός πόλεμος είναι μια πραγματικότητα, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, είτε το πιστεύουμε είτε δεν το πιστεύουμε. Ο εχθρός υπάρχει και επιτίθεται. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Αυτό δεν είναι από μόνο του κακό νέο. Το κακό νέο είναι εάν η έκβαση της μάχης είναι αρνητική. Και η έκβαση της μάχης, αδερφοί, δεν είναι αρνητική για τα παιδιά του θεού. Είμαστε με τη μεριά του νικητή. Αλλά ο πνευματικός πόλεμος είναι μια πραγματικότητα. Αυτό είναι το πρώτο που ξεκινήσαμε να λέμε, και αυτό φαίνεται από το βιβλίο της Γενέσεως μέχρι το βιβλίο της Αποκαλύψεως, σε όλη την Αγία Γραφή. Μια πραγματικότητα, αυτή η πνευματική πραγματικότητα.

Το δεύτερο πράγμα που είδαμε, αδερφοί, είναι ότι ο διάβολος χρησιμοποιεί κάποιες μεθοδίες. Δεν τις αναλύουμε τώρα, είναι στο δεύτερο μάθημα. Αν θέλετε, όσοι δεν έχετε τα φυλλάδια, υπάρχουνε μέσα. Έτσι, για να τα θυμηθείτε. Άρα λοιπόν, ο πνευματικός πόλεμος είναι μια πραγματικότητα, και ο διάβολος χρησιμοποιεί μεθοδίες. Μεθοδίες σημαίνει στρατηγική. Έχει υπομονή, ψάχνει να βρει τα αδύνατα σημεία, ψάχνει να βρει πότε θα χτυπήσει, ποιος έχει παραθυράκι, ποιος δίνει δικαίωμα. Αυτό είναι μεθοδία. Και δεν έρχεται με μία, χτυπάει την πόρτα, "Γεια σας, είμαι ο εχθρός, μου ανοίγετε, σας παρακαλώ;". Δεν έρχεται με αυτό τον τρόπο, αλλά ακόμη και μεταμορφώνεται και ως άγγελος φωτός. Άρα λοιπόν, εδώ καλούμαστε να έχουμε τι; Τα αισθητήρια γυμνασμένα, για να μπορούμε να ξέρουμε, να δώσουμε την κατάλληλη μάχη με τους κατάλληλους όρους.

Έχουμε δει ότι ο λόγος του θεού μιλάει για πανοπλία. Πανοπλία σημαίνει εξοπλισμός μάχης, που βγαίνεις προετοιμασμένος, πολεμάς και νικάς. Και δεν θα ξεχνάμε ποτέ, αδερφοί, ότι είμαστε με το μέρος του νικητή. Αυτό που είδαμε στο τρίτο μάθημα είναι τι σημαίνει στην πνευματική μας ζωή, ότι ο Χριστός επάνω στο σταυρό θριάμβευσε επί του θανάτου. Αυτός είναι υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας. Κανένας δεν είναι πάνω από αυτόν. Όσο είμαστε κάτω από τη χάρη του θεού, κανένας δεν μπορεί να μας αγγίξει. Δεν θα φοβάσαι, αλλά θα σε φοβάται ο εχθρός. Αυτό είναι μια πραγματικότητα πνευματική. Επίσης, ευχαριστούμε τον θεό. Αυτό είδαμε λοιπόν την περασμένη Τετάρτη.

Και αυτό που θα δούμε σήμερα, αδερφοί, θα δούμε ένα περιστατικό, ένα παράδειγμα ενός πολέμου, ενός πολέμου που έγινε στην Παλαιά Διαθήκη ως πραγματικότητα, αλλά για μας σήμερα είναι ένα ωραίο παράδειγμα πνευματικού πολέμου, από τον οποίο μπορούμε να αντλήσουμε πολύ ωραία και χρήσιμα μαθήματα μάχης. Αδερφέ, ευχαριστούμε το θεό. Θα ανοίξουμε τις γραφές μας στη σελίδα 434, με τη χάρη του θεού, και να ανοίξουμε να διαβάσουμε από το Κ κεφάλαιο, από το βιβλίο Χρονικών Β, Κ κεφάλαιο, Χρονικό Β. Θα διαβάσω από το ένα ως και το 30.

"Και μετά ταύτα ήλθον κατά του Ιωσαφάτ οι Μωαβίται και οι Αμμωνίται και μετ' αυτών άλλοι εκτός των Μωαβιτών, δια να πολεμήσωσι. Και ήλθον και απήγγειλαν προς τον Ιωσαφάτ, λέγοντες: Μέγα πλήθος έρχεται εναντίον σου εκ του πέραν της θαλάσσης, εκ της Συρίας, και ιδού, είναι εν Ασασών Θαμαρίτις, είναι εν Γαδ. Και εφοβήθη ο Ιωσαφάτ και εδόθη εις το να εκζητήση Κύριον, και εκήρυξε νηστείαν δια παντός του Ιούδα. Και συνέχισαν οι άνδρες Ιούδα δια να ζητήσωσι βοήθειαν παρά Κυρίου, εκ πασών των πόλεων Ιούδα ήλθον δια να ζητήσωσι τον Κύριον. Και στάθη ο Ιωσαφάτ εν τη συνάξει του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ, εν τω οίκω του Κυρίου, κατά πρόσωπον της νέας αυλής. Και είπε: Κύριε, Θεέ των πατέρων ημών, δεν είσαι εσύ ο Θεός εν τω ουρανώ; Και δεν είσαι εσύ ο κυριεύων των εθνών; Και δεν είναι εν τη χειρί σου η δύναμις και η ισχύς, και ουδείς δύναται να αντισταθεί εις σε; Δεν είσαι εσύ ο Θεός ημών, ο εκδιώξας τους κατοίκους της γης ταύτης έμπροσθεν του Ισραήλ, και έδωκας αυτήν εις το σπέρμα Αβραάμ, του αγαπητού σου, εις τον αιώνα; Και κατώκησαν εν αυτοί και ωκοδόμησαν σε εν αυτοί και ελατρεύσαν σε εν αυτοί δια το όνομά σου, λέγοντες: Εάν όταν επέλθει εφ' ημάς κακών ρομφαία, κρίσις, ή θανατικόν, ή πείνα, σταθώμεν έμπροσθεν του οίκου τούτου και ενώπιόν σου, διότι το όνομά σου είναι εν τω οίκω τούτω, και βοήσωμεν προς σε εν τη θλίψει ημών, τότε θέλεις ακούσει και σώσει. Και τώρα, ιδού, οι Αμμωνίται και οι Μωαβίται και ο από του όρους Σηρ, προς τους οποίους δεν άφησας τον Ισραήλ να υπάγει, ότε ήρχοντο εκ γης Αιγύπτου, αλλά εξέκλιναν απ' αυτών και δεν εξολόθρευσαν αυτούς. Και ιδού, πώς ανταμείβουν ημάς, ερχόμενοι να εκβάλωσι ημάς από της κληρονομίας σου, την οποίαν έδωκας εις ημάς να κληρονομήσωμεν. Θεέ ημών, δεν θέλεις κρίνει αυτούς; Διότι δεν υπάρχει εις ημάς δύναμις δια να αντισταθώμεν εις τούτο το μέγα πλήθος, το οποίον έρχεται εφ' ημάς, και δεν εξεύρομεν τι να κάμωμεν. Αλλά επί σε είναι οι οφθαλμοί ημών. Και ίστατο πας ο Ιούδας ενώπιον του Κυρίου, με τα βρέφη αυτών, και τας γυναίκας αυτών, και τους υιούς αυτών. Τότε ήλθε πνεύμα Κυρίου επί Αζιήλ, υιού Ζαχαρίου, υιού του Βαναά, υιού του Ιελιήλ, υιού του Ματθαίου, του Λευίτου, υιών του Ασάφ, εν μέσω της συνάξεως. Και είπε: Ακούσατε, πας ο Ιούδας, και οι κατοικούντες Ιερουσαλήμ, και συ, βασιλεύ Ιωσαφάτ. Ούτω λέγει Κύριος προς ημάς: Μη φοβήσαι εσύ, μηδέ πτοηθεί από προσώπου τούτου του μεγάλου πλήθους, διότι η μάχη δεν είναι ημών, αλλά του Θεού. Κατάβαθε εναντίον αυτών. Ιδού, αναβαίνει δια της αναβάσεως, και θέλεις βρει αυτούς εν τω άκρω του χειμάρρου, έμπροσθεν της ερήμου Ιεριήλ. Δεν θέλεις πολεμήσει εσύ εν ταύτη τη μάχη. Παρουσιάσθητε, στεί και ιδέτε την μεθ' υμών σωτηρίαν του Κυρίου, Ιούδα και Ιερουσαλήμ. Μη φοβηθείς, μηδέ πτοηθεί. Αύριον εξέλθετε εναντίον αυτών, και ο Κύριος μεθ' υμών. Και εφοβήθη ο Ιωσαφάτ επί πρόσωπον εις τη γη, και πας ο Ιούδας και οι κάτοικοι Ιερουσαλήμ, έπεσαν ενώπιον του Κυρίου, προσκυνούντες τον Κύριον. Και σηκώθηκαν οι Λευίται, εκ των υιών των Κααθιτών, Κύριον τον Θεόν του Ισραήλ, εν φωνή υψωμένη σφόδρα. Και εξεγερθέντες το πρωί, εξήλθον προς την έρημον Θεκώ. Εξήλθον. Εστάθη ο Ιωσαφάτ και είπε: Ακούσατε μου, Ιούδα, και οι κάτοικοι Ιερουσαλήμ. Πιστεύσατε Κύριον τον Θεόν ημών, και θέλετε στερεωθεί. Πιστεύσατε τους προφήτας αυτού, και θέλετε ευοδωθεί. Και συμβουλευθείς μετά του λαού, διέταξε ψαλμωδούς να ψάλλωσι εις τον Κύριον και να υμνώσι τη μεγαλοπρέπεια της αγιότητος αυτού, εξελθόντες έμπροσθεν και να λέγωσι: Δοξολογείτε τον Κύριον, διότι το έλεος αυτού μένει εις τον αιώνα. Και ότε ήρχισαν να ψάλλωσι και να υμνώσι, ο Κύριος έστησε ενέδρας εναντίον των υιών Αμμών, Μωάβ, και των εκ του όρους Σηρ, των ελθόντων κατά του Ιούδα, και κτυπήθηκαν οι Αμμωνίται και οι Μωαβίται κατά των κατοίκων του όρους Σηρ, δια να εξολοθρεύσωσι και να εξαλείψωσι αυτούς. Και αφού συνετέλεσαν τους κατοίκους του Σηρ, εβοήθησαν αλλήλους εις αφανισμόν. Και ελθών δε ο Ιούδας εις την σκοπιά της ερήμου, ανέβλυσε προς το πλήθος, και ιδού, ήσαν νεκρά σώματα πεπτωκότα, και ουδείς διεσώθη. Και ότε ήλθεν ο Ιωσαφάτ και ο λαός αυτού δια να λαφυραγωγήσωσι αυτούς, έβρε μεταξύ των νεκρών σωμάτων αυτών και πλούτη αν αφθονία και πολύτιμον αποσκευή, και έλαβον εις αυτούς ταύτα, ώστε δεν ηδύνατο να μεταφέρωσι αυτά. Και εστάθησαν τρεις ημέρας λαφυραγωγούντες, διότι τα λάφυρα ήσαν πολλά. Και την τετάρτην ημέραν συνήχθησαν εν τη κλάδει της ευλογίας, διότι εκεί ευλόγησαν τον Κύριον. Δια τούτου ονομάζει το όνομα του τόπου εκείνου Κοιλάς Ευλογίας, έως της ημέρας ταύτης. Τότε πάντες οι άνδρες Ιούδα και της Ιερουσαλήμ, και ο Ιωσαφάτ επικεφαλής αυτών, εκίνησαν δια να επιστρέψωσι εις Ιερουσαλήμ εν ευφροσύνη, διότι έφραζε αυτούς ο Κύριος από των εχθρών αυτών. Και ήλθον εις Ιερουσαλήμ εν ψαλτηρίω και κιθάρας και σάλπιγγας προς τον οίκον του Κυρίου. Και επέπεσε φόβος Θεού επί πάντα τα βασίλεια των τόπων εκείνων, ότε ήκουσαν ότι ο Κύριος επολέμησε εναντίον των εχθρών του Ισραήλ. Και ησύχασεν η βασιλεία του Ιωσαφάτ, διότι ο Θεός αυτώ έδωκεν ανάπαυσιν."

Και ας ευλογήσει αυτά τα λόγια μες στην καρδιά μας. Είναι ένα περιστατικό, το διαβάσαμε όλο, αδερφοί, όλη την εξέλιξη, για να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα. Μια εικόνα από το πώς ξεκίνησε μια κατάσταση και πώς εξελίχθηκε, όταν ο λαός του θεού πήρε τη σωστή θέση μάχης έναντι του εχθρού. Ξεκινάει η ιστορία αυτή με ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, αδερφοί. Εκεί που όλα είναι ήσυχα, εκεί που είναι όλα έτσι, υπό έλεγχο θα λέγαμε, ξαφνικά σηκώνονται κύματα, σηκώνονται προβλήματα, σηκώνονται αντιστάσεις. Δεν έκανε κάτι ο Ιωσαφάτ για να προκαλέσει αυτές τις εναντιώσεις, κάτι εναντίον των Αμμωνιτών. Ο εχθρός όμως απρόκλητα αποφασίζει να κάνει επίθεση. Και ο Ιωσαφάτ μαθαίνει. Είναι ο βασιλιάς του Ιούδα την εποχή αυτή, ένας ευλογημένος βασιλιάς. Μαθαίνει ότι ετοιμάζεται επίθεση εναντίον του από τους Μωαβίτες και τους Αμμωνίτες. Οι Αμμωνίται και οι Μωαβίται, αδερφοί, είναι ένα λαός. Είναι απόγονοι. Οι Αμμωνίται είναι απόγονοι του Ησαύ, να ξέρετε. Ο Ιακώβ και ο Ησαύ. Και οι Μωαβίται είναι απόγονοι του Λωτ. Ο Αβραάμ και ο Λωτ είναι απόγονοι. Δεν είναι της επαγγελίας, αλλά είναι λαός ο οποίος ήταν κοντά στα πράγματα του θεού. Είχε πάρει, θα λέγαμε, μια γεύση από το πώς ενεργεί ο θεός. Δεν ήταν άσχετη με τα πράγματα και τις ενέργειες του θεού. Μάλιστα, όταν ο λαός Ισραήλ βγήκε από την Αίγυπτο και ήταν να περάσει μέσα από τους Μωαβίτες και τους Αμμωνίτες, αν διαβάσετε, είναι στο δεύτερο κεφάλαιο, αν θυμάμαι καλά, του Δευτερονομίου, θα το διαβάσουμε. Ενώ βγαίνει ο λαός, ο Κύριος τους λέει: "Μην περάσετε, μην πολεμήσετε από το λαό, το λαό τους Μωαβίτες και τους Αμμωνίτες". Δηλαδή, ουσιαστικά, κάντε έλεος. Πέρασαν από ανάμεσά τους και ό,τι παίρνανε, το πληρώνανε. Το φαγητό που τρώγανε, το δεν δεν κάνανε ούτε μία ζημιά. Πέρασαν και φύγανε. Ευεργέτησε ο λαός Ισραήλ τους Αμμωνίτες και τους Μωαβίτες μέσα στην ιστορία. Και τώρα αυτοί οι άνθρωποι έρχονται και ξεσηκώνονται εναντίον του λαού Ισραήλ. Υπάρχει μια παροιμία, αδερφοί, που λέει: "Ουδείς λέει ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος". Την έχετε ακούσει. Ευεργετημάτων. Εναντίον του λαού Ισραήλ. Και φτάνουν τα νέα τώρα στον Ιωσαφάτ και του λένε: "Βασιλιά, πλήθος έρχεται εναντίον σου, μέγα πλήθος, και είναι από τη Συρία". Και έρχονται εναντίον σου. Μετράει τις δυνάμεις του ο Ιωσαφάτ και καταλαβαίνει ότι οι δυνάμεις οι ενάντιες, οι οποίες έρχονται, είναι δυσανάλογα περισσότερες.

Άρα λοιπόν, το πρώτο, αδερφοί, είναι ότι έρχεται επίθεση από τον εχθρό. Σε αυτό το περιστατικό που διαβάζουμε, και αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα να πάρουμε σαν διδασκαλία, είναι να δούμε τι έκανε ο Ιωσαφάτ και ο λαός Ισραήλ απέναντι σε αυτό το πρόβλημα, για να το πάρουμε ως ένα καλό παράδειγμα. Ξέρετε, στη δουλειά μου, το συναντώ πολύ πολλές φορές. Όταν θέλουν να πουν, να αλλάξουν κάτι, να εφαρμόσουν, λένε: "Ψάχνουμε καλά παραδείγματα". Για παράδειγμα, τώρα εδώ στην περιοχή μας, κλείνουν τα εργοστάσια και θέλουμε να αλλάξουμε το οικονομικό μοντέλο. Και ψάχνουμε να βρούμε ένα καλό παράδειγμα, ξέρω γω, που κάνανε στη Γερμανία, ένα που κάνανε στην Πολωνία, ένα που κάνανε. Ψάχνουμε καλά παραδείγματα για να αλλάξουμε κάτι και εμείς. Αδερφοί, αυτό το παίρνουμε σαν ένα καλό παράδειγμα, το οποίο έφερε καλά αποτελέσματα. Και η Γραφή είναι γεμάτη από καλά παραδείγματα με καλά αποτελέσματα, και κακά παραδείγματα με κακά αποτελέσματα. Και τα μεν και τα δε είναι χρήσιμα, αδερφοί, προς διδασκαλία. Στο ένα παίρνουμε τι πρέπει να μιμηθούμε, στο άλλο παίρνουμε τι πρέπει να αποφύγουμε. Εδώ λοιπόν, παίρνουμε το τι πρέπει να μιμηθούμε. Ένα καλό παράδειγμα πνευματικής μάχης.

Εδώ τώρα, αδερφέ, έρχεται ο αντίπαλος. Είναι πολύ ισχυρός, είναι πολύ δυνατός. Και λέει στο τρία, ο Ιωσαφάτ εφοβείτο. Να φοβάσαι, βασιλιά Ιωσαφάτ; Ναι, γιατί τι είναι ο Ιωσαφάτ; Άνθρωπος είναι κι αυτός. Ένας άνθρωπος είναι, όπως είμαστε όλοι μας, αδερφοί. Φτάνει ένα άσχημο νέο και φοβάμαι. Μην κατακρίνω τον εαυτό μου, γιατί φοβάμαι. Ναι, άνθρωποι είμαστε, με αδυναμίες, με λάθη. Δεν είμαστε οι τέλειοι, δεν είμαστε μηχανήματα, δεν είμαστε πατάμε τα κουμπιά και δουλεύουμε. Οι ρυθμίσεις. Άνθρωποι είμαστε, αδύνατοι. Μάλιστα, η διαφορά είναι ότι οι αδύνατοι άνθρωποι έχουμε κάποιον μέσα μας που είναι ο δυνατός. Τη μάχη δεν θα τη δώσουμε με τις δικές μας τις δυνάμεις. Φοβήθηκε, λέει, ο Ιωσαφάτ. Και τι έκανε, αδερφοί; Εδόθη εις το να εκζητήση. Έχει φόβο στην καρδιά του και λέει: "Τι τι έχω να κάνω; Να κάθομαι να κλαίω; Όχι, θα πάω να εκζητήσω Κύριο. Να κλαίω τη μοίρα μου; Θα εκζητήσω". Και όχι μόνο αυτό, εκήρυξε και νηστεία δια παντός του Ιούδα. Θα δώσω μία πνευματική μάχη με νηστεία, με προσευχή. Δεν μένει αδιάφορος το πρόβλημα. Ενώ πλησιάζει ο εχθρός, αυτός επιστρατεύει και αυτός τα όπλα του. Ο εχθρός έχει, έχει επιστρατεύσει τα δικά του όπλα. Και ο Ιωσαφάτ και ο Ισραήλ επιστρατεύουν τα δικά τους όπλα. Ποια είναι; Προσευχή, νηστεία. Και τι άλλο; Και συνήχθη, λέει, οι άνδρες Ιούδα δια να ζητήσωσι βοήθεια παρά Κυρίου, εκ πασών των πόλεων Ιούδα. Ήλθον για να ζητήσωσι. Νηστεία και ενότητα, αδερφοί. Ήρθαν όλοι μαζί. Στο πρόβλημα μας κάνουν επίθεση; Ναι, όλοι μαζί θα μαζευτούμε να εκζητήσουμε τον Κύριο. Τι έχει να μας πει; Να νηστεύουμε μπροστά στον Κύριο. Και ξεσηκώθηκαν και χίλια να ταξιδεύουν ο ένας από τη μια περιοχή, ο άλλος από την άλλη περιοχή, ο άλλος από την άλλη, να σταθούν μπροστά στο ναό του Κυρίου. Βλέπετε, αδερφοί, πρώτο βήμα: ο εχθρός επιτίθεται. Δεύτερο: ο λαός του θεού επιστρατεύει τα όπλα του. Προσευχή, νηστεία, ενότητα στην εκζήτηση.

Πέντε εδάφια παίρνει τώρα, τους κοιτάει ο Ιωσαφάτ, αδερφέ, ο βασιλιάς, και στέκεται. Λέει στη σύναξη του Ιούδα στην Ιερουσαλήμ, εν τω οίκω του Κυρίου, μπροστά στη νέα αυλή. Έχουν μαζευτεί ο λαός. Στέκεται μπροστά στο ναό ο Ιωσαφάτ. Και τι κάνει, αδερφοί; Προσεύχεται, εκπροσωπώντας το λαό Ισραήλ εκείνη την ώρα. Και προσεύχεται στο θεό δυνατά. Και διακηρύττει, αδερφοί, τι διακηρύττει; Ποιος είναι ο θεός. Και διακηρύττει το τι έκανε ο θεός και κάνει ο θεός. Έρχεται μπροστά. Προσευχή, νηστεία, ενότητα, και διακηρύττει ποιος είναι ο θεός και το τι κάνει ο θεός. Κοιτάξτε τι λέει: "Κύριε, Θεέ των πατέρων ημών". Βλέπετε ιστορία. Εμείς τώρα δεν είμαστε ξαφνικά βρεθήκαμε. Είμαστε οι απόγονοι κάποιων πατέρων, όπου αυτοί όλοι οι πατέρες είναι απόγονοι του σπέρματος του Αβραάμ, στο οποίο εσύ έχεις ένα ολόκληρο σχέδιο ευλογημένο. Και εμείς τώρα είμαστε, αυτή είναι ο καρπός αυτής της γενιάς. Και εμείς τώρα τι είμαστε; Είμαστε ο καρπός της γενιάς του Χριστού. Και συνεχίζεται και συνεχίζεται. Δηλαδή, δεν είμαστε αποκομμένοι από την ιστορία. Ζούμε στον 21ο αιώνα, αλλά είμαστε το αποτέλεσμα αυτού που ξεκίνησε στις Πράξεις των Αποστόλων. Συγκροτήθηκε η εκκλησία, εξελίχθηκε το έργο, πέρασαν οι αιώνες, και εμείς σήμερα είμαστε οι άνθρωποι σε αυτή την πόλη που λέγεται Κοζάνη, έτσι, σε αυτή την εποχή που λέγεται 21ος αιώνας. Είμαστε οι άνθρωποι που κάλεσε ο θεός, ο λαός του θεού. Και έρχεται και λέει τώρα ο Ιωσαφάτ: "Κύριε, Θεέ των πατέρων ημών, δεν είσαι εσύ ο Θεός εν τω ουρανώ; Όλα αυτά, οι ουρανοί, η γη, τα η θάλασσα, τα σύμπαντα, δεν είσαι εσύ που τα έπλασες; Δεν είσαι εσύ που τα που είσαι που κυριεύεις επί πάντα τα βασίλεια των εθνών; Είναι κανένας πιο πάνω από σένα; Δεν είναι η όλη η δύναμη στα χέρια σου και η ισχύς; Δεν είσαι εσύ που κανένας δεν μπορεί μπροστά σου να αντισταθεί; Κανένας δεν μπορεί να σε αντισταθεί;" Διακηρύττει, δηλαδή, ποιος είναι ο θεός, αδερφοί, μέσα στη δυσκολία. Διακήρυξε ποιος είναι αυτός που κατοικεί μέσα σου. Κήρυξε, "Κύριε, εσύ είσαι δυνατός. Κύριε, εσύ είσαι πάνω από το πρόβλημα. Κύριε, εσύ είσαι πάνω από τη δυσκολία. Κύριε, εσύ είσαι πάνω από την ασθένεια. Κύριε, εσύ είσαι πάνω από αυτό το τη δυσκολία που περνάω, την κατάσταση. Εσύ είσαι ο Θεός του ουρανού και της γης. Κανένας δεν μπορεί να σου αντισταθεί. Εσύ είσαι που έδιωξες τους κατοίκους της γης ταύτης μπροστά στο λαό Ισραήλ, εδώ που κατοικούμε. Εσύ τους τους έδιωξες. Ήταν η γη της επαγγελίας και το έδωσε στο σπέρμα του Αβραάμ, που εμείς είμαστε το σπέρμα του Αβραάμ. Και χτίσανε σε σένα. Και όλα αυτά. Και όταν θα εσύ είσαι, Κύριε, που μας είπες ότι αν έρθει θανατικό, αν έρθει πείνα, αν έρθει κακό, αν έρθει ρομφαία, αν έρθει κίνδυνος, εάν σε ζητήσουμε και βοήσωμεν στο στο εννιά και βοήσωμεν προς σε εν τη θλίψη ημών, τότε, Κύριε, ήρθες και μας είπες, τότε όταν μας τα έλεγες αυτά, ότι θα μας ακούσεις και θα μας σώσεις." Τι κάνει, δηλαδή, πιάνεται, αδερφοί, από τις υποσχέσεις του λόγου του θεού. "Κύριε, εσύ λες ότι είσαι μαζί μας όλες τις ημέρες της ζωής μας. Άρα και σήμερα είσαι μαζί μου." Πιάνεται από αυτό. Να πιανόμαστε από το λόγο του θεού, αδερφέ. Να κρατιόμαστε από το λόγο του θεού. Ξέρετε, τα τα τα παιδιά που δεν έχουνε, που δεν ξέρουνε μπάνιο, έχουν ένα σωσίβιο και το κρατάνε. Και χτυπάει έτσι το κύμα, κρατάνε το σωσίβιο, όμως, και δεν βουλιάζουν. Γιατί κρατάνε το σωσίβιο; Εμείς να κρατάμε, αδερφοί, το λόγο του θεού, τις υποσχέσεις του. Διακηρύττει ποιος είναι ο θεός, διακηρύττει τι κάνει ο θεός, διακηρύττει τι υποσχέθηκε ο θεός. Μέσα στη δυσκολία, δεν κάθεται να κλάψει τη μοίρα του. "Μα γιατί μας βρήκε αυτό; Εμείς ήμασταν καλά παιδιά, γιατί μας το κάνατε αυτό;" Αμμωνίται και Μωαβίται. Δεν κάθεται να να μην ψάλλει, αλλά στρέφεται στον Κύριο. Λέει: "Κύριε, ανέλαβε εσύ τώρα την υπόθεση. Τη φέρουμε μπροστά σου." Και τώρα λέει: "Οι Μωαβίται, τους οποίους εμείς τους ευεργετήσαμε, ιδού, Κύριε, τι μας κάνουν." Δηλαδή, φέρνω το πρόβλημα μπροστά στον Κύριο. Δεν κάθομαι να γκρινιάζω στους Μωαβίτες, στους Αμμωνίτες. Δεν κάθομαι να κάνω φιλοσοφικές συζητήσεις. "Μα γιατί μας το κάνανε αυτό;" Έλα να το συζητήσουμε, έλα και συζητάμε και ξανασυζητάμε και ξανασυζητάμε και δεν βγαίνει τίποτα. Στον Κύριο. Βλέπετε, αδερφοί. Και ιδού, λέει, πώς μας ανταμείβουν εμάς που τους ευεργετήσαμε. Και λέει στο 12: "Θεέ ημών, δεν θέλεις κρίνει αυτούς; Διότι δεν υπάρχει εις ημάς δύναμις δια να αντισταθώμεν εις τούτο το μέγα πλήθος." Θα λέγε κανείς, "Μα τι είναι αυτά τώρα που λες; Δεν υπάρχει δύναμης. Τι απιστία είναι αυτή;" Δεν είναι απιστία, αδερφοί. Είναι τιμή στον Κύριο. Εάν πίστευαν ότι έχουνε δύναμη να αντιμετωπίσουν αυτοί τους Μωαβίτες και τους Αμμωνίτες, τότε θα πολεμούσαν μόνοι τους. Αλλά λένε: "Κύριε, δεν έχουμε τη δύναμη." Όσο καταλαβαίνουμε, αδερφοί, την αδυναμία μας, τόσο περισσότερο χώρο δίνουμε στη δύναμη του Κυρίου. Άκουσα προχθές ένα ωραίο κήρυγμα που έλεγε ένας αδελφός: "Η διαφορά μεταξύ δύναμης και εξουσίας". Ξέρετε, άλλο είναι η δύναμη κι άλλο είναι η εξουσία. Ο εχθρός έχει δύναμη, έχει δύναμη, έχει εξουσία; Όχι, μπροστά στον στο παιδί του θεού, δεν έχει εξουσία. Μπροστά στο παιδί του θεού. Και ανέφερε ο αδελφός ένα παράδειγμα. Λέει, είναι μια νταλίκα και τρέχει και έχει πολύ μεγάλη δύναμη και τρέχει η νταλίκα. Έχει δύναμη, έχει. Αν πάει όμως ένας τροχονόμος, ο οποίος φοράει τη στολή του και σηκώσει το χέρι του, η νταλίκα θα πατήσει φρένο και θα σταματήσει. Για ποιο λόγο; Έχει δύναμη ο τροχονόμος; Δεν έχει δύναμη, αλλά έχει εξουσία. Μ' άρεσε του ά. Έχει εξουσία. Και είναι καιρός, αδερφοί, να αρχίσουμε να κάνουμε χρήση της εξουσίας που έχουμε. Το ξέρετε ότι έχουμε εξουσία, αδερφοί; Όταν ακούς: "Έχεις εξουσία", λες μέσα σου: "Αμήν, ναι, έχω εξουσία". Έχουμε εξουσία, αδερφέ. Μπορεί να μην έχουμε δύναμη. "Εις αυτούς δε όσοι εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκε εξουσία το να γίνωσι τέκνα Θεού." Ξέρετε τι σημαίνει; Είμαστε παιδιά Θεού. Η εξουσία είναι αυτό το πράγμα. Το παιδί ενός πλούσιου έχει εξουσία, ακόμη και αν είναι ένας αδύνατος. Όλοι το σέβονται. Άμα άμα πει αυτός: "Εσύ φεύγεις από τη δουλειά", και λάθος να κάνει, όλοι το σέβονται, γιατί το είπε το παιδί του αφεντικού. Έχεις εξουσία, παιδί Θεού. Ευχαριστούμε τον Κύριο. "Και δεν έχουμε λέει δύναμη, αλλά επί σε ημ οι οφθαλμοί ημών." Δύναμη δεν έχουμε, αλλά κοιτάμε σε εσένα που έχεις δύναμη. Εσύ είσαι το θάρρος μας, εσύ είσαι το καύχημα μας, εσύ είσαι η δύναμή μας. Βλέπετε, αδερφοί, οι όροι με τους οποίους δίνεται η πνευματική μάχη. Μη φαντάζεστε ότι ξαφνικά θα μεταμορφωθούν και θα βγάλω, θα βγάλουμε μπράτσα έτσι μεγάλα. Και αυτά πως ήτανε ο Ποπάι ας πούμε, άμα βλέπατε τον Ποπάι. Άμα τον ξέρετε. Λοιπόν, τρώγε το σπανάκι και και μεταμορφώνονται. Άνθρωποι αδύνατοι είμαστε, αλλά αυτός που κατοικεί μέσα μας όμως, είναι ο Κύριος των δυνάμεων. Ευχαριστούμε το Θεό.

Και λέει στο 13: "Και ίστατο πας ο Ιούδας ενώπιον του Κυρίου, με τα βρέφη αυτών, και τας γυναίκας αυτών, και τους υιούς αυτών." Λεπτομέρεια, ναι, αλλά σημαντική λεπτομέρεια, ναι. Βλέπετε και τα βρέφη φέρανε και τις γυναίκες και τα παιδιά. Όλες οι οικογένειες, όλος ο λαός του θεού εκζητούσε. Φοράει πανοπλία, ετοιμάζεται στη μάχη, συντονισμένοι, προσανατολισμένοι, όλοι περιμένουν τι ο Κύριος έχει να λαλήσει. Αυτοί στέκονται, προσεύχονται, νηστεύουν, είναι ενωμένοι, διακηρύττουν ποιος είναι ο θεός, διακηρύττουν τι κάνει ο θεός, γνωρίζουν ότι δεν έχουνε δύναμη αυτοί, αλλά έχει τη δύναμη όλος ο Κύριος, και περιμένουν. Και έρχεται η ώρα, αδερφοί, που ο θεός μιλάει. Μέσα στην πνευματική μάχη, να είσαι βέβαιος ότι θα 'ρθει η ώρα που ο Κύριος θα μιλήσει. Θα βρει τρόπο να μιλήσει στην καρδιά σου. Θα βρει τρόπο να σου δώσει μια κατεύθυνση, μια οδηγία, με τον τρόπο το δικό του, τον μοναδικό τρόπο που έχει για σένα, το μοναδικό τρόπο που έχει για μένα. Γιατί δεν είμαστε φωτοτυπίες, αδερφοί. Έχει τον μοναδικό τρόπο να μιλάει ο θεός στην καρδιά του καθενός από μας. Και ήρθε, λέει, στο 14, το πνεύμα του Κυρίου επάνω στον Αζιήλ. Ήρθε η ώρα που τώρα μιλάει ο θεός. Όταν μιλάει ο θεός, αδερφοί, τότε τα πράγματα όλα αλλάζουν. Παίρνει τη σκυτάλη τώρα πλέον ο θεός και λέει: "Παιδιά μου, σας βλέπω πώς στέκεστε, εκζητείτε, προσεύχεστε, διακηρύττει ποιος είμαι, τι κάνω, με πιστότητα μου δίνετε τιμή, φέρετε και τα μωρά ακόμη μπροστά και τα παιδιά και τις γυναίκες, όλοι, όλοι μπροστά μου στέκεστε." Ε, ξαναλέει ο θεός, και έχετε ο θεός να μιλήσει και λέει με τον προφήτη, αδερφοί: "Μη φοβήσαι, μηδέ πτοηθεί." Βλέπετε, ο θεός, αδερφοί, έχουμε το πνεύμα της παρηγορίας και της ενθάρρυνσης. Ποτέ, αδερφοί, δεν μπορούμε να πάρουμε νίκη πνευματική αν η καρδιά μας δεν είναι ενθαρρυμένη. Μέσα στην απογοήτευση δεν έρχεται νίκη. Μέσα στη μεμψιμοιρία, μέσα στη μουρμούρα, μέσα στην γκρίνια, μέσα στο "μου φταίει αυτό, μου φταίει εκείνο, μου φταίει το άλλο", δεν μπορεί να 'ρθει νίκη. Γι' αυτό, έχε ο Κύριος, αδερφή, το πνεύμα του. Και τι κάνει; Ενθαρρύνει, παρηγορεί. "Μη φοβάσαι", λέει. "Μη φοβάσαι. Δεν έπαψα να είμαι Κύριος. Μη φοβάσαι, μην πτοείσαι, μην, μην, μην πέφτει το ηθικό σου, διότι η μάχη, λέει, δεν είναι ημών, αλλά του Θεού." Το καταλάβατε, λέει; "Δεν είναι δική σας η μάχη. Μην προσπαθείς να σκεφτείς, ναι, αλλά εκείνος έχει εκείνο το όπλο που εγώ δεν έχω. Εκείνος έχει πιο πολλά άλογα, εγώ δεν έχω άλογα. Εκείνος έχει τόξα, εγώ δεν έχω τόξα." Μη σκέφτεσαι, λέει. "Δεν είναι δική σου η μάχη." Εδώ είναι, αδερφοί, η εμπιστοσύνη. Ενώ ο, ενώ πέρασε τόση ώρα και μία μέρα και ο εχθρός τώρα έρχεται πιο κοντά, πλησιάζει πιο κοντά, και σε λίγο φτάνει έξω από την πύλη, απ' τις πύλες της πόλης. Εκεί είναι τώρα να ησυχάσει ο άνθρωπος και να αφήσει τον Κύριο να πολεμήσει. "Η μάχη, λέει, δεν είναι λέει δική σας, αλλά είναι του Θεού." Γι' αυτό, λέει, άρα λοιπόν, αφού είναι του Θεού, θα 'λεγε κάποιος, "Ας πάμε για ύπνο τώρα. Ας πάμε να ξαπλώσουμε. Είναι του Θεού." Εγώ δεν θα κάνω τίποτα. Έτσι είναι, αδερφοί; Δεν είναι έτσι. Η σχολή η οποία λέει: "Θα τα κάνει όλα ο Κύριος." Όχι, ο Κύριος θα τα κάνει όλα, όταν εμείς κάνουμε τα κάνουμε όλα αυτά που ανήκουν στον άνθρωπο, τότε κάνει ο Θεός όλα αυτά που ανήκουν στον Θεό. Εδώ του λέει ο Κύριος: "Η μάχη δεν είναι ημών, αλλά του Θεού."

Και συνεχίζει το 16: "Και τι λέει; Κατάβαθε, αδερφέ, εναντίον αυτών." "Εμείς, Κύριε;" "Ναι, εσείς." Αυτό δεν είπε, αδερφοί, στον Γεδεών; Όταν τους είπε να πολεμήσει ενάντια στους Μαδιανίτες από τους 10.300, αλλά έπρεπε να πάνε. Μα δεν είχαν όπλα. Ας μην είχανε. Έπρεπε να πάνε και να σταθούν με τις σάλπιγγες, να σπάσουν εκεί τα σκεύη. Έπρεπε να το κάνουν αυτό, γιατί εκεί ήταν η νίκη, εκεί ήταν η πίστη. "Κατάβα, λέει, αύριο εναντίον αυτών." "Αυτοί, λέει, θα ανεβούν από την από εκείνη την ανάβαση, απ' την ανάβαση. Εσείς, εσείς θα τους βρείτε αυτούς στο άκρο του χειμάρρου." Και κοιτάξτε, αδερφοί, δίνει γεωγραφικές συντεταγμένες. "Εσείς θα πάτε εκεί, αυτοί θα 'ρθουν από εκεί, εσείς θα τους περιμένετε εκεί." Είναι ο αρχιστράτηγος, αδερφοί, της μάχης, ο Κύριος. Δεν υπάρχει πιο καλός στρατηγός. Ξέρει πού πρέπει να σταθείς, πότε πρέπει να χτυπήσεις, αν πρέπει να κάνεις αυτό, αν πρέπει να κάνεις το άλλο. Όλη αυτή η στρατηγική της μάχης είναι κανονισμένη από τον αρχιστράτηγο. Εγώ φτάνει να υπακούσω τώρα, να μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αυτό που θέλει να μου πει και να υπακούσω σε αυτό. Και εσείς, λέει, δεν θα πολεμήσετε. Και τι θα κάνουμε; "Και όχι, λέει, δεν θα πολεμήσετε. Εσείς μόνο θα παρουσιαστείτε." Κοιτάξτε λέξεις δυνατές, αδερφοί. "Παρουσιάστε, στεί, και ιδέτε." "Παρουσιάστε" σημαίνει ότι εγώ θα σταθώ πού; Μπρος, μπροστά στο άκρο του χειμάρρου, μπροστά στην έρημο Ιεριήλ, σε εκείνο ακριβώς το σημείο θα περιμένω. Θα παρουσιαστώ. Με τι; Θα κρατάω στο χέρι μου. Τι έχω; Έχω μόνο ένα ξύλο. Ένα ξύλο έχω. Άλλος λέει, με ένα γκασμά, ένα γκασμά. Ο άλλος λέει, δεν έχω τίποτα. Με το τίποτα. Τι θα κάνω; Θα παρουσιαστείς. Είμαι παρών εδώ. Δεν είμαι στον καναπέ μου. Είμαι παρών. Καλούμαστε να μαστε παρόντες και παρούσες, αδερφοί, όλοι σε αυτή τη μάχη. Αυτή η μάχη δεν είναι να την κάνει ένας-δύο και οι άλλοι θα παρακολουθούνε. Όλοι καλούμαστε. "Παρουσιάστε τε", λέει. "Στεί." "Στεί" τι σημαίνει; Στέκομαι. Δεν υποχωρώ. Στέκομαι. Είμαι εδώ. Παρουσιάζομαι. Ναι, και στέκομαι. Δεν λέω, "Φεύγω", αλλά στέκομαι. "Στεί." Και τι άλλο θα κάνω; Και μετά λέει: "Ιδέτε." Τι ιδέτε; Σταθείτε και δείτε τώρα πώς θα ενεργήσουν. Αυτό τους λέει ο θεός. Παρακολουθήστε τώρα τι θα κάνω. Από δω και πέρα εγώ. Εσείς όμως θέλω να πάτε μέχρι την, μέχρι το άκρο του χειμάρρου και θέλω να σταθείτε και να δείτε και να παρουσιαστείτε. Αυτό, αυτό ανήκει σε μας, αδερφοί. Τώρα, το πώς θα νικηθεί ο εχθρός, είναι του του του Κυρίου υπόθεση. Εγώ λοιπόν, αυτά τα όπλα που έχω, θα τα χρησιμοποιήσω. Μπορώ λίγο να κάνω προσευχή; Μπορώ να 'ρθω στην εκκλησία; Μπορώ να σταθώ σε, να πάω σε μία κοινωνία μετα αλλήλων; Μπορώ να νηστέψω; Ό,τι μπορέσω να κάνω, θα το κάνω. Και θα περιμένω την οδηγία του θεού. Και αυτό που θα με οδηγήσει ο θεός, θα το κάνω. Αυτό είναι, αδερφοί, υπακοή και πίστη.

Ευχαριστούμε το Θεό. Και στο 18 λέει: "Έρχεται η σειρά του Ιωσαφάτ, αδερφοί. Έκλαψε, λέει, ο Ιωσαφάτ, ο βασιλιάς. Έκλαψε ο βασιλιάς επί πρόσωπον επί της γης." Έφτασε το πρόσωπό του, δηλαδή, του βασιλιά, στο χώμα. Τι σημαίνει αυτό, αδερφοί; Ταπείνωση. Ο Ιωσαφάτ δεν έλεγε: "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Ποιος είσαι ο Ιωσαφάτ;" Έρχονται τώρα οι Αμμωνίται και οι Μωαβίται. "Ποιος είσαι;" "Είμαι ο τελευταίος των τελευταίων." Σκύβω μέχρι το χώμα. Αυτό έκανε ο Ιωσαφάτ. Ταπείνωση μέσα στη μάχη. Δεν θέλει μεγάλα λόγια. "Όχι, ποιος είμαι;" "Ξέρεις εγώ;" Δεν έχει τέτοια. Μέχρι το χώμα ο Ιωσαφάτ. Και λέει: "Πας ο Ιούδας και οι κάτοικοι, έπεσαν ενώπιον του Κυρίου, προσκυνούν τον Κύριο." Και όταν είδαν τον βασιλιά να γονατίζει μέχρι τη και όλος ο λαός στο χώμα. Και αυτή, βλέπετε, αδερφοί, μίλησε ο θεός. Δεν εξουθενώνει τη φωνή του θεού. Λένε: "Σιγά τώρα που θα παρουσιαστώ και θα σταθώ." Μίλησε ο θεός, αδερφοί. Και έχουνε φόβο. Και σηκώνονται, λέει, οι Λευίτες και οι Κααθίτες. Ενώ υπάρχει αυτό το πνεύμα του φόβου του Κυρίου, σηκώνονται, λέει, να υμνήσουν, λέει, τον Κύριο, εν φωνή υψωμένη σφόδρα. Τι ζωή, όπλο είναι αυτό; Τώρα, αντί να κάθονται και να συζητάνε πώς να πολεμήσουν, κάθονται και ψέλνουν, υμνούν. Και μάλιστα, λέει, εν φωνή υψωμένη σφόδρα. Ξέρετε, αδερφοί, ότι ένα από τα πιο δυνατά όπλα της πνευματικής μάχης είναι η υμνωδία μας. Το 'χουμε πει και άλλη φορά, αδερφοί, ότι όταν ψέλνουν ύμνους, δεν ψέλνουν για να γεμίσουμε το ωράριο. Δεν είναι αξεσουάρ στη θρησκευτική μας ε σειρά που βάζουμε στην εκκλησία. Είμαι σίγουρος ότι όλοι μας, αδερφοί, το ξέρουμε πολύ καλά αυτό που λέμε. Αλλά η υμνωδία είναι η είσοδος στην παρουσία του Θεού. Υμνούμε τον Κύριο. Οι Λευίτες είχανε για αυτή τη δουλειά, με τους θήτες και τους Κααθίτες, και άρχισαν να υμνούν τον Κύριο. Και εκεί πέρα σηκώθηκε, λέει, το πρωί, πηγαίνουνε προς την έρημο Θεκώ. Είναι η έρημος Θεκώ, σημείο που τους είπε να περιμένουν ο Κύριος. Βλέπετε, υπακοή σε αυτό που ο Κύριος τους είπε. Και πηγαίνουν εκεί. Και εξήλθον. Και εκεί, λέει, ο Ιωσαφάτ στάθηκε και λέει: "Ακούσατε με, Ιούδα." Παίρνει η αδερφή της κουτάλα. Ο ο ο Ιωσαφάτ, ενθαρρυμένος από τη φωνή του Θεού, ενθαρρυμένος από το λαό, ο οποίος δείχνει ενότητα, δείχνει ένα πνεύμα εκζήτησης του Κυρίου, δείχνει σεβασμό, φόβο, προσκυνάνε, υμνούν. Ενθαρρυμένος τώρα είναι ο Ιωσαφάτ. "Πιστεύσατε, λέει, στον Κύριο." "Λέει, πιστεύσατε στον Κύριο, και θέλετε στερεωθεί. Πιστεύσατε τους προφήτας αυτού, και θέλετε ευοδωθεί." Και συμβουλευθείς μετά του λαού. Κοιτάξτε τι λέει στο 21: "Διέταξε, διέταξε ψαλμωδούς δια να ψάλλωσι εις τον Κύριον και να υμνώσι τη μεγαλοπρέπεια της αγιότητος αυτού." Αδερφοί, αλλάζει όλη η ατμόσφαιρα. Ενώ ο εχθρός πλησιάζει τώρα, έτσι, πού είναι λέει η ψαλμωδία; Εκεί πέρα. "Φερ τους γρήγορα", λέει, "και πες τους να αρχίζουν να ψέλνουν, να υμνούν, να δοξάζουν, να υψώνουν το το όνομα του Κυρίου." Και αλλάζει, αδερφοί, ο όλη η πνευματική ατμόσφαιρα. Το πιστεύουμε, αδερφοί, ότι μέσα στη δοξολογία αλλάζουν τα πράγματα; Αλλάζει η διάθεσή μας, αλλάζει η η πίστη μας, αλλάζει ο οραματισμός μας. Ο εχθρός πλησιάζει και αυτοί ψέλνουν. Φοβερό, δεν είναι; Και κοιτάξτε τώρα τι λέει, τι ψέλνει. Ψέλνουν: "Μωαβίται και οι Ασσύριοι;" Όχι, τη μεγαλοπρέπεια του Κυρίου. "Κύριε, πόσο μεγάλος είσαι, πόσο φοβερός είσαι, σε δοξάζουμε, Κύριε, σε μεγαλύνουμε, σε υψώνουμε, Κύριε." Και το ψέλνω. Τόσο ευχαριστούμε το Θεό. Και ο λαός συντονισμένος μαζί με τους ψαλμωδούς. Και αυτοί, τι ζωή μάχη είναι αυτή; Με με με ψαλμωδίες. Αυτά είναι τα βαριά όπλα, αδερφοί, του πνευματικού πολέμου.

Και κοιτάξτε το 22: "Υπάρχουν δύο λέξεις κλειδιά: Ότε, δηλαδή, όταν κάνανε αυτό, τότε ο Κύριος έκανε κάτι. Δηλαδή, ότε ήρχισαν να ψάλλωσι και να υμνώσι, λείπει η λέξη τότε, αλλά εννοείται. Τότε ο Κύριος έστησε ενέδρας εναντίον των υιών Αμμών, Μωάβ." Ενώ, δηλαδή, στην πνευματική ατμόσφαιρα, δεν κάνουν τίποτα οι Ισραηλινοί. Το μόνο που κάνουν είναι να να να μεγαλύνουν τον Κύριο και να τον δοξάζουν. Και όταν άρχισαν, λέει, να ψέλνουν, εκείνη την ώρα, κάτι έγινε στην πνευματική ατμόσφαιρα και ο Θεός άρχισε να ενεργεί εναντίον των Μωαβί και εναντίον των Αμμωνιτών. Ο εχθρός βρήκε τον πελάτη, γιατί ο λαός του Θεού πήρε τα όπλα της δοξολογίας, πήρε τα όπλα της λατρείας, άρχισε να υψώνει το όνομα του Κυρίου, άρχισε να αλλάζουν τα πάντα, να αλλάζουν μέσα του, να αλλάζουν έξω του. Άλλαξε όλη η ατμόσφαιρα. Έφυγε όλη η απογοήτευση, έφυγε όλη η θλίψη, έφυγε όλος ο φόβος. Δοξάζουν και ψέλνουν. Φοβερό, αδερφοί. Και πέφτει και η παρουσία του Θεού. Και εκεί αρχίζουν τα πάντα να αλλάζουν. Και λέει ο Κύριος: "Έστησε." Ποιος; Ο Κύριος. "Έστησε ενέδρας." Δεν ήξερε ο Ισραήλ να στήνει ενέδρες. Ο Κύριος όμως έστησε ενέδρες. Λέει, και τι έκαναν; "Εβοήθησε ο ένας να εξολοθρευτούν." Άρχισαν να βγάζουν ο ένας τα μάτια τα λένε. Ο λαός Ισραήλ τι έκανε; "Παρουσιάστηκα, στεί, και ιδέτε." Και τι τι βλέπανε; Βλέπαν τον εχθρό να εξολοθρεύεται μόνος του. Ο ένας εξολοθρευόταν. Και πήγε από εκείνη την έρημο, προφανώς, πρέπει να είχε ύψος, γιατί από εκεί βλέπανε. Απ' την έρημο Θεκώ. Λέει, προς το πλήθος, για να δούμε, λέει, αυτοί οι πολύ δυνατοί πολεμιστές του εχθρού μας, για να δούμε τι είναι τώρα, τι πώς είναι. "Ιδού, ήσαν λέει νεκρά σώματα πεπτωκότα, και ουδείς διεσώθη." Κανένας δεν σώθηκε από όλους αυτούς που απειλούσαν το λαό του Θεού. Απ' όλους.

Αυτούς που λέγανε τα μεγάλα λόγια, τα παχιά, απ' όλους αυτούς που λέγανε: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Τι θα σας κάνουμε;» που εσείς, σάς τους αιρετικούς, τους, δεν ξέρω 'γω, το οτιδήποτε που προσπαθούσαν να βάλλουν... Φ! Πού είναι αυτοί όλοι; Πεσμένοι, δικά του νεκροί. Από τι; Από την ενέδρα που ο Κύριος έστησε.

Σα ο λαός Ισραήλ τι έκανε; Τίποτα από πόλεμο! Το μόνο που έκανε είναι να υπακούσει σε αυτά τα οποία ο Θεός τον είπε να κάνει: να παρουσιαστεί, να σταθεί και να δει. Χρειάστηκε να πάει μέχρι την έρημο, μέχρι την, την, το άκρο του χειμάρρου. Εκεί θα, μέχρι εκεί θα πας και από κει και πέρα άσε το Θεό να να κάνει τα υπόλοιπα.

Ευχαριστούμε το Θεό! Και λέει τώρα: και άρχισαν να λαφυραγωγω. Ε, ο εχθρός ο οποίος διεκδικούσε, τώρα έγινε η αιτία που ο λαός Ισραήλ λαφυραγωγω γωγ και λαφυραγωγω. Και δεν τελειώναν τα πλούτη, λέει, εν αφθονία. Τρεις μέρες, λέει, λαφυραγωγω ανε. Την τέταρτη μέρα, λέει, συνάχι αν στην κοιλάδα της ευλογίας.

Αλλάζουν όλα τώρα! Τώρα ήρθε η ώρα της ευλογίας. Βλέπετε, αδερφοί, ο πνευματικός πόλεμος για τον οποίο μιλάμε δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση. Βλέπεις τον άλλον: «Τι έγινε, αδερφέ; Ε, πνευματικός πόλεμος!» Μετά από ένα χρόνο, πνευματικός πόλεμος. Μετά από 10 χρόνια, πνευματικό... Όχι, δεν είναι, δεν είναι αυτό η πνευματική ζωή. Υπάρχει, υπάρχουν φάσεις στη ζωή μας στις οποίες ναι, θα υπάρξει, αδερφή, επίθεση. Ναι, θα υπάρξει πόλεμος, αλλά αυτό δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση.

Ο Κύριος μας καλεί να δώσουμε τη μάχη μας και μετά να μπούμε στη λαφυραγώγηση, στην κοιλάδα της ευλογίας, να απολαμβάνεις την ευλογία του Κυρίου. Απολαμβάνουμε αυτά τα οποία ο Κύριος μας χάρισε. Ευχαριστούμε το Θεό! Και στο 27 και το 28 τι έγινε; Άλλαξε, άλλαξαν όλα! Ο λαός είναι ευλογημένος, υπάρχει ευφροσύνη, χαρά και είναι σαν λά να επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ εν ευφροσύνη. Γυρίζουνε φορτωμένοι με ευλογίες.

Ευχαριστούμε το Θεό! Αδερφοί, όσο μπαίνουμε μέσα σε αυτού του είδους τις πνευματικές μάχες, όταν θα βγαίνουμε από αυτές, θα βγαίνουμε με εφόδια και με ευλογία, με εμπειρίες ζωής ευλογημένες, με δυνάμεις οι οποίες δεν είχαμε πριν μπούμε σε αυτή τη μάχη.

Ευχαριστούμε τον Θεό! Ευφροσύνη! Τώρα μπαίνουνε στην Ιερουσαλήμ εν ευφροσύνη, εν ψαλτήρι, κιθάρες, σάλπιγγες. Ε, αυτές είναι... Δεν είναι τώρα, δεν είναι ψαλτήρι για, γιατί τώρα θα ο εχθρός επετίθεντο και και κιθάρες ευφροσύνης, χαράς, για όλα αυτά τα οποία έκανε ο Κύριος.

Ευχαριστούμε το Θεό! Και λέει στο 29: «Αδερφοί, επέπεσε φόβος Θεού επί πάντα τα βασίλεια των τόπων εκείνων, ότε ήκω αν ότι ο Κύριος επολέμησε εναντίον των εχθρών του Ισραήλ». Σε όλους γύρω-γύρω τους λαούς, τα βασίλεια, επέπεσε, λέει, φόβος. Δεν είναι, λέει, να τα βάζει κανείς με αυτόν το λαό, με το λαό του Θεού. Δεν είναι ο λαός του Θεού ένα εύκολο θύμα, ένας εύκολος στόχος, ένα θήραμα το οποίο μπορεί να πάει ο εχθρός και να το πάρει όποτε θέλει.

Όχι, αδερφοί! Ο Κύριος θέλει να μας κάνει ένα λαό πολεμιστή, που καλούμαστε να δίνουμε τις μάχες, να ξέρουμε να τις δίνουμε σύμφωνα με το λόγο του Θεού, να ξέρουμε ποια είναι τα όπλα μας, να ξέρουμε ποιοι είμαστε εν Χριστώ, να ξέρουμε ποιος είναι ο υπερασπιστής μας και ποιος είναι αυτός που δίνει τις μάχες για μας.

Και ησύχασε, λέει, η βασιλεία του Ιωσαφάτ, καθώς ο Θεός αυτού έδωκε εις αυτόν ανάπαυση. Κυκλώθηκε λθ. Ευχαριστούμε το Θεό! Αυτό είναι που έχουμε ανάγκη, αυτό που, αυτό είναι που θέλουμε, αδερφοί, σε κάθε τέτοια κατάσταση: να έχουμε ανάπαυση, να χουμε ευλογία, να έχουμε χαρά. Μη χάνουμε το θάρρος μας! Όλα είναι, αδερφοί, στα χέρια του Κυρίου και αυτός είναι που δίνει τις μάχες για μας. Αμήν.