Transcription
ผมไม่เคยเอาหัวใจกลับมาไว้ในนี้ก็คือไม่ เคยเอาหัวใจมาไว้ในเรือนจำเพราะผมไม่คิด ว่าตัวเองติดอยู่เออแบบใจผมมันอยู่ข้าง นอกไปแล้วเออแล้วใจมันโหยหาได้อิสระอะไร อย่างเงี้ยมันไม่ได้คิดถึงแบบแต่กายมัน ถูกจองจำอยู่เออมันเลยกลายเป็นแบบความ เอ่อเป็นตอทรอม่าเลยแล้วกันโอ้นั่งร้อง ไห้อยู่สมมุติตรงแบบเอ่อมีใต้โต๊ะผมก็ นั่งร้องไห้ใต้โต๊ะแล้วมาร้องไห้เอาจริงๆ ผมร้องไห้กับความเศร้าที่แบบคือมันอยู่ใน ที่แปลกๆอ่ะมันมีแต่คนแปลกๆมันมีแต่อะไร ก็ไม่รู้อย่างผมอ่ะผมโดนพี่อานนท์บังคับ ให้ไปออกกำลังกายแกบอกว่าเอ็งไปออกกำลัง กายได้เลิกฟุ้งซ่านแต่จช่วงนั้นแกก็เจอผม ตอนช่วงแบบฟุ้งซ่านด้วยอะไรเงี้ยแก >> ลากผมไปออกกำลังกาย >> ออกกำลังกายก็คือทำอะไรวิ่ง >> วิ่งวิดพื้นแต่แกน่ารักแกเป็นคนนึงที่ เข้มแข็งมากในชีวิตผม >> แสดงว่าคือพอถนนเข้าไปแกก็เป็นหลักให้ถูก มั้นอน >> อย่าเรียกว่าเป็นหลักดีกว่าเป็นคนที่คอย ตบตีให้ให้เติบโต >> อือ >> คือแกไม่ใช่คนที่โอ๋คน >> แกเป็นคนที่แคมป์เข้มแข็ง >> แกคือคนที่โดนโทษทั้งหมดเกือบ 30 ปีแล้ว นะ >> นับถึงตอนเนี้ยกับคดีทั้งหมดคือมันก็เป็น บรรยากาศข้างในคือถ้าเกิดคนนึงมันล้ม่ะ >> มันจะไปกันทั้งหมด >> อ่าคืออยากมีคนนึงเศร้าก็ต้องมันก็จะ เศร้าไปทั้งหมด >> ก็เลยก็ต้องช่วยกัน
สวัสดีครับอ๊อกครับพบกันในรายการ XO Talk ทุกเรื่องนะครับสัปดาห์นี้จะชวนมาสนทนานะ ครับกับชีวิตของน้องขนุนนะครับหรือว่า ศิรภพุ่มพึ่งพุทธหลายคนอาจจะคุ้นหน้า่าตา เขาในช่วงเวลาหนึ่งนะครับที่เป็นนักเรียน นิสิตนักศึกษาแล้วก็ก้าวขึ้นมาอยู่ในเวที การชุมนุมอยู่ในเวทีการเคลื่อนไหวทางการ เมืองโดยเฉพาะในช่วงปี 63 ต่อเนื่องมานะ ครับแล้วก็เห็นน้องเขาเรียกร้องหลาย ประเด็นจนถึงวันนึงที่สุดนะครับด้วย ความเคลื่อนไหวตรงนี้มันก็นำไปสู่ชีวิต ที่ต้องไปอยู่ในเรือนเรือนจำซึ่งก็เป็น อีกพาร์ทนึงวันนี้ก็เลยอยากชวนมาสนทนาว่า มุมมองความคิดนะครับหรือว่าชีวิตสิ่งที่ เขาเจอในเรือนจำมันมันเป็นยังไงมันโหด ร้ายขนาดไหนมันเครียดมันกังวลขนาดไหนแล้ว เข้าไปอยู่ข้างในมันได้คิดอะไรมันได้เห็น อะไรและตกผลึกจากตรงนั้นสิ่งที่ได้คิดต่อ โดยเฉพาะเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ ราชทัฑ์เกี่ยวกับข้างในคุกเนี่ยมันพอจะมี อะไรที่เป็นมุมมองที่เป็นประโยชน์ต่อไป ภายภาคหน้าเนี่ยวันนี้จะได้มาชวนเอ่อนั่ง คุยกันนะครับแล้วก็ได้ฟังประสบการณ์ตรง นั้นตรงๆจากน้องนะครับซึ่งเดี๋ยวไปสนทนา กันครับสวัสดีครับน้องขนุน
สวัสดีครับ
วันนี้ชวนมาคุยกันหน่อยเพราะว่าอยากรู้ อยากชวนย้อนกลับไปแต่ว่าก่อนจะไปจุดนั้น เนี่ยอยากเริ่มอย่างงี้ก่อนว่าชีวิต ปัจจุบันหลังจากออกจากเรือนจำมาแล้วตอน นี้ทำอะไรอยู่บ้าง
ง่ายเลยผมเขียนไว้ตลอดผมอยากเรียน
อ่าอ่า
เดือนหน้าผมต้องสอบปโทสอบเข้าใหม่เริ่ม ต้นชีวิตใหม่
ใช่ครับก็เดี๋ยววันที่ 19 เนี้ยเดี๋ยว เนี่ยไปสอบภาษาอังกฤษ
อ๋อ
ก็ตอนนี้กำลังเตรียมตัวสำหรับสอบปโทแล้ว ก็พยายามเขียนบทความคือผมไปฝึกวรยุทธข้าง ในมาก็เกือบ 2 ปีนะก็ระหว่าง 2 ปีเนี้ย คือมันคือช่วงเวลาที่
อือ
มันเหมือนกระดาษเปล่าเราต้องเป็นคนที่ เขียนทุกอย่างเองจัดแจงชีวิตเองเราจะทำไง ให้ความว่างเปล่าเนี้ยมันมีคุณค่า
อื
ในนั้นผมก็พยพยายามแบบเขียนฝึกอ่านฝึก เขียนทำนู่นทำนี่หรือแต่แบบภาษาอังกฤษผม ก็พูดไม่ได้แต่ก่อนเดี๋ยวนี้ก็พอพูดได้ แล้วเพราะว่าแบบคุยกับฝรั่งเยอะข้างใน อะไรอย่างเงี้ยคือก็เลยมันทำให้
มันคือเวลาเตรียมตัว 2 ปีที่ว่าคือจริงๆ ก็ปิดมาปีปีครึ่งกว่าใช่ม
ก็เลยช่วงนี้ก็เลยกำลังแบบ
เอาวรยุทธที่ว่ามาแบบจากการฝึกฝีมือก็มา เขียนให้มติชนตัวของสืบสัปดาห์ในวันพรุ่ง นี้หรือแม้แต่ตัวของเตรียมสอบปทหรือผม กำลังตอนนี้กำลังเขียน ตัวของบทความวิชาการหรืออาจจะมีวารสใน อนาคต
อืก็คือชีวิตตอนนี้หลังจากออกฉากชนจำมา เรียกได้ว่าเป็นการเตรียมความพร้อมเพื่อ ทำสิ่งเองอยากจะทำก็คือทั้งเรียนแล้วก็ เอ่องานวิชาการงานเขียน
หลังจากที่มันทิ้งมันหายไปนี้ก็คือกลับมา อยู่ตรงนี้แล้วปรับตัวกับกลับกับโลก ข้างนอกได้แบบปกติหรือยังหรือว่ามันยัง อยู่ช่วงระหว่างงงๆอยู่สักนิดนึง
1 วันหลังจากผมออกจากเรือนจำ
เราออกมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคมเมื่อปี ที่แล้ว
วันที่ 28 ผมก็กินข้าวกับที่บ้านวันที่ 29 ผมเข้าทำไปอบรมของรัฐสภาเรื่องเกี่ยวกับ ไอ้ Open Governnance เรื่องของเกี่ยว กับงบประมาณ
ไหวมาก
ก็คือไปเลยคือเพราะว่าผมอ่ะเตรียมตัวอยู่ ตลอดเวลาว่าคือผมออกไปผมต้องเอาศักยภาพ ตัวเองอ่ะมาใช้เพื่อพัฒนาประเทศให้ได้
ทำยังไงก็ได้ไม่ว่าจะแนวทางไหน
อือ
ใช่เรื่องของแต่หลักๆเลยก็คือ
เราอยู่ข้างในแล้วเรารู้แล้วว่าข้างใน เป็นยังไงมันมีคำพูดนึงของเดonเพูดไว้ เรื่องของถ้าคุณอยากเข้าใจประเทศนั้นๆที่ คุณกำลังไปสำรวจเคุณต้องเข้าไปในเรือนจำ คุณจะเห็นถึงวิถีชีวิตคุณจะเห็นถึงความ เป็นจริงของประชาชนที่ประเทศนั้นต้องเจอ เจออะไรความรุนแรงหรือจะเจอสวัสดิการที่ ดีมันอยู่ข้างในนั้นหมดเรือนจำเหมือน ประเทศที่ย่อส่วนน่ะคือถ้าเกิดบอกว่า ประเทศเรามันมีจังหวัดมีอะไรใช่มั้เรือน จำก็มีเรือนจำเนี่ยสมมุติพิเศษกรุงเทพฯก็ เป็นประเทศนึงในเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯมัน มีแดนอย่างสมมุติมี 8 แดนแต่ละแดนมันก็มี จังหวัดเป็นของตัวเองมีผู้คุมของตัวเอง
มีหัวหน้านายอำเภอทุกอย่างมีเป็นของ ตัวเองและวัฒนธรรมก็มีเป็นของตัวเองโอ
มันคือการเข้าไปศึกษาและเรียนรู้มันอยู่ ที่ว่าเราเอาmindซตนี้เข้าไปยังไงในฐานะ นักวิชาการหรือในฐานะคนจนต่อ
ซึ่งก็ไม่ใช่ทุกคนที่มีโอกาสเข้าไปและไม่ ใช่ทุกคนที่อยากจะเข้าไปแต่ว่าในในมุมของ ถนุนที่เข้าไปแล้วก็ถือว่าเป็นโอกาสที่จะ ได้เห็นแล้วก็เรียนรู้จากมันโอยมีอาจารย์ หลายคนมาหาผมขนุนคุณน่ะเข้าไปในโลกที่ไม่ มีใครได้ย่างกายเข้าไปนะ
สิ่งที่คุณต้องทำก็คือเก็บมาให้มากที่สุด มันมันไม่ใช่สิ่งที่แบบว่านะสำหรับคนเข้า ไปสำหรับเวลาพี่มองเข้าไปพี่รู้สึกว่าเออ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่มันมันควรจะเข้าไป แต่โอเคในมุมของอีกมุมนึงเค้าเรียกอะไร มุมในแง่ของ
วิชาการหรือในในแง่ของความรู้อ่ะโอเคมัน ก็อาจจะเป็นโอกาสที่ในเมื่อเราเลือกไม่ ได้เราต้องเข้าไปแล้วก็ใช้จังหวะตรงนั้น ให้เรียนรู้มากที่สุด
เอาจริงๆนะถ้าผมเขียนเปเปอร์papเปอร์ผม ว่าน่าจะได้เป็น 10
เพราะว่าผมเอาจริงๆผมเก็บข้อมูลอยู่ตลอด เวลาอยู่ในนี้
อื
ทุกสิ่งที่เห็นทุกภาพทุกความเหลื่อมล้ำ
ทุกปัญหาหรือแม้แต่เรื่องของงบประมาณผม ยังเห็นถึงปัญหางบประมาณภายใน
อือ
ข้าวของผู้คุมเอ้ยข้าวเเรียกว่าอะไรข้าว ของผู้ท้างขังเราบอกว่าข้าวผู้ทขังมี ปัญหาแต่หารู้ไม่ทุกวันนี้ข้าวผู้ทขังพอ กินได้แล้วแต่คนที่มีปัญหาจริงๆคือข้าว ผู้คุม
ออ
หรือเสื้อเสื้อผูงขังจะมีแจกให้
เอาจริงๆอ่ะด้วยงบประมาณจำกัดเพราะว่ามัน มีปัญหาเยอะมากก็คืออ่ะเวลาเบิกจ่ายอะไร ของงบประมาณราชการใช่มั้เบิกได้ครั้ง เดียวในงบประมาณตัวนี้เรื่องเนี้ยเบิกได้ ครั้งเดียวหญ้าสีฟันเราใช้ครั้งเดียวใน ตลอดชีวิตเหรอ
เออใช่
ไม่แต่กลายเป็นว่าผู้คุมสามารถเบิกยาสี ฟันให้ผู้ขังได้แค่หลอดเดียวเป็นสีฟันอัน เดียวเอ่อเสื้อเสื้อผ้า 2 ตัวอะไรอย่าง เงี้ยมันกลายเป็นปัญหาของเชิงงบประมาณและ โครงสร้างประเทศอันเนี้เธอพูดในภาพกวาง แต่ถ้าปัญหาเรื่องของภายในมันก็มีอีกอัน นึงมันก็มีเป็นเลเวลเลวลเหมือนที่ผมบอก ทุกประเทศมันมีปัญหาแล้วแต่ปัญหามันก็มี เลเวลของมันเหมือนการเมืองไทยเราตอนเนี้ย ที่บอกว่าเอ่อนายกจัดการน้ำมันไม่ได้เอ่อ ท้องถิ่นมีปัญหาเรื่องแบบเอ่อเค้าเรียก อะไรบ้านใหญ่ใช่มั้ที่ไปเพิ่งไปแจกตังค์ มาอะไรอย่างเงี้ยที่ในต่างจังหวัดอะไรสัก อย่างนึง
อันนั้นน่ะก็เป็นอีกตัวอย่างปัญหานึงแต่ อันเนี้ยแค่แค่โยกโยกปัญหานั้นน่ะเอาเรน เดียวกันน่ะเข้าไปมองในเรือนจำ
ชวนมามองย้อนกลับในชีวิตที่ผ่านมาเหมือน กันเพราะว่าฟังจากขนุนแล้วเมื่อสักครู่ก็ แสดงว่าเป็นคนที่มองสังเกตเก็บรายละเอียด มาเยอะเหมือนกันกับชีวิตข้างในเรือนจำปี กว่าๆแต่พี่อยากเริ่มอย่างี้ก่อนว่า เอ่ออยากถามความรู้สึกก่อนอยากถามสิ่งที่ ตอนที่เข้าไปอยู่ข้างในเพราะว่าสิ่งที่ ตอนนั้นพี่อยู่ข้างนอกนอกแล้วมองเข้าไป เราเหมือนจะสัมผัสได้ว่าขนุนเองก็เผชิญ กับความเปลี่ยนแปลงแล้วก็สิ่งที่เราเข้า ไปอยู่ข้างในคือมันทำให้เกิดอารมณ์ความ รู้สึกเหงาเรองคืออยากเริ่มตรงนี้ก่อนว่า วินาทีที่ต้องเข้าไปอยู่ข้างในแล้วเนี่ย ความรู้สึกหรือสิ่งที่เราเจอในเชิงความ รู้สึกนะอารมณ์เนี่ยข้างในตอนแรกเนี่ยมัน มันเป็นยังไงมันเหงามันเครียด
มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเข้าไปติดครั้ง แรก ก็คือปี 64 แต่อันนั้นแค่ 3 วันเหมือนน้ำ จิ้มวิ่งไปเหมือนไปวิ่งเล่นแต่ตอนนั้น ด้วยความทนงตัวก็เข้าใจว่าแบบ
เออไอ้ 3 วันนั้นน่ะมันอาจจะเป็นสิ่งที่ เราก็ต้องเจอต่อไป
เอออาจจะไม่ได้มีอะไรมากแล้วยังมีความ หวังด้วยซ้ำว่าจะได้ประกันตัว
อือ
ใช่เพราะว่าคดีเรามันไม่ได้อาเธอร์พูดตาม ตรงเมื่อเทียบกับคนอื่นไม่ได้ขนาดนั้นแต่
โอ้นั่งร้องไห้อยู่สมมุติตรงแบบเอ่อมีใต้ โต๊ะผมก็นั่งร้องไห้ใต้โต๊ะแล้วมาร้องไห้ เอาจริงๆผมร้องไห้กับความเศร้าที่แบบคือ มันอยู่ในที่แปลกๆอ่ะมันมีแต่คนแปลกๆมัน มีแต่อะไรก็ไม่รู้ที่เอาง่ายๆวินาทีแรก ที่ผมต้องเข้าไปก็คือเอ่อโดนตรวจค้นก็คือ แบบถอดทุกอย่างอะไรอย่างเงี้ยให้ใครก็ที่ ไหนไม่รู้มาดูเอ่อมาดูว่าแล้วมาถามเรา เรื่อยๆว่าคุณเป็นใครคุณทำอะไรมาถามแบบ เนี้ยในแบบเกือบทุกๆวันอะไรอย่างเงี้ยคือ สิ่งแรกที่เเข้าไปก็คือเข้าประตูเข้า ประตูเสร็จโดนตรวจตรวจเสร็จเอ่อตรวจคัด กองประวัติแล้วค่อยไปอยู่แดนแดนกักโลก ซึ่งแดนกักโลกเนี้ยก็คือช่วงนั้นเวลากัก โควิดใช่โค
ผมอยู่ในห้องนั้นน่ะห้องเล็กประมาณเท่า ห้องศัตรูเนี้ยเอ่อกับคนเกือบ 20 คนน่ะ เป็นเวลาเกือบ 2-3 สัปดาห์ ไม่ได้ออกไปไหนไม่ได้ทำอะไรไม่มีหนังสือ ให้อ่านทำได้มากสุดก็คือนั่ง คิดในสิ่งที่เอ่อวันที่พิพากษาวันนั้นว่า เกิดอะไรขึ้นวันที่ 25 มีนาคม 6 7 เราทำอะไรผิดอ่ะเราทำอะไรลงไปอ้าวแล้ว แล้วเรียนเราจะทำยังไงอ่ะเอ่อตอนนั้นเรา อุตส่าห์สมัครจะไปเอ่ออบรมอะไรสักอย่าง นึงของเกาหลีต้องทิ้งหมดเลยเหรออ้าวแล้ว วางความฝันที่วางไว้อ่ะที่จะเอ่อย้ายจาก ธรรมศาสตร์ไปเรียนที่จุฬาหรือแม้แต่เอ่อ ที่บ้านจะเป็นไงมั่งข้างนอกเทำอะไรกัน อยู่มีใครช่วยเรามั้คือมันคิดอยู่ตลอด เวลาใช่มัน
มันคือห้วงแห่งอารมณ์ที่มันแบบคือเราไม่ สามารถไปคุยกับใครได้เพราะเถอะเราไปเราก็ กลัวด้วยเอ้ยเธอคุยกับคนนั้นมันจะมาต่อย เราเปล่า
คือข้างในมันก็มีเรื่องซึ่งก็มีจริงเพราะ ว่าในช่วงสัปดาห์ที่ 3 มันก็มีคนต่อยกัน ในห้องอะไรเงี้ย
ใช่หรืออย่างอันเนี้ยมันเหมือนจะตลกนะแต่ สำหรับคนข้างนอกผมเล่าให้ใครฟังอ่ะคือผม อ่ะขำอยู่คนเดียวเอ่อผมนอนอยู่สมมุติผม นอนตรงนี้นะนอนๆมีเสียงๆๆๆอ
เฮ้ยเสียงอะไรอ่ะเออแล้วลุกขึ้นมาอยู่ ข้างๆเหลาแปลงสีฟัน
อุ้ย
เหลาแล้วไอผู้คุมก็ผมก็ตกใจอะไรอย่าง เงี้ยเรียกผู้คุมผู้คุมก็มาแล้วถามทำอะไร มันจะมีคนมาแทงผมครับพี่ผมต้องป้องกันตัว เออ
อันนี้คือสิ่งที่เจอ
เออ
อันนั้นแต่อันนั้นไม่ใช่ First Impression แต่ First Impression ผม ค่อนข้างที่จะดีเพราะผมเจอคนที่อ่ะอย่าง ที่บอกมันคือสังคมยอดส่วนน่ะเจอคนดีก็ดี ไปเลยเจอคนแย่ก็แย่ไปเลยอย่างผมเจอคนนึง เป็นเอ่ออดีตนักบินโดนหาว่าช่อโกงเอาแบบ นี้แล้วกันอ่าผมไม่รู้หรอกเรื่องราวความ เป็นจริงมันเป็นยังไงเพราะแต่ละคนต่างมี สตอี่เป็นของตัวเองแต่เขาเล่ามาอย่างี้ แล้วผมก็รับฟังเค้าเค้าเล่าให้ฟังว่าแบบ เออเค้าขับขับเคลื่อนเรื่องการศึกษาให้ ทุนทำนู่นทำนี่ทำกิจกรรมทำโครงการอะไร เงี้ยแต่โดนนายจ้างโกงอะไรอย่างเงี้ยอ่า แล้วเสร็จแล้วเขาก็อยู่กับผมแล้วเป็นคน เดียวที่สามารถแลกเปลี่ยนได้
แล้วทุกวันนี้เยังไม่ได้รับสิทธิ์การ ประกันตัว
อ
ใช่ในระหว่างอุทธรณ์แต่ by the way ยัง ไงก็ตามอันเนี้เป็นแค่คนเดียวที่สามารถ คุยกับผมได้ในช่วงเวลานั้นเพราะเอ่อเขาก็ ถามว่าเรียนเป็นยังไงสิ่งที่เรียนหรือ อะไรเงี้ยมันเลยทำให้หายฟุ้งซ่านในระดับ นึงค่อยแบบปับปรับตัวได้มาก
ใช่แต่คนในห้องไม่ค่อยไม่ค่อยปรับตัวเท่า ไหร่
ใช้เวลานานมั้กว่าเราทำใจที่จะหายกังวล แล้วก็ยอมรับสภาพกับแบบนี้ได้
ครึ่งปี
ครึ่งปี
ใช่คือ นอนอยู่ก็คิดะคิดถึงบ้านฝันออกจากบ้านมัน มีคำพูดนึงที่ผมคิดแล้วบอกกับทุกคนอยู่ ทุกวันในพวกแก๊งการเมือง
ผมไม่เคยเอาเค้าเรียกอะไรนะผมไม่เคยเอา หัวใจกลับมาไว้ในนี้ก็คือไม่เคยเอาหัวใจ มาไว้ในเรือนจำเพราะผมไม่คิดว่าตัวเองติด อยู่
เออแบบใจผมมันอยู่ข้างนอกไปแล้วเออแล้วใจ มันโหยหาอิสระอะไรอย่างเงี้ยมันไม่ได้คิด ถึงแบบแต่กายมันถูกจองจำอยู่
เออมันเลยกลายเป็นแบบความเอ่อเป็นตอ ทรอม่าเลยแล้วกันเออมานั่งคิดเอ้ยอยู่แต่ ในกำแพงมันมีวันนึงอันนี้เล่าก็ก็ขับขำ แต่ผู้คุมไม่ขำด้วยเอ่อผมก็ไปยืนกับพี่ ก้องคดีการเมืองอีกคนนึงตอนนี้แกโดนย้าย ไปอยู่บางขวางอ่าตอนอยู่แดนประหารด้วยนะ คดีนั่นแหละก็ยืนกัน มองมองท้องฟ้าสมมุติศัตรูกำแพงสูงซักแบบ 10 เมตนะ ผู้คุมประกาศไมค์เอ้ยทำอะไรกันอะไรเงี้ย เราก็โดนเรียกไปคุยบอกว่าเอ้ยห้ามมองออก นอกกำแพงนะเพราะถือว่าเดี๋ยวเจอหลบหนี มีกฎว่าห้ามมองกำแพงแต่พอผมออกมาผมก็ไป นั่งดูกฎหมายของราชทานผมก็ยังไม่เจอ
ใช่แบบบอกว่ามีพฤติการเกรงว่าจะหลบหนี อะไรเงี้ก็มีเออโดนอะไรแปลกๆก็เยอะตอน อยู่ข้างในแต่อย่างที่บอกวิสัยทัศน์ของ ผู้คุมแต่ละแดนก็ไม่เหมือนกันวิปัญหาของ กรม
ไม่ใช่ผมไม่บอกว่ากรมราชธรรฑ์คือสแตนดารด ตัวของกฎหมายเอ่อเรื่องของคือในเรือน ประจำมันจะมีของ SOP คือระเบียบแบบแผนการ ปฏิบัติของผู้คุมคือมันวางไว้แบบคุมอ่ะ คุมครบมากแล้วดีมากแต่ปัญหาคือวิธีการ ปฏิบัติอย่างแรกเลยที่ทำให้ทุกอย่างมัน โenมันคือพังทั้งหมดอ่ะมันคืออัตราส่วน ของผู้ต้องขังกับผู้คุม
ใช่
ในระเบียบของแบบเ้าเรียกว่าrูอันเนี้เป็น แบบแพนของโลกก็คือเอ่อมาตรฐานขั้นต่ำสุด ที่พวกห่างควรได้รับของแบบ UN เขากำหนด ไว้ซึ่งราชทัฑ์ก็ลงนามก็คือต้องมีผู้คุม สอดคล้องกับจำนวนผู้ขังแล้วก็อีกแผนนึง ประมาณผู้คุม 1 คนต่อผู้ขัง 3-10 คนแต่ใน ความเป็นจริงในประเทศไทยผู้คุม 1 คนต่อ ผู้ต้องขัง 50-70 คน
อืมันอย่างงั้นมันก็ไม่
แค่นี้มันก็ไม่สามารถบริหารจัดการได้ แล้วอ
จากการดูแลเรื่องของการครอบคลุมเรื่อง สิทธิ์กลายเป็นว่าต้องครอบคลุมเรื่องของ ความมั่นคงเป็นที่ตั้ง
อื
เอ่อการให้สิทธิ์เป็นเรื่องของการแอดonอ เค้าชอบใช้คำเนี่ยมันเป็นสิ่งที่เราเพิ่ม ให้คุณไม่ใช่สิ่งที่คุณควรจะได้
ใช่ออ
เออแต่อันนี้ก็เข้าใจได้เพราะว่าในงานของ เค้าถ้าเกิดผู้ต้องขังหาย 1 คน
เรื่องใหญ่เลย
ผมว่าติดคุกทั้งเรือนจำ
เออ
ใช่มันก็เคยเป็นเรื่องอยู่
เป็นสภาวะที่เรา
เผชิญกับมันแล้วก็เห็นเห็นปัญหาจากสิ่ง ที่เกิดขึ้นคือคือที่ถามนี้เพราะว่า
เราก็ติดตามข่าวจากข้างนอกนะก็เห็นก็เห็น สิ่งที่ขนุนพยายามสื่อสารมาผ่านสิ่งที่ มันพอจะทำได้เช่นเขียนออกมาหรือภาพอะไร ออกมาเนี่ยคือเวลาเรามองเรารู้สึกว่า เหมือนเหมือนขนุนเองก็น่าจะเหงาหรือ เครียดหรือกังวลกับมันแบบเห็นได้จากภาพ เวลาวาดออกมาหรืออะไรอย่างเงี้ยซึ่งมันก็ อยู่ในสภาวะอย่างนั้นจริงๆแต่ว่าก็ที่สุด เปรับตัวกับมันได้ใช่มั้
ตอนนั้นผม โดนเข้าไปอ่ะคือหลังจากยูแลนด์กักโลก เสร็จ
เออ
ผมโดนย้ายไปอยู่แดนเอ่อแดน 6 เค้าเรียก ว่าสมัยสมัยนั้นนะในช่วงเวลานั้นตอนนี้เ เปลี่ยนหมดแล้ว
เอ่อเป็นแดนผู้ต้องขังคดีถึงประมาณว่าคดี อุฉกรณมีความต้องดูแลเป็นพิเศษหรืออะไร อย่าเงี้ยเป็นแดนที่แบบเอ่อมีเค้าเรียก อะไรนะครับมีพุพุทธสังขังมีพฤนสัยที่แบบ ไม่ค่อยดีอะไรอย่าเงี้ยไปอยู่รวมกันเอ่อ วิธีดูในอันนี้เป็นวิธีเช็คในเรือนจำก็ คือเอ่อมันจะมีแบบเงินรายได้ของเค้าเรียก ว่าอะไรนะเงินที่ญาติฝากของผู้ต้องขังอ่ะ อ่าอย่างสมมุติแดน 6 มีรวมกันทั้งแดนผู้ ขังทั้งหมด 500 คนรวมกันได้ 200,000 แต่ แดน 4 อีกแดนนึงอันเนี้ยเรือนจอันนี้เป็น คดีระหว่างคดีทั่วไปอะไรงี้ใช่มั้ยรวมกัน ได้ล้านมันมันต่างกันน่ะคือในแดนนึงคน ต้องเซอร์ไวอีกแดนนึงคนสามารถซื้อข้าวกิน ได้แค่นี้มันก็ต่างแล้วระบบการความเป็น อยู่อะไรอย่างเงี้ยในนั้นเค้าอยู่กันรวม กลุ่มกันสมมุติแบบอยู่กันเป็นแก๊งอ่ะเค้า เรียกว่าบ้านเอ่อบ้านดอนเมืองบ้านฝั่งทน เอ่อเอ่อบ้านรามเขาจะแยกแก๊งกันแล้วอยู่ มีareเรียเป็นของตัวเองในเรือนจำสิ่งที่ สำคัญที่สุดก็คือพื้นที่ห้ามมาเหยียบตรง ที่ของเขาเพราะเธอเหยียบมีเรื่อง แต่เทิดบอกว่าสิ่งที่ติดต่อสื่อสารได้ เดี๋ยว
อือ
อันนี้นี่มีตัวอย่างเล็กๆ
อื
อย่างอันนี้เขาเรียกว่าเมลนี่
อ่า
อันนี้เป็นอันนี้เป็นของเก่าและเดี๋ยวนี้ เขาเปลี่ยนใหม่หมดแล้วเพราะว่ากรมราชทาน เพิ่งไปลงนามกับไปรษณีย์เดี๋จะมีตัวของ จดหมายส่งไปเป็นจนาอิเล็กทรอนิกส์อันใหม่ อันนั้นเดี๋ยวรอกรมราชทัฑ์เจัดการกันอีก ทีนึงแต่อันนี้เป็นอดีตที่ผมเคยใช้อันนี้ เป็นจดหมายที่ผมไว้เขียนกับป๊าก็คือพ่อ ใช่ก็จะมีแบบ 10 บรรทัดให้เขียนแค่นี้ อะไรเงี้ยแล้วก็จะมีผู้คุมตรวจตรวจว่า เนื้อหาเนี้ยให้ส่งหรือไม่ให้ส่งใช่นี่ ลองนี่
อ๋อ นี่แต่รูปร่างเนี่ยมันใช้ได้ใช่มั้ได้ไม่ มีปัญหาอ่าครับซึ่งเป็นอันนี้
ราคา 10 บาทต่อแผ่น
ใบนึงเนี่ยนะ
ใช่ครับก็คือญาติต้องเป็นคนซื้อมาทั้งหมด เอ่อชุดนึง
อื
เอ่อชุดทั้งตอบเราตอบเค้าแล้วเค้าตอบเรา 200 บาทก็คือได้มา 20 แผ่นญาติ 10 แผ่น ผู้ต้อง 10 แผ่นก็จะได้เป็นแบบนี้ส่วน ญาติส่งมาจะเป็นยังไงก็จะเป็นแบบนี้
ก็คือสามารถใส่รูปได้ใส่ข้อความได้แต่ข้อ ความต้องไม่เกี่ยวข้องไม่พลาดพิงกับบุคคล ที่ 3 ต้องไม่เกี่ยวข้องกับความมั่นคง ต้องไม่เกี่ยวข้องกับยาเสพติด
เออมมันมันมีเรื่องตลกด้วยแต่อันนี้ผมก็ เพิ่งมารู้
ประมาณว่าผมอ่ะเขียนจดหมายตอบเพื่อนว่า เออในเรือนจำอ่ะมันจะมีคำเซเล่นประมาณว่า เดี๋ยวซื้อข้าวมันไก่ไปให้เดี๋ยวซื้อข้าว อะไรนะหมูหมูหมูแดงอะไรข้าวแดงอะไรเงี้ย ใช่มั้ผมก็ส่งไปหาเพื่อนเฮ้ยในเรือนจำอ่ะ มันไม่มีเข้าไกลเออมันไม่มีเพราะว่าเค้า ไม่ได้ทำให้อะไรอย่างเงี้ยผู้คุมเรียกผม ไปคุยเอ้ยขนุนจดจดหมายแบบเนี้ยไม่ให้ส่ง นะมันทำให้เรือนจำเสื่อมเสียชื่อเสียง
เพราะว่าบอกว่ามีข้าวมันไก่
ใช่เพราะไม่มีข้าวมันไก่อ้าวพี่แต่วัน นั้นน่ะคือผมเขียนเรื่องไอ้นี้ไปด้วยนะ เรื่องเอ่อ 24 มิถุนายน
โอเค
2475 อันนั้นเไม่มีปัญหาอะไรกลายเป็นว่า ปกติเจะมีปัญหาปกติเขาจะมีปัญหาเรื่องของ เอ่อการเมืองเขียนสตอี่การเมือง 6 ตุลาคม 14 ตุลาคมพฤษภาทมิฬอะไรก็ตามไม่
ซีเรียสเลยแต่อันเนี้ยกลายเป็นว่า
ข้าวมันไก่
กลายซีเรียสมากกับข้าวมันไก่คือผมก็ พี่แกก็คุยกับผมขนุนพี่ไม่ใช่ส่งนะมันมันเป็น ภัยอ่ะเออแต่ผมอ่ะผมก็ยอมรบคำว่าข้าวมัน ไก่แค่คำว่าแค่คำว่าข้าวมันไก่
เออ
ใช่พอมาอ่ะพอผมออกมาใช่มั้ผมก็มาได้ เข้าใจว่าที่เขา้าไม่ได้ส่งคือมันมี 2 ประเด็นคือเขากลัวว่ามันเสียภาพรักเพราะ เรือนจำไม่มีข้าวมันไก่อ
อันนี้อันนึงกับอีกอันนึงก็คือคำว่าข้าว มันไก่เคยเป็นรหัสลับภายในเรือจำที่เอา ไว้สั่งยา
อ๋อ
เ้ยซื้อข้าวมันไก่ให้หน่อย 3 กล่อง
ออเหมือนเช่างคิดกันเนาะ
เออแต่ผมไม่ได้คิดไง้าไก่เข้ากไก่มาเป็น รหัสลับเออ
เอออันนี้อย่างใช่อันนี้อย่างสิ่งที่เป็น กำลังใจก็คือแบบรูปคนข้างนอกที่อย่าง อันเนี้ยเ้าไปเอ่อยื่นประกันให้อะไรอย่าง เงี้ยอย่างอันเนี้ยเป็นอาจารย์ผมอาจารย์ อนุสรณ์แกก็ไปยื่นประกัน
เอ่อใช้เค้าเรียกอะไรใช้เป็น
ใช้ตำแหน่งเออ
เป็นอาจารย์ไปยื่นประกันให้ผมอันนี้ก็ เป็นรูปหรือแม่ส่งรูปวัดไงว่าค้างว่าไปทำ ลูกบุญให้ลูกนะอะไรอย่างเงี้ย
คือ
เราก็ยังได้ได้รู้ได้รู้อ
ในช่วงแต่ช่วงแรกอ่ะคือผมไม่ได้อะไร พวกนี้
อ๋อ
ต้องเข้าใจอย่างงี้ก่อน
แต่พอเข้าแดนปุ๊บหมายถึงว่าพ้นจากกักโรค แล้วก็เข้าแดนปุ๊บค่อย
กักโรคกว่าจะได้ก็คือเกือบสัปดาห์นึง
สัปดาห์นึงได้มาแล้ว
อ
ใช่แต่เรายังไม่รู้อะไรมากว่ามันคืออะไร ทำอะไรได้บ้างจริงๆอ่ะใช้คำผิด
ญาติจะมาเยี่ยมเรา
เยี่ยมจากข้างนอกก็คือผมอ่ะญาติเป็นห่วง พ่อแม่เป็นห่วงทุกวันก็จะไม่เยี่ยมทุกวัน
มาทุกวัน
มาทุกวัน
อ๋อก็คือจะเวลาที่พบได้คือ 14:00 น.
เอ่อจริงๆอ่ะทั้งวันแต่บ้านผมจะมาตอน 14:00 น.โอเค
ใช่อย่างแม่ก็แม่กับป๊าก็จะมาทุกวันอะไร อย่างเงี้ยมาถามว่าเป็นไงมีเรื่องอะไร อะไรอย่างเงี้ยอย่างคดีการเมืองอีกคดี อย่างพี่เกสเงี้ยพี่เกทจะเยี่ยมเช้าผม เยี่ยมบ่ายสมมุติมีอะไรเกิดขึ้นตอนเช้าอ
ก็จะรู้ก่อน
ใช่หรือมีอะไรเกิดขึ้นตอนบ่ายอตอนผ่านตรง นี้อ
ใช่แต่ก็ต้อง
ความเค้าเรียกว่าอะไรดีเอ่อความอุตสาหะ ของครอบครัวมันเป็นพลังที่แบบยิ่งใหญ่นะ
ให้เราอยู่ได้
ใช่ใช่มันมันไม่ใช่แค่ครอบครัวเราอ่ะมัน ทุกครอบครัวมีอย่างมีญาติมาเยี่ยมแบบ ประมาณแบบ 4 ครอบครัวที่มีญาติมาเยี่ยม ทุกวันเพราะเขาเป็นห่วงอะไรอย่างเงี้ยถึง ทุกวันนี้แม่พี่เกทเขาก็ยังไปเยี่ยมพี่ เกทอยู่ทุกวันถึงแม้เรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ เจะเปลี่ยนระเบียบจากเยี่ยมได้ 5 วันหรือ เยี่ยมได้แค่ 3 วัน
ออ
เออญาติก็มีความเป็นญาติพ่อแม่ก็คือคนที่ ห่วงใยเรามากที่สุด
ก็มาเป็นกำลังใจให้เราอยู่ได้ในวันที่ มันละ
จริงๆมาถามกินกินระยังอะไรอย่างเงี้ยเอ่อ เอาอะไรมั้ย
แต่สุดท้ายเอาอะไรมั้อ่ะคือเอาอะไรไม่ได้ อยู่แล้วเพราะเ้าไม่ใชเข้ามาแต่อย่างน้อย มันได้
กำลังใจ
เออมมันได้กำลังใจแล้วก็มันได้แลกเปลี่ยน กันในในช่วงเวลาที่เราเครียดหรือเรากังวล สับสนตรงนั้นเราก็จะใช้เวลานานมั้ยเวลา เจอยาเค้าให้เท่าไหร่ชั่วโมง
20 นาที
20 นาที
ใช่แต่ทนายจะไม่จำกัด
อ๋อทนายแต่บางทีทนายก็ไม่มาบ้างไม่มาบ้าง อันนี้ก็อยู่ที่เ้าว่างไม่ว่างอะไรเงี้ย พ่อแม่มาทุกวัน
ใช่แต่ปัญหาหลักเลยก็คือก็ไปเยี่ยมได้อ่ะ แต่ห้ามเอาอะไรไป
อือ
ห้ามแบบเอากระดาษจดแบบวันนี้อยากกินเมนู นี้อะไรเงี้ยไม่ได้กลายเป็นว่าแบบทุกอย่าง
จำในหัวหมดเลยใช่บางทีลืมอ้าวยาสีฟันหมด ลืมบอกอะไรเงี้ยก็มีใช่
ก็เจอเจอญาติเออก็ก็ถือว่าเป็นช่วงเวลา ที่เราได้เยียวยาด้วย
ใช่ครับแต่ไอ้การเจอญาติแบบนี้มันไม่ใช่ กับทุกคน
อ๋อเค้าเในคุกอ่ะเค้าอันนี้อันนี้ภาษาคุก แล้วเค้าเรียกว่าญาติถึงไอ้พวกนี้อย่าไป ยุ่งนะไอ้พวกนี้ญาติถึงญาติถึงคืออะไรคือ คนที่ มีญาติมาเยี่ยมสามารถร้องเรียนอะไรได้ อย่าไปทำอะไรมันเพราะเธอทำอะไรมันน่ะ
เดี๋ยว
เดี๋ยวมีเรื่องแน่อะไรอย่างเงี้ยใช่ อันเนี้ยอันนี้เค้าคำในข้างในคือยาถึง
ญาติถึง
เออ
ซึ่งเราเนี่ยญาติถึง
เราก็ยาเออของผมว่าตอนอยู่แดน 6 อ่ะจะมี แต่ชื่อศิลภพพึ่งพุ่งพุทธทั้งวันใช่ของ มาบ้างจดหมายมาบ้างเยี่ยมญาติบ้างเยี่ยม ทนายบ้างคือในแดน 6 อ่ะเสียงมันจะเงียบ มากเพราะว่าไม่ค่อยมีใครมาเยี่ยมคดีก็แบบ ไม่มีญาติไม่มีเงินไม่มีอะไรเลยอะไรเงี้ย มาทีก็เดือน 2 เดือนอะไรอย่างเงี้ย แต่อย่างแดน 4 ทุกคนมามาทุกวันเป็นปกติ อ่ะเพราะว่ามันเป็นคดีระหว่างแต่นั้นคดี เค้าสิ้นสุดแล้วในช่วงเวลาผมนะตอนนี้ เรือนจำพิเศษกรุงเทพฯเค้าเปลี่ยนแล้วเป็น เรือนจำระหว่างตามของนโยบายคุณทวีอดีต รัฐมนตรี
แต่พอเริ่มเริเข้าสู่แยกแดนแล้วก็ปรับตัว ได้ก็เริ่มเริ่มมีอะไรอย่างี้ขึ้นมาซึ่ง ก็ทำให้
เยียวยาเราประมาณนึง
คือระดับนึงแต่สิ่งที่เยียวยาจริงๆก็คือ แมว
อออ๋อ
ในคือจริงๆอไม่ผิดกฎเรือนจำแมวอ่ะ
คือแมวเป็นศัพท์วิเศษผมใช้คำนี้ดีกว่า
เอ่อคือเคยคุยกับผู้คุมเาบอกว่าคือมันมี รอบนึงอ่ะที่พยายามเอาแมวออกจากเรือนจำ เอาออกหมดแล้วไม่เหลือเลยสักตัวมันมีแมว ปีนจากไอ้กำแพงผมบอกเมื่อกี้ใช่มั้ 10 เมตอ่ะก็ปีนลงมาได้ คือมันกลายเป็นแบบสิ่งที่แบบห้ามไม่ได้ เ้าเลยแบบห้ามไม่ได้ก็เข้าร่วมมันไปเลย แล้วกัน
ใช่อย่างมันมีโครงการสมัยก่อนโควิดก็คือ แบบโครงการทำหมันแมว บันิ้วแมวคือประเทเมริกา มีการแบบให้ผู้ขังดูแลแต่อยอย่างเนี้ยใน เรือนจำไทยอ่ะมันไม่ได้มีเอ่อเเรียกว่า อะไรนะเอ่อมาตรเเรียกว่ายังไม่ได้มี ระเบียบรองรับขนาดนั้นใช่แต่
อนาคตอ่ะถ้าเกิดมีการผลักดันเรื่องเนี้ย ผมว่าน่าจะดีเพราะมันจะส่งผลต่อจิตใจ อย่างผมอ่ะเอ่อตัวแรกเลยตัวน้ำตาลลายไหม้ ๆอะไรอย่างเงี้ยโอมารูบตัวเล็กตัวกระปิ๊ว นึงเออเป็นลูกแมวเออเป็นแมวตัวแรกที่ได้ รูปแล้วเป็นทำให้รู้สึกดีขึ้น
เออเพราะว่ามันมีผลรับรองทางวิทยาศาสตร์ อ่ะว่าการเลี้ยงแมวหรือการรูบแมวมันทำให้ เราลดความเครียดอะไร
ใช่แต่ไอ้สิ่งที่
ทำให้รู้สึกแย่ในช่วงเวลาแรกที่อยู่ข้าง ในเรือนจำก็คือภาวะที่เจอมันคือสังคมที่ มันเปลี่ยนเลยอ่ะมันพลิกเลยคือจากข้างนอก เรามีสิทธิ์เสรีมีอิสรภาพเราจะทำอะไรก็ เป็นสิทธิ์ของเราแต่อยู่ภายใต้กฎหมายแต่ ในเรือนจำก็คือทุกอย่างมันถูกครอบไว้หมด แล้วตั้งแต่คุณตื่นนอนคุณต้องตื่นกี่โมง คุณต้องตื่น 5:30 น.อือ
มาสวดมนต์
อือ
มาเอ่อมาพับผ้าผ้าปู
แล้วเสร็จแล้วนั่ง
นั่งรอนั่งสมาธิรอให้ผู้คุมมาเช็คยอดแล้ว ค่อยเปิดขังคือทุกระเบียบนิ้วทุกวินาที หรือแม้แต่ตารางกินข้าว
มันถูกจดไว้หมดแล้วว่าคุณต้องทำอะไร
คุณต้องทำยังไงแล้วคุณทำอะไรไม่ได้มั่ง ส่วนใหญ่อ่ะมันจะเป็นว่าคุณทำอะไรได้ เพราะคุณทำมันมันเขียนน้อยไงไอ้สิ่งที่ เราทำได้เออแต่ส่วนใหญ่เค้าไม่ให้ทำไง
อ๋อคือเขียนใช่มันเขียนดอนมากกว่าดู แสดงว่าเอ่อวิถีปฏิบัติโดยส่วนใหญ่ใน เรือนจำมันถูกคุมโดยกฎหมายแล้วแต่แต่มัน ก็ยังพอมีวิถีที่เราจะทำได้คือแต่ละวัน ที่ผ่านไปของขนุนในเรือนจำนี่ทำต้องทำ หมายถึงว่าเจออะไรแล้วต้องทำอะไรคือมันมี ูทหมดแล้วใช่มั้ยหรือยังไง
เอ่ออย่างผมอ่ะเป็นคนชอบmanนจชีวิตอะไร เงี้ยคือผมอ่ะช่วงแรกอ่ะผมไม่ได้ทำอะไร เลยคือวันๆเอาแต่แบบนั่ง
เออ
นั่นแหละใช่เครียด
ใช่นั่งรอเวลากินข้าวอะไรเงี้ยคือไม่ได้ ทำอะไรเยอะขนาดนั้นคือไม่
คุยกับใครไม่อะไร
ไม่ค่อยคุยอะไรเงี้ยคือช่วง
ใช่แล้วก็
แต่ช่วงแรกอ่ะคือมาผมมาเจอช่วงที่หยุดยาว ด้วยช่วงสงกรานต์อะไรเงี้ยแล้วสงกรานต์ ที่แดนที่ผมอยู่อ่ะในช่วงเวลานั้นใช่คือ มันค่อนข้างที่จะโหดร้ายอะไรอย่างเงี้ย คือแบบเอ่ออย่างที่เจอไม่รู้เล่าได้แค่ ไหนเอาเป็นว่าประมาณเอาที่พอเอาพอเล่าได้ พอเลได้
เอาอย่างเราสาน้ำกันใช่มั้ยสาน้ำสงกรานต์ อันเนี้ย น้ำปลาพลิกน้ำตาลอร่อยเลยสาดกัน
อุ้ย
ใช่แต่แดนอันนี้เป็นเฉพาะที่ที่ผมอยู่นะ คือแดนอื่นน่ะใช่แต่แดนอื่นไม่มีปัญหา เค้าเล่นน่ารักเลยคืออย่างเพจกรมราชธาน ของเพจเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯล่าสุดอ่ะลง แบบประมาณว่ามีเอ่อเล่นสงกรานต์อะไรงี้ กันคือน่าคือวิสัยแบบแดนปกติเทำกันแต่ง ชุดอะไรอย่าเงี้ยของให้ศิษย์ LGBT โครง การ 2B Number One
อันนั้นคือผมก็เจอในตอนที่ย้ายจากแดน 6 ไปแดน 4
แต่ตอนที่ผมอยู่แดน 6 ในช่วงเวลานั้นน่ะเ บอกว่ามันมีคำนึงเมีคนมาคุยกับผมบอกว่า แดน 6 มันคือแดนที่เป็นคุกที่สุดแล้ว
อยู่ถูกที่ซะด้วย
ใช่แล้วผมก็อยู่ทุกที่แล้วไปเจออะไรแบบ แปลกๆอะไรอย่างเงี้ยมีคนมาขู่ทำร้ายบ้าง น่าจะเคยเห็นข่าวอะไรอย่างเงี้ยเพราะว่า แบบเอ่อเขาเห็นว่ามาคดีการเมืองอะไรเงี้ย
อ๋อ
มันเจอทุกๆอย่างในแดนนั้นที่แล้วก็อย่าง มันมีคนมาถามผมเยอะเอ้ยไปติดคุกอ่ะมีภาษา คุกป่ะ
อ๋อ
ไอ้อะไรนะขอเซตหยอดสู้ป่อสู้ขอ 4 หมอ 2 ห่อใส่ใคร
มี
ไม่มีจะไปมีได้
ใครคือกว่าจะพูดจบน่าจะโดนต่อยไปแล้ว
แต่ถ้ามีก็จะมาๆว่าแบบเอ่อ ช้อนหน้าแกงช้อนหลังแกงแบบเสยหน้าหรือ อะไรก็แต่เค้าไม่ค่อยใช้กันใช่ไอ้ภาษาคุก อ่ะมันจะเป็นแบบเอาง่ายๆคุกเหมือนถ้ำน้ำ แข็งอ่ะคือคนโดนแช่แข็งอยู่ในนั้นน่ะมัน ก็ใช้แต่คำเก่าๆของเค้าอ่ะคืออย่างบางคน ถูกติดมาแล้ว 10 ปีอ่ะความทรงจำสุดท้ายก็ คือวันสุดท้ายที่เขาอยู่ข้างนอก
อ๋อ
การอัปเดตคำหรือภาษากะเทยภาษารูหรือ อะไร เงี้ย
เอ่ออย่างมันมีแก๊งเป็นแบบกะเทยคลับอะไร เงี้ยเออเขาก็จะมารวมกลุ่มกันคน LGBT ที่ เข้ามาใหม่อะไรเงี้ยเขาจะมาอัปเดตภาษากัน ว่าแบบเออข้างนอกเใช้คำอะไรอยู่อะไรอย่าง เงี้ยออะอย่างมันจะมีคำว่าอะไรนะอาจจะยัง ตอนนั้นผมแบบอะไรอาจจะยังวะ
อ๋ออาจจะยังคืออย่างตอนนี้ผมอยู่ข้างนอก ผมก็เข้าใจแล้วคืออะไรแต่ข้างในคือแบบเรา จะเข้าใจเซ้นอะไรสักอย่างเลย
เป็นไปไม่ได้เพราะเราถูกตัดขาดจากโลกภาย นอกเรามีกำแพงสูงมากั้นเอาไว้กั้นข่าวสาร กั้นชีวิตหรือแม้แต่การรับรู้กับบุคคลภาย นอกไม่ว่าเอ่อบ้านเราจะทำอะไรเอ่อคนที่ รู้จักเขาจะมาสนใจเรามั้ยเราไม่รู้
อือ
ใช่
ก็คือแค่อยู่กับตัวเองแล้วก็บรรยากาศข้าง ข้างในแล้วนอกนอกเหนือจากสิ่งที่เค้าห้าม ไว้ในกรอบของราชทัฑ์ที่เค้าคอนโทรลเราเอา ไว้เนี่ยสิ่งที่ขนุนพอจะทำหรือจัดการกับ ตัวเองได้ในแต่ละวันมันผ่านไปเนี่ยมันมัน มีกิจกรรมอะไรบ้างมันเราทำอะไรกับตัวเอง บ้างเพื่อให้มันใช้ช่วงเวลาตรงนี้ให้มัน ผ่านไปได้
เอาจริงๆในช่วงแรกที่ผมอยู่อ่ะคือผมเป็น พวกบ้าการเขียนแต่ผมเขียนแบบเขน
ตอนนี้ลายมือห่วยใช้คำนี้ได้เลยเพราะผม อ่ะเอ่อเป็นเด็กรุ่นใหม่เดี๋ยวนี้พี่ พิมพ์อย่างเดียวใช่มั้พิมพ์สับโอ้สบาย หลับตาพิมพ์ใช่มั้แต่พออยู่ข้างในโอจับปา จับปากกา 10 นาทีมือหงิกแล้วเป็นตะคิว เงี้ยคืออยู่ ข้างในก็ฝึกเขียนฝึกเขียนฝึกเขียนฝเขียนถ้าเกิด 1 วันที่ผมอยู่ข้างใน เหรอแต่ละแดนน่ะชีวิตมันต่างกันแต่ผมขอ พูดของแดน 4 แล้วกันคือ
1 วันก็คือตื่นมาปั๊บสวดมนต์สวดมนต์ เสร็จเช็คยอด
อือ
เช็คยอดแล้วเปิดขังตอนประมาณน 700 นคือ เรือนจำอ่ะจะเปิดให้ผู้ขังออกมาจากเรือน นอนน่ะก็คือตอนพระอาทิตย์ขึ้น
อือ
ประมาณว่าแสงมันสาดมาแล้วก็จะเออเห็นแล้ว ก็ปล่อยออกไปอ
ต้องไปอาบน้ำแล้วก็อยู่ที่คนอื่นว่าจะไป กินข้าวหรือจะไปทำอะไรอย่างบางคนก็ไปออก กำลังกายอย่างผมอ่ะผมโดนพี่อานนท์บังคับ ให้ไปออกกำลังกายแกบอกว่าเอ็งไปออกกำลัง กายได้เลิกฟุ้งซ่านแต่ตอนจช่วงนั้นแกก็ เจอผมตอนช่วงแบบฟุ้งซ่านด้วยอะไรเงี้ยแก ลากผมไปออกกำลังกาย
ออกกำลังกายก็คือทำอะไรวิ่ง
วิ่งวิดพื้น
เอ่อมันก็มีเครื่องออกกำลังกายของเนิดๆ หน่อยๆอะไรเงี้ยนะตามตามกรมราชทัฑ์กำหนด ใช่เพราะว่า คืออย่างที่บอกเมื่อกี้ความมั่นคงมาก่อน
เรื่องของสิทธิ์
ต้องระวัง
ใช่อยู่ดีๆมีคนไปตีกันอะไรเงี้ยคือวิธี ง่ายที่สุดในการจัดการไม่ใช่การสอบถามว่า ปัญหาเกิดจากอะไรแต่คือการตัดต้นไปเลย อย่างเอาดัมเบลไปตีกันเงี้ยงั้นก็ไม่ต้อง มีดัมเบลไปเลย
เออหรือ
มันมียันไอ้นี่ห้ามห้ามกีฬาแบบพวกต่อยมวย อะไรอย่างงี้ใช่มั้ยผู้ต้องขังมันก็เอา รองเท้าแตะเอามาไปไอ้นี่กันแล้วต่อย มันก็เอ็นดูความแปลกๆอะไรอย่างเงี้ยแต่ อันเนี้คือช่วงเช้าแล้วก็กินข้าวอกโอเค
2 ช่โมง
คือผมอ่ะต้องเขียนจดหมายส่งหาแบบไอ้ จดหมายเมื่อกี้แบบเนี้ยทุกวันทุกวัน
ผมก็จะเขียนคือผมอ่ะชอบเขียนไงผมก็เขียน หาข้างนอก
เอ่อวันละประมาณ 3 ฉบับคือไอ้ 10 10 เขียนๆแล้วก็ส่งก็ใช้เวลาเกือบ 2 ช่โมง แบบวาดภาพด้วยอะไรด้วยอะไรอย่างเงี้ยเอ่อ เจะให้ส่งประมาณเอ่อ 9:00 น.หรือ 10:00 น.ประมาณนี้เพราะพูดคุม
อือ
ต้องอ่านจดหมายทุกฉบับ
อ๋อ
เอาจริงๆอ่ะมันก็เป็นปัญหาอีกอันนึงก็คือ เรื่องของการอ่านจดหมายเพราะว่าผู้คุมอ่ะ เค้าติดคุกไม่พอนะเค้าต้องมานั่งอ่านความ รู้สึกของผู้ต้องขังทุกคนในเรือนจำเลย
โอเออเออเนาะใน
ใช่ต้องมาต้องมาวิเคราะห์ว่าไอ้คนนี้มัน เขียนมีปัญหาอะไรหรืออะไรเงี้ย
ก็คือทุกระเบียบนิ้วเราถูกสอดส่องมีกล้อง วงจรติดอยู่ตลอดเวลาอันเนี้ยแหละก็ชีวิต ผมก็คือเขียนจดหมายเขียนเสร็จทำอะไรต่อ
อ่ะอ่านหนังสือ อ่านหนังสืออย่างเดียวเลยอ่านหนังสือว่า ช่วงเวลาทั้งวัน
ใช่ก็ประมาณว่า 10:00 น.ถึงก่อนเที่ยน เที่น.จะมีเช็คยอดอีกทีนึงวันนึงอาจจะโดน เช็คยอดประมาณ 3-4 รอบโอเอ่า
เช็คยอดคือเอ่อผู้ลงขังเอ่อประจำแดนนี้มี กี่คนอะไรเงี้ยอย่างนับ 1 2 3 จนถึง 500 อะไรเงี้ย
อันนี้คือเช็คยอด
อือ
โอเคมาต่ออ่านหนังสือก็มีเวลาประมาณ 2 ชั่วโมงอ่านหนังสือหรือถ้าไม่อ่านหนังสือ ผมไปเล่นหมากฮอตบ่อยไปฝึกเล่นหมากฮอตกับ แก๊งคนภาคเหนือ
แก๊งบ้านเหนือหรือแม้แต่เอ่ออันนี้เพี้ยน หน่อยเอ่อมันจะมีกระดาษสี่เหลี่ยมอะไร เงี้ยผมก็มาฝึกควงเล่นไมันมันมีอะไร เพี้ยนๆอยู่มันไม่มีอะไรทำอ่ะแต่ทุกวัน นี้แบบผมร่อนพิซซ่าได้
เออเออ
หรือฝึกเล่นหมากฮอตคนนึงที่เล่นอีกคนอีก อันนึงที่ผมเล่นเล่นไม่มีวันชนะเลยก็คือ พี่อานนท์น่าจะเก่งสุดในแดน 4 แล้วมั้ง คือไม่มีใครชนะเลยเล่นหมากฮอตหมากรุกหรือ อะไรก็ตามอ
ใช่แล้วมีผมแบบผมพยายามไปพี่ขอเล่น ด้วยดิ แมอ่ะเดี๋ยวนเอ็งเสียคน
เดี๋ยวนิดนึงอานนท์ที่ว่า คืออนำภาซึ่งก็เป็นผู้ต้องขังการเมือง เหมือนกันที่อยู่ในเรือนจำพิเศษเหมือนกัน
ซึ่งตอนนี้ก็ยังอยู่ในเรือนจำพิเศษก็
อ่าขนุนได้ไปอยู่แดนเดียวกับคุณอานนท์
แล้วก็พี่เกสพี่หนุ่มสมบัติทองย้อยพี่ ก้องเมื่อกี้ก็คดีการเมืองเหมือนกันตอน
ไปอยู่ในในย่านเดียวกันตรงนั้นแหละ
ใช่อ
ก็อยู่ตรงหน้ากระจุกกันคุยกันอะไรเงี้ยก็ ครูไซสก็คุยแต่การเมืองทำอะไรได้เราโดน การเมืองมาก็ต้องคุยแต่การเมือง
อ่าแต่นอกเหนือการเมืองก็มันมีหลากหลาย คดีแต่ส่วนใหญ่คดีที่คุยกันน่ะมันจะออพูด อ่ะมันก็มีชนชั้นความต่างศักของแบบการ ศึกษาอย่างมันจะมีบางแก๊งอย่างที่ผมบอกไป บางบ้านอะไรเงี้ยเค้าคุยกันแบบเอ้ยจะมี อภัยโทษมั้ยวะจะ
ตรงนั้นน่ะสายไฟอ่ะขโมยไงดีอะ
เฮ้ย
หรือแบบบ้านเนี้ยงัดยังไงถึงงัดเข้าง่าย
เมันมันก็มีแต่คนที่คุยอย่างแก๊งนัก ธุรกิจรวยแบบ
มันก็จะคุยอีกแบบนึงฮะก็ได้อย่างเออเออ
เอ่อแก๊งบอๆทั้งหลายเจะคุยแบบเอ่อธุรกิจ อะไรของเาอย่างแก๊งข้าราชการก็จะคุย เรื่องของเขา
มันก็มีมีเป็นแบบสังคมของเแยกสังคม
คือ
ถ้าเกิดให้ผมไปคุยเรื่องสายไฟ
เราก็จะไม่เข้าใจ
ผมก็ แล้วมีมาถามอ้าวน้องแล้วบ้านน้องอยู่ไหน ไม่เป็นไรครับพี่
เออ
เออผมนั่งขับคืออันนี้อันนี้ขับจริง
เออใครจะไปเป็นชีวิตข้างในที่ก็อยู่อย่าง งี้ก็คือ
เวียนๆกันเขียนเขียนจดหมายอ่านหนังสือคุย เล่นบ่าคอร์ส
14:00 น.ต้องไปเยี่ยมหญ้า
ก็เนี่ยก็คือชีวิตอย่างเงี้แล้วก็พอ เยี่ยมหญ้าเสร็จก็จะจะ
กลับมาอาบน้ำแล้วก็ขึ้นเรือนนอนขึ้นเรือน นอนก็คือ
ก่อนพตกใช่มั้
เอ้ยก่อน
อ
เจ้าหน้าที่เวรที่ 2 ผัดที่ 2
อ๋อ
อันเนี้ยคือเรือนจำอ่ะจะมีทั้งหมด 3 ผัด เช้ากลางวันถึงถึงบ่ายใช่มั้ถึงเย็นใช่ มั้แล้วก็ตอนยาวเลยอ
เนี่ยอันนี้คือแบบแผนของเจ้าหน้าที่แล้ว
เข้าเรือนนอนก็คือเวรที่ 2 กับเวรที่ 3 จะมาช่วยกันดู
แล้วก็ขึ้น
อ่าใช่เพราะว่ามันจะเป็นช่วงเวลาที่ปอก บางที่สุดของราชทัฑ์อะไรอย่างเงี้ยเพราะ มันเป็นช่วงเวลาเปลี่ยนเวร
ใช่ก็ต้องรีบเอาผู้ต้องขังเข้าไปที่สุด คือ 1 วันของเราอยู่ข้างนอกได้แค่ 8 ช่โมง
โอเหมือนเหมือนออฟฟิศเลยเนาะ
อีกใช่ครับแล้วอีก 16 ชมงอยู่ในเรือนนอน
โอโห
ใช่แต่ต้องขอบคุณเรือนนอนคือเรือนจำพิเศษ กรุงเทพฯไม่เหมือนเรือนจำอื่นเพราะว่ามัน เป็นเรือนจำพิเศษชื่อก็พิเศษอยู่แล้วมัน เป็นเรือนจำคดีระหว่างเป็นเรือนจำที่มี การออกศาลแล้วก็การให้สิทธิ์เพราะว่าคดี ระหว่างคดีเด็ดขาดให้สิทธิ์แตกต่างกันตาม กฎหมายของราชทัฑ์อ
อือ
เรื่องเกี่ยวกับทรงผมเรื่องเกี่ยวกับ สิทธิ์การเข้าถึงทนายหรืออะไรอย่างเงี้ย
มันจะค่อย
แต่ประเด็นสำคัญเลยก็คือพออันเนี้ยเรือง จำพิเศษกรุงเทพฯมันอย่างบางเรืองจำเไม่มี ทีวีให้ดูด้วยซ้ำนะไม่มีพัดลมไม่มีอะไร เงี้ยแต่พี่กรุงเทพฯเมีทีวีให้ดูแล้วทีวี อ่ะเอ่อคนที่จัดผังอ่ะคือต้องคือเป็นคน เก่งแกเป็นเอ่อดอกเตอร์ดอกเตอร์ท่านหนึ่ง เป็นผู้ต้องหังด้วยกันนี่แหละใช่เอ่อแกเป็น คนจัดผังรายการให้เรือนจำว่าควรมีอะไรอย่าง เงี้ยเป็นคนคือ
มัน amazing มากมีรายการอย่างอย่างยกตัว อย่างเลยดีเอ่อรายการของกรุณาบัวคำศรี
โอ
ใช่มั้ยบัวคำศี
ใช่ๆ
ใช่หรือรายการคนจนเมืองของไทย PBS อ
อ่ะมันจะมีช่วงนึงเครื่องเข้าเรือนนอน ปั๊บรายการน่าเบื่อคือมันไม่น่าเบื่อ สำหรับผมไงอ่ารายการแบบสิทธิ LGBT อะไร อย่างเงี้ยแล้วก็รายการเกี่ยวข้องสิทธิ์ ที่พุ่งขังแล้วเสร็จแล้วค่อยเป็นหนังคือ มันจะถูกจัดไว้เพื่อค่อยๆกล่อมเกาคนน่ะ คือบางมันตอนช่วงแรกๆอ่ะที่ผมอยู่อ่ะคือ คนน่ะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องว่า IGBT คือ อะไรหรืออะไรอย่างเงี้ยคือแล้วก็โดนเปิด รายการแบบเนี้ยวนซ้ำเรื่อยๆอ่ะยือย่าง ช่วงแรกคนก็แบบเอ้ยไอ้พวกนี้มันยังไงอะไร อย่างเงี้ยแต่หลังๆมาไอ้คนที่พูดแบบนั้น น่ะก็แบบเอ้ยอย่าไปพูดอย่างงั้นดิมันเป็น สิทธิ์ของเค้าอะไรเงี้ยคือ
คนอันเนี้ยมันคือสิ่งที่ราชทานควรจะเป็น ตั้งแต่แรก
เรือนจำคือที่ที่ปรับเปลี่ยนพฤตนิสัย เพื่อคืนคนดีสู่สังคม
อันนี้คือพันธกิจหลักของกรมราชทัฑ์
อ
อ่าหลังจากพิพากษาสายมาแล้วก็กลับเข้ามา อยู่ในนี้ใช่มั้ยคือเราอ่ะเอาชีวิตเราอ่ะ ไม่ใช่เราดิรัฐอ่ะเอาชีวิตเราเข้าไปเลยดู แลเรื่องกินเรื่องอยู่เรื่องความคิดอัน นี้คือหน้าที่หลัก แต่ในความเป็นจริงอ่ะมันอย่างที่ผมบอก เมื่อกี้พอผู้คุมไม่พอมันทำอะไรไม่ได้ ตั้งแต่แรกแต่อันเนี้ยไอ้การวางรายการผัง แบรายการแบบเนี้ยคือผมอยากให้เป็นทั้ง ประเทศนะคืออันเนี้ยมันอาจจะเป็นแค่ที่ ที่ที่จากที่ผมได้คุยๆมาก็คือมีแค่เรียน จำพี่สศิกรุงเทพฯที่มีการวางผังรายการ แล้วดีมาก
อ
ใช่เรื่องหนังเงี้ยหนังก็ควบคุมไปใน เรื่องของสิทธิเอคือมันปรับเปลี่ยนจากคน ที่แบบเอ่อเขาอาจไม่ได้ตระหนักหรือแบบ ชีวิตเาสังคมเขาไม่ได้ตระหนักเรื่องเนี้ย ให้ตระหนักเรื่องพวกนี้อย่างมันจะมีวัน นี้เป็นรายการเกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจ
วันนี้รายการเกี่ยวข้องการ startup อย่าง มันต้องมี target กรุ๊ปด้วยว่าอันเนี้จะ เป็นคนกลุ่มแบบชั้นล่างอะไรเงี้ยอย่างราย การนี้มันจะมีแบบพวก upper clสแบบพวก ประมาณว่าแบบรวยอภิมหาเศรษฐีอ่ะก็ต้องให้ มันสักหน่อยแบบรายการ Lamborghini อะไร เงี้ยอมันก็จะมีอะไรแบบเนี้ยหรือมันก็จะ มีช่วงเวลาเพลงอันเนี้ยเวลาสำคัญมาก ประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงเขาจะเปิดเพลงแบบ วันนี้เพลงเกาหลีนะไอย่างผมกับพี่เกทก็จะ นั่งดูแล้วหรือแบบวันนี้มีอนิเมะนะเอ่อดู Oneวพieceกันก็นั่งดูกัน 2 ตนนั่งจ่อมเก โสภลคดีเดียวกันเอ่อหรือเพลงแบบเพลงอีสาน เพลงแบบลูกทุ่งลูกกุ้งพี่อานนท์ก็แบบโอ นั่งร้องแล้ว
ม่นใช่มีมีเต้นด้วยอะไรเงี้ยอันนี้ คือชีวิตข้างในคือในเรือนนอนก็คือเปิด ทีวีตั้งแต่ 1700 น. 17:30 น.
อันนี้คือตอนขึ้นเรือนแล้ว
ใช่คือ 17:30 น.ถึง 21:00 น.โอ้ก็ยาวน
ใช่ก็ผมได้ดูซีรียส์เกาหลีทุกวันนะก็ดี คืออะไรแบบนี้มันดีคือผมคิดว่าถ้าไทยอ่ะ คือเธอบอกว่ามันคือซอtพาใช่มั้ยมาปรับ เปลี่ยนพฤแต่นิสัยคนผ่านหนังอ่ะผมว่ามัน ทำได้
แล้วมันก็กำลังทำอยู่ตัวอย่างง่ายๆที่เรา พูดถึงสหรัฐอเมริกาpropปันด้าอะไรเงี้ย
แบบเดียวกันใช่แค่ปรับเปลี่ยนพื้นที่
อ
คืออันเนี้ยกรมราชทานเทิดเอารูเรือนจำ พิเศษกรุงเทพฯเป็นแบบอย่างผมว่ามันพัฒนา อะไรได้เยอะทั้งประเทศ
อืออันนี้ก็ก่อนที่สุดท้ายก็พอจบ 21:00 น.ก็เข้านอนและอ่าแล้วตื่นอีกทีก็ตาม
ตื่นก็คือมันจะเป็นเสียงตึงก็คือเสียง คล้องอ่ะเออเป็นเสียงสวดมนต์ทีวีก็จะติด ทุกเครื่องติดพร้อมกันเค้าเรียกว่าทีวี เ้าเรียกว่าสายกลางสายก็คือสายเส้นยาวลาก ทุกแดนจะดูช่องเดียวกันหมดเลย
อ๋อ
ซึ่งผู้คุมจะเป็นคนเสียบแฟลชไฟเข้าทีวี กลาง
อ๋อ
ใช่ทุกอย่างจะไม่มีอินเทอร์เน็ตไม่มีอะไร เลยทุกอย่างเป็นเอ่อแฟชไฟอันเดียวหรือ อะไรอย่างี้หมดเลยคือผู้ต้องหาจะไม่ได้ รับสิทธิ์ในการคือนั้นมันเหมือนแบบกล่อง เปล่าๆเลยอ่ะคือไม่มีวันได้รับสัญญาณหรือ อะไรอย่างงี้เลย
อันนี้คือชีวิตใน 1 วัน
โอก็แต่แต่เห็นวันนี้ที่เตรียมมาคือเป็น ตัวอย่างใช่มั้ยว่าวันหรือแต่ละวันที่ ผ่านไปในในเรือนจำเนี่ยมันมันออกมาเป็น รูปธรรมแบบนี้คือมีอะไรมีเอ่อที่เขียนเอา ไว้
อันนี้ดีกว่า
อ่ะๆลองให้ดูซิอันนี้อันนี้คือของจริงที่ ใช้ข้างในเลยใช่มั้ย
อันนี้อันนี้ผมไม่มีอะไรทำ
อ่า
วาดวาดภาพอ่ะถือค้างถือค้างไว้ออ
อือย่างเนี้ยไม่มีอะไรทำเลยอันนี้ช่วงแรก ๆวาดแบบไม่เด็กน้อยเนี่ยเมฆภูเขาถนน เออดี นะไม่มีบ้านอีกหลังนึงแล้วพระอาทิตย์แล้ว นก
ใช่อันนี้อันนี้อันนี้ชอบพอดีได้ดู
อะไรนะเอ่อดาบมังกรหยก
เอ่อแล้วมันมีฉากนึงแบบเอ่อ
อะไรไม่ใช่มังกรหยกดิต้องมังกรหยกอึ้งย้ง กับเจ๋งอะไรเงี้ยแล้วมันมีเงาอะไรเงี้ย ภาคใหม่
เออแล้วโอ้สวยแบบวาดเลย
อ
อันนี้ดู The L of U
ใช่อันนี้อันนี้วาดเองไม่มีอยู่ดีๆนึกวาด อะไรเงี้ยถือโชว์
ไม่น่าเห็นหรอเพราะว่าแสงจ้า
อ่านี่
ใช่
นี่ไม่มีอะไรทำอันนี้ก็คือสมุด
อันนี้คือเราต้องไปเบิกเค้าใช่มั้
อันนี้ซื้อ 7 บาท
อ๋อ
ในเรือนจำมันจะมีระบบเค้าเรียกว่าระบบ ร้านค้าสงเคราะห์ก็คือจะมีของเข้ามาแล้ว ขายผู้ขังก็เป็นคนจัดแจงบัญชีทำนู่นทำนี่ อะไรเงี้ยมันเป็นของกรมราชทานเจัด เตรียมไว้จะมีร้านค้ากลางเอาของมาส่งมี อะไรมั่งเวลาเอ้ยไฮเทคนะอย่างข้างนอกเรา เราสแกนใช่มั้ข้างในมีเหมือนกันสแกนนิ้ว ใช้อะไรนิ้วมือเนี่ยมันจะมีเครื่องสแกน คุณจะมีเงินเท่าไหร่ใน 1 วันน่ะคุณซื้อ ของได้แค่ 500 บาท
อ๋อ
ใช่มั้กดนิ้วไปพี่เอาน้ำหอมไอ้น้ำหอมแบบ ไม่มันไม่ใช่น้ำหอมหรอกมันคือสเปรย์ไอ้ กลิ่นอะไรเงี้ยเอ่อเลห่อนึงเอาข้าวสวยถุง นึง
อ๋อนี่ก็คือสั่งได้หมด
สั่งได้คือมันจะมีข้าว 2 ประเภทมันจะมี อาหารหลวงไอ้ที่เราดูกันในทีวีที่
อ่าแต่ละ
ยกยกตัวอย่างง่ายสุดก็คือแบบน่าจะเป็น ข่าวก็คือของบอสแบบบอสวันนี้กินอะไรอย่าง เงี้ยเพวกผมก็แบบเดียวกันกับบอสแหละแต่ แค่คนละหน้าตา
โอเค
ใช่กับอีกอันนึงก็คืออาหารซื้อ
อื
อาหารซื้อไม่ใช่ของจากข้างนอกนะทำกันเอง ข้างในเรือนจำอย่างที่เรือนจำพิเศษ กรุงเทพฯก็คือเอ่อแดน 5 เป็นคนทำก็คือโรง ครัวอะไรเงี้ยมันจะมีแดน 8 โรงครัวกลางก็ คืออาหารหลวงและแดนเป็นอาหารซื้ออาหารตาม สั่ง
อาหารตามสั่งใช่แต่
คือผมก็เคยคุยกับผู้คุมคนนึงเขาบอกว่าทุก อย่างมันอยู่ที่การmanนจเรือนจำเป็นที่ ที่อุดมไปด้วยทรัพยากรมนุษย์คุณสามารถ เปลี่ยนเกี๊ยวหน้าตากระจอกกระจอกกลายเป็น อาหาร 5 ดาวในงบประมาณเท่านี้ได้ถ้าคุณไป ถามกับเชฟอย่างมีคนนึงเป็นเอ่อเป็นกุ๊ก แบบเชฟ 5 ดาวเลยอ่ะ
ใช่คือเปลี่ยนจากเมนูง่อยๆอ่ะให้กลายเป็น แบบอาหารเลิศลดอ่ะมันอยู่ที่การจัดการ วุิบแต่อันเนี้ยพูดถึงอาหารซือนะอาหาร หลวงมันทำไม่ได้อ่า
เพราะมันมันมีมันถูกมันถูกคุมไว้หมดแล้ว
ใช่
โอเค
อันเนี้คือเรื่องของอาหารแต่ถ้าพูด
นั่นแหละ
โอเคโอเคโอเคเอาๆเอาเอาเท่าที่พูดได้อะไร ประมาณนี้แล้วก็มีอะไรอีกนะมีที่เขียนอัน นี้อันนี้คือวาดภาพไว้ใช่มั้
ใช่อันนี้อันนี้วาดภาพแล้วก็อันนี้ภาพสุด ท้ายที่ผมวาดก่อนออก
โอ้
ใช่
อันนี้ตอนอบรมมือ
ใช่อันนี้สเก็ตไม่มีอะไรทำตอนอบรมโคกหนอง นาใช่ก่อนได้รับอภัยโทษ
ใช่ครับแล้วก็อันนี้นี่อันนี้วิวลงมา
อันนี้คือภาพสุดท้ายก่อนก่อนที่จะได้ได้ ออกมา
ใช่ภาพ
อ๋อลองลองถือค้างไว้นิดนึง
เป็นภาพที่เราสเก็ตเป็นวิวที่เราเห็น
อใช่ครับอันนี้คือโรงพยาบาลราชทัฑ์อะไร อย่างเงี้ยคือผมหม้อออกไปท้องฟ้าเห็นโรง พยาบาลอะไรเงี้ก็เลยแบบวาดนิดๆหน่อยๆ
อ๋อ
ใช่
แล้วมีมีอะไรอีกเนี่ย
อันนี้เหรออ๋ออันนี้เป็นจดหมายที่ส่งไม่ ผ่านอันนี้พอดีผมเขียนจดหมายถึงเอก อัครราชทูตอมีชื่อด้วยนะแต่ผมขอพูดแล้ว กัน
เอ่อของเอ่อสหภาพยุโรป
อ่า
ไม่ให้ส่ง
อ่าเขียนอะไรเสร็จหมดแล้ว
ว่าใช่เขียนเสร็จหมดแล้วแล้วก็จริงๆอ่ะ เทิดเห็นก็จะมีไอ้เลขอันเนี้ยคือแบบผู้ คุมรับไปแล้วแล้วไปตรวจแล้วไม่ส่งไม่ผ่าน
ใช่บอกว่าเป็นไภ ความมั่นคงอะไรอย่างเงี้ยแต่ปกติจดหมายจะ มี 2 แบบเมื่อกี้อิเล็กทรอนิกส์อันนี้จด หมายธรรมดาก็คือจดหมายซองเนี่ยแหละอ เหมือนส่งทั่วไป
ใช่ก็จะมีแต่เวลาส่งอ่ะมันจะมีแบบฟอร์ม ของเขาเดี๋ยวผมหาแป๊บนึงนะ
อ๋อ
อ่ะนี่
อ๋อก็เป็นกระดาษกระดาษรายงานเลยนะ
เอใช่ครับก็เนี่ยจะเขียนเรือนจำพิเศษ กรุงเทพฯเนี่ย
อื
ชึบ >> แล้วเราก็เขียนใส่กระดาษแล้วก็พับใส่ 2 แล้วก็เราจะไปปูปอีกทีนึงว่าเนื้อหาที่เราเขียนคืออะไรแล้วก็ผ่านมั้ย >> ใช่ใช่อันนี้จริงๆอันนี้ผมไปวาดอนุสาวดีประชาธิปไตยวาดไว้แล้วก็ของปกอันเนี้ยการเมืองร่วมสมัยของอาจารย์ภาสุขอ่ะอาจารุ >> วาดไม่เสร็จ >> อออยู่ข้างหลัง >> ใช่ >> นั่นแหละมันก็ประมาณนี้สำหรับแบบอันนี้พอเล็กๆเอามาให้ดูอย่างอันนี้ก็จะมีอันนี้สมุดจดผมอย่างตอนนั้นผมป่วย >> เอ่อผมไปเจอหนังสือชีวิตจิตที่มันมีสูตรอาหารเกี่ยวกับสุขภาพใช่มั้ผมก็จด >> เจอเจอในโรงพยาบาลราชธรณฑ์ >> ไม่ใช่เจอในเค้าเรียกว่าสถานพยาบาลตอนผมไปนอนป่วยเพราะว่าเป็นหวัดแล้วอย่างตอนนีก็กำลังจะจาม >> เอ่ออันนี้ก็แบบจดสูตรอาหารไว้อะไรเงี้ยว่าออกมาข้างนอกจะได้ทำก็ยังไม่ได้ทำแต่หลายอย่างอ่ะที่คือก่อนออกอ่ะผมมีลิสต์ไว้อ่ะน่าจะยาวถึงนอกศัตรูเลยอ่ะว่าจะทำอะไรมั่งตอนนี้ก็ทำเกือบเสร็จหมดแล้ว >> โอ้สุดยอดมากในระยะเวลากี่เดือนเนี่ยหลายเดือนอยู่แล้วก็ทำไปครึ่งปีจริงๆผม success ประมาณ 5 เดือนแล้ว >> โอ >> ใช่ >> แต่ถ้าเกิดอันนึงอ่ะที่เป็นสิทธิ์ที่ดีแต่ไม่ได้เป็นสิทธิ์ที่ทั่วถึงคือหนังสือ >> คือผมได้อ่านหนังสือของมติชนที่บริจาคให้ในเรือนจำทั้งเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯแล้วก็หลายๆที่รวมถึงโรงราชทัฑ่ะก็ต้องขอบคุณมติชน >> เอ่อหนังสือพวกนี้มันมีคุณค่าอย่างหนังสือเล่มแรกของที่ผมได้รู้ว่าเป็นของมติชนที่บริจาคมาให้ก็ปีศาจ >> อ๋อโอเข้าไปอยู่ข้างในด้วย >> ใช่ใช่หรือเอ่อของสวัสดิการของอาจารย์อะไรครับอาจารย์สัทธารัม >> หรือของอาจารย์สุชาติบรูสุขเรื่องของ transฟไอ้ของกองทัพ >> คือคือเสริมเสริมขนุนนิดเดียวคือท่านผู้ชมอาจจะยังไม่ทราบหรือก็ทราบแล้วคือว่าทุกปีเนี่ยมติชนเราจะมีโครงการก็คือมอบมอบหนังสือให้กับห้องสมุดของราชทัฑ์เอ่อทุกน่าจะทำเกือบทุกปีนะแล้วก็จะเอาหนังสือที่เราพิมพ์นี่แหละไปมอบให้ซึ่งเยอะนะปีนึงมอบ >> มอบน่าจะทั่วประเทศเลยหลายหลักหลายน่าจะหลักพันเล่มนะที่มอบให้ซึ่งก็กระจายไปแล้วก็ซึ่งโอเคดีที่ว่าวันนี้มาคุยกับขนุนขนุนยืนยันว่ามันจะมันได้รับจริงๆแล้วก็ได้ใช้ได้อ่านจริงๆอ่าก็อยู่ในห้องสมุดซึ่งไปเลือกอ่านเอาได้อ >> ใช่ครับแต่แต่ละแดนก็จะมีมันจะคละกัน >> ใช่แต่ลงมาแล้วทันจะเป็นแบบเกือบเป็นโซนมติชนเลยอะไรอย่างเงี้ย >> ใช่หนังสือมติชนเยอะแต่แล้วแต่ที่บรรยัดสรรที่แตกต่างกันแต่อันเนี้ย >> เอมติชนไม่ได้ให้อันเนี้ยของผมเอง >> เอาเข้าไปเอง >> เอ่อให้ญาติส่งให้พูดอย่างงี้ดีกว่าคือในเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯเอ่อเค้าให้สิทธิ์อันนี้เป็นการให้นะเอ่อสามารถยื่นหนังสือให้ธุรการให้ผู้คุมตรวจว่าหนังสือเรื่องเนี้ยเอาส่งให้ผู้หังได้มั้ยแต่เรือนจำอื่นเ้าไม่ได้ให้ >> อ๋อ >> มันไม่ใช่เป็นแบบนี้ทุกเรือนจำใช่อย่างเพื่อนอย่างพี่พี่ก้องที่ผมบอกไปเมื่อกี้แกเรียนรามใช่มั้ยหนังสือเรียนรามยังเอาเข้าเรือนเรือนจำบางขวาไม่ได้เลย >> เพราะบอกว่าไม่ได้เป็นสิทธิ์ >> อ๋อ >> ใช่แต่อย่างนี้เรือนจำพิเศษกรุงเทพฯเขาอนุญาตแต่ >> กี่เล่มครับ >> เดือนละเล่ม >> โอ้ >> ใช่อย่างหนังสือที่ผมได้อ่านเชื่อนอ่าเล่มเนี้ยก็เข้าไปได้คือมันเนี่ยเห็นสารขึ้นว่าตรวจแล้ว >> ใช่ก็คือมีผู้คุมผู้คุมเป็นคนตรวจอะไรอย่างเงี้ย >> อือ >> ใช่ >> แต่จริงๆอ่ะเล่มเใช้เวลากว่าจะเข้าไป 3 เดือน >> โอ้ตั้งแต่วันที่เริ่มยื่นอ่ะนะ 3 เดือนกว่าจะ >> ใช่เพราะว่าไม่ผ่านรอบนึงบอกว่าหนังสือจิบพม่าตามรอยจ๊อบaวเป็นภัยความมั่นคงผม >> แสดงว่าคู่ภูมิเค้าต้องอ่านด้วยถูกมั้ยก่อนจะส่งให้เราก่อน >> คดีการเมือง >> อ๋อ >> หรือเปล่าผมก็ไม่ทราบได้แต่คุมเลยอ่ะใช่คือต้องอ่านทั้งเล่มคือผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าไอ้จิบพม่าเนี่ยตามรอยจออเวลที่เกี่ยวกับการเมืองพม่าเนี่ยมันเป็นความภัยความมั่นคงในเรินจำยังไงดีนะเจะได้อ่านด้วย >> ใช่ก็น่าสงสารใช่โอ้ >> อันนี้อันนี้เป็นที่คั้นหนังสือที่ผมวาดเล่น >> อ๋อเชิญบรรดาุกก็คือเราทำของเราเอง >> ใช่ไม่มีอะไรทำก็ทำไปเรื่อย >> ทำมาเป็นที่ขั้นหนังสือ >> ใช่แต่อันเนี้ยก็เป็นเล่มนึงที่ได้อ่านแล้วก็ >> แต่สุดท้ายปูผ่านแล้วก็ได้ได้เข้าไปอ่านก็คุยคุยกับผู้คุมระดับนึงเลยว่ามันไม่ได้เป็นอะไรมันเป็นแค่หนังสือที่ตามรอยนวนิยายของจอร์จอวลที่เล่มเมันเป็นด้วยนะ >> ใช่ครับของพี่แหม่มใช่เล่มเนี้ยก็พี่แหม่มเป็นคนให้ผมแล้วผมก็ให้ที่บ้านเอาเล่มเนี้ยเข้ามาให้อีกทีนึงให้หน่อย >> ใช่ >> อ๋อ >> แต่ก็จะผ่าน >> อันนี้ก็กลายเป็นเค้าเรียกนะหนังสือคู่ใจเราไปอยู่ในเรือนจำ >> ใช่ใช่ที่เห็นเป็นรอยๆก็คือทั้งรอยผู้คุมที่แบบเอาไปเก็บที่ไหนก็ไม่รู้เนี่ยมันจะเป็นรอยจุดๆๆแล้วก็รอยที่พี่อานนท์ยึดไป >> อ๋อแชร์กันด้วยอ่าใช่คือนอน >> ตบทรัพย์แล้วเปล่าเนี่ยคุณอานนท์เค้าตบ ทรัพย์แล้วเปล่าเนี่ยเอาหนังสือน้องไปอ่าน >> ตีต๊องแกน่ารักแกเป็นคนนึงที่เข้มแข็งมากในชีวิตผม >> แสดงว่าคือพอขนุนเข้าไปแกก็เป็นหลักให้ถูกมั้ยคุณอนท์ >> อย่าเรียกว่าเป็นหลักดีกว่าเป็นคนที่คอยตบตีให้ให้เติบโต >> อือ >> คือแกไม่ใช่คนที่โอ๋คน >> แกเป็นคนที่แคมป์เข้มแข็ง >> แกคือคนที่โดนโทษทั้งหมดเกือบ 30 ปีแล้วนะ >> อืออือ >> นับถึงตอนเนี้ยกับคดีทั้งหมด >> เออ >> คนที่เราอ่ะต้องเป็นคนที่ให้กำลังใจเค้าไม่ใช่เค้าแต่ผมอ่ะกลายเป็นภาระให้แกที่แบบต้องมาคอยแบบตบตีเอ้ยไปออกกำลังกายไปอะไรเงี้ยคือ >> อช่วยดูแล >> ใช่ให้โดดเชิญ >> อ่า >> ให้ทำอะไรอย่างเงี้ยให้วิ่งเงี้ย >> เออคือมันก็เป็นบรรยากาศข้างในคือถ้าคนนึงมันล้ม่ะ >> มันจะไปกันทั้งหมด >> เออคืออยากมีคนนึงเศร้าก็ต้องมันก็จะเศร้าไปทั้งหมด >> ก็เลยก็ต้องช่วยกัน >> จากชีวิตปีกว่าๆเนาะในเรือนจำอ >> มันตกผลึกกับชีวิตได้ยังไงบ้างมันมันสอนอะไรเรามันบอกอะไรแล้วบ้างหลังจากเราเข้าไปอยู่ตรงนั้นเนี่ยทั้งในมุมแบบความคิดส่วนตัวนะแล้วก็ในฟที่เราเคยทำมาในการเคลื่อนไหวทางการเมืองมันส่งผลอะไรถึงเราในหลากหลายมุมที่ถามตรงนี้มั้ง >> อืมทุกอย่างจะเปลี่ยนได้มันอยู่ที่เวทีของเราเวทีที่ว่ามันจะอยู่ในท้องถนนอย่างบทบาทก่อนหน้านี้หรือมันจะอยู่ในสภาหรือจะอยู่ในทำเนียบมันอยู่ที่ตัวเรากำหนดถ้าผมอยากเปลี่ยนในโครงสร้างผมก็จะต้องเข้าไปทำยังไงก็ได้เพื่อให้งบประมาณมันเปลี่ยนเพื่อให้ได้ตรวจสอบอย่างเต็มที่ >> มันอยู่ที่อนาคตของเรา >> อือ >> อย่างผมตอนเนี้ยสิ่งที่ทำได้คือการที่ เป็นผู้ทองขังแล้วออกมาไม่ใช่ว่าทุกคนจะได้สิทธิ์ในการทำงานมันมีเรื่องของใบแอดเรื่องของอคติหรือแม้แต่หน่วยงานของราชการเองก็ไม่รับคนที่เป็น >> แม้กระทั่งว่าจะเป็นคดีการเมือง >> ไม่ว่าคดีอะไรก็ตามก็ไม่สามารถทำได้ยกตัวอย่างง่ายๆเลยคือผมเคยไปจะยื่นใบสมัครของ T >> อ๋อโอเคโอเค >> เออของสถาบันที่เป็นอะไรสักอย่างนึงของยุติธรรมผมขอพูดแบบนี้ >> แล้วไปถามเขาว่าผมยื่นได้มั้ยผมเป็นอดีตผู้ต้องขังเ้าบอกว่า TJ ไม่มีปัญหาแต่ติดที่ปัญหาที่กฎหมายของออมันเอ่อใช่ครับของกรมอีกทีนึงที่คุมไว้ว่าห้ามรับคนที่เคยพ้นโทษ >> อื >> มันกลายเป็นว่าคนที่คือเราบอกว่าเราคือคนดีสู่สังคมแต่แปลว่าคนดีที่คุณพูดนั้นน่ะที่คุณพยายามทำให้กลายเป็นน่ะมันไม่ได้สามารถสผสานกับสังคมได้อ่ะกลายเป็นว่าพวกเขาอ่ะไม่มีทางเลือก >> อื >> มันก็เลยกลายเป็นเหตุผลที่อาจจะต้องไปกระทำผิดซ้ำหรืออะไรอย่าเงี้ยผมเคยคุยกับนักการเมืองคนนึงเป็นบ้านใหญ่คนนึงที่อยู่ข้างในเรือนจำผมพูดแบบแล้วเล็กๆแล้วกันเค้าคุยกับผมเเสนออันนึงว่าเค้าเไม่เชิงเสนอเค้าพูดว่าเขาจะทำเองด้วยซ้ำถ้าผมออกไปได้ผมจะเสนอว่าให้ข้าราชการทุกหน่วยงานทั้งประเทศรับผู้ต้องขังแค่ 1% หรือ 1 คนต่อหน่วยงานมันจะลดปัญหาเรื่องคนว่างงานแค่ไหนมันจะลดปัญหาเรื่องของคือยังง่ายๆเลยก็คือแค่แค่คนทำความสะอาดหรืออะไรเงี้ยให้เค้าไปสมัครได้หรืออะไรเงี้ยกรมราชทานอาจจะบอกว่าสมัครได้แต่ในความเป็นจริงอ่ะมันไม่ได้ขนาดนั้นใช่มั้มันจะมีใบแอบมีอะไรอย่า เงี้ยคืออย่างในบริษัทอ่ะมันก็มีความพยายามในเอกชนน่ะก็มีความพยายามในการรับผู้ขังอะไรเงี้ยแต่มันก็จะมีกรอบมากั้งแล้วเอ้ยทำอะไรมาอะไรเงี้ยจะมาฆ่ากันหรือเปล่าจะมาขโมยเงินหรือเปล่าแต่ >> ถ้าเกิดเรามีตัวของแบบเกณฑ์ระเบียบหรือแม้แต่กรมคุณประพฤกษ์หรืออะไรสักอย่างนึงอ่ะคือ งบประมาณเราได้เยอะมากนะในหลายๆงานแต่กรมราชทานกลายเป็นว่าได้น้อยคือเห็นเอ่อในงบประมาณเกือบแบบกระทรวงยุติธรรมเกือบ 50% น่ะ >> อือ >> กรมราชธั์ได้ไปเกือบประมาณ 40 กว่าเปอร์เซ็นแต่จริงๆแล้วอ่ะ 30-40% ของงบปี 69 แต่จริงๆแล้วอ่ะ >> ไม่ได้ขนาดนั้นแบ่งเป็น 3 ส่วน 1 งบเงินเดือนข้าราชการ 2 งบประมาณของอาหารผู้ทองขัง >> งบภายในเรือนจำงบก่อสร้างและ 3 เอ่องบอื่นๆจิปาทะ งบประมาณเรื่องของข้าวผู้ต้องขังก็คือเกือบ 5,000 ล้านคือถ้าบอกว่าเอาผู้ต้องขังไปติดคุกมันจะมีคำนึงผมอาหารเจอบ่อยทำไมต้องเลี้ยงดีทำไมต้องให้พวกนี้กินข้าวอะไรเงี้ยอ้าวแล้วคุณเอาเข้าคุกทำไมอ >> เออมันก็ต้องกลับไปคือสังคมเราตอนเนี้ยมันเป็นสังคมที่ถ้าผมพูดมันค่อนข้างวิปริตอ่ะคือบอกว่าต้องให้คนเข้าคุกต้องให้คนไปสำนึกไปอะไรต้องถูกกระทำติดคุกต่อชีวิตแต่เถิดไม่ให้เขาเปลี่ยนอ่ะแล้วเค้าออกมาแล้วเาได้อะไรอ่ะแล้วหลังสังคมอ่ะได้อะไรจากการที่เค้าเข้าไปอันเนี้ยคืองบประมาณพอเอาองค์เนี้ยออกเอาเงินเดือนข้า ราชการออกงบจริงๆในการปรับเปลี่ยนพฤษนิสัยของผู้ต้องขังอ่ะมีไม่ถึง 1000 ล้าน >> อ >> งบในการดูแลกลุ่มเปาะบางในเรือนจำเช่นคนแก่ผู้สูงอายุเอ่อคนที่เป็นจิตเวช >> 12 ล้านบาทเองจากงบเกือบเท่าไหร่เกือบหมื่นล้าน >> เอ >> ซึ่งมันดูมันน้อยถ้าเทียบกับถ้าเทียบกับวัตถุประสงค์ใช่หรือตัวของผู้คุมเองงบประมาณในส่วนของผู้คุมเงินเดือนผู้คุม 5,000 กว่าล้าน >> อื >> เค้าต้องเจออะไรมั่งอย่างที่ผมบอกไปเมื่อกี้อัตราผู้ต้องขังกับผู้คุมผู้คุม 1 คนผู้ต้องขัง 50-70 คน >> คูณ 2 อะไร >> อื >> แค่เนี้ยเสี่ยงภัยพอแล้วแต่เงินแต่ค่าเสี่ยงใครภัยที่ผู้คุมต้องเข้าไปอยู่ข้างในอ่ะก็น้อยนิดอื >> มันกลายเป็นว่าทุกอย่างมันถูกกดทับอ่ะ >> แล้วเคก็ต้องไปหาอะไรข้างในต่อ >> ใช่คือมันเลยกลายเป็นว่าคือไม่ใช่แค่ตัวของ ผู้ต้องขังที่แบบมันทุกข์อ่ะผู้คุมก็ทุกข์นะคือผู้คุมอ่ะต้องอยู่คือเดี๋ยวเนี้ยระเบียบของกรมราชทานมันเปลี่ยนผู้คุมต้องอยู่ในต้องเข้าเวรทั้งหมด 100 ช่โมงต่อเดือนถึงจะได้ค่าเสี่ยงภัยอ >> มันกลายเป็นว่าอะไรอย่างน้อยๆคุณต้องติดคุกแล้วอ่ะสัปดาห์ละ 5 วันอื >> แบบไม่ได้กลับบ้านทั้งวันทั้งคืนคุณต้องถูกผลัดเวรผลัดผัดเวียนแผดเวียนบางคนน่ะอยู่เวร 3 เวรน่ะก็คือตั้งแต่เมื่อวานจนถึงอีกวันนึงอ่ะมันจะไหวได้ไงอ่ะ >> นั่นคือชีวิตของผู้คุม >> อื >> อันนี้ที่ผมพูดอ่ะคือผู้คุมเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ >> ที่เจอขนาดนี้แล้วเรือนจำอื่นที่ผู้คุมน้อยกว่านี้อีก >> อืแล้วผู้ต้องห่างเยอะกว่านี้ >> เยอะกว่านี้อีก >> อื >> แต่ถ้าพูดกันก็ปัญหาก็คือการรวมศูนย์ด้วยเพราะว่าคนคนกรุงเทพฯมันเยอะคนขังเลยเยอะอะไรเงี้ยต่างจังหวัดบางเรือนจำอาจจะไม่ได้เยอะขนาดนั้นเรือนจำจะมีประเภทเอ่อกากคาหนังเอ่อเรือนจำเอ่อโครงสร้างเบาเรือนจำแบบเรือนจำที่เราเห็นอะไรเงี้ยมันก็มีหลายประเภทของมันอ >> เอ่อแต่นั่นแหละ >> ประเด็นสำคัญเลยก็คือสัดส่วนของการจัดงบประมาณของประเทศเนี้ยมีปัญหา >> อืคืออันนี้โอเคอันนี้เป็นสิ่งที่เรา >> เห็นแล้วก็ตกผลึกได้จากสิ่งที่เข้าไปอยู่ข้างในแล้วก็ >> ใช่ >> พอออกมาถ้ามีจังหวะหรือโอกาสก็อยากจะพูดเรื่องนี้ใช่มั้ยก็อยากจะนำเสนอเรื่องนี้ >> ซึ่งผมก็คิดว่าผมว่าน่าจะได้พูดในเร็ววันนีอยู่แล้วเรื่องพวกนี้เพราะว่าผมเอาจริงๆอ่ะงบประมาณผมรออยู่ในส่วนของงบ 70 ผมค่อนข้างที่จะคาดหวังคือตอนเนี้ยผู้ต้องขังในประเทศไทยมีทั้งหมด 330,000 330,000 กว่าคน >> เศรษฐิเมื่อวาน >> อือ >> คือกรมราชทานจะมีเว็บไซต์ที่อัปเดตมาตลอดเวลาว่ามีผู้ทองขังกี่คนแล้ว >> อือ >> ปัญหาสำคัญของผู้ทำขังล้นคุกคือตอนเนี้ยอัตราเ้าเรียกว่าลิม cap อ่ะของเรือนจำอ่ะก็คือ 200,000 กว่าคน >> แต่ตอนเนี้ 300,000 กว่าคนคือมันเกินไปเกือบ 40% แล้ว >> ปัญหาสำคัญเลยก็คือมีผู้ต้องขังคดีระหว่างทั้งหมด 99,000 คนระหว่างนี้หมายถึง >> ยังไม่ได้ไม่ได้สิไม่ง่ายๆเลยก็คือไม่ได้รับสิทธิ์การประกันตัวทั้งที่คือแค่การไม่ได้รับสิทธิ์ประกันตัวเค้าก็ไม่ได้รับอิสรภาพสู้คดีก็สู้ไม่ถึงเพราะว่า >> การแค่เอกสารฉบับนึงจะเข้าไปในเรือนจำมันก็ยากแล้วการจะเขียนเอกสารสักอย่างนึงไปให้ศาลมันก็ยากการได้ใกล้ชิดมีปฏิสัมพันธ์หรือแม้แต่การไปหาพยานหลักฐานมาเพื่อสู้คดีตัวเองมันเป็นไปไม่ได้มันก็ทุกอย่างมันจะตายจบมันเลยกลายเป็นว่าความยุติธรรมที่เข้าไม่ถึงอ่ะมันมาสู่ความอยุติธรรม >> ก็คือทำให้เค้าไม่ >> เไม่ได้รับสิทสิ่งที่เาไม่ได้รับสิทธิ์พวกนี้มันเกิดสภาวะจำยอม >> จำยอมจากอะไรจากกระบวนการอยุติธรรมพวกนี้ทำให้เขาเลือกที่จะไม่สู้ต่ออ >> มีอย่างที่ผมคุยกันบ่อยก็คือเลิกสู้เหอะที่อันนี้ได้ได้ยินนะอย่าสู้เลยคดีอ่ะสู้ไปก็เท่านั้นสู้สู้ไปก็ติดอยู่ดีสู้ยอมที่จะยอมไม่สู้ >> อ่าก็คือ >> ให้มันจบไปดีกว่า >> ชั้นต้นลงปุ๊บก็ไม่ต้องสู้แล้ว >> ใช่ว่าไม่ต้องสู้แล้วปล่อยขาดปล่อยขาดก็คือเค้าใช้คำนี้อันนี้ภาษาคุกปล่อยเด็ดปล่อยขาดก็คือคดีเด็ดขาดถึงที่สุดเพื่อที่จะได้รับพรรคโทษอภัยโทษตามสิทธิ์ >> อ๋อ >> ใช่อันนี้คือเลือกเค้าเลือกที่จะยอมแบบนี้มากกว่าอันนี้พูดถึงคดีทั่วไปคือผมไม่เคยไปอยู่กับคดีเพราะฉะนั้นเอ่อคืออันนี้ก็เป็นปัญหาเหมือนกันก็คือผู้ต้องขังคดีทั่วไปประมาณเกือบ 38% ที่เหลือเอ้ย 32% อันนี้คือคดีทั่วไป >> อือ >> 68% เป็นคดียาเสพติดแล้วคดียาเสพติดอัตราการออกจากเรือนจำน้อยกว่าเพราะว่าสิทธิ์การได้รับการอภัยโทษน้อยกว่าอย่างคดีคดีทั่วไปอภัยโทษสมมุติชั้นเยี่ยมได้ 1 ใน 3 แต่คดียาเสพติดชั้นเยี่ยมได้ 1 ใน 8 >> อัตราต่างกันเยอะใช่คือการที่แล้วก็ดุลพินิจก็ต่างกันอันนี้จากที่ผมรับรู้รับทราบมาก็คืออย่างบางคนแบบยา 1 เม็ดเท่ากันอะไรเงี้ยได้สิทธิ์ต่างกันนะเออดูพิพากษาอย่างบางคน 1 เม็ดเอ่อโดนพิพากษาไปหลายปีบางคนหลายเดือนอะไรเงี้ย >> อือๆ >> อยู่ที่ดุมพินิจแต่ละศาลแตกต่างกัน >> อันนี้ก็เป็นเป็นเอ่อสิ่งที่เราอยากจะเรียกว่าใช้คำว่าสู้ต่อได้มั้ย >> เอ่อมันจะเรียกสู้ต่อเมื่อได้สู้แต่ตอนเนี้ยผมกำลังรวบรวมกำลังแบบ >> อ๋อศึกษากับกำลังเอ่อฝึกลมปรานอยู่ >> โอเค >> เออกำลังใช้กำลังภายในคือผมอยู่กับพี่อานนท์ค่อนข้างที่จะ >> หนังจีนกำลังไปในทุกวันอะไรที่แกก็พูดใช่ >> แต่งกอนก็เพราะแกทำนู่นทำนี่เพราะแก >> แต่ถ้าเกิดกลับมาพูดเรื่องของงบประมาณกรมราชทานอันนี้ขออนุญาตนิดนึงนะ >> อื >> งบผมแบ่งเป็น 3 ประเภท 1 งบก่อสร้าง >> เป็นงบผูกพัน >> 2,200 ล้าน 2 งบเงินเดือนก็คือ 6,000 กว่าล้านและ 3 งบดูแลผู้ต้องขัง 7,000 ล้านก็แบ่งเป็นค่าไปแล้ว 6,000 ล้านแต่ตัดกลับมาที่งบของคนที่สั่งให้คนถูกเข้าคุกอย่างศาลอันนี้พูดถึงเปรียบเทียบของเงินเดือนเลยแล้วกันศาลงบประมาณของทั้งประเทศก็คือ 3.7 ล้านล้านอันนี้คืองบประมาณเงินเดือนของศาลทั้งหมดเลยเอศาลของศาลยุติธรรมศาลศาลปกครองศาลอะไรพวกนี้ก็คือ 18,000 ล้าน >> อื >> หรือคิดเป็น 0.5 มันดูเล็กนะกับอีกอันนึงก็คือเงินเดือนของผู้คุมได้แค่ 5,800 ล้านคนที่สั่งให้อีกคนนึงดูแลอ่ะมันต่างกันคือพอผู้คุมอ่ะมีจำนวนเท่านี้อ่าศาลมีจำนวนเท่านี้ >> คนสั่งกับคนดูแล >> ใช่ >> มันกลายเป็นว่าคนดูแล่ะโอเวอร์โหลAD >> พอโอเวอร์โหลดผู้คุมก็แบบตอนเนี้ยคนที่สมัครเป็นผู้คุมอ่ะก็น้อยคือมันเป็นหน่วยงานที่คือเหมือนเงินจะเยอะอ่ะแต่จริงๆสวัสดิการก็ยากขึ้นไม่ได้ไปหาเศษหาใช่หรือแม้แต่อ่ะปกติตำรวจก็มียศทหารมียศแต่ผู้คุม >> ไม่มีไม่ได้บำไม่ได้อะไรขนาดนั้นคือมันเป็นอาชีพนึงที่คุณต้องเสียสละชีวิตตัว เองอ่ะเสียเวลาเวลาชีวิตกับครอบครัวมีใช่เพื่อมาติดคุกไปด้วยกับคุณอ่ะอย่างผมมีผู้คุมคนนึงเอ้ยพี่ขอให้พวกเอ็งขึ้นหรือนอนไวก่อนได้มั้ยวันนี้ต้องไปดูลูกเตะบอลมันก็มีอะไรแบบนี้หรือแบบขอพัดเวรอะไร เงี้ยคือขอแท็คมือกับผู้คุมอีกคนนึงอะไร เงี้ยเพื่อที่จะสลับเวรกันน่ะเพื่อจะได้ไปใช้ชีวิตกับครอบครัวอ่ะเทิดใจเขาใจเราผู้ขังก็มีปัญหาเดินจำก็มีปัญหาเพราะประเทศนี้มีปัญหา >> อืนี่คือสิ่งที่เราอยากจะ >> เรียกร้องเนาะแล้วก็พูดถึงมันแล้วก็ให้เกิดการปรับเปลี่ยนเกิดขึ้นเท่าที่จะทำได้แล้วก็แล้วก็ขนุนเองก็ก็เล็งที่จะไป >> ทำด้านนี้เหมือนกัน >> ผมก็หวังว่าเพราะว่าผมว่าโดนตัดสิทธิ์ทาง การเมือง 10 ปีนะเพราะว่าเป็นผู้ต้องขังก็เหมือนกับทุกๆคน >> ออเหรอใช่ครับเพราะว่าผู้ต้องอย่างเห็นคือทุกคนน่ะไม่ว่าใครก็ตามที่ถูกพิพากษา มีโทษเรียบร้อยแล้ว 10 ปีก็นึกถึงคำพิพากษาคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญของกรณีคุณธรรมนัส >> อื >> ที่บอกว่าเป็นรัฐมนตรีได้เพราะว่าโทษเกินแล้วแล้วก็ได้รับเค้าเรียกอะไรนะเอ่อล้างมลทิน >> อือ >> อ่ะได้ 2 กระเปาะอ่ะแต่อย่างผมอ่ะเพิ่งออกมาได้แค่ 6 เดือนต้องรออีก 10 กว่าปี >> ครับ >> ใช่ >> อื >> แต่ก็ในเวนี้ผมก็สามารถทำได้แค่อย่างก็คือในทางวิชาการ >> อืก็คือศึกษาแล้วก็พูดถึงมัน >> อือ >> ก็คือแต่ผมเชื่อนะว่าเอ่อกรมราชธัฑ์เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาในตัวส่วนของอธิบดีที่มีการเปลี่ยนแล้วก็มีความ >> เค้าเรียกว่าอะไรดีมีวิสัยทัศน์ที่ดีผมพูดแบบนี้แล้วกันเพราะว่ามติชนก็เคยร่วมงานกับท่านในตัวของหนังสือราชทัฑ์ของตัวของอาจารย์ >> เอ่อแต่ประเด็นสำคัญเลยก็คือเอ่อตัวส่วนของรัฐมนตรีก็ต้องดูแลไม่ใช่แค่ตัวของราชทัฑ์มันต้องดูแลทั้งหมดศาล >> เอ่อดูแลเรื่องของกรมคุกของสิทธิ์ก็คือคนหลังจากออกจากคุกแลเรื่องมันมันกรมกระทรวงยุติธรรมมันไม่ใช่แค่เรื่องของคุกอ่ะแต่มันมีหลายๆอย่างแต่ตอนเคนไปมองแค่คุกอย่างเดียว >> ใช่ >> เออ >> มันต้องมองแบบภาพกว้างก็หวังว่าเอ่อบทสัมภาษณ์เล็กๆเนี้ยมันจะไปถึงของตัวของรัฐมนตรีได้เอ่อเอาความเห็นเนี้ยเอาไปทำงานคือผมอ่ะเค้าเรียกว่าอะไรดีคือถ้ามันตีกันไปเรื่อยเนี่ยมันไม่มีประโยชน์อะไรหรอกมันอยู่ที่การพูดคุยแล้วมาคุยกันว่ามันจะแก้ไขประเทศนี้ยังไงในช่วงเวลานี้ที่เนี่ย >> ข้างนอกมีวิกฤตน้ำมันน่ะข้างในอ่ะมันก็กระทบนะ >> อือ >> กระทบเรื่องของราคาข้าวของเอ่อข้าวของกินของใช้ >> อย่างข้างในคุกอ่ะเวลาใช้ชีวิตสบู่ใช่มั้สบู่นี่แพงมากนะสำหรับคนคนนึงอ่ะสสำหรับคนคนนึงข้างในข้างในอ่ะเขาจะไม่ซื้อพวกสบู่รักไม่ซื้อสบู่อะไรนะไอ้แครDeadตออะไรเงี้ยเต้องซื้อไอ้สีส้มชื่ออะไรนะของเนต >> เ >> หั่น หั่นหั่นให้เป็นลูกเต๋าใส่ขวดขวดฤทธิ์แล้วขวดนั้นก็ไปตั้งกลางแดด >> เพื่อให้มันละลายแล้วได้ใช้เดือน 2 เดือน >> อ๋อ >> นั่นคือวิถีชีวิตของคนข้างในทุกคนไม่ได้มีเงินอย่างเราอย่างผมอาจจะพอมีที่บ้านให้วันละ 100 อะไรเงี้คือเราก็ต้องกินข้าวหลวงหรืออะไรอย่างเงี้ยแต่อันเแหละชีวิตของคนข้างในจริงๆอ >> คนที่ไม่มีก็คือไม่มีเลย >> อือ >> อถ้าเกิดเรื่องราวที่ค่อนข้างข้างในคุกอย่างที่ผมบอกนะเ้ามีบ้านมีระบบมีเครือข่ายของเขามันก็มีคนไรบ้านมีคนไรบ้านก็คือคนที่ไม่คุยกับใครไม่อยากยุ่งเถ้าเข้าบ้านแล้วอาจจะต้องเอ่อเอาของมาแชร์กันเป็นระบบคอมมูอะไรเงี้ยเอาของเข้าของมาแชร์กันไว้ตรงกลางมีคนเป็นผู้นำคอยจับแจงทรัพยากรแต่คนที่ไม่อยากอยู่ในระบบนี้ก็จะต้องอยู่คนเดียวก็ต้องใช้ของที่ตัวเองมีเท่าที่จะทำได้ในชีวิตและมันมีคนอันนี้ที่ผมพยายามจะเก็บข้อมูลแต่เก็บไม่ได้สักทีก็คือคนไร้บ้านในเรือนจำมี 2 ประเภทเอ่อคนไร้บ้านพวกนี้ไม่ใช่คนไร้บ้านที่ผมบอกเมื่อกี้นะมันคือคนไร้บ้านจริงๆคือโฮมเรทจากข้างนอกที่ถูกจับมาขังไว้ข้างใน >> มันจะมีคน 2 ประเภทก็คือคนที่แบบยังติดวิสัยเก่าอยู่เก็บขยะเดินไปคุ้ยขังขยะเอาข้างในคุกก็คือเขาจะมีเอ่อถังที่ไว้เถังข้าวหมูอ่ะคือเอาเศรษใช่มั้คนพวกนี้ก็จะไป >> โอ >> ทั้งที่มีข้าวหลวงนะแต่เขาเลือกที่จะคือมันเป็นภาวะที่แบบถูกฝังไว้แล้วกับอีกคนนึงอีกประเภทนึงก็คือคนไร้บ้านที่โอเคกับภาวะนี้ก็คือเข้ามาหาประโยชน์จากข้างในเพราะข้างนอกเ้าอ่ะเป็นคนที่ไม่มีตัวตนเป็น nobody คนนึงอันนี้แค่มันเป็นส่วนน้อยนะไม่ได้บอกว่าเป็นทั้งหมดในประเทศ >> อือ >> มันก็มีมันมันมีหลายอย่างมันมีคนหลายความคิดก็เหมือนคนในสังคมเราหรือแม้แต่พรรคการเมืองเงี้ยมันก็ก็มีหลากหลายใช่ >> คือเราเราไม่สามารถไปจัดได้แต่สิ่งที่ต้องทำเลยสำหรับประเทศนี้ก็คือ >> การวางสแตนดารดให้มันเท่าเทียมกันที่นอนคนในห้องอย่างในห้องที่ผมนอน 50 กว่าคน เงี้ยในห้องเท่าศัตรูเนี้ย 50 คนนอนที่ประมาณเอ่อ 0.6 ตรเมตตอะไรอย่างเงี้ยคือมันน้อยมากก็คือ 2 กระเบื้องอ่ะ 2 กระเบื้องยาวลงไปแต่มันมีปัญหาแค่เนี้ยคือที่นอนก็แออัดแล้วเออถามต่อจากตรงเนี้ยพี่เชื่อว่าก็ขนุนน่าจะเจอคำถามงี้บ่อยจากที่สะท้อนมานะว่าเนี่ยปัญหาตรงนั้นมันก็จะมีคำถามแนวประมาณนี้อย่างี้เกิดขึ้นว่าอ้าแล้วเข้าไปทำไมอ่ะแล้วไปทำไปทำผิดทำไมก็รู้อยู่ว่ามันเป็นอย่างี้แล้วไปทำผิดทำไมพี่เชื่อว่าขนุนคงคงเจอลักษณะอย่างงี้นี้บ่อยทั้งผ่านโซเชียลมีดียทั้งเจอหน้าทีนี้ถ้าวันนี้ถือว่าโอเคเป็นโอกาสได้อธิบายหรือพูดตรงเนี้ยอยากจะบอกหรือสื่อสารยังไงในเมื่อมันมีคนคิดจริงๆว่าเอ้าก็ถ้าคุณทำไม่ผิดไม่ทำผิดคุณก็ไม่ต้องเข้าไปอยู่ข้างใน >> ผมชอบคำพูดผู้คุมคนนึงเคยคุยกับผมเอ่อแกพูดว่ามาว่ามันมีคนถามแบบนี้แหละมันมีคนด่าพวกคุณแบบนี้แหละในสังคมผมก็แค่พูดแค่ว่าพวกแกใช้คำว่ามึงนะพวกมึงแค่ไม่เกมไงไอ้คนข้างนอกคนที่อยู่ข้างในอ่ะแค่เกมเข้ามาข้างนอกไม่ได้ดีไปกว่าใครหรอกคุณแค่ซวยที่ต้องเข้ามาในนี้แล้วคุณต้องทำยังไงก็ได้ให้คุณออกไปมีชีวิตรอดออกไปอใช่คือคุณน่ะแค่จอดรถอ่ะจอดถูกยังแกพูดอย่างเงี้ยเมาอ่ะขับรถอยู่รู้ป่ะคุณแค่ไม่โดนตรวจไงคนที่โดนตรวจน่ะเลยโดนเข้ามาทุกคนไม่ได้เป็นคนดีหรอกทุกคนเทาๆเหมือนกันแหละในโลกมันอยู่ที่ว่าใครจะซวยไม่ซวยอันนี้แกเป็นคำพูดของแกนะคือผมค่อนข้างที่จะเออก็ก็จริงไงมันไม่ได้ทุกคนน่ะที่คือมัน >> อื >> ในประเทศเนี้ยมันไม่ได้ใช้กฎหมายอย่างเคร่งครัดอ่ะอย่างกฎหมายจราจรกฎหมายยาเสพติดหรือกฎหมายแบบทุกอย่างคือที่ใช้อ่ะมันเป็นอานาบริเวณหรือเป็นนโยบายอย่างเอ่อช่วงนึงของคุณอุ๊อิ๊งที่อะไรมันจะมีความพยายามในการแบบปราบปรามยาเสพติดแล้วช่วงนั้นก็จะเป็นคดียาเสพติดเข้าไปเยอะหรือช่วงของคุณคุณคุณอุ้ยเหมือนกันเรื่องของ Call Center บัญชีม้านี่ม้าวิ่งเข้าเรียนจำเต็มไปหมดเลยเออเค้าแค่อเค้าใช้คำนี้แปลว่าแค่ซวยแต่จริงๆอ่ะเพราะว่ากฎหมายมันไม่ทั่วถึง >> อืเช่นเดียวกันต่อให้เป็นคดีการเมือง >> ไม่ว่าคดีอะไรก็ตามคือไอ้แต่อย่างคดีการเมืองมันมีความอีกอย่างนึงก็คือประเทศมันมีปัญหาเรื่องกฎหมาย >> อื >> คดีการเมืองก็ทุกวันนี้ก็ 1 กว่าคดีพูดถึงตอนปี 63 นะยังไม่ได้รวมเข้าไปผมก็เจอคดีเสื้อเหลืองเหมือนกันเข้าไปผมก็เจอคดีเสื้อแดงเหมือนกันถึงวันนี้เ้ายังไม่ได้รับอิสรภาพถึงทุกวันนี้เค้ายังมีเข้าไปในเรือนจำอยู่เรื่อยๆแล้วการเมืองที่ว่ามันก็มีหลายประเภทอีก >> อย่างแรกที่ต้องทำก็คือไม่ต้องไปแยกหรอกว่าใครการเมืองไม่การเมืองคดียาคดีนี้ประเทศต้องมีความยุติธรรมก่อนเป็นอันดับแรกอันนี้เป็นงานที่ผมได้ไปฟังตอนม. 6 แล้วผมค่อนข้างที่จะติดหัวถึงทุกวันนี้เลยแม้จะผ่านมา 8 ปีแล้วของอมาตยเซ็นเอ่อความเสมอภาคของสังคมมันจะเกิดขึ้นได้เมื่อความยุติธรรมมันเสมอภาค >> อืซึ่งนี้มันจะเป็นตัวที่มองว่าแก้ปัญหาได้ในในคำถามตรงเนี้ว่าเ้าถ้าคุณไม่ทำผิดคุณก็จะก็ไม่ต้องเข้าไปหรอกคุณจะไปทำไม >> แล้วก็อีกอันนึงประเทศนี้มีmindsตที่ค่อนข้างที่จะผิดเกี่ยวกับการที่ทำผิดแล้วต้องเอาเข้าคุกคือคือในหลายประเทศอ่ะมันมีความพยายามในการไม่ใช่คุกเป็นสถานที่ในการจองจำอย่างเดียวมันต้องสร้างที่บำบัดอ่ะอย่างบอกว่าเขาเป็นผู้เสพก็ต้องหาทางพยายามให้เขาเลิกเสพ >> อือ >> หรือเค้าไปรักขโมยเราจะทำไงให้เขามีงานแต่เราแค่เอาเค้าเข้าไปเพื่อที่จะให้เขา้าอยู่ในนั้นอย่างมีบางคนเอ่อสมัยก่อนเาเเรียกว่าอะไรนะเอ่อระบายสีเพชรรถอะไรงี้ใช่มั้ที่เป็นลอกลายสติ๊กเกอร์อ่ะมันมีคนนึงอ่ะพยายามแบบฝึกทุกวันน่ะเพื่อที่ออกไปแล้วเมีความฝันว่าเขาจะไปเพ้นรถเป็นอาชีพแต่เมื่อเขาออกไปแล้วมันเลิกไปแล้วเไม่รู้จัก Photoshop อ่ะเ้าไม่รู้จักแคนvาอืเ้าถูกจับเมื่อ 10 ปีที่แล้วในวันที่เขาออกทุกอย่างในสังคมมันเปลี่ยนไปแล้ว >> หรือแม้แต่อย่าไปพูดถึงเลย AI อ่ะไม่รู้จักกันหรอกอย่างผมอ่ะเขาไปบ้าพูดอยู่คนเดียว AI คืออะไรคนน่ะเไม่คุยหรอกเอ็งอ่ะเออเค้าไม่รู้หรอกเรื่องเอ็งที่เอ็งคุยคืออะไรอะไรอย่างเงี้ยอย่างผมออกมาผมยังตกใจเลย AI มันไปไกลขนาดนี้เลยเหรอ >> อื >> ใช่แต่ มันก็เป็นปัญหาตั้งแต่กระดุมเม็ดแรกเลยเรื่องลำดับความสำคัญงบประมาณของกรมราชทัฑ์อย่างที่ผมบอกไปงบส่วนใหญ่มันคือมันมันจำเป็นแหละเรื่องข้าวเรื่องเงินเดือนแต่งบจริงๆในการเปลี่ยนพฤนิสัยของวุฒขังอ่ะมันน้อยนิดมันมี >> ซึ่งนี่เป็นวัตถุประสงค์สำคัญในการที่คุณเอาคนเข้าไป >> ใช่ครับแล้วก็มันจะมีอันนึงของในระเบียบงบประมาณเขียนไว้ว่างบในการแบบดูแลควบคุมดูแลผู้ลงขังก็คือ 7,000 ล้านน่ะเอ่อมีตัวของตัวชี้วัดนึงก็คือเป็นไปตามมาตรฐานสากลแต่งบจริงๆที่ทำเพื่อพัฒนามาตรฐานสังคมอ่ะ >> อือ >> ก็คือค่าสมาชิกของดาร 600,000 บาท >> อื >> ใช่หรืองบว่าเรือนจำต้องพัฒนาเรื่องดิจิตอลมี 2 โครงการโครงการละเกือบเท่าไหร่นะเกือบ 100 ล้านอะไรเงี้ยแต่ไม่ได้เกี่ยวข้องเลยกับดิจิตอลไม่ได้เกี่ยวข้องกับการdetทคผู้ต้องขังหรือแม้แต่การแบบควบคุมในการแบบเอ่อตรวจสอบว่าผู้ทองขังคนนี้เหมาะกับการอะไรคือนึกนึกสภาพเหมือนแบบให้มันแมตกันอะไรเงี้ยไม่มี >> ไม่ใช่ >> มันมีมากสุดก็คืองบให้เจ้าหน้าที่ไปอบรมเรื่องเกี่ยวกับซอฟต์แวร์ engineer >> อื >> 10 10 ล้านหรือ 100 ล้านนี่แหละ >> อืออื For what คือมันไม่ได้นำไปสู่การพัฒนาอะไรมันกลายเป็นแค่งบประมาณที่ใช้ไม่ถูกจุด >> อื >> หรือตั้งชื่อให้มันดูเท่แต่ในความเป็นจริงไม่ได้ขนาดนั้นอย่างแรกอ่ะคือมันต้องเปลี่ยนmindซตการตั้งงบประมาณ >> อือ >> เรื่องอ่ะค่ากินน่ะสำคัญจริงแต่สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือเราจะทำยังไงให้คืนคนดีสู่สังคม >> อือ >> อย่างโครงการเอาจริงๆอ่ะผมค่อนข้างที่จะก็ชอบระดับนึงก็คือโครงการกำลังใจของเอ่อของเเรียกองค์ภา >> อ่า >> ใช่ของพระองค์ท่านอันนี้ก็เป็นโครงการนึงที่ค่อนข้างจะดีในการแบบทำให้ผู้ขังมีกิจกรรมทำอะไรแบบนี้หรือแม้แต่โครงการtoบbe Number One ของทุนกระหม่อม >> อือ >> มันมีอะไรแบบนี้อยู่แต่มันไม่ได้เยอะแล้วก็มันถูกรวมศูนย์ไว้เพียงแค่ไม่กี่ที่ไม่กี่เหรียญจำมันไม่ได้กระจายทั่วทุกที่อ >> อือ >> งบประมาณส่วนกลางคือสิ่งที่สำคัญรถควบคุมต่างหากก็สำคัญงบประมาณสร้างเรือนจำก็สำคัญเอ่องบสร้างออที่ผมบอกเมื่อกี้งบบอกว่าพัฒนาเรื่องของระบบซอฟต์แวร์อะไรเงี้ยมันคือระบบซอฟเอ่อระบบสายแบบเค้าเรียกอะไรนะเคเบิล >> เคเบิลในเรือนจำอะไรเงี้ยของเรือนจำนนทบุรีอันนั้นคืองบประมาณจริงๆของเกี่ยวกับเทคโนโลยี >> ใช่มันเลยกลายเป็นว่าไอ้การพัฒนาพวกนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นอย่างจริงจังและเป็นรูปธรรม >> อื >> อย่างแรกที่เรือนท่านรัฐมนตรีในคนปัจจุบันก็คือที่ควรที่จะพัฒนาก็คือเอ่อขีดความสามารถในการใช้งบประมาณของเจ้าหน้าที่ในการสร้างโครงการเพื่อที่จะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมผู้ร่วมขังทุกวันนี้ในเรือนจำการจะเลื่อนฉันต้องทำกิจกรรมตามที่เรากำหนดเช่น 1 กิจกรรม 2 กิจกรรม 3 กิจกรรมเพื่อที่จะขอที่ปฏิบัติเอาเกียรแบบไปยื่นเพื่อเลื่อนเลเวลตัวเองให้เป็นคนดีขึ้นอะไรอย่างเงี้ย >> แต่กลายเป็นว่าทุกวันเนี้ยมันมันไม่ได้เป็นขนาดนั้น >> อ >> เอ่อสอนล้างจานเงี้ยเอ้ยไม่ใช่ล้างจานอะไรนะทำน้ำยาน้ำยาล้างจาน >> อ >> แต่มันไม่ได้มีอะไรที่แบบเอ่ออย่างสมมุติคดีคุกคามทางเพศคดีเค้าเรียกคดีเพศไม่มีกิจกรรมที่ไปปรับเปลี่ยนความคิดเค้าที่ไปคุกคามหรือไปกระทำคือสังคมเราบอกว่าไอ้พวกนี้ชั่วต้องประหาร >> อ่ะตอนนี้ยังไม่โดนประหารระหว่างเนี้ยบางคนน่ะไม่ถึงโทษไปทประหารใช่มั้ยแล้วจะทำยังไงให้ไอ้พวกเนี้ยออกมาแล้วอ่ะอ่ะเธอพูดตรงๆไม่ก่อปัญหาเพิ่ม >> อือ >> ตอนเนี้ยมันคือช่วงเวลาที่เราเอาเข้าไปเพื่อให้มันสะใจแล้วเอาเข้าไปแล้วแล้วจะเปลี่ยนมันยังไง >> อื >> มันไม่ได้คิดตรงนี้สังคมเราไม่ได้คิดตรงนี้ประเทศเราไม่ได้คิดตรงนี้ >> อือ >> เนี่ยแหละคือสิ่งที่สำคัญ >> โอเคเอ่อพี่ทิ้งท้ายคำถามวันนี้กับการคุยกับขนุนอย่างี้แล้วกันเพราะว่าทุกคนก็รับรู้ว่าขนุนเป็น >> เป็นคนนึงที่ออกมาพยายามเรียกร้องให้เกิดความเปลี่ยนแปลงหรือขับเคลื่อนประเด็นทางสังคมต่างๆแล้วก็การเมืองจนสุดท้ายตัวเองก็ต้องเข้าไปอยู่ในเรือนจำเนี่ยผ่านไปตรงเนี้ยมาถึงวันเนี้ยเรายังเหมือนเดิมมหลังจากเราต้องผ่านการต่อสู้หลังจากเราต้องผ่านชีวิตในเรือนจำมาถึงวันนี้ตัวตนความคิดเราเปลี่ยนไปมั้หรือเรายังเหมือนเดิมถ้าเราประเมินตัวเองผมเติบโตขึ้นผมอย่างที่บอกก็คือไปฝึกวรยุทธ์มามันไม่ใช่แค่การไปสู่ท้องถนนอย่างเดียวมันมีหลากหลายทางสู้อย่างที่ผมบอก >> อือ >> ในการต่อสู้ของเรามันไม่ใช่เพียงแค่ช่องทางเดียว >> อือการสู้ที่ดีคือการสู้ที่มีชั้นเชิงและผมได้เรียนรู้ตรงนั้นแล้วอ >> อันนี้คือสิ่งที่ผมคิดว่าผมกำลังจะเปลี่ยน >> แล้วผมก็กำลังจะหาวิธีทำมัน >> ครับ >> แล้วสำหรับเพื่อนๆอีกหลายคนที่ยังอยู่ข้างในนี่เราเราอยากจะให้กำลังใจเขายังไงในในแล้วในในวาระที่เราผ่านช่วงเวลาตรงนั้นมาแล้วเราเรียนรู้มาแล้วแต่ยังมีคนอีกจำนวนไม่น้อยนะที่ทั้งเคยต่อสู้ร่วมกับเราหรือหลังเราหรือก่อนเราแต่เขายังต้องมีชีวิตอยู่ข้างในถ้าสมมุติว่าเทปวันนี้มันถูกส่งเข้าไปข้างในได้แล้วเขาจะรับรู้ได้เราอยากจะบอกเค้ายังไง >> เอ่อเอาจริงๆอ่ะทุกคนน่ะเป็นคนมาให้กำลังใจผมมากกว่าในช่วงเวลาที่ผมอยู่ใช่ทุกคนเข้มแข็งทุกคนสู้อย่างตัวอย่างพี่ก้องผมชอบพูดถึงพี่ก้องเสมอเพราะว่าแกคือคนนึงที่มันคือคนธรรมดาที่พยายามจะทำไงก็ได้ให้ตัวเองน่ะได้รับสิทธิ์เรื่องแค่เรื่องเรียน่ะแกก็จะชอบมาคุยกับผมมาให้กำลังใจผมมาแบบเอ้ยไปเล่นกันไปอะไรอย่างเงี้ยเพราะเป็นรุ่นๆรุ่นคล้ายๆใกล้ๆกันแต่สิ่งที่จะพูดก็คือทุกคนต่างมีกำลังใจที่ดีอยู่แล้ว >> อ >> และบางคนถึงแม้จะโดนย้ายที่เขาก็ยังสู้ตู่อยู่พยายามจะทำอะไรอยู่เพื่อให้ชีวิตเขาได้รับอิสรภาพโดยไวที่สุด >> อือ >> ผมคงไม่อยากฝากอะไรถึงทุกคนหรอกผมคงอยากฝากถึงสังคมมากกว่าว่าถ้าสังคมดีจะไม่มีผู้ต้องขังทดีทางการเมือง >> อื >> อือ >> โอเคอ่ะนี้เป็นคำทิ้งท้ายที่ฝากไว้จากการคุยกับกับขนุนวันนี้้นะครับก็ >> ผมมีกันวันเนี้ยอยากจะเป็นเวทีที่ได้ถ่ายทอดแล้วก็แลกเปลี่ยนประสบการณ์กันอาจจะเห็นด้วยหรือว่าไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไรแต่ว่าผมคิดว่าสังคมเรามีที่ตรงกลางที่ให้เราได้แลกเปลี่ยนหรือพูดคุยกันได้หรือประสบการณ์ต่างๆวันนี้นอกเนี่ยจากชีวิตส่วนตัวที่ขนุนได้มาแลกเปลี่ยนเนี่ยผมว่าประเด็นที่เขาเข้าไปเห็นจริงๆอย่างที่ได้เล่ามาเนี่ยนี่ก็เป็นส่วนสำคัญที่สังคมเราจะได้มาคุยแล้วก็ถกกันต่อว่ามันมีทางไหนได้มั้ยที่พอจะแก้ไขหรือปรับปรุงหรือพัฒนาให้มันดีขึ้นทั้งในแง่ของส่วนเรือนจำแล้วก็ส่วนของความเป็นคนความเป็นมนุษย์คนหนึ่งเนี่ยที่มันอยู่บนโลกใบนี้เนี่ยอันนี้ก็ถือว่าเป็นจังหวะที่ดีเราได้ฟังกันนะครับก็วันนี้ถ้าถ้าฟังแล้วรู้ สึกว่ามันชวนคิดอะไรต่อหรือทำอะไรต่อได้ก็หวังหวังว่าจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งก็ต้องขอบคุณขนุนด้วยวันนี้ที่เอ่อได้มาคุยกันนะเห็นน้องมาตั้งแต่โอ้ก่อนก่อนจะเข้า ไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เคลื่อนไหวตั้งแต่ นี้มาแต่จุดมาถึงจุดนี้ก็ถือว่าโอเคได้มาพูดคุยแลกเปลี่ยนให้กำลังใจกันก็เป็นโอกาสที่ดีแล้วก็ถ้าวันนี้นะครับชื่นชอบก็ฝากกดไลก์กดแชร์กด Subscribe ทุกช่องทางเช่นเดียวกันถ้าอยากจะให้กำลังใจน้องหรืออยากติดตามผลงานของน้องก็เอ่อในโซเชียลมีดียก็คงจะมีช่องทางอยู่เนาะใช่ มั้ก็ >> มติชนสุดสัปดาห์ก็ได้ >> ออ่าลืมๆก็คือเดี๋ยวจะมีงานเขียนมีคอลัมน์ลงในมติชนสุสัปดาห์ >> ใช่ใช่ครับ >> ในในแบบเล่มแล้วก็เข้าใจว่าเดี๋ยวเว็บไซต์เคงเอาไปเอ่อลงต่อด้วยเนี่ยก็ฝากติดตามหรืออ่านตรงนั้นก็ได้ซึ่ง >> ใช่ >> เข้าใจว่าเดี๋ยวรายละเอียดมันจะเยอะกว่าที่คุยกันวันนี้อีกเพราะว่ามันบันทึกได้เยอะกว่านะครับก็ฝากติดตามผลงานของน้องในช่องทางตรงนั้นแล้วกันแล้วก็ในวาระอื่นๆที่อาจจะขับเคลื่อนหลังจากนี้ >> ในช่องทางที่มีอยู่นะครับก็ฝากติดตามผลงานของน้องตรงนี้ด้วยแล้วกันนะส่วนครั้งหน้านะครับเราจะไปคุยกับใครเรื่องอะไรก็เอ่อรอติดตามกันได้เช่นเคยนะครับวันนี้ผมกับน้องคนหนึต้องลาไปก่อนครับสวัสดีครับ >> ดูคลิปจบแล้วฝากกดไลค์กดแชร์กด Subscribe รวมถึง Super Thank ช่อง YouTube ปฏิชน TV กันด้วยนะครับ