Transcription
เฮ้ยลานๆเอ้ย เงยหน้าขึ้นมามองลุงนี่ ก่อนฝุ่นจากสมรภูมิปี 69 มันเริ่มจางแล้ว นะลุงเห็นพวกแกนั่งไหล่ตกหน้าจ๋อยเป็นหมา โดนยาเบื่อ บางคนก็นั่งกดคีย์บอร์ดด่ากันเอง ลุงบอกเลยนะ กลืนมันลงไปไอ้ความขมคอน่ะ กลืนมันลงไปให้หมด
สนามรบเกดที่พวกแกเพิ่งเดินมาถางเนี่ย มันไม่ใช่ทุ่งลาเวนเอร์ให้มาวิ่งจับแมลงปอ แต่มันคือป่าดงดิบ ที่นั่นมีทั้งโจรป่า มีทั้งงูอนาคอนด้า และมีจระเข้เจ้าที่มันนอนหวงสมบัติมาเป็นร้อยปี พวกมันเขียนกฎแห่งป่าขึ้นมาเอง เอา
กระดาษแผ่นเดียวมาขีดฆ่าคนเห็นต่างได้ตามใจชอบ จำไว้นะ งบหาย คนตายจริงไม่ใช่มุก และชัยชนะที่ถูกปล้นไปต่อหน้าต่อตาก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเหมือนกัน
ฟังลุงนะ อย่าให้ใครมาปั่นหัวว่า 8 ปีที่ผ่านมามันสูญเปล่า ไอ้ทางที่พวกแกจะไปเนี่ย มันกลายเป็นพันลี้ พวกนั้นเขาฝังรากมานานเท่าไหร่แล้ว พวกแกเพิ่งเดินมาได้แค่ 300 ลี้แรกเองนะ เว้ย แต่มันเป็น 300 ลี้ที่มหัศจรรย์ที่สุด เพราะพวกแกเดินมาด้วย 2 ตีนเปล่าๆ ไม่ได้ใช้เงินโกงใครมาซื้อใบผ่านทาง ไม่ต้องก้มกราบใครเพื่อขอเศษอำนาจ พวกนายโคตรสุดยอดแล้วอ่ะ
แล้วไอ้เรื่องหาจำเลยน่ะ เลิกเหอะ จะเท้ง หรือจะใครเขาก็คนเหมือนพวกแกเต็มที่แล้ว เวลาแพ้เราไม่หาเจ้าภาพจัดงานศพ แต่เราหากำลังใจมาแบ่งกัน ดูบทเรียนรุ่นพ่อดิ บางคนสู้มา 20 ปี สร้างภาพซะสวยหรู แต่ตัดสินใจพลาดแค่ก๊อฟเดียว ถูกกินรวบทั้งกระดาน แต่พวกแกยังเหลือกองทัพและอุดมการณ์ ที่ต่อให้เอาปืนจ่อหัวใครก็กินไม่ลง ความผิดหวังนี่แหละคือเพื่อนซี้ที่สุดของนักสู้ รักกะมันง่ายๆ หลาน
ถ้าโลกนี้มันเปลี่ยนโครงสร้างประเทศได้เหมือนเปลี่ยนหลอดไฟ ป่านนี้ใครเขาก็ทำได้ไปนานแล้ว แต่
นี่พวกแกกำลังงัดกับรากแก้วที่แข็งทึน ไอ้คนที่บ่นๆอยากระบายปล่อยเข้าไปนั่นคือกฎของคนแพ้ แต่แม่ทัพที่บาดเจ็บต้องช่วยกันประคอง อย่าทิ้งตัวตอนนี้เด็ดขาด เพราะถ้าแกทิ้งตัวเมื่อไหร่ ทุกอย่างที่ถางมาคือศูนย์ทันที
สุดท้ายนะหลาน ถ้าชัยชนะมันยังไม่ทันรุ่นเรา อย่างน้อยถนนที่พวกแกถางระเบิดกันมาเนี่ย มันจะส่งต่อให้ลูกหลานเราเดินสบายขึ้น เวลาอยู่กับพวกคุณแค่ต้องยืนระยะให้ไกลกว่าลมหายใจของพวกไดโนเสาร์ให้ได้เท่านั้น ถ้าพวกแกยอมแพ้ตอนนี้ก็เท่ากับยอมให้เขาปกครองแบบนี้ไปตลอดกาล
ระบายจบะไหน คอมเมนต์บอกลุงหน่อยดิว่าส้มรักพ่อ หรือส้มจะไม่ยอมแชร์ออกไปให้ไอ้พวกที่กำลังท้อเห็นว่าเรายังไม่จบ และเราจะไม่มีวันจบจนกว่าจะถึงเส้นชัย ประชาชนจงเจริญเว้ย