Transcription
นี่เราเกิดมาเป็นมนุษย์ด้วยอำนาจแห่งบุญ กรรมของเราได้เกิดมาเป็นมนุษย์แล้ว แค่ไหน ก็ให้แค่นั้นนะ วาสนาบารมีของเรามีมากมีน้อย ได้เป็นมนุษย์ชาติชั้นบรรดะใด ก็ให้ยินดีในบาปในบุญของตน ที่เป็นบุญกรรมของตัวเอง ท่านว่ากัมมัสสะโกมหิกัมมดาญาโร กัมมะโยนิกัมมบันทุกัมมบัตติสรโน อืม เรามีกรรมเป็นของตน ใครนำทำมาแล้ว จะแยกสรรผันส่วนแบ่งเบาให้กันไม่ได้ ไม่ว่าบาปว่าบุญ ต้องเป็นตัวของตนโดยเฉพาะ นอกจากที่เสษเหลือตัวที่ได้แล้ว มีความเมตตาสงสารอุทิศสวดกุศลจากความดีของตน ให้แก่บรรดาเพื่อนที่เป็นทุกข์ทั้งหลายนั้น ก็ได้แต่สำหรับแกนจริงๆ คือบุญและบาปเป็นประจำใจของตนนั้น แบ่งสันปันส่วนให้ผู้ใดไม่ได้
คนนี้เกิดมาแล้ว ควรจะเป็นคนทุกข์ไร้เชนใจ เขาจะเป็นเศรษฐีไปไม่ได้ เขาต้องเป็นคนถูกร้ายเชนใจ ตามกรรมของเขาบ่งบอกแล้ว คนๆ นี้อย่างไร เขาจะต้องได้เป็นเศรษฐี ถึงเวลานี้เขาจะจนก็ตาม ความบ่งบอกในบุญกรรมของเขามีเต็มจิตใจอยู่แล้ว เขาจะโผล่ขึ้นมาได้วันหนึ่ง ด้วยอำนาจแห่งบุญของเขา แสดงฤทธิ์แห่งความดีขึ้นมาให้โลกทั้งหลายได้เห็น อ่า ก็จะได้เห็นวันหนึ่งวันหนึ่งแน่นอน นี่แหละอำนาจแห่งบุญแห่งกรรมของคนเรา จึงไม่มีใครคาดได้
คำว่าธรรมคาดไม่ได้ โลกนั้นพอคาดพอด้นพอเดากันได้ ผิดถูกดีชั่วไม่ค่อยถือกันนัก แต่มักจะเชื่อไปเรื่อยๆ และจมไปกับความหลอกลวงต้นทุนของกันไปเรื่อยๆ ส่วนธรรมนี้ พูดคำใดเป็นคำนั้น ดังพระพุทธเจ้าทรงแสดงว่า สขาโตภะคววตาธัมโม พระธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ชอบแล้ว ดีแล้วนั้น คือเป็นความถูกต้องดีงามทั้งสิ้นทีเดียว
เขอให้พี่น้องทั้งหลาย ได้บำเพ็ญตัวกับศีลกับธรรม เป็นคู่เคียงกันกับไปกับการทำมาหาเลี้ยงชีพ ร่างสังขารร่างกายเราก็มีความจำเป็น ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ แม่ต้องเลี้ยงดูรักษา ตลอดถึงหยุกยา เรียกว่ายารักษาขัดมาตลอดนี้นี่เป็นความจำเป็นในอัตภาพร่างกายของเราทุกคน เมื่อตกเป็นมนุษย์มนาด้วยกันแล้ว ก็ต้องวิ่งเต้นขวัญขวายหาอยู่หากินที่หลับที่นอน Yeah.