อย่าเป็นคนดีจนไม่มีที่ยืน: ศิลปะแห่งการเห็นแก่ตัวอย่างฉลาด

คุณเหนื่อยไหมคะกับการที่ต้องคอยส่งยิ้ม แล้วก็เอาใจทุกคนรอบตัวเราอ่ะ มักจะถูกสอน ให้เสียสละแล้วก็ปฏิเสธใครไม่เป็น จนลืมไปว่าตัวเราเองอ่ะก็ต้องการพื้นที่ ยืนเหมือนกัน

แต่โลกความเป็นจริงก็คือยิ่ง เรายอมมากเท่าไหร่นะคะ คนอื่นก็จะยิ่งมอง ว่าสิ่งที่เราทำอ่ะเป็นของตาย ลองนึกภาพ ว่าตัวเราอ่ะคือแก้วน้ำนะคะ แล้วเราก็มัว แต่ลิ้นความรักแล้วก็พลังงานที่ เต็มไปด้วยคนอื่น โดยไม่เคยเติมให้ตัวเอง เลย สุดท้ายอ่ะและแก้วใบเนี้ยก็จะแห้งขาด แล้วก็แตกราวในที่สุด

ถึงเวลาแล้วนะคะที่เราจะต้องเรียนรู้ศิลปะแห่งการเห็น แก่ตัวอย่างฉลาด มันไม่ใช่การแรงน้ำใจนะ แต่ว่ามันคือการสวมหน้ากากออกซิเจนให้ตัว เองก่อน เพื่อให้เรามีแรงพอที่จะไปช่วยคน อื่นค่ะ

จงกล้าที่จะพูดคำว่าไม่กับสิ่งที่ คุณทำไม่ไหว ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีใครรัก นะคะ เพราะว่าคน ที่รักแล้วก็เคารพ คุณจริงๆอ่ะ จะไม่เรียกร้องให้คุณต้องสูญ เสียตัวตนเพื่อความสะดวกสบายของ เค้า

จำไว้นะคะว่าคุณคือคนสำคัญ และคุณน่ะ สมควรได้รับความรักที่งดงาม ซึ่ง ความรักนั้นน่ะจะต้องเริ่มต้นจากการที่ คุณกล้าที่จะรักตัวเองก่อนเสมอนะ