Transcription
คำสอนหลวงปู่ขาวอนาลโย. จิตแลกเป็นตัวนำทุกข์มาให้. ครั้นฝึกฝนดีแล้ว นำความสุขมาให้. อยู่ในโลกนี้ก็มีสุข. ความทุกข์ไม่มี. ถึงมันจะทุกข์ปานใด มันก็ไม่มีความเดือดร้อนหวาดเสียวต่อความทุกข์.
บางครั้งความทุกข์ก็เหมือนฝนหลั่งฤดู. ท้องฟ้าไม่ได้ตั้งใจจะมืดตลอดเวลา. แต่มนุษย์เรามักเผลอคิดว่าเมฆก้อนนี้จะอยู่กับเราไปทั้งชีวิต. ทั้งที่ในความเป็นจริงไม่นานสิ่งเหล่านั้นก็ลอยผ่านไป.
หลวงปู่ขาวท่านจึงอบรมสั่งสอนไว้ว่า. จิตนี้หากยังไม่ได้ฝึกฝนก็จะวิ่งตามอารมณ์. เหมือนใบไม้ที่ปลิวไปตามลม. มีเรื่องมากระทบพบเพียงเล็กน้อยใจก็ไหวตามไป. แต่เมื่อได้ค่อยๆ ฝึกสติใจจะเริ่มนิ่งขึ้น. เหมือนสระน้ำที่เคยกระเพื่อมไหว. วันหนึ่งย่อมใสจนมองเห็นก้นสระ. ดั่งเช่นสัจธรรมที่ว่า. สุญญโตโลกังอเวกสุโมฆราชะ. สทาสโต จงมองโลกว่าเป็นของว่างและมีสติอยู่ทุกเมื่อ.
คำว่างในที่นี้ไม่ใช่ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย. แต่คือการเห็นตามความเป็นจริงว่าทุกอย่างไม่มีสิ่งใดให้ยึดมั่นถือมั่นไว้ได้จริง. ความสุขก็แวะเวียนมา. ความทุกข์ก็แวะเวียนมา. เหมือนลมเย็นยามค่ำคืนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป. หากใจไม่วิ่งไปไขว่คว้าไว้. ความสงบจะค่อยเกิดขึ้นมาเอง.
ค่ำคืนนี้ลองอยู่เงียบๆ กับลมหายใจสักครู่หนึ่ง. ไม่จำเป็นต้องผลักความทุกข์. ไม่ต้องรีบเร่งทำใจให้เก่งกล้า. เพียงแค่รู้ว่าในเวลานี้ใจเป็นอย่างไร. แล้วค่อยๆ ปล่อยวางลงทีละน้อย. เหมือนใบไม้แห้งที่ยอมร่วงหล่นเมื่อถึงเวลา. ความเบาใจจะค่อยๆ กลับคืนมาอย่างสงบ. เงียบและงดงาม.