Transcription
[Muziek] dit is een verhaal over pure liefde en trouw. Het was een prachtige zo bezocht en t' graaf aller. Ik zat op zijn paard naar zijn koninkrijk. Hij kwam op het open veld.
"Hallo, is alles in orde, mevrouw? Mevrouw, ben je gewond? Kun je praten?"
"Nee, ik ben niet gewond. Kijk naar de zon, ziet het er niet prachtig uit?"
"Dat doet ie zeker. Ja, maar graaf aller, ik had niet eens gekeken naar de machtige stop. Hij was betoverd door de schoonheid van de vrouw. Haar bleke huid en heldere ogen waren alles wat hij kon zien. Hij werd meteen verliefd op mevr. Ben je verdwaald?"
"Ja. Wat is je naam?"
"Ik, ik weet het niet."
"Je weet je naam niet?"
"Nee. Hoe ben je hier gekomen?"
"Ik heb hem om me helemaal niks. Toen ik wakker werd, was ik al op het veld naar de prachtige zonsopgang aan het kijken. Ik kan me niets anders herinneren."
Graaf aller wist dat hij haar moest helpen. Hij zou haar absoluut niet alleen op het veld achter laten.
"Mevr, alsjeblieft, kom met me mee naar het kasteel. Er zal goed voor je gezorgd worden en ondertussen zal het je familie gaan zoeken."
"Je bent erg aardig. Echt, zal met je meegaan."
Graaf aller was erg gelukkig om deze woorden te horen, maar hij kon zijn wil ik niet van de vrouw afwenden. Ze leek een de hem te kijken, maar ogen leken afwezig, alsof ze aan iets anders aan het denken was. Misschien is de baas. Ik moet haar beschermen. Ze reden naar het kasteel.
Graaf aller beval zij dienen huis om erg goed van zijn gasten zorgen. Haar realiseerde al snel dat hij je naam en de prachtige vrouw moest geven. Hij noemde haar onmiddellijk katherine, omdat hij niet een beter passende naam kon bedenken.
"Dat is een prachtige naam, dank je."
Catharina was blij, maar niet helemaal. Ze leek ergens anders aan te denken. Misschien is ze moe. Ik moet voor haar zorgen. Dagen, weken, maanden gingen voorbij, maar er kwam geen nieuws of een catherine's familie. Niemand, zelfs de naar grenzen koninkrijk en iets hadden van haar gehoord. De graaf wanhopig wilde haar helpen. Hij komt de blik in haar ogen niet verdragen. Het was alsof er iets miste. Hij wilde haar gelukkig maken.
"Wat als ik haar zou vragen om met me te trouwen? Zou zit ja zeggen? Ik moet haar vertellen dat ik van haar hou. Ik heb alles om haar gelukkig te houden."
De graaf vroeg onmiddellijk aan katherine om met hem te trouwen. Katherine glimlachte. Ze van deze man die ja heel aardig. Ze zei ja, en al snel waren ze getrouwd. De graaf hield het sjiekste trouwfeest wat koninkrijk ooit had gezien. Ja, natuurlijk, want de graaf trouwde de liefde van zijn leven. Op zijn minst duizend mensen kwamen na het huwelijk. Hij kon de bewondering op al hun gezichten zien.
"Hoe al de graf in is de gelukkigste vrouwen de hele wereld kijken naar dit grootse gebeuren. Hij moet echt vandaag houden. Ze zal wel echt gelukkig zijn."
De graaf glimlachte, maar een blik naar de graaf en en zijn hart zakte een beetje.
"Mijn liefste, ben je niet gelukkig?"
"Natuurlijk, mijn liefste graaf aller."
Ik geloofde haar, maar daar was die blik weer in haar ogen, alsof ze haar iets anders aan het denken was. Graaf aller, ik had geen excuses meer om zichzelf gerust te stellen. Het koninkrijk kon geen bed gegraven in de catharina hebben. Iedereen hield van haar. Ze behandelden iedereen met liefde en respect. Maar graaf aller, ik was droevig. Hij wist daar zijn niet helemaal van hen.
Was elk jaar hield de graaf een bal voor zijn mensen. Iedereen danste, folders en leven, zelfs diegenen die niet konden dansen. Maar de gravin was stil. Ze danste niet en glimlachte niet. De blik in haar ogen dit de graaf elke dag pijn. Hij probeerde haar diverse keren te vraag, maar elke keer hield ze hem vast, glimlachte en zei: "Ik hou van je, liefste, en ik ben gelukkig met jou." Ondanks dat ze naar hem keek, wist de graaf dat ze aan iets anders aan het denken was.
Toen op een nacht, toen de graaf zijn kamer binnenkwam, was hij verrast op te zien dat katherine aan het dansen was.
"Liefste, waarom dans je nooit met mij?"
"Wat, ik dans nooit, dat weet je."
"Oh, mijn schattebout, maar je was aan het dansen toen ik de kamer binnenkwam. Herinner je het je niet?"
"Wat? Nee, ik dans niet. Maar soms hoor ik wel zachte muziek, alsof het ergens ver weg aan het spelen is, alsof het minuut."
Graaf aller, ik was in de war. Een jaar ging voorbij en al snel was het een jubileum. Te graaf dacht na over de verrassen manier om zijn graf in te verrassen. Een nacht voor de verjaardag reed naar het veld waar zich voor het eerst ontmoet hadden.
"Katherine zal zo gelukkig zijn. Wacht, wat is dat? Ik heb nog nooit zo'n mooi niet gehoord in mijn leven."
[Muziek]
"Wat, het facebook? Ik dacht dat het alleen maar verhaaltjes. Paar stil door dit is om rare vertoning. Wacht, wie is dat? Hoe is dat?"
En daar, in een prachtige roze jurk, was de liefde van zijn leven.
"Katherine! Katherine!"
Maar voordat hij binnenkomt bekijken toegegeven, er viel dood voor zijn dood.
"Hoi! Hij begon het fout in te rennen. Ah, stilte. Hierdoor wordt kan je neemt met weg van de vele. Hier, hier kan inzien. Hoe ben je me gebracht en laten we teruggaan. Oh nee, ze zijn weg."
De graaf haastte zich terug. Hij was opgelucht om te zien dat de graaf vindt verenig lag te slapen in haar slaapkamer.
"Mijn liefste, waar was je?"
"Wat, ik was aan het slapen. Jij ziet er moe uit. Jij moet ook slapen. Het is laat. Wacht, ik heb het wel goed. Het was een pijl. Waarom ligt ze tegen me? Ze leek zo gelukkig daar. Wat moet ik nu doen? Alleen een persoon kan mij helpen, Magda."
De graaf vertrouwde Magda. Ze kenden alle geheimen van deze wereld. Na twee hele dagen reizen bereikte hij een kleine hut.
"10 minute fout. Hallo, hallo Rick, waarom ben jij hier?"
"Het is de graaf in Martha. Ik heb je hulp nodig."
De graaf vertelde het hele verhaal aan Magda. Hij vertelde ook over de blik in catherine's ogen, die hen altijd pijnigt.
"En ze kijkt naar me, maar ze denkt altijd aan iets anders. Wat moet ik doen?"
"Oh, mijn lief, er is niets wat je kan doen. Juffrouw behoort tot het vn volk. Ze moet afgelopen zomer achtergebleven zijn toen je haar vond. Ze riepen naar haar. Ze zal elke zomer naar hem gaan om te dansen. Ze zal nu nog wel terugkomen, maar is dan een dag komen waarop ze dat niet meer doet."
"Wat? Nee, ze hoort bij mij. Is er niet een manier waardoor ze het leven helemaal vergeten en altijd de mijne zal zijn?"
"Geef me wat kruiden. Ik mijn toverdrank. Iets, maar uw kind geen kruit of margi sterk genoeg om haar het verleden te doen vergeten. Ze zal altijd verbonden zijn met dat waar ze vandaan komt. Maar er is een ding wat ik zal het meteen gaan doen."
"Vertel het me."
"Je liefde zou perfect moeten zijn. Alleen dan zal ze haar verleden vergeten."
"Is mijn liefde niet perfect? Hoe maak ik het dan perfect?"
"Dat zal alleen de tijd je leren. Geen zorgen, mijn kind. Ga naar huis en heb vertrouwen in je liefde."
Graaf aller ging terug naar te veel. Hij was nu beleefder en aardige van zijn vrouw. En toch, elke nacht, we lieten het kasteel. De graaf had diverse slapeloze nachten. Hij vroeg zich af of dit de nacht was die zijn geliefde vrouw zou wegnemen.
Toen op een goede dag.
"Dit is genoeg. Ik zal haar volgen en hij laten zie hoe veel ik van haar hou. Mijn liefde is perfect en ik zal het bewijzen."
"Dat is het, katherine. Ik ben het, de echtgenoot. Ik ben gekomen om je mee te nemen. Kom met me mee te gaan. Kom bij ons, zuster. Laat jij je niet me niet, mijn liefste. Kom met me mee."
Catharine realiseerde zich dat de graaf te sterk voor haar was. Ze glimlachte breed.
"Liefste, laat me mijn dans afmaken en ik beloof je dat ik daarna met je mee zal gaan."
"Nee, je liegt. Kijk naar me. Ik heb tranen in mijn ogen. Velen weten niet hoe ze moeten huilen. Jouw liefde heeft me dat geleerd."
"Nee, katherine, jij hoort bij mij. Zusters, geef me jullie kracht. Wc cluster b sterk. Wees sterk, zuster. Wees sterk. Wees sterk. 60 beesten."
[Muziek]
"Waarom wees wil testen? Wees wil, wees wilt zuster. Wees wilt, wees wildste. Sta deze wilt doen. Griffie. Hey, hoi, een zuster meespelend. Base vloeiend. Zuster, deze vloeiend. Wat beleef willen ze strijd b spul is weer eens te staan. Weet vuur. Als je vasthoudt, topvorm van gang zul je nog steeds gedeeltelijk van mij zijn."
Maar hij liet de vlam niet los.
"En jij, een test komen. Ik kan je niet verlaten."
De graaf was gelukkig.
"Ik wist dat mijn liefde perfect was. Katherine, gaat het goed, mijn liefste?"
Maar de graaf in sprak niet. Ze hurkte en kreunde. Het deed de graaf veel pijn om zijn vrouw om gelukkig te zien.
"Katherine, als je bij me blijft, zul je je dan je mensen herinneren en droevig zijn?"
"Ze zullen maar een vage herinnering voor me zijn. Ik zal niet droevig zijn, maar ik zal altijd voelen dat ik iets heb verloren."
"En als je teruggaat naar je mensen, zul je hier dan mij herinneren?"
"Nee, ik zal net herinneren. Ik zou alleen maar gelukkig zijn."
"Ik kan je niet ongelukkig zien, mijn liefste. Ik hou teveel van je, lieverd. Ga terug naar je volk. Wees daar waar je gelukkig zult zijn."
Graaft aller keek broodmeel. Hij kon dit niet aanzien. Want bij land leeg achter en te zien. Nadat hij een paar uren doodles had god gereden, bereikt hij zijn kasteel.
"Wie is dat? Katherine! O mijn liefste, wat is er gebeurd?"
"Toen ik wakker werd, was ik alleen op het veld. Hoe kwam en taal? Ik wed dat je naar mij op zoek moest zijn."
"Oh schat, het maakt niet uit. Alles wat er toe doet is dat je hier bent bij mij. Ik hou van je."
"Ik hou ook van jou."
En hij wist dat ze het meende, want haar ogen zochten naar hem en nergens anders naar. Het was de buren liefde en trouw van gaf aller, ik dat zijn vrouw bij hem had gebracht. Perfecte liefde is wanneer je andermans geluk meer lief hebt dan je eigen. Hier, jullie.