Transcription
สมมุติว่าผมเป็นรัฐมนตรีที่ขี้โกงคนนึง และสมมุติว่าผมมีเพื่อนเป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญที่ไม่ค่อยซื่อตรงนัก
"เฮ้ยมึงเป็นแค่รัฐมนตรีเงินเดือนก็ไม่เท่าไหร่ เปิดบัญชีทรัพย์สินมาทำไมมึงมีเป็นหมื่นล้านวะ"
"มึงจะไปรู้อะไรก็เพราะว่ากูแอบนำเข้าไม่ว่าจะเป็นมันสับปะหลัง น้ำมันเถื่อน ปลาหมอคางดำและหมูเถื่อน นี่ ยังไม่รวมกับสแกมเมอร์กับเว็บพนอีกนะ"
"โอ้โหแล้วอย่างงี้มึงผิดกฎหมายมึงไม่โดนตรวจสอบไม่โดนฟ้องเหรอวะ"
"มึงก็ตรวจมาสิมึงก็ฟ้องมาสิกูจะกลัวทำไม ก็เพราะว่ากูมีเพื่อนเป็นองค์กรอิสระอยู่ทั้งคน"
"เฮ้ยมึงโกงเค้าแบบนี้ชาวบ้านเค้าเดือดร้อนมึงไม่แคร์เค้าหน่อยวะ"
"ทำไมกูจะต้องไปแคร์เค้าด้วยก็ตอนเลือกตั้งกูจ่ายเงินไปเค้าได้เงินแต่กูได้ตำแหน่งก็บินๆทั้งคู่มึงแจกเค้าแค่หลักร้อยหลักพันเค้าจะอยู่ได้กี่วัน"
"อันนั้นมันก็ปัญหาของเค้าแต่ถ้ากูเข้ามาแล้วกูก็ต้องถอนทุนคืนแล้วกูก็ต้องเอากำไรด้วย"
"ถ้ามึงจะขนาดนี้กูจะรวบรวมรายชื่อชาวบ้านไปยื่นถอดถอนมึงแล้วยื่นหลักฐาน"
"นี่หลักฐานของมึงเหรอ"
"กูส่งให้ตำรวจอัยการปปงและศาลรัฐธรรมนูญ สุดท้ายก็อะไรวะ"
"ยกฟ้อง"
"มึงหัวเราะไปเถอะเดี๋ยวกูจะให้เด็กรุ่นใหม่ รุ่นลูกกูมาสั่งสอนมึง"
"ฝันไปเถอะ"
"ขนาดรุ่นมึงยังมาขอเศษตังค์กูอยู่เลยแล้วมึงจะส่งลูกมึงเรียนได้ยังไงแต่ลูกของกูอ่ะเรียนอยู่ต่างประเทศฮาวาร์ด สแตมฟอร์ด ออกซ์ฟอร์ดแล้วมึงล่ะออกเหล็ก"
"อเหล็ก"
หวังว่าทุกคนจะเห็นภาพว่ารัฐธรรมนูญปี 60 มันเลวร้ายกับประชาชนแค่ไหน ถ้าคุณคิดว่าคุณไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวจนเกินไปอย่าทิ้งภาระให้ลูกหลาน เรามาร่างรัฐธรรมนูญฉบับประชาชนไปด้วยกัน วันที่ 8 กุมภาพันธ์เข้าคูหากากบาทคำว่า เห็นชอบย้ำอีกครั้งเข้าคูหากากบาทคำว่า เห็นชอบทุกอาชีพมีความสำคัญแต่การเรียนออกซ์ฟอร์ดกับอลกมันต่างกันเยอะนะครับฝากไว้