Transcription
เคยสงสัยมั้ครับ? ทำไมปรมาจารย์กังฟูอย่าง อูเวพูดจาเป็นปริศนาและชอบกั๊กความรู้ อยู่ตลอดเวลา? "ไม่ว่าใครก็ตามที่ถือไม้เท้านี่มันเป็นเก..."
เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในการ์ตูนครับ. ย้อนกลับไปในยุคกรีกโบราณ, โซเคตินัก ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ก็แทบไม่เคยป้อนความรู้ให้ใครตรงๆ. เขามักจะตั้งคำถามไล่ต้อนลูก ศิษย์จนมุม, จนพวกเขาสามารถคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เอง.
ที่น่าสนใจคือ, ไม่ว่าจะฝั่ง ตะวันตกหรือโลกตะวันออก, นักปราชญจำนวนมากกลับเชื่อเหมือนกันว่าสัจธรรมที่แท้จริงไม่สามารถส่งต่อด้วยคำพูดตรงๆได้. อย่างในปรัชญาเซ็นก็มีคำกล่าวว่า, 'คำพูดเป็นเพียงนิ้วที่ชี้ไปยังดวงจันทร์'. ลองคิดดูสิครับ. ถ้าอาจารย์อูเกวบอกเคล็ดลับทุกอย่างตรงๆ, อาโปก็จะเอาแต่จ้องมองนิ้วของอาจารย์โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองความยิ่งใหญ่ของดวงจันทร์ด้วยตาของตัวเอง.
เหตุผลที่เป็น แบบนั้นเพราะความรู้ไม่ใช่สินค้าที่ใครจะหยิบยื่นให้กันได้ง่ายๆในรูปแบบของประโยค บอกเล่า. ความรู้ที่ได้มาฟรีๆมักจะไม่อย่างรากลึกไปถึงจิตวิญญาณ. ถ้าอูเวินมาบอกอาโปตั้งแต่วันแรกว่าเคล็ดลับการเป็นนักรบ มังกรคืออะไร, อาโปจะไม่มีวันเป็นนักรบ มังกรที่แท้จริงได้เลย, เพราะเขาจะไม่พยายามฝึกฝนและเดินไปหาคำตอบนั้นด้วยตัว เอง.
ในชีวิตจริงเรามักจะโหยหาทางลัดและ อยากให้ใครสักคนมาชี้นิ้วบอกสูตรสำเร็จ ของชีวิตให้กับเรา, แต่หลายครั้งโลกก็มักจะโยนปัญหาที่อธิบายไม่ได้มาให้เพื่อเตือน สติว่าความรู้ที่ไม่ได้ถูกค้นพบด้วยตัว เองย่อมไร้ซึ่งความหมาย.
และในชีวิตที่ผ่าน มามีเรื่องไหนบ้างครับที่คุณรู้สึกว่าบท เรียนนี้ถ้าไม่เจอกับตัวเองคงไม่มีวันเข้าใจ? คอมเมนต์มาเล่าประสบการณ์ให้ฟังกันหน่อย.