Transcription
บางอย่างมันคิดสูงไป
บางอย่างมันคิดต่ำไป ไม่ถึงความพอดีของมัน เพราะว่า การปฏิบัติที่สงบนี้ไม่สูงแลก็ไม่ต่ำถึงความพอดี ฉะนั้นพวกเราอย่าคิดให้มันมาก คิดให้มันรู้จักในนี้ไม่รู้ต้องทำให้จิตเราสงบซะก่อนที่มันรู้ ไม่ต้องคิดไอ้ความรู้สึกมันจะเกิดขึ้นมาในที่นี้เอง มันจึงเป็นปัญญา ไอ้คิดนั้นไม่ใช่ปัญญานะ อื ไม่ใช่ตัวปัญญา เรื่องคิดมันคิดไม่รู้เรื่องคิดอะไรยิ่งวุ่นวาย ฉะนั้นมาถึงที่นี่ก็ต้องพยายามอย่าให้คิด
อยู่ในบ้านแล้วเคยคิดมามากแล้วไม่ใช่เหรอ นี่ให้ดูอย่างงั้น คิดมากๆไปก็ยิ่งน้ำตามันไหลออกด้วย
แล้วมือหลงคิดไปไม่ใช่ความคิดไม่ใช่ปัญญา มิฉะนั้นพระพุทธองค์ท่านมีปัญญามากต้องให้หยุดคิดนี่
นั่งให้สงบ ให้มีความสงบถ้าคิดปัญญาไม่เกิดธรรมะไม่เกิด
เกิดแต่สังขารปรุงแต่งไปเรื่อยๆไปถ้าสงบแล้วไม่ต้องคิดแล้วปัญญาจะเกิดขึ้นตรงนั้นเมื่อเราคิดอยู่ปัญญาไม่เกิด
เมื่อเรามีความสงบแล้วความรู้สึกเกิดขึ้นมาในความสงบนั้นมีพร้อมทั้งความคิดมีพร้อมทั้งปัญญาเป็นคู่กันเลย
ถ้าจิตใจเราไม่สงบปัญญาไม่มีมีแต่คิดอย่างเดียวเท่านั้นมันถึงยุ่ง
อาตมาเองก็เป็นนักเถียงเหมือนกันนักคิดมากเหมือนกันเถียงในใจ เถียงครูบาอาจารย์ไม่เถียงด้วยคำพูดก็เถียงอยู่ในใจ
เถียงถึงพระพุทธเจ้า อืมทุกอย่างอืก็เพราะเป็นอย่างนั้นฉะนั้นเป็นเรื่องธรรมดาเราไม่รู้ไม่รู้เรื่องอย่างนั้น
คิดไปคิดมาก็อืบางทีครูบาอาจารย์สอนก็ไม่เชื่ออะไรเงี้ย แล้วก็คิดมกกลับมาเอ๊ะตัวเราก็เมื่อปฏิบัตินี่ถ้าเราอาศัยตัวเราเองก็ไม่มีความสงบอะไร
เมื่อมาถึงครูบาอาจารย์แล้วก็ยังไม่เชื่อครูบาอาจารย์แล้วจะไปเชื่อที่ไหนอีกอย่างเงี้ย นะอยู่คนเดียวคิดเอก็ไม่ปัญญาก็ไม่เกิดมันก็ทุกข์ไปหาครูบาอาจารย์ก็ยังไม่เชื่อครูบาอาจารย์อีกไม่รู้จะไปที่ไหนจำเป็นก็ต้องตัดสินใจเชื่อครูบาอาจารย์ดูก่อนทดลองดูก่อน
อย่างนี้ต้องข่มจิตลงอย่าง