หลวงปู่มั่น ภูรทัตโต ติเตียนผู้อื่นเป็นโทาษ #ธรรมะที่ใจ

คำสอนหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต

การตำหนิติเตียนผู้อื่น ถึงเขาจะผิดจริง ก็เป็นการก่อกวนจิตใจตนเองให้ขุ่นมัวไปด้วย ความเดือดร้อนวุ่นวายใจที่คิดตำหนิผู้อื่นจนอยู่ไม่เป็นสุขนั้น นักปราชญ์ถือเป็นความผิดและบาปกรรมไม่มีดีเลย จะเป็นโทษให้ท่านได้สิ่งไม่พึงปรารถนามาทรมานอย่างไม่คาดฝัน

การกล่าวโทษผู้อื่นโดยขาดการไตร่ตรอง เป็นการสั่งสมโทษและบาปใส่ตนให้ได้รับความทุกข์ จึงควรสลดสังเวชต่อความผิดของตน งดความเห็นที่เป็นบาปภัยแก่ตนเสีย ความทุกข์เป็นของน่าเกลียดน่ากลัว แต่สาเหตุที่ทำให้เกิดทุกข์ ทำไมพอใจสร้างขึ้นเอง

หลวงปู่ท่านสอนให้เราระลึกเสมอว่า การเพ่งโทษผู้อื่นคือการทำร้ายตัวเอง เพราะในขณะที่เราทรงจิตออกไปจับผิดคนรอบข้าง ใจของเราจะขาดความสงบเย็น มันเหมือนคนที่เดินถือถ่านดำอยู่ในมือ ตั้งใจจะเอาไปป้ายเสื้อคนอื่นให้เปื้อน แต่ยิ่งกำแน่นเท่าไหร่ กลับดำก่อนเสมอ

การเพ่งความผิดคนอื่นก็เช่นกัน ยิ่งตำหนิในใจ ความสงบก็ยิ่งหายไป สุดท้ายแล้ว คนแรกที่ถูกทำร้าย มักจะไม่ใช่ใครอื่นเลย แต่คือตัวเราเอง ดังเช่นสัจธรรมที่ว่า อัตตา โจทยัตตานัง จงเตือนตนด้วยตนเอง เพราะการมัวแต่เพ่งโทษผู้อื่น ไม่เคยทำให้ใจของเราสงบขึ้นเลย

วันนี้หากใจเริ่มขุ่นมัวเพราะใครสักคน ลองหยุดความคิดที่กำลังวิ่งวนอยู่สักครู่ หายใจเข้าช้าช้า แล้วค่อยๆ วางถ่านดำในใจลง เมื่อวางความขุ่นมัวลง ใจก็ค่อยๆ กลับมาสงบเอง และเราจะเห็นว่าความสุขที่แท้จริง เริ่มต้นจากการไม่ทำร้ายใจตัวเอง