Die wahren Herrscher dieser Erde - Interview mit Raik Garve über Informationsfelder und ihre Macht

[Muziek]

De onzichtbare oorlog tegen de mensheid en titels zoals "Wie regeert ons werkelijk?" en "De ware heersers van deze aarde" zijn zeer provocerende titels. Dat zijn twee boeken van Reave. Jullie kunnen deze boeken ook verwerven; jullie vinden de link daarvoor onderaan in de videobeschrijving. Deze boeken klinken al zeer provocerend en misschien ook een beetje angstaanjagend voor de zachte gemoederen. In dit interview zullen we ons echter op een zeer aangename, zachte manier tot deze onderwerpen wenden en gewoon een beetje meer licht en duidelijkheid in het donker, in het verborgene brengen.

Daarmee begroet ik mijn interviewgast Rei Gab. Ik verheug me er zeer op dat we vandaag dit interview over jouw twee boeken doen. De volgende zijn al in planning, dat betekent dat het niet bij deze twee zal blijven, er is nog veel meer dat ons te wachten staat. Maar vandaag mag het over deze twee gaan, want dat zijn de boeken die op dit moment in de handel of via jouw site, via jouw shop-pagina te verkrijgen zijn. Ja, ik verheug me erop dat we nu spreken en heb natuurlijk enkele vragen meegenomen. Ja, zo is dat, jij hebt de boeken ook al gelezen, dus ja, duidelijk. Hartelijk dank voor de uitnodiging, ik verheug me ook op het gesprek en ja, laten we beginnen.

Precies, laten we dan meteen beginnen. Mijn eerste vraag: jij hebt ook gesproken over het boek van Huxley en ik wilde nu nog eens precies navragen: wat willen literaire werken zoals "1984" van George Orwell en "Brave New World" van Huxley ons meegeven? Waar gaat het daar eigenlijk om?

Ja, dus men moet natuurlijk de werken gelezen hebben om te begrijpen waar het inhoudelijk gewoon om gaat. Ehm, ik moet het misschien anders zeggen. [Muziek] Ehm, er zijn wezens of mensen die een bepaalde kennis hebben en daarmee uiteindelijk andere mensen en laten we zeggen de meerderheid op de een of andere manier sturen, in gedrag sturen, en degenen die zich dan zo of zo moeten gedragen, merken helemaal niet dat ze gestuurd worden, oftewel gemanipuleerd worden. Dus de vraag is: hoe doet men zoiets? Hoe verloopt de subtiele manipulatie, zodat de mensen geloven dat ze vrij zijn en tegelijkertijd toch handelen in de zin van bepaalde krachten en kringen, gericht op hun doel of doelstelling?

En als men eens naar het verleden kijkt, vooral de laatste 200 jaar, dan kan men steeds weer waarnemen dat daarmee nieuwe maatschappelijke bewegingen geïnitieerd kunnen worden. Er worden altijd dienovereenkomstig boeken geschreven, zogenaamde 'Machwerke' (tendenswerken). Deze 'Machwerke' vinden dan meestal eerst ingang bij academici, later ook bij de industrie. En als men deze twee, laten we zeggen, gebieden ideologisch heeft beïnvloed of overtuigd van een bepaald idee, dan volgt de rest ook. Dat wil zeggen, dan wordt in principe iets nieuws gestart, meestal, ja, in het verleden door een of andere revolutie, want een revolutie is eigenlijk niets anders dan de verandering van een heersend wereldbeeld. Mensen zijn opgegroeid in een bepaald wereldbeeld, hebben zich daaraan gewend, en nu moet er iets nieuws gevestigd worden.

En we zien de overgangen, bijvoorbeeld van de agrarische maatschappij naar de industriële maatschappij. Dat was een zeer abrupte overgang, die natuurlijk ook tamelijk bloedig verliep. Duidelijk, oorlogen en revoluties zijn meestal nooit onbloedig, maar opdat dit überhaupt kon gebeuren, moest het ideologisch voorbereid worden.

En deze werken, nu "1984" of "Brave New World", zijn vanuit mijn oogpunt ook op een vergelijkbare manier te beschouwen. Ze laten ons in principe zien waar bepaalde kringen ons graag naartoe willen leiden. Aan de ene kant spreekt men in dit verband ook van zogenaamde 'predictive programming'. Dat betekent dat men deze gedachten in het collectief invoert, bijvoorbeeld door boeken, maar ook door films, vooral alle speelfilms, series, maar ook al deze blockbusters, die dienen voornamelijk niet om geld te verdienen – dat is slechts een klein deelaspect – maar in wezen om de massa te programmeren, te hypnotiseren en hen een bepaalde mogelijke toekomst voor te spelen, waaraan zij zich als het ware alvast mentaal kunnen wennen. Dat zou het ene aspect zijn, dat wil zeggen, men bereidt de massa ideologisch voor op een bepaalde gewenste realiteit.

Men kan het echter ook anders zien, namelijk dat bepaalde kringen ons met deze 'Machwerke' ook willen waarschuwen, dus een soort waarschuwing. Het is vergelijkbaar met profetieën, ja. Profetieën hebben altijd dit dubbele karakter: enerzijds zijn het waarschuwingen in de trant van "als jullie zo doorgaan als voorheen, dan zal het daar eindigen, willen jullie dat?", of het is onderdeel van een programmering, een massaprogrammering, een mindcontrol, op zo'n manier dat men de mensen dit eenvoudigweg als beelden, symbolieken overbrengt en zij dit als het ware in hun bewustzijnsruimte cultiveren en uiteindelijk daarmee ook als co-creatieve scheppers deze realiteit creëren. Ja, en daarom zien we bepaalde veranderingen in de maatschappij die zeer sterk zijn gebaseerd op deze boeken, waarbij ik bij sommigen ook denk dat ze de boeken meer dan overtroffen hebben, bijvoorbeeld wat betreft bepaalde controlemechanismen die destijds werden beschreven.

Men moet ook begrijpen dat de mensen die deze boeken hebben geschreven, ingewijd waren in deze langetermijnplannen. En deze plannen voor de herstructurering van onze maatschappij zijn onder omstandigheden 100 jaar gepland. Dat betekent dat we verschillende fasen doorlopen om de maatschappij tot dit punt te brengen, zoals het in de boeken wordt beschreven. Daartoe behoren ook de oorlogen, de wereldoorlogen, die zeer abrupte maatschappelijke veranderingen teweeg hebben gebracht, of laten we zeggen, de fundamenten van de orde hebben geschud, zodat men daarop een nieuwe orde kon vestigen. Plus alle heropvoedingsprocessen, vooral na de Tweede Wereldoorlog, met name in Duitsland, dragen allemaal bij aan het vormen van een bepaald mensentype dat zich dan in dit dystopische toekomstscenario moet voegen. Tenminste, dat is het idee en de planning van de respectievelijke makers op de achtergrond. Of dat dan daadwerkelijk zo komt, kunnen zij ook niet voorspellen, ja, omdat mensen daadwerkelijk ook wakker kunnen worden of kunnen herkennen dat het in deze richting gaat en merken: "Oh, het is toch niet zo geweldig." Ja, en we zijn denk ik nu op een punt waar zeer veel mensen wakker worden, in die zin dat ze erkennen: dit toekomstscenario bevalt ons niet, we willen dit niet. Dat is alvast goed, dan zijn ze weg van gemotiveerd, ze weten wat ze niet willen. De vraag is: wat willen ze in plaats daarvan? En dat is denk ik iets waarover we ook veel moeten nadenken: hoe we in plaats daarvan, laten we zeggen, de toekomst willen creëren, nietwaar?

Jij hebt het nu al indirect aangeroerd hoe de moderne heerschappij functioneert, maar kun je daar nog eens wat dieper op ingaan om ook te begrijpen hoe we het quasi niet willen hebben?

Ja, dus de moderne vorm van heerschappij, men zou kunnen zeggen het moderne spel van de macht, zo zou ik het misschien zeggen, ehm, vereist enerzijds de vrijwilligheid van de mensen. Zij moeten instemmen, en dat doen ze meestal alleen als ze gemanipuleerd zijn om in te stemmen. We zien het nu actueel bij alle verkiezingen, ja, dus wat daar allemaal gebeurt, ik hoef daar helemaal niet in detail op in te gaan. Dus wie zich een beetje bezighoudt met wat er nu in Saksen, Thüringen en Brandenburg gebeurt, ja, zonder woorden, zonder woorden. Maar het is oké, want er wordt iets zichtbaar wat er al die tijd al was, en nu herkennen steeds meer mensen hoe leugenachtig dit alles is. Dat betekent dat de manier waarop ons huidige maatschappijsysteem wordt gestuurd, we praten eigenlijk over sturingsinstrumenten. Daar wil ik wat dieper op ingaan, omdat ik denk dat veel mensen zich daar niet bewust van zijn. Vanuit mijn oogpunt zijn er zes niveaus waarop de maatschappij gestuurd kan worden, of zes instrumenten, of zes methoden. En daarvan hebben we er drie op het gebied van informatiewapens, zeg ik nu heel bewust, en drie op het gebied van, men zou kunnen zeggen, de zogenaamde materiële wapens. Wat bedoel ik daarmee? Informatiewapens, dat zijn informatie die inwerkt op ons bewustzijn en de mens op lange termijn aanzet tot een zelfdestructieve levenswijze.

Er zijn drie soorten informatiewapens. Het ene is het wereldbeeld dat geïnstalleerd wordt, dus als het ware de fundamentele maatstaf waarmee we ons leven uiteindelijk beoordelen, beslissingen nemen, als het ware wat goed is, wat kwaad is, wat juist is, wat fout is. Dus als het ware dit referentiekader van waaruit we uiteindelijk handelen. Ehm, in het Westen, in de westerse maatschappij, is dat een zeer materialistisch wereldbeeld, dus we geloven alleen wat meetbaar is, wat we kunnen aanraken, dus grofstoffelijk.

Dan hebben we als tweede informatiewapen de geschiedvervalsing, de chronologievervalsing, dus onze herkomstgeschiedenis. Ja, want als we onze herkomst niet echt kennen, zijn we afgesneden van onze wortels, en zonder wortels hebben we geen kracht of minder kracht en zijn we stuurloos en gemakkelijker manipuleerbaar. Er is een mooi zinnebeeld daarvoor: als we onze geschiedenis quasi niet kennen, dan zijn we als een klein kind zonder ouders. We zijn hulpeloos, weerloos blootgesteld aan allerlei manipulaties, omdat we geen vergelijkingsmaatstaf hebben. We weten immers niet waar we vandaan komen en wie onze voorouders zijn. Ja, en die situatie hebben we helaas vandaag.

Het derde informatiewapen zijn verschillende ideologieën. Dat kunnen politieke ideologieën zijn, dat kunnen religieuze ideologieën zijn, dat kunnen politieke programma's zijn, maar dat kan ook de zogenaamde natuurwetenschap zijn, waarmee we ook geloven de wereld verklaarbaar te maken, waarbij ook dat een geloofssysteem is. Dat konden we tijdens de microbencrisis zeer goed zien. Daarmee worden we beïnvloed.

Dan zijn er nog drie andere niveaus. Dat is enerzijds het economische en geldsysteem. Het geldsysteem heeft een zeer grote invloed op de dagelijkse gedragssturing van mensen, juist op zo'n manier dat veel van wat we verdienen ons weer wordt afgenomen. Dat betekent dat we materieel in gebrek worden gehouden, heel bewust, en daardoor passen mensen zich natuurlijk ook aan in hun gedrag en ontwikkelen ze ook een gebreksdenken.

Dan hebben we nog het niveau van de zogenaamde genocide-wapens. Dat zijn alle soorten giften die ons op de een of andere manier fysiek verzwakken, ja, dus klassiekers zoals alcohol, drugs, maar ook hormoontoevoegingen, giften van elke soort enzovoort, tot aan de injecties. En natuurlijk wat iedereen onder oorlog verstaat, wanneer er gewoon kinetische wapens worden ingezet, dus wapens, tanks, soldaten enzovoort. Maar dat is het minst belangrijke. En deze sturing werkt vanuit mijn oogpunt, vooral als het echt langdurige successen moet hebben, op de eerste drie niveaus.

Jij hebt het zo mooi in jouw boek ook, oh ja, dat vind ik echt geweldig dat je in de boeken, in de twee boeken, ontzettend veel dia's presenteert waar dat nog eens heel mooi wordt weergegeven. Zo kan men het zich nog beter visualiseren. Het is zo belangrijk om dit te begrijpen, want dan herken je het meteen in het dagelijks leven en kun je je er, laten we zeggen, van losmaken en er eerder van bevrijden. Want anders is het, laten we zeggen, zoals in het sprookje van Repelsteeltje. Dat wil zeggen, deze onzichtbare wapens, dus informatiewapens, zijn in eerste instantie onzichtbaar. We nemen ze helemaal niet zo direct waar. Het is als een sprookje, en als we de zaak echter duidelijk kunnen benoemen, dan is het alsof we de naam van Repelsteeltje uitspreken en daarmee breken we de ban die op ons rust, die ons anders vanuit het onbekende, vanuit het verborgene kan manipuleren. En daar gaat het om. Het gaat hier om deze duidelijkheid, en als ik deze dingen duidelijk kan benoemen, dan kan ik me er ook van losmaken als ik merk dat het me niet goed doet. En daar gaat het mij ook om met alle boeken: ik wil meer duidelijkheid brengen.

En bij de informatiewapens moet men echter nog een onderscheid maken dat nu belangrijk is om te begrijpen hoe heerschappij functioneert. En dan komen we denk ik op een onderwerp dat ook zeer belangrijk is, namelijk dat we een maatschappelijk proces op twee manieren kunnen sturen: enerzijds via zogenaamde structurele sturing. Dat verloopt via wat we kennen, deze infrastructuur, dus de politiek, alle instellingen die we daar hebben, maar ook alles wat daarboven staat, oftewel allerlei overlegorganisaties, allerlei denktanks, allerlei logenetwerken, allerlei, ja, semi-geheime, geheime organisaties die uiteindelijk alle belangrijke sleutelposities bekleden en daarmee uiteindelijk maatschappelijke processen sturen en leiden. Dat is het gebied van de structurele sturing. Dat konden we tijdens de microbencrisis zeer goed zien, hoe alles uiteindelijk wereldwijd min of meer uniform werd georkestreerd wat betreft het gedrag van de verschillende administratieve gebieden, genaamd staten.

Nu komt er echter nog iets anders in het spel, vanuit mijn oogpunt veel belangrijker: dat is de zogenaamde structuurloze sturing. De structuurloze sturing is vanuit mijn oogpunt veel gevaarlijker. Waarom? Ten eerste, omdat als we de structurele sturing, oftewel al deze structuren daarbuiten, gewoon zouden wegtoveren, dan zou het nog steeds functioneren. Dat betekent dat mensen zich nog steeds op een bepaalde manier zouden blijven gedragen. Waarom is dat zo? Omdat de structuurloze sturing via informatievelden werkt. Dat betekent dat het wereldbeeld, het geschiedenisbeeld, de ideologie, het mensbeeld, het zelfbeeld, dat zijn allemaal informatievelden die met behulp van de massasysteemmedia, met behulp van de onderwijsinstellingen, de scholen, de opvoeding, de hogescholen in de hoofden zijn geïnstalleerd. En daardoor is het een zelfganger. En deze informatievelden, als we ons daar niet bewust van zijn, sturen het menselijk gedrag. En daarvoor hebben we deze structuren niet meer nodig. Dat maakt ze ook ten eerste gevaarlijk en ten tweede niet zo tastbaar. Daarover heb je ook een mooie grafiek, ja, precies, je hebt dit belangrijke punt aangeroerd, deze informatievelden, ook als denkraam, heb je dat hier ook tussen haakjes, ja. Ehm, wat, hoe kan ik me dat nog preciezer voorstellen? Welke begrippen zijn ons dan bekend?

Ik ga nu iets heel gewaagds doen: ik lees nu iets voor uit het boek, precies over dit onderwerp, ehm, zodat het duidelijk is, want anders zou ik alleen maar herhalen wat ik toch al geschreven heb. Ehm, gewoon om het eens op je in te laten werken. Dit zijn nu slechts krap drie pagina's. Het hoofdstuk heet hier 'De Ware Heersers van de Wereld'. Ik had aan het begin al vermeld dat onze maatschappij enerzijds structureel en anderzijds structuurloos wordt gestuurd. Als we deze structuurloze sturing willen begrijpen, dan moeten we rekening houden met het belangrijke onderwerp van de informatievelden, dat helaas veel te weinig aandacht krijgt. Meestal concentreert men zich alleen op de structurele sturing, dus op allerlei loge-achtige groeperingen of bloedlijnen, en zegt men dat dat de kwaden zijn. Daarbij is dat relatief onbelangrijk. Belangrijker is op welke basis jij je beslissingen in het leven neemt, en hierbij speelt de invloed van de collectieve informatievelden een zeer grote rol. Daarom wil ik, ter beantwoording van de vraag wat ons hier werkelijk beheerst, er nog eens dieper op ingaan. Dan kan iedereen zelf beslissen of we hier niet ook een beetje kunnen meepraten, want daar gaat het uiteindelijk om.

Er zijn voor deze informatievelden verschillende uitdrukkingen. Sommigen noemen ze morfogenetische velden, Akasha-kronieken, kosmisch geestesveld of ook ether. In het Russisch spreekt men van zogenaamde egregoren. Ik zal hier de meer gangbare term van het morfogenetische veld gebruiken. Morfogenetische velden zijn zelforganiserende, fijnstoffelijke informatievelden die hiërarchisch in elkaar grijpen. Met hen laten fenomenen zoals telepathie en besmetting zich verklaren, want zij bezitten een ruimte-tijdstructuur en een soort cumulatief werkend geheugen. Dat betekent: hoe vaker een activiteitspatroon in de vorm van gewoonten en rituelen, die elk mens praktiseert, zich herhaalt, des te sterker wordt het veld. Alles wat door mensen wordt gedacht, gevoeld, gezegd en gedaan, vloeit in de vormgeving van deze velden en maakt ze zo groter en machtiger.

Deze morfogenetische velden werken vooral op het onderbewuste niveau, dat is een heel belangrijk punt. We zouden ze ook als collectief onderbewustzijn kunnen aanduiden. Het betreft een soort database die is gecreëerd sinds er bewuste mensen zijn en die resoneert met het individuele onderbewustzijn van elk mens. Om het concreter en aanschouwelijker te maken, wil ik een paar voorbeelden noemen. Alle religieuze systemen of politieke ideologieën zijn informatievelden. Ook grote organisaties zoals de UNO, de kerk of de vrijmetselarij vormen informatievelden die zich op het grofstoffelijke niveau manifesteren in bepaalde instituties en de mensen die daarin een bepaalde rol innemen. Maar uiteindelijk zijn het gewoon informatievelden. Alle taal- en cultuurgebieden zijn informatievelden. Ook de zogenaamde wetenschap, die we in de westerse cultuur als bijzonder vooruitstrevend aanduiden en die ik eerder een geloofssysteem zou noemen, is een informatieveld. Zelfs geschiedenisvervalsing is een informatieveld. De vraag die we ons altijd moeten stellen luidt: met welk van deze velden ga ik in resonantie?

Laten we terugkomen op de vraag van dit interview: wie of wat beheerst onze wereld? Vanuit mijn oogpunt wordt het gedrag van de mensheid gestuurd door deze morfogenetische velden en door degenen die weten hoe men deze creëert. Dat kan niemand alleen, maar alleen samen met de mensen. Zulke collectieve gedachtenbeelden worden gecreëerd door bijvoorbeeld te bereiken dat velen hetzelfde programma bekijken, zij het op grote evenementen of op televisie. Wanneer miljoenen mensen wereldwijd tegelijkertijd hetzelfde voetbalspel respectievelijk televisieprogramma consumeren, creëren zij door hun emoties die op dat moment worden opgewekt zo'n egregor respectievelijk een morfogenetisch veld. Wij zijn scheppers en wij bepalen niet alleen door ons handelen op het grofstoffelijke niveau over het lot van deze wereld. Wij kunnen ook deze fijnstoffelijke entiteiten creëren, en deze fijnstoffelijke entiteiten hebben ons nodig om te bestaan. Dat is een heel belangrijk punt. Dat betekent dat we deze structuren voeden met onze energie. Alleen door ons konden ze zo groot worden. En ook het zogenaamde kwaad in de wereld ontstaat op deze manier, namelijk door kwade intenties, kwade gedachten en lagere gevoelens van de kant van de mensen. En de vraag is uiteindelijk altijd alleen: ga ik of ga jij met de verschillende aanbiedingen daarbuiten in resonantie of juist niet?

Ja, wie dat nog eens wil nalezen, die vindt dat in de tweede band 'Wie regeert ons werkelijk? De ware heersers van deze aarde' op pagina 60 en verder. Mm, en kan dat dan graag nog eens nalezen, want dat is al zeer pittige kost wat je hier beschrijft. Ehm, maar als deze informatievelden om ons heen zijn en wij die uiteindelijk creëren vanuit onze intentie, onze gedachten, onze gevoelens, wat wat wat doet dat dan met ons? Wat maakt dat van de mens?

Het hangt er immers van af met wat voor informatievelden we in resonantie treden, en dat verloopt op een zeer onbewust niveau. En de vraag is eerst of ik me daarvan bewust ben. Men zou ook kunnen zeggen: kijk, een mens wordt nu in zo'n maatschappij geboren, en een kind is zo, het past zich eerst aan. Wat moet het ook anders doen? Het is 100% afhankelijk van de omgeving, van de referentiepersonen, en het past zich aan. En deze kudde-mentaliteit is bijvoorbeeld al onderdeel van deze egregoren, van deze informatievelden. En men doet dat gewoon zo. Als men dan op een gegeven moment wat bewuster is geworden en zichzelf de vraag stelt: waarom doe ik dat eigenlijk? Of ik vraag de mensen: waarom doen jullie dat? Dan zullen zij zeggen: omdat men dat nu eenmaal zo doet. En dan merk je wat programmering doet. Dus op dat punt, dat is dit onbewuste: ik doe het gewoon omdat iedereen het zo doet, of dat nu juist of fout is, dat is nu nog een heel andere maatstaf. Nee, we doen het omdat iedereen het doet, ook al is het misschien fout of zo. Dat betekent dat op dat punt, als men zich eerst bewust de vraag stelt: ja, waarom doe ik dat eigenlijk? Waarom? Ja, waarom wordt dat gedaan? Ja, omdat we het altijd zo hebben gedaan, dat hebben de ouders, de grootouders zo gedaan, dat is nu eenmaal traditie. Aha, oké, traditie. Nou ja, de meesten zijn al tevreden met zo'n verklaring. Maar als je echt zegt: ja, waarom doen we dat? Wat heeft dat voor zin? Brengt dat überhaupt iets? Dan heb je de kans om daadwerkelijk op dit punt, op dit punt, je van dit veld los te maken. Als men het niet doet, als men gewoon bewust doet wat iedereen doet, dan blijf je onbewust aan dit veld als het ware gekoppeld.

Het fatale is: dit veld wordt immers door ons gevoed. Dat betekent dat onze energie, onze gedachtenenergie, de emoties die we produceren, energieën zijn, en die vloeien in deze velden. En deze velden hebben immers op een bepaalde manier, laat ik zeggen, een heel laag bewustzijn, zij willen immers ook bestaan. Dus zullen zij op hun beurt zo op de mensen inwerken dat de mensen deze velden ook weer gaan denken. Zo hebben we quasi een soort cyclus, totdat de mens op een gegeven moment erkent: het doet me niet goed om deze gedachten te denken en daarnaar te handelen, en ik zeg: nee, ik doe iets anders. Dat betekent dat hij als het ware zijn resonantievermogen ten opzichte van deze velden verandert en zich misschien aan compleet andere velden koppelt. Het probleem is alleen: er zijn nu eenmaal velden die zeer, zeer groot en machtig zijn daarbuiten, en het is niet zo eenvoudig om je daarvan los te maken, vooral ook als men, laten we zeggen, is opgegroeid in een familie die zeer traditioneel is ingesteld en en volgens het motto zegt: dat is onze politieke richting, we hebben altijd zo en zo gestemd, dat is traditie. Of: alle jongens gaan naar het leger, dat is nu eenmaal zo, dat is traditie. Ja, of iedereen wordt arts. Dat zijn ook deze velden waarin we ons bevinden. En als men nu, laten we zeggen, zo'n systeembreker is, dus er zijn zeer veel systeembrekers daarbuiten, het zijn er maar weinigen in de families, maar dat zijn degenen die uiteindelijk in deze familie als het ware eens iets nieuws inbrengen. Zij hebben geen gemakkelijk leven op dat punt, totdat zij dan andere systeembrekers leren kennen en ontmoeten via resonantie en merken: oh, er zijn nog meer van mijn soort, wat mooi! Ja, en dat is immers ook de tijd waarin we ons momenteel bevinden, ja. De systeembrekers vinden elkaar nu veel sneller, en dat is ook goed zo, en merken plotseling dat zij blijkbaar een belangrijke taak hebben, namelijk deze oude, verkalkte egregoriale structuren, zo zou men kunnen zeggen, open te breken. Dat doen zij door ze te bevragen en te zeggen: nee, bevalt me niet meer, ik doe niet meer mee. Ja, maar dat is een individuele beslissing die we nemen, daar moet men zeer sterk voor zijn.

Maar als ik je goed heb begrepen, zijn deze egregoren, deze informatievelden, op zich, laat ik zeggen, waardevrij, dus neutraal. Dat betekent dat ze in die ene richting kunnen tenderen die jij nu hebt beschreven, maar ze kunnen ook met iets anders gevuld worden, met andere energieën, ja? Ja, en hoe doe ik dat? Hoe kan ik me meer omringen met deze dienende en die voeden?

Men zou kunnen zeggen dat het ervan afhangt waarop jij jouw focuspunt richt. Het focuspunt van jouw aandacht is vanuit mijn oogpunt de sleutel daartoe. Ik wil het eens heel concreet maken, zodat het echt duidelijk wordt: hoe manifesteer ik als het ware gedachten in deze realiteit, in nu mijn leven? Ik wil nu niet zeggen dat ik, ik manifesteer, geen idee, voor anderen, nee, laten we het bij onszelf houden, dat is denk ik al moeilijk genoeg voor sommigen, maar dat is ook het belangrijkste. Er zijn vijf stappen hoe we gedachten in deze realiteit manifesteren. De eerste stap is: ik moet eerst überhaupt duidelijkheid krijgen over wat ik wil. Dus wat is als het ware, met betrekking tot bepaalde dingen, mijn visie, mijn missie, mijn waarom, mijn 'purpose', mijn passie, wat, wat wil ik? Dat is het allereerste, daarover moet ik duidelijkheid hebben. Uit dit overkoepelende waarom vloeien mijn waarden voort waarnaar ik leef. Dus heb ik waarde vrijheid, heb ik waarde veiligheid, heb ik waarde machtsstreven, heb ik waarde gezondheid, heb ik waarde liefde, heb ik waarde familie? Nee, de waarden, er zijn er heel veel. Dus waarden zijn immers geloofsovertuigingen. Uit deze waarden leiden mijn doelen zich af, dus dat wat mij echt belangrijk is, waarop ik me dan ook wil concentreren. En de doelen bepalen op hun beurt ook met welke methoden ik deze doelen uiteindelijk aanpak. In de vijfde stap bereik ik dan deze doelen, oftewel ik produceer resultaten. Men zou ook kunnen zeggen: ik manifesteer realiteit. Dus zo. En als ik dan merk, misschien omdat ik nog zeer onbewust was, dat de resultaten die ik momenteel heb me niet bevallen, dan zou ik mezelf eerst de vraag moeten stellen: wat wil ik in het leven?

Daarvoor is er een heel eenvoudige methode, die kan ik ook kort toelichten, die zeer, zeer belangrijk is. Dit wordt in mijn vervolgboeken nog verder uitgewerkt, maar ik kan het hier alvast vertellen. Vijf stappen, ook heel eenvoudig: hoe vind ik als het ware mijn bestemming? Het eenvoudigste is: men neemt zo'n vel papier, maakt in het midden zo'n streep erdoor, dus zo'n A4-vel, maakt in het midden zo'n tweedeling. En in de linker kolom schrijft men alles op wat men niet leuk vindt, wat men niet wil, wat men absoluut niet meer wil. Dus alles wat men afwijst, wat men zelfs haat. Daar schrijft men als het ware de ziel vrij. Als men dat gedaan heeft, dat is de eerste stap, dan heeft men immers nog een kolom aan de rechterkant vrij. En in deze kolom schrijf je dan datgene wat je aan de linkerkant als dingen had die je afwijst, formuleer je ze in het complete tegendeel. Dus stel dat je zegt: ik haat het om door anderen bepaald te worden. Ik wil omgekeerd: ik wil zelfstandig leven, ik wil beroepsmatig zelfstandig zijn, als voorbeeld. Ik haat het om zo'n mens om me heen als partner te hebben, ik zou graag dat en dat willen, zo en zo. Dus echt: ik wil graag, wat weet ik, niet in de stad leven en en in deze vieze omgeving en lawaai, ik wil op het platteland leven, natuur, vogelgekwetter enzovoort. Dus echt compleet in het tegendeel omformuleren. Tweede stap. Derde stap: ik bekijk nu alleen nog de lijst met de dingen die ik graag wil en verfijn ze. Ik maak me daarover verdere gedachten. Ik creëer een gedachtenbubbel en en schrijf het belangrijkste: ik, ik moet leren op papier te denken, dus opschrijven, altijd opschrijven, niet op de een of andere manier alleen in de ruimte in het hoofd laten. Het hoofd moet altijd leeg zijn, want het hoofd is immers een ontvangsorgaan. Derde stap. Vierde stap: ik sorteer nu de punten die ik wens naar prioriteit. Dus wat is voor mij het aller, aller, allerbelangrijkste? Wat is niet, als het ware, wat niet meer wordt besproken? Dat heeft voor mij de hoogste prioriteit. Dan tweede, derde, vierde, vijfde. En de vijfde stap: ik kom in actie. Ik begin nu meer van de dingen te doen die ik graag doe en minder van de dingen te doen die ik haat om te doen. En op deze manier kristalliseert zich zo geleidelijk aan – dit is nu niet iets dat zomaar 'hup' gebeurt – maar het kristalliseert zich geleidelijk aan jouw waarom uit, jouw visie uit. En dan kun je uit datgene wat zich daaruit kristalliseert jouw waarden, jouw doelen, de methoden voor doelbereiking en uiteindelijk de bereiking van de doelen afleiden.

En op deze manier verander je jouw focuspunt, weg van dit, geen idee, waar nu iemand staat – iedereen heeft immers ergens een andere uitgangssituatie – naar datgene waarover jij je echt eens bewust gedachten hebt gemaakt: wat wil ik? Daarvoor was je quasi alleen iemand die geleefd werd door de verwachtingen van andere mensen, instituties enzovoort. En nu plotseling ben je ontwaakt en zeg je: wacht eens even, nee, bepaalde dingen wil ik gewoon niet. Ja, wat wil je dan? Ja, dat wil ik. Cool. Nu begin je in deze richting te werken, en dan verandert jouw realiteit stapsgewijs. Je trekt andere mensen aan, je trekt andere situaties aan, je neemt ook de realiteit anders waar. Je neemt plotseling deze dingen waar waarop jij je immers concentreert, gedachten, die zie je plotseling ook, die neem je ineens selectief waar in dit continuüm om ons heen. En je, je, je neemt dan andere beslissingen en je gaat in deze realiteitsbubbel. En daarmee ga je ook, verander je ook jouw resonantie of jouw trilling, of hoe je het ook wilt noemen, en en creëert om je heen, om jouw focuspunt van aandacht, een nieuwe bubbel of een nieuwe geloofsbubbel die in wezen overeenkomt met wat jij in jouw innerlijk nu hebt. Dat betekent dat je het innerlijke naar buiten projecteert en dat spiegelt zich aan jou terug, en dan krijg je een realiteit en dan kun je zeggen of die je bevalt of niet. En zo koppel je je ofwel aan bestaande egregoren die er al zijn in dit opzicht, ofwel begin je zelfs een eigen egregor te creëren. En als je dan ook nog begint andere mensen te vertellen wat voor geweldige ideeën, visies je hebt, en zij zeggen: "Mens, dat is toch geweldig, wauw, dat vind ik toch geweldig!" Dan beginnen zij zich daar ook aan te koppelen, en zo ontstaat een nieuwe egregor. Als voldoende mensen zich met deze dingen verbinden, dan is het ook een zelfganger.

Dus dat is uiteindelijk ook wat de Hawkins-schaal van David Hawkins beschrijft: dat de egregoren op alle bewustzijnsniveaus kunnen zijn geplaatst, ze zijn daar quasi op zich neutraal. En wij kunnen echter bewust onze trilling verhogen door ons te richten op dankbaarheid, liefde, op dit hartopenende, het tegenovergestelde van het bekrompen zijn in de geest, alleen in het ego zijn, naar deze bewustzijnsopenende thema's die mij in mij laten groeien en mij ook laten rijpen in verbinding met de anderen, met wat mij omringt, en mijn focus te leggen op hoe ik het wil hebben. En daar dan mijn duidelijkheid te vinden, niet hoe ik het niet wil hebben, maar hoe ik het wel wil hebben. En daardoor verander ik natuurlijk steeds meer de resonantie, omdat ik een andere trilling uitzend. Ik ga volgens de Hawkins-schaal steeds hoger, ben duurzamer in het gebied boven de 200 geplaatst en kan dan natuurlijk ook anders trillen. Door dit anders trillen ontvang ik natuurlijk ook een andere resonantie van buitenaf dan misschien voorheen en doe ik ook andere ervaringen op. En dan is dat als een zelfganger, dat dat steeds meer gevoed wordt. Ik voed dat en voed tegelijkertijd dit veld, zoals jij dat beschrijft, en waar nog meer kunnen aankoppelen en waar dan nieuwe egregoren, die ons dienend zijn, die mensvriendelijk zijn, kunnen ontstaan en groeien.

Precies, ik zou daar nog twee aspecten aan toevoegen: elke gewoonte die je hebt, is een egregor. En als je je gewoonten verandert – en dat is bij velen het grootste probleem, dus waar velen het heel moeilijk mee hebben, waarbij men wel moet zeggen: zoals we nu actueel zijn, zijn we het resultaat van de gewoontepatronen van de laatste drie tot zes maanden van ons leven. Dus onze denk-, gevoels- en handelingsgewoonten, hoe we ons bewegen, hoe we ons voeden, hoe we ons verheugen of chagrijnig zijn, dat toont zich als het ware in ons lichaam, dat is immers het podium. Dat betekent: als ik begin om me eens heel bewust nieuwe gewoontepatronen aan te meten, zo'n periode van 30 dagen, dan creëer ik ook een nieuwe egregor. En als ik dan misschien zelfs met deze, met deze nieuwe gewoonten mezelf laat zien en dan misschien zelfs voor anderen een inspiratiebron of een voorbeeld ben, dan zeggen zij: "Oh, zulke gewoonten wil ik ook hebben, want dat is cool!" Dat zie je immers nu bij veel social influencers, ja, op de een of andere manier fitness of zo, ja, dan: "Oh, dat moet ik, ochtendroutine of avondroutine of geen idee, middagroutine, oh ja, dat is cool!" Ja, en dat helpt dan.

anderen zich te oriënteren en de dockingpunten sluiten zich uiteindelijk ook aan bij dit veld. En nu komt er nog een belangrijk punt. Deze egregoren zijn vanuit mijn oogpunt niets anders dan kennisbanken die bestaan sinds er bewuste mensen zijn, of mensen die kunnen denken. En daar is natuurlijk ook een enorme hoeveelheid ervaringskennis opgeslagen, waar we toegang toe kunnen krijgen als we ons in resonantie bevinden met deze respectievelijke instellingen, nee, niet instellingen, maar met deze egregoren. Ja, dat betekent dat de mensheid niet per se steeds weer dezelfde pijnlijke ervaringen hoeft te doorlopen, maar kan leren van de ervaring die daar is opgeslagen, zich daar als het ware aan kan koppelen, en kan beseffen: oké, we hebben de ervaring al gehad. En je kent misschien dit beeld van de honderdste aap, ja, dat is wat Rubert Sheldrick ook gebruikt, om deze informatievelden, deze morfogenetische velden, zoals hij ze noemt, te beschrijven. Dat apen op verschillende eilanden, die fysiek niet direct met elkaar verbonden zijn, toch op de een of andere manier ervaringen leren en uitwisselen. Ja, omdat de een heeft begrepen dat je een aardappel misschien moet wassen voordat je hem eet, anders zit er zoveel zand aan. En dat doen ze dan plotseling op het andere eiland, zonder voorafgaand uitproberen. Ze doen het gewoon. Dus is er ergens een informatie die hen zegt: hé, doe het toch. En dat is eigenlijk het punt. Dat wil zeggen, de egregoren helpen ons ervaringen te verzamelen, te leren van de ervaringen en ons eigenlijk verder te ontwikkelen.

Nu komt er echter een omstandigheid die, laat ik zeggen, ons momenteel een beetje in een impasse heeft gebracht. Er zijn ook egregoren of delen in deze egregoren die, laat ik zeggen, niet zo prettig zijn. Ja, dus laten we het gerust de satanische egregor noemen, of het zogenaamde kwaad. Wat ik zojuist heb voorgelezen: als er mensen zijn die zich slecht gedragen, en die vinden elkaar ook op de een of andere manier via resonantie, en organiseren zich dan gewoon beter dan de andere mensen, en zeggen dan misschien: laten we de anderen, die geen idee hebben, overheersen en knechten en onderdrukken, en wij creëren vanuit het geheim de bijbehorende structuur daarvoor. Dan bevinden we ons ongeveer in de situatie waarin we ons vandaag bevinden, dat er dus zogenaamde structurele afspraakmaatschappijen zijn, geheim en halfgeheim, die elkaar kennen, die ook in een egregor opereren, maar die heel duister werkt. Nu kan men weer vragen: ja, wie is daar nu schuldig aan? Verkeerde vraag. Dat zijn gewoon fysieke, laat ik zeggen, mechanismen van hoe mensen functioneren, hoe wezens functioneren. En we hoeven alleen maar te herkennen aan welke egregor we ons koppelen. En natuurlijk willen degenen die deze duistere egregor hebben, en die hen op hun beurt leidt, natuurlijk ook dat meer mensen zich aan deze duistere egregor koppelen. Dat wil zeggen, mensen worden verleid om domme dingen te doen, nare dingen te doen, en daarmee gaan ze weer in resonantie met dergelijke velden. Dat wil zeggen, als we dat niet willen, dan moeten we kiezen voor een deugdzaam leven. We moeten leren, ja, de juiste waarden hebben en ernaar leven. Dan gaan we ook niet meer in resonantie met deze dingen. We veranderen ons resonantieveld, en dan hebben we ook niets meer met deze dingen te maken in het dagelijks leven. We leven dan echt in een andere realiteitsbubbel, hoewel we ons in dezelfde ruimte van de aarde bevinden, leven we toch in een andere realiteitsbubbel, omdat we ons hebben gekoppeld aan een ander informatieveld, omdat we bewust hebben gekozen voor een deugdzaam leven. En als je kijkt naar de grote religieuze systemen, praten ze uiteindelijk allemaal over bepaalde gedragsregels, ja, geboden of of welke gedragscodes dan ook, die zeggen: gedraag je liever zo, wees een goed mens, doe dit en dat, en laat je niet gaan, wees dus, begrijp je. Dat is uiteindelijk allemaal deel van een programmering die dient om de samenleving te stabiliseren. Dat is het punt. Ze hoeven alleen maar te begrijpen dat de slechte en duistere mensen, die zijn gewoon in een andere egregor, of gekoppeld, of leven in een andere realiteitsbubbel. En de egregor heeft altijd de ambitie om in leven te blijven, dus om groter te worden, om meer bewuste of onbewuste scheppers aan zijn kant te trekken die hem voeden met hun gedachten en gevoelens. En dat is onze macht, en dat zijn wij. We kunnen zeggen: nee, daar laat ik de lucht uit. Daar denk ik helemaal niet meer aan. Ik laat het gewoon. Ik concentreer me op iets anders. Ik moet echter niet naïef zijn. Ik moet wel weten dat zoiets bestaat, maar ik kan heel bewust zeggen: nee, mijn leven is anders. Ik heb andere waarden. Ik let op mezelf. Ik verzorg mezelf goed. Ik doe aan gedachthygiëne. Dat zijn allemaal dingen die ertoe leiden dat ik anders resoneer, dus een ander focuspunt heb waarop ik me dan kan richten. En dan zal men zich verwonderen. Dan leeft men, om het plat te zeggen, in een oorlogsgebied, in een paradijs, omdat men zich in een andere realiteitsbubbel bevindt. En iedereen om je heen draait door, heeft angst, en jij zegt: ik weet niet wat jullie bedoelen. In mijn realiteit is het anders. Ik voel me goed in mijn realiteit. Natuurlijk zijn er overlappingen, dat is duidelijk. We zijn immers niet volledig uit de wereld. Maar toch, het hoofdtheater is anders, omdat ik aan een andere film ben gekoppeld en die op mijn beurt ook op zekere wijze voed. En dat is eigenlijk onze echte keuze die we ook hebben op dit punt. En daarmee onderstreep je weer wat je aan het begin zei, dat het gaat om met welke intentie, met welke gedachten, met welke handelingen ik het veld inga. En als ik daar gewoon heel aandachtig ben en me bewust kies voor een nieuwe intentie in mijn leven, anders te voelen, anders te denken, en dat steeds bewuster vorm te geven, helderheid te krijgen, dan kan ik uiteindelijk mijn levensrealiteit volledig transformeren in een vorm die mij zeer dient, zodat ik ook gelukkig en vrij kan leven. Hartelijk dank, lieve Reik. Je hebt zojuist ontzettend veel aspecten aangeraakt die in de huidige tijd, die momenteel ontzettend cruciaal zijn, om zoveel licht in het duister te brengen. Ja, zodat we goed door deze tijd komen. En in deze twee boeken, deze eerste twee boeken, beschrijf je zo mooi dit probleem-bewustzijn dat we nu allemaal nodig hebben. Dus eerst begrijpen wat er momenteel aan de hand is, waarom de dingen zijn zoals ze zijn, zodat we ook bewust kunnen kiezen om het nu anders te doen. En dat ligt nu in onze handen. Dat ligt in onze handen wat we er nu van maken. Wil je nog iets toevoegen aan je slotwoorden? Is er nog iets onuitgesproken? Ik kijk even of ik... wacht even, of ik misschien nog iets hier... Nee, eigenlijk het wezenlijke, nee. Ik lees hier niets verder uit voor. Nee, dus in principe de essentie. Op de vraag wie de ware heersers zijn, kunnen we zeggen: wijzelf, in een spel dat we zelf hebben gecreëerd, waar de rollen zijn verdeeld tussen degenen die zich laten knechten en degenen die zich als vermeende heersers of overheersers opstellen. Misschien kennen sommigen de film "Das Experiment" met Moritz Bleibtreu. Dat is gebaseerd op ware gebeurtenissen, dat vond geloof ik plaats in Californië, ergens in de jaren '70. Daar werden ook vrijwilligers gezocht voor een experiment, en ze deden een gevangenisexperiment, waarbij sommigen de rol van bewaker kregen, de anderen de rol van gevangene. Toen keek men gewoon wat er toen gebeurde. En het liep later uit de hand, omdat ze zich zo sterk met hun rollen identificeerden. Maar het is een goed symbool voor ons leven, want ook wij spelen rollen in dit leven. We zijn immers in een scheppingsspel. En de vraag is: herkennen we dat eerst? Nemen we onszelf daarbij dan misschien niet meer zo serieus, omdat we weten dat we maar een rol spelen? Of als ik de rol van, zeg maar, gevangene heb gespeeld, slachtoffer, slaaf, en merk: oh, dat is niet goed. Dan heb ik me te sterk daarmee geïdentificeerd. Anderen hebben de rol van heerser, onderdrukker, tiran gespeeld, hebben zich ook heel sterk daarmee geïdentificeerd, maar hebben zich uiteindelijk ook in die rol verloren, omdat ze zich er volledig mee identificeerden, hoewel ze dat niet zijn. Het is maar een rol. Je kruipt erin, speelt hem, en kunt er dan weer uit. Dat wil zeggen, het klinkt vreemd, maar misschien helpt het als je dit ding, dit leven dat we hier op aarde nu doorbrengen, echt als een spel beschouwt, waarin we rollen spelen. En daar is nog een ander niveau waarop we ons waarschijnlijk allemaal goed kunnen begrijpen en niet, zoals in het rollenspel, de koppen inslaan. Ja, of natuurlijk kunnen we ook, als we ons van al deze verbanden steeds bewuster worden, natuurlijk ook beginnen deze rol, dit personage dat we spelen, te veranderen. Dat is denk ik het belangrijkste. Men denkt altijd dat als men nu over al deze achtergronden opheldert, er gemakkelijk een gevoel van machteloosheid kan ontstaan. En daarom wordt veel van wat de opheldering betreft ook niet bestreden, want zij, zij hebben er belang bij dat wij ons machteloos voelen. In de alternatieve scene wordt er zoveel over deze achtergronden opgehelderd, en bij de massa blijft aan het einde het gevoel over: nou, geweldig, we kunnen er toch niets aan doen. Daar zijn toch de heersers, die zijn toch super dankbaar, of niet, dat de ophelderaars de niet-opgehelderden uitleggen hoe machteloos ze eigenlijk zijn. Maar wat als dat niet zo is? Alleen omdat we nu dit slachtofferrol hebben aangenomen en ons daarmee identificeren, betekent dat niet dat het echt zo is. Want als men dat begrepen heeft, hoe krachtig gedachten werkelijk zijn, en ieder mens kan denken, ieder mens kan denken en creëert gedachtenbeelden. De meesten doen dat echter heel ongestructureerd en onbewust, en ook niet consequent genoeg, want één keer denken is niet genoeg. Als je zo'n egregor wilt creëren, of zelfs een nieuw beeld van jezelf, dan moet je volhouden. Dan moet je er elke dag als een beeldhouwer aan werken, aan dit gedachtenbeeld vormen en bewerken. Daarom zeg ik: denk op papier. Je creëert namelijk terwijl je op papier denkt en schrijft, creëer je dit beeld in de fijnstoffelijke ruimte. En hoe duidelijker je op papier hebt gedacht, je concepten hebt ontwikkeld, hoe duidelijker je dit gedachtenbeeld hebt gecreëerd in de fijnstoffelijke ruimte. En velen zijn helaas erg ongestructureerd en niet duidelijk. Er ontbreekt duidelijkheid. En er is deze mooie uitspraak: ieder dient in de mate van zijn begrip zichzelf, en in de mate van zijn niet-begrip anderen. De meerderen begrijpen en de anderen begrijpen meer, weten hoe ze mensen moeten manipuleren. En zolang ik dat niet begrijp, ben ik ingebouwd in een vreemde agenda. Men kan deze uitspraak nog iets anders formuleren, en daardoor heeft hij, vind ik, nog meer zelfversterkend potentieel: ieder handelt in de mate van zijn staan voor zichzelf, en in de mate van zijn niet-begrip handelt hij voor anderen die meer begrijpen. Dat betekent dus: als ik zelf geen duidelijke doelen heb die ik volg, dan volg ik altijd vreemde doelen. Ik help quasi met mijn scheppingskracht, met mijn handen, bij het bereiken van de doelen van anderen. Ik heb eigen doelen nodig. Ik heb eigen projecten nodig. Mijn hele leven is een onderneming. Zo moet je het zien. Iedereen is ondernemer van zijn leven. Als ondernemer moet ik veel levensgebieden managen en hanteren. En ik moet me informeren. Ik moet me voortdurend ook bijscholen. Ja, ik mag ook niet zomaar blijven staan. Maar als ik verantwoordelijkheid voor mezelf neem, dan moet ik me informeren. Ik moet eerst begrijpen waar ik me überhaupt bevind, in welke tijdskwaliteit, op wat voor planeet, wat zijn hier momenteel de belangrijkste leeropgaven. Daar gaat het ook in de volgende boeken meer over, wat we hier concreet voor leeropgaven hebben. Want als ik dat weet, geeft het me duidelijkheid, dat ontspant me, en ik weet waarop ik me moet focussen. Dan leef ik de dagelijkse gang van zaken heel anders. Ik doe wat ik doe in het dagelijks leven veel bewuster, en ik weet waarvoor ik het doe. Ik ken mijn waarom. Ik weet aan welk groter leidend beeld ik zelf dien. Met T geschreven, niet met D geschreven. Leidt me, zo, het leidt me. Ja, en dat is het punt. Het gaat bij al wat we nu zeggen eigenlijk alleen om duidelijkheid en structuur. En onbewustheid is precies het tegenovergestelde daarvan. Men drijft mee met de massa, met de kudde. Men kijkt: doe ik het ook zo? Het zal wel goed zijn, want het dient de bindingsbehoefte. Men is er niet alleen. Maar het probleem is, op dit punt wordt onze bindingsbehoefte helaas een valkuil voor ons, omdat we dan mogelijk de lemmingen achterna rennen die straks van de klif springen. En dat hoeft niet. Daarom kan het soms ook heel goed zijn dat men begint tegen de stroom in te zwemmen, als men merkt dat de stroom in de volkomen verkeerde richting vloeit. Dus spreekt de egregor trekt me als het ware naar beneden, zorgt ervoor dat we eigenlijk kapot worden gemaakt. Dan heeft de egregor uiteindelijk ook niets eraan, want als we allemaal kapot gaan, heeft hij ook geen batterijen meer die hem voeden. Ja, dus het is allemaal een beetje tegenstrijdig op dit punt. Of we creëren iets dat duurzaam is, dat ons ook overleeft. Kijk, de egregoren die we daar buiten hebben, die zijn ook gecreëerd door mensen die hier niet meer leven, maar ze zijn er nog steeds, omdat we ze nog steeds denken, omdat we ze herhalen. Ja, zeg maar, het geheel is weer een herhalingslus die we altijd hebben. Dat is dus, zie je hoe krachtig deze mensen eigenlijk waren. Ze hebben iets achtergelaten dat nu nog steeds door miljoenen, of misschien zelfs miljarden mensen wordt gedacht, wordt opgeladen met energie en emotionele energie. En daaraan merk je, en dat kan in principe elke mens, een egregor creëren, althans de basis leggen voor een egregor, waaraan zich dan de anderen, zoals gezegd, koppelen. En deze macht, dat moet men zich eens echt in een rustig moment laten inwerken, die heeft iedereen. Iedereen die kan denken, heeft deze macht. Maar degenen die helder in hun hoofd zijn, die weten hoe ze ook anderen moeten manipuleren, zodat ze in jouw zin denken en creëren, creëren natuurlijk dan egregoren in hun zin. Dat kan echter net zo goed voor de andere kant worden gebruikt, voor de positieve ontwikkelingen. En ik geloof dat we, en dat is ook een beetje de oproep, een nieuwe opbloei nodig hebben, een nieuwe visie. Want momenteel klampen velen zich vast aan het oude systeem. Het oude systeem stort momenteel in. Ze kennen hun eigen macht nog niet. Ze kennen alleen dit oude denken, en dat verdwijnt momenteel, of wordt momenteel aan de kant gezet. Zich daarvan losmaken en zeggen: oké, ik kan goed denken. Wat wil ik in plaats daarvan? Wat wil ik niet? Wat wil ik niet? Dat weten de mensen meestal meteen. Als ik zeg: wat doe je? Wat mag je niet? Oh ja, dat kan ik je vertellen. Dat, dat, dat. Super. Begin daarmee, stap één. En formuleer dan het tegenovergestelde, stap twee. En dan naar drie, stap vier, en stap vijf. En ik geloof dat dat de huiswerkopdracht is die nu iedereen heeft die ontevreden is. Diegenen die hun doel al hebben gevonden, geef vol gas. Verheug je. Maar de meerderheid zal dat nog niet zijn. Die leeft nog steeds een vreemd programma. Men zou ook kunnen zeggen: ze worden geleefd, omdat ze gewoon onbewust doen wat er van hen wordt verwacht. En als een mens van zichzelf beweert dat hij schepper is, dan moet hij zich de vraag stellen: wat is hem belangrijk? Wat zijn zijn waarden? Wat zijn zijn doelen? Waarvoor leeft hij? Waarom is hij hier? Dat is onmiddellijk en natuurlijk ook verbonden met de grote vraag naar de roeping, naar de zin van het leven. Het gaat naadloos over in dit gebied. En deze vraag, dit thema wordt nu steeds belangrijker. In crisistijden beginnen mensen, omdat de lijdensdruk steeds groter wordt, zich deze vragen te stellen. Dat is goed. Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Waar sta ik? Wat wil ik? Waar wil ik heen? Wat is de zin van mijn leven? Waarom ben ik hier? Wat is mijn taak? Wat wil ik hier achterlaten? En deze vragen moet men opschrijven en in stilte, in het stille kamertje, erover nadenken, heel rustig, of de natuur ingaan. In ieder geval er tijd voor nemen. Dat moet men doen als men ontevreden is met zijn leven en niet zo goed verder weet. En dan is er deze mooie uitspraak: komt tijd, komt raad. Maar de raad komt alleen als je ook concrete vragen hebt. En daarom is het beste gereedschap om jezelf te herprogrammeren, om jezelf opnieuw uit te lijnen in je resonantie, vragen. Slim gestelde vragen aan jezelf. Dan krijg je namelijk ook echt goede antwoorden. En dan kun je met die antwoorden natuurlijk de volgende handelingsstappen doen. En zie daar, ineens verandert er het een en ander in het leven. En daarom, daarom gaat het gewoon. Het is, zoals gezegd, gewoon een mechanisme dat we hier in deze wereld hebben, vanwege het feit dat we kunnen denken, creëren we gewoon gedachtenbellen, egregoren, morfogenetische velden, hoe je het ook wilt noemen. Maar die werken ook weer op ons terug als databanken. En als zich daar, zeg ik maar, een virus heeft ingehaakt dat ons tot een levenswijze aanzet die ons eerder zelfvernietigt, dan moeten we ons er snel van losmaken en iets nieuws creëren. Ja, dat bedoel ik daarmee. Het kwaad is gewoon, ik zeg maar, een bubbel waar alles zich verzamelt wat er aan kwade dingen in de wereld tot nu toe is gebeurd. En daarvoor zijn er mensen die daarvoor een resonantie hebben. Maar als we dat begrepen hebben, dan onttrekken we deze bubbel onze aandacht, daarmee onze energie, en daarmee wordt hij zwakker. En dat is onze macht. Daarop moeten we ons steeds weer bezinnen en ons daarvan bewust zijn. Zo, dat was nu mijn pleidooi voor onze eigen macht in de vorm van ons denken. Hartelijk dank, lieve Reik, voor dit prachtige interview, op een voor mij heel zachte manier, over dingen te praten die enerzijds heel krachtig lijken en anderzijds ook een beetje beangstigend kunnen zijn. Wie meer duidelijkheid wil vinden, ook wat betreft het thema zelfversterking, die wordt van harte uitgenodigd deze twee boeken te bestellen. Ik zeg echter vooraf: dit boek zou ik als zachtmoedige vrouw 's avonds niet per se lezen als bedlectuur, maar het is ook heel, heel geweldig en ontzettend oogopenend. En ik, alles wat je hebt gezegd, vind ik juist en belangrijk. Ik zou hier aan willen toevoegen: wie meer duidelijkheid wil vinden en in deze zelfversterking nog meer wil groeien, nog meer deze weg wil bewandelen, wat is de zin van mijn leven, deze grote vragen, deze grote filosofische vragen voor zichzelf wil beantwoorden, die hoeft dat niet per se alleen te doen in het stille kamertje, maar die kan ook graag, ik heb nog twee plaatsen voor mijn volgende seminar, dat is over een paar weken, in Thüringen, in Neustadt/Orla. Daar kan men zich graag nog voor aanmelden. Daar gaat het precies om: wat is de zin van mijn leven, om nog meer in zelfversterking te komen. We doen precies wat jij ook beschreef, namelijk het samen opschrijven en kijken wat er nog voor blokkades zijn, wat ik eigenlijk wil, enzovoort. En als je dat nog steeds niet genoeg vindt, dan kun je je graag aanmelden voor een gratis coaching bij mij. Dan kunnen we graag samen kijken wat jouw situatie is, en misschien kan ik je in deze eerste coaching al beslissende impulsen geven hoe het nu verder kan gaan, want het is echt wat je ook zei, Reik: de beslissende vragen stellen. En wie dat niet alleen kan of niet alleen wil doen, of daar nog helemaal geen toegang toe heeft, of dat gewoon nog meer ondersteunend begeleid wil hebben, die kan zich graag tot mij wenden. Als filosofe hou ik ervan de juiste, beslissende vragen te stellen om jou op jouw weg te brengen. En uiteindelijk zit alles in ons zelf: de zelfgenezing en ook de zelfkennis. En weten wat voor jou het beste is, kan alleen uit jezelf komen en duidelijk worden. Dat wil zeggen, de juiste vragen, dat is essentieel om voor mezelf de zin te herkennen. En dat wens ik iedereen van harte toe: de eigen levensopgave te herkennen. Want daaruit kan pas het intrinsieke geluk ontstaan, dit intrinsiek gemotiveerde handelen en leven, waarbij we ook anderen kunnen voeden. Het gaat dan van ons ook naar buiten. En pas zo, geloof ik, kunnen we de wereld echt verrijken en vormgeven zoals we dat werkelijk willen, getrouw het motto: ik maak me de wereld zoals ze mij bevalt. Precies zo doen we dat. Dus veel dank aan jou, lieve Reik. Graag, graag, dan uiterlijk tot het volgende interview over band 3 en 4, waar je dan ook nog eens heel veel gereedschappen en mogelijkheden aanreikt, hoe we meer tot zelfversterking kunnen komen. Dank voor je zijn, voor je doen, voor je werken. Zeer graag. [Muziek]