Transcription
แม่ผมอยากกินอันนี้. อยากได้ก็หาเงินเอง.
บ้านอื่นพ่อแม่ก็ซื้อให้. พ่อซื้อคู่ใหม่ให้ผมได้มั้ย?
ยังใส่ได้ก็ใส่ไปก่อน.
แต่เพื่อนล้อผม.
ถ้าอายก็โตให้เร็วกว่านี้ แล้วหาเงินซื้อเอง.
อายุแค่นี้ทำไหวหรอ?
ผมอยากมีเงินเอง.
โกรธแม่หรอ?
แม่ไม่เคยตามใจผมเลย.
วันหนึ่งลูกจะเข้าใจ. ผมไม่อยากเข้าใจ. เหนื่อยมย. แม่เขาจนจัง.
ผมสอบติดแล้ว. ค่าเทอม[เพลง]เท่าไหร่ไม่เป็นไร, ผมกู้เรียนเองก็ได้.
ลูกเหนื่อยเกินไปมั้ย?
เหนื่อยวันนี้ดีกว่าอ่อนแอวันหน้า. ผมจะทำให้พ่อกับแม่เห็นว่าผมหาเลี้ยงตัวเองและพ่อแม่ได้.
ทำไมผมไม่มีชีวิตง่ายๆ แบบคนอื่นบ้าง?
เอาไว้ใช้นะ. คราวนี้แม่สบายได้แล้ว.
แม่ยังทำงานไหว.
คราวนี้เลิกทำงานได้แล้วนะ. เก็บเงินตัวเองไว้บ้าง. ผมหาได้อีก. ทำไมไม่หยุดพัก? คนจนไม่มีสิทธิ์หยุดง่ายๆ หรอก. ตอนนี้ผมดูแลได้แล้วไง.
พ่อแค่อยากแน่ใจว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีพ่อกับแม่ ลูกจะอยู่ได้. ผมยังไม่เคยทำให้พ่อสบายเลย.
พ่อเภูมิใจในตัวลูกมากนะ.
แต่พ่อไม่เคยพูด.
คนบางคนรักโดยไม่พูด.
แม่จะเก็บเงินไปถึงไหน?
เผื่ออนาคต.
อนาคตอะไร? ผมดูแลแม่ได้แล้ว.
แม่รู้.
ไม่จริง.
เงินทุกบาทที่ลูกให้พ่อกับแม่ไม่เคยใช้เลย. เพราะเรารู้ว่าลูกเหนื่อยแค่ไหนกว่าจะได้มันมา. ที่พ่อกับแม่เข้มงวดไม่ใช่เพราะไม่รัก, แต่เพราะวันหนึ่งพ่อแม่จะไม่ได้อยู่กับลูกตลอด.
ถ้าวันนี้ลูกอ่านจดหมายนี้ แปลว่าลูกเข้มแข็งพอจะใช้ชีวิตต่อได้แล้ว. ต่อจากนี้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองบ้างนะลูก. ความรักของพ่อแม่ไม่ใช่การให้ทุกอย่างที่ลูกอยากได้, แต่คือการสอนให้ลูกเอาตัวรอดได้แม้วันที่ไม่มีท่าน.