Transcription
ภาพที่เราเห็นช่วงนี้ดูคุ้นตาใช่ไหมครับ นายกรัฐมนตรีลงตลาดเปิดงานไทยช่วยไทย มีรอยยิ้ม มีแฟลช มีภาพเซลฟี่สวยงาม แต่ขณะที่กล้องกำลังเล่าความสำเร็จ มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา เสียงที่ไม่มีในสคริปต์ เสียงของป้าติ๋ม แม่ค้าวัย 66 ปี ที่เดินเข้ามาถามตรงๆ ว่า "ทุเรียนลูกละร้อยมันดีตรงไหน"
คำถามธรรมดามากครับ แต่คำตอบที่ได้คือ "ไม่ทราบค่ะ" ใช่ครับ ท่านอาจไม่ทราบ เพราะท่านมองจากที่สูง เห็นตัวเลข เห็นเปอร์เซ็นต์ แต่คนในตลาดเห็นอีกแบบ เห็นแผงว่าง เห็นแม่ค้าหายไปทีละคน เพราะขายไม่ได้ แบกหนี้ไม่ไหว ป้าติ๋มก็พูดประโยคหนึ่งที่แตงชัยมาก "ไม่ทราบอะไร รวยไม่ไหวแล้วไง"
นี่แหละครับ ความย้อนแย้งของประเทศนี้ เมื่อผู้นำบอกว่าเศรษฐกิจดี แต่ตลาดเงียบเหมือนป่าช้า คำถามเลยง่ายมาก ใครรวย เพราะในวันที่ท่านเดินสายแจกรอยยิ้ม ประชาชนกำลังเดินสายกู้หนี้ ในวันที่ท่านบอกว่าทุกอย่างกำลังดีขึ้น คนตัวเล็กกลับรู้สึกว่าอึดอัดและเงียบไปหมด
ความสำเร็จของรัฐบาลวัดจากภาพถ่าย หรือวัดจากปากท้องของคนในตลาดกันแน่ คนที่ล้มเหลวที่สุดไม่ใช่คนที่ทำงานไม่สำเร็จ แต่คือคนที่ทำงานโดยไม่เคยรับรู้ความเจ็บปวดของประชาชนเลย คำว่า "ไม่ทราบ" ในวันที่คนกำลังจมน้ำด้วยหนี้ มันไม่ใช่แค่ความไม่รู้ แต่มันคือการไม่รับรู้ว่าคนอื่นกำลังทุกข์
สุดท้ายนี้ ทุเรียนลูกละร้อยอาจจะถูก แต่ในเศรษฐกิจแบบนี้ มันแพงเกินไปสำหรับคนที่กำลังจะไม่รอด เลิกพูดคำว่า "รวย" เถอะครับ ตราบใดที่คำถามว่า "ใครรวย" ยังไม่มีใครตอบได้จริงๆ เพราะคำว่า "รวย" ของท่าน กับคำว่า "รอด" ของประชาชน มันอยู่กันคนละโลกจริงๆ