ทำไมบางคนเข้าใจธรรม…แต่บางคนไม่แม้แต่จะฟัง

ทำไมคน 2 คนที่อยู่ในโลกเดียวกัน แต่คนหนึ่งเข้าใจธรรมะลึกซึ้ง อีกคนกลับไม่แม้แต่จะหยุดฟัง

คนแรกนั่งฟังธรรม ใบหน้าสงบ น้ำตาคลอ ไม่ใช่เพราะเขาฉลาดกว่า อีกคนเลื้อนมือถือ หัวเราะ สนใจแต่ความบันเทิง และไม่ใช่เพราะอีกคนโง่กว่า

แต่เป็นเพราะใจของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนใจพร้อม แค่ได้ยินคำสอนเพียงนิดเดียวก็เข้าใจทั้งชีวิต แต่บางคนยังไม่เคยเจอความทุกข์ที่ลึกพอ โลกยังสวยเกินไปจนไม่คิดจะหาคำตอบ

กิเลส ความยึดติดคือม่านที่บดบังความจริง แต่วันหนึ่งเมื่อชีวิตสอนเขาเอง เขาอาจกลายเป็นคนที่เข้าใจธรรมลึกกว่าที่ใครเคยคิด

ไม่มีใครไม่ดีพอสำหรับธรรมะ มีแต่คนที่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้น และหน้าที่ของเราไม่ใช่การเปลี่ยนใคร แต่คือทำใจของเราให้พร้อมเมื่อธรรมะมาถึง