Πνευματικός Πόλεμος (Μάθημα 3ο)| Λευτέρης Τοπάλογλου

Θα συνεχίσουμε, αδερφοί, με την σειρά των μαθημάτων, την οποία έχουμε ξεκινήσει εδώ και δύο Τετάρτες, η οποία σειρά έχει τίτλο: «Πνευματικός πόλεμος». Είναι, λίγο, έχουμε πει, παράξενος ο τίτλος, αλλά αυτό που έχει σημασία, αδερφοί, είναι να δούμε τι λέει ο λόγος του θεού για αυτό το θέμα. Και αυτό που έχουμε ξεκινήσει να λέμε από την αρχή είναι ότι ο πνευματικός πόλεμος και η πνευματική αντίσταση, αδερφοί, η οποία δέχεται το παιδί του θεού στην πνευματική του πορεία, είναι μία πραγματικότητα, ανεξάρτητα αν το πιστεύει κανείς ή όχι. Αυτό δεν το λέω εγώ, δεν το, δεν το ισχυρίζεται κάποιος από το μυαλό του, αλλά ο ίδιος ο λόγος του θεού, αδερφοί, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, από το βιβλίο της γενέσεως μέχρι το βιβλίο της αποκα λήψεως, μπορεί να δει ότι στην πνευματική πορεία του ανθρώπου του θεού υπάρχει μία αντίσταση και ένας πόλεμος, ο οποίος είναι ενάντιος.

Αυτά δεν τα λέμε, αδερφοί, για να φοβηθούμε. Τα λέμε, όμως, για να ενημερωθούμε, να είμαστε σε εγρήγορση και να ξέρουμε, να κατανοήσουμε ότι είμαστε με την πλευρά του νικητή σε αυτό τον πόλεμο. Δεν το λέμε για να μας πιάσει φοβ βία, «πωπω, τι θα πάθουμε;» Όχι, το αντίθετο! Τα λέμε για να πάρουμε θάρρος, αδερφοί, να πάρουμε θάρρος, να ενθαρρυνθεί η καρδιά μας, η ψυχή μας και να βγούμε έξω στη μάχη.

Ξέρετε, υπάρχει ένα ζώο που λέγεται στρουθοκάμηλος, ο οποίος, ξέρετε τι κάνει; Βάζει το κεφάλι μέσα στην άμμο και, επειδή έκρυψε το κεφάλι, ένα τεράστιο σώμα είναι έξω. Λέει: «Δεν με βλέπει κανείς!» Στην πνευματική ζωή δεν είναι καλό να στρο οκα μιλήσουμε, να νομίζουμε ότι όλα είναι εντάξει. Όχι, δεν υπάρχει, δεν υπάρχουν αυτά! Αυτά είναι τραβηγμένα. Πώς δεν υπάρχουν; Δεν θα στρουθοκαμηλίζουμε, αλλά τι θα κάνουμε; Θα βγούμε έξω, θα δούμε την πνευματική πραγματικότητα και θα πολεμήσουμε! Τη στιγμή που υπάρχει, αδερφοί, η πνευματική μάχη, δεν υπάρχει άλλη λύση από τον να βγούμε σε αυτή τη μάχη και να πολεμήσουμε πνευματικά. Πάντοτε μιλάμε.

Ναι, πολλές φορές, αδερφοί, βλέπουμε στη ζωή μας να χάνουμε τη χαρά μας, να χάνουμε την ειρήνη μας, να χάνουμε τη ζωντάνια μας. Τι είναι αυτά; Είναι εδάφη, τα οποία, πνευματικά εδάφη, τα οποία έρχεται και τα κλέβει ο εχθρός. Όταν λέμε για πνευματικό πόλεμο, δεν μιλάμε, αδερφοί, μη μην πάει το μυαλό μας στα σε ακραίες καταστάσεις, έτσι, αλλά μιλάμε για την καθημερινότητα. Ξυπνάς το πρωί και τα βλέπεις όλα μαύρα. Γιατί τα βλέπεις μαύρα; Ξυπνάς το πρωί και βλέπεις όλο παράπονα. Γιατί τα β βλέπεις όλο παράπονα; Γιατί κρύφτηκε το πνεύμα της ευχαριστίας; Γιατί η πίστη σου μειώθηκε; Γιατί η χαρά σου, η ελπίδα σου; Αυτά όλα είναι πνευματικά εδάφη, αδερφοί, τα οποία έρχεται ο αθρό και τα κλέβει. Πώς τα κλέβει; Τα κλέβει λίγο-λίγο.

Στο δεύτερο μέρος, τι είχαμε δει; Είχαμε μιλήσει για τις μεθοδίας. Έχει ο διάβολος μεθοδίας. Δεν έρχεται και λέει: «Καλημέρα σας, είμαι ο διάβολος, μου ανοίγετε, σας παρακαλώ, την πόρτα;» Ποτέ δεν το κάνει έτσι. Έρχεται με τρόπο ελκυστικό. Θα 'ρθει με ένα φίλο σου, θα 'ρθει με μία συγκυρία, θα 'ρθει με μια ελκυστική πρόταση, η οποία έχει πολλά λεφτά. Θα 'ρθει με μία μια άλλη ιδέα, η οποία θα σε κάνει διάσημο, με το οποίο θα σε ασχολούνται μαζί σου, θα γίνεις πιο όμορφη, πιο όμορφος, θα θα εκπληρώσεις κάποια... Και αρχίζει σιγά-σιγά, με το λίγο λίγο λίγο λίγο, να παρασύρει τον άνθρωπο. Είδαμε το περιστατικό, το πώς ο όφη πήγε και παρέσυρε την εύα και μετά, στη συνέχεια, παρασύρθηκε και ο αδάμ και έπεσε ο άνθρωπος. Ενώ ήτανε στη μέση του παραδείσου, είχε ελευθερία, είχε... Αλλά την ελευθερία αυτήν την αξιοποίησε με λάθος τρόπο. Πάντα είναι στην εξουσία μου, αλλά πάντα δεν συμφέρουσα. Πάντα είναι στην εξουσία μου, αλλά πάντα δεν οικοδομούν. Λοιπόν, πρέπει να δούμε πώς θα διαχειριστούμε αυτή την ελευθερία, αδερφοί, που μας δίνει ο θεός, το ευαγγέλιο και το πνεύμα του θεού.

Αυτό το οποίο μπορεί να διαπιστώσει κανείς είναι ότι μας καλεί να ξεσηκωθούμε, αδερφοί, και να διεκδικήσουμε τα εδάφη μας, αυτά που χάσαμε και αυτά που αναμένεται να πάρουμε επιπλέον. Ευχαριστούμε τον θεό! Δεν είμαστε καταδικασμένοι, αδερφοί, να είμαστε μεμψίμοιροι, κουρασμένοι, απελπισμένοι. «Δεν μπορώ άλλο, βαρέθηκα, κουράστηκα, σκανδαλίσει!» Αυτό, αδερφοί, δεν είναι στάση ζωής ενός χριστιανού, ο οποίος είναι με το μέρος του νικητή.

Είδαμε ποτέ το χριστό, αδερ αδερφή, στη διακονία του να είπε κάπου: «Κάνω πίσω, τα παρατάω, απελπίστηκα με αυτούς τους ανθρώπους, τους μιλάω και αυτοί τίποτα, με πετροβολούν, με σταυρώνουν;» Ποτέ δεν το είπα αυτό. Είδαμε τον απόστολο παύλο, αδερφοί, όταν τον λέγανε ψευδα πόστο, ψευδο διδάσκαλο, τον κυνηγούσαν ο οι εχθροί, οι κοσμικοί, ο εθνικοί, οι χριστιανοί ακόμα, δεν έκανε πίσω. Γιατί; Γιατί κατάλαβε, αδερφοί, λέει: «Δεν πυγμαχοι στον αέρα», αλλά έμαθε την την αξία της πνευματικής αυτής μάχης.

Και έχουμε μιλήσει για την πανοπλία. Μιλάει ο λόγος του θεού για την πανοπλία, έτσι δεν είναι; «Ενδύεται», λέει, «την πανοπλία του θεού». Πανοπλία σημαίνει παν όπλο, όλα τα όπλα. Αυτό που έχει σημασία, όμως, αδερφοί, δεν είναι τα όπλα αυτά καθ αυτά, αλλά είναι αυτός που δίνει τα όπλα. Δεν είναι να κρατάω το όπλο, αλλά είναι να... αυτό που έχει σημασία είναι σε ποιο στρατό ανήκω. Ποιος είναι ο διοικητής μου, ο οποίος μου λέει: «Πήγαινε στη στη μάχη»; Ποιος είναι αυτός που μου δίνει την εντολή; Ποιος μου αυτός που θα με προμηθεύσει σφαίρες, θα με προμηθεύει το κατάλληλο όπλο; Δεν είναι το όπλο, αλλά είναι αυτός που προμηθεύει το όπλο, έτσι δεν είναι;

Ευχαριστούμε το θεό! Και είδαμε, βέβαια, ότι ο ο διάβολος, ο αιος πόρος – ο αιο πόρος σημαίνει αυτός που φέρνει την αυγή – έπεσε ενώ ήταν στο περιβάλλον του θεού. Και ο λόγος που έπεσε δεν ήταν άλλος, αδερφοί, από την έπαρση, από την υπερηφάνεια. Αυτή είναι η καρδιά, ο πυρήνας, αδερφοί, του φρονήματος του διαβόλου: είναι η έπαρση, η περηφάνεια. «Εγώ θα πάω πιο ψηλά ακόμα και από τον θεό!» Και αυτό το, αδερφή, τον γκρέμισε, παρόλο που ήτανε σε μια σε ένα περιβάλλον πολύ πνευματικό. Είχε μια διακονία να λέει ύμνους, να είναι, να παίζει όργανα, πολύ όμορφη, ευλογημένη. Και όμως, σε αυτό το περιβάλλον δεν του εκτίμησε και μπήκε στην καρδιά του κάτι το παραπάνω. Και αυτό το παραπάνω εκεί έχασε, αδερφοί.

Βέβαια, η η εύα, είχαμε πει, άρχισε να κάνει ένα διάλογο με το διάβολο. «Όχι, δεν μας είπε έτσι ο θεός, αλλιώς μας είπε!» Και αυτός ο διάλογος την εγκλώβισε. Δεν χρειάζεται να κάνεις διάλογο. Ο λόγος του θεού λέει αυτό. «Δεν θα κάνω διάλογο!» Ναι, είναι έτσι ή δεν είναι έτσι; Ο λόγος του θεού λέει αυτό. Ο λόγος του θεού ή δεν λέει αυτό; Είναι έτσι; Ο θεός μ' αγαπάει ο θεός ή δεν μ' αγαπάει; Τελικά, ο θεός πήγε στην καρδιά της σεβας σκέψεις μέσα από αυτό το διάλογο. «Α, λέει, φοβάται», λέει, «ο θεός ότι θα γίνετε και εσείς σαν θεοί, άμα α άμα θα τα φάτε αυτά, άμα θα φάτε απ αυτό τον καρπό!» Και αρχίζει και σκέφτεται πράγματα. Όλα αυτά ξεκινάνε από αυτό, απ αυτό τον τύπου τον τον ε διάλογο.

Βέβαια, ο λόγος του θεου μας λέει: «Υποτάχθηκε στον θεό, αντιστάθηκε στο διάβολο». Αυτή είναι η η η απλή συνταγή του λόγου του θεού. Και έχουμε πει, επίσης, την περασμένη φορά, τις μεθοδίας του εχθρού. Μια από τις βασικές μεθοδίας, αδερφοί, είναι να μην λάμψει ο φωτισμός του ευαγγελίου, να σκεπαστεί το ευαγγέλιο, να μην ακουστεί ο λόγος του θεού. Ή, αν ακουστεί ο λόγος του θεού, να να ακουστεί διαστρεβλωμένος. Γι' αυτό έχει πάρα πολύ σημασία, αδερφοί, όταν ακούω το λόγο του θεού, η καρδιά μου είναι ανοιχτή. Όταν διαβάζω το λόγο του θεού στο σπίτι μου, η καρδιά μου είναι ανοιχτή ή λέω τώρα: «Ε, τι να μας πει κι αυτός;» «Αυτός ο... τι να μας πει κι αυτός ο πιο ασήμαντος;» Μπορεί κάτι να έχει να σου πει σήμερα, κάτι έχει να μου πει σήμερα, αδερφή. Πολλές φορές έχουμε εμπειρίες ευλογούσε από μηνύματα μικρών παιδιών, νεαρών. Έρχεται ο κύριος και μας μιλάει. Γιατί; Γιατί ο θεός βρίσκει τους τρόπους. Ο λόγος αυτός, ο φωτισμός του ευαγγελίου, είναι το το πιο βασικό πράγμα. Το ευαγγέλιο είναι και καλυμένο στους απολυμένους, θέλει να 'ναι και καλυμμένο. Άλλοι λένε το ευαγγέλιο ένα ωραίο βιβλίο, φιλοσοφικό, θρησκευτικό, ωραία πράγματα να κάνουμε συζητήσεις φιλοσοφικές. Άλλοι λένε είναι ένα πιστοδοτική βιβλίο. Λίγοι είναι αυτοί που λένε είναι το βιβλίο στον οποίο, μέσα στο οποίο, θα βρω τη λύτρωση της ψυχής μου, μέσα στον οποίο θα βρω την αιώνια ζωή, θα βρω τον αληθινό τον χριστό, θα βρω το το αυτόν που λέει: «Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή». Θέλει ο ο εχθρός θέλει να το καλύψει αυτό, να μιλάν για το ευαγγέλιο θρησκευτικές, φιλοσοφικές συζητήσεις.

Επίσης, να μην φυτρώσει ο σπόρος. Θυμόμαστε το περιστατικό όπου μπαίνει στο ο σπόρος πέφτει στην οδό, έρχονται τα πετεινά, τρώνε το σπόρο. Άμα δεν πέσει μέσα σε μια καρδιά, η οποία έχει σκαφτεί, δεν μπορεί να βρει τόπο ως όρος για να φυτρώσει. Γι' αυτό, η καρδιά μας, αδερφοί, όταν καταλαβαίνουμε ότι έχει μια σκληρότητα, όταν καταλαβαίνει ότι έρχομαι στην εκκλησία, ακούω το λόγο του θεού και, όπως ήρθα, έφυγα, γιατί η καρδιά μου... Καταλαβαίνω, μπορεί να περνάμε μια τέτοια φάση στην πνευματική μας ζωή, μπορεί να έχει μια σκλ να έχει σκληρυντή, μπορεί να έχει ένα παράπονο, μπορεί να έχει ένα μια από τις καταστάσεις της ζωής, από τις συνθήκες, από οτιδήποτε. Εκεί, λοιπόν, αδερφοί, πρέπει να λειτουργούν τα αντανακλαστικά μας και να πω: «Κάθισα μία ώρα και άκουσα το λόγο του θεού και δεν πήρα τίποτα!» Και με το που έφυγα από δω, έρχονται τα πετεινά του ουρανού και ότι έπεσε στο στο στο στην οδό, ήρθαν και τα φάγαν ένα-ένα, ένα-ένα, όλα τα εδάφια μου, τα φάγαν τα πουλιά του ουρανού. Εκεί πρέπει να λειτουργούν τα αντανακλαστικά μας και να πούμε: «Τι να πω; Η καρδιά μου θέλει σκάψιμο, να αφήσω το αλέτρι του θεού να σκάψει μέσα στο χωριό».

Αυτές τις μέρες προσπαθούσα να σκάψω πίσω εκεί στο στο μπαξέ με ένα μηχάνημα, που ο αδερφός ο ιορδάνης... Και κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να σκάβει κανείς εκεί που είναι ξερό το χώμα, αδερφοί. Παιδεύτηκα, παιδεύτηκα και έχει και υψηλές θερμοκρασίες αυτές τις μέρες. Είναι, φανταστείτε τώρα, να προσπαθήσεις να σκάβεις ένα χώμα που είναι σαν να είναι η άσφαλτος! Ξέρετε τι έκανα; Άφησα επί 4ι ώρες, 5 ώρες, έβαλα κάτι μπεκάκια με νερό και τρέχανε, τρέχανε, τρέχανε. Και ήθε αυτό το νερό και πότισε τη γη, αδερφή. Και όταν πήγα μετά και έβαλα το μηχάνημα, κατάλαβα ότι έσκαψε, σκάφτηκε το μέρος. Δεν υπήρχε αλλιώς. Γι' αυτό, λοιπόν, αφήνουμε, αδερφοί, το νερό, το λόγο του θεού, να μπαίνει μεςα στην καρδιά μας, να μαλα ν την καρδιά μας. Ευχαριστούμε το θεό!

Το άλλο που είχαμε δει είναι ότι ο εχθρός έρχεται ως ένα λιοντάρι ορώμεν, το οποίο, λέει, ψάχνει να βρει ο αντίδικος. Μάλιστα, ο αντίδικος, ο διάβολος, ο αντίδικος είναι αυτός ο οποίος στο δικαστήριο είναι από την πλευρά του κατήγορου. Ο αντίδικος είναι ενάντιος στη δίκη, δεν είναι υπερασπίζεται, δεν δικαιολογεί, δεν έχει ε επιο εια. Αντίδικος. Αυτήν είναι η η άλλη μεθοδία του. Και η άλλη μεθοδία που έχει, είχαμε πει, είναι ότι μπορεί να μετασχηματίζεται ως άγγελος φωτός, να 'ρθει μεμε έναν ωραίο τρόπο, για να παρασύρει το παιδί του θεού. Αλλά ο λόγος του θεού λέει: «Ξέρεις», λέει, «όπου παριστάνετε λέ τον εαυτό σου δούλο, γίνεσαι δούλος αυτόν τον οποίον παρίσταται». Αν, δηλαδή, παραστήσω τον εαυτό μου δούλος στον στον διάβολο, γίνομαι δούλος στο διάβολο. Αν, όμως, με την ελευθερία που έχω, λέω: «Εγώ θέλω να να γίνω δούλος σου, κύριε». Δούλο σου σημαίνει χάνω τα δικαιώματά μου, θα κάνω αυτό το οποίο θέλεις εσύ, κύριε. Αυτό που θέλω εγώ θα το θα το αφήσω στην άκρη, αλλά με ελευθερία, όχι γιατί μου το επιβάλλει κάποιος. Αυτήν αυτού του τύπου η δουλεία είναι η πιο μεγάλη ελευθερία, αδερφοί, η ελευθερία όταν ο άνθρωπος δουλω ει τον εαυτό του στον χριστό.

Τώρα, αυτό το οποίο θα δούμε σήμερα με τη χάρη του θεού, αδερφο, αφού είδαμε ότι ο πνευματικός πόλεμος είναι μια πραγματικότητα, δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε. Αφού είδαμε ότι σε αυτό τον πνευματικό πόλεμο ο διάβολος έχει μεθοδίας – μεθοδίας σημαίνει μια συστηματική τακτική – αυτό που θα δούμε σήμερα είναι ποια είναι τα δικά μας όπλα. Τι σημαίνει στην πνευματική μας ζωή ότι ο χριστός έδωσε το αίμα του; Τι σημαίνει ότι ο χριστός θριάμβευσε επάνω σστο σταυρό; Τι σημαίνει ότι αναστήθηκε και τώρα είναι υψωμένος στα δεξιά του πατέρα, είναι τη σστο θρόνο; Και έχει νόημα πραγματικά να τα σκεφτούμε όλα αυτά, πώς μέσα από το λόγο του θεού, προφανώς, πώς αυτά μπορούν να οπλίσουν την πνευματική μας ζωή, έτσι ώστε, αδερφοί, να περπατάμε σε μία νικηφόρα πνευματική ζωή.

Αυτό, αδερφοί, πρέπει να μπει μέσα σστο μυαλό μας, μέσα στο πνευματικό μας dna. Δεν είσαι καλεσμένος να είσαι ηττημένος, είσαι καλεσμένος να είσαι νικητής! Αυτό είναι, αδερφοί, το θέλημα του. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι όλα θα πάνε όμορφα όπως τα θέλουν όι. Θα 'ρθούνε δυσκολίες, θα 'ρθούνε προβλήματα, θα 'ρθούνε αντιστάσεις, αλλά το θέλημα του θεού είναι να είσαι νικητής, να μην το βάζεις κάτω. Αυτό, τουλάχιστον, μας συστήνει ο λόγος του θεού.

Πάμε, λοιπόν, να ανοίξουμε, αδερφοί, στη σελίδα 879. Να ξεκινήσουμε με μία φράση του ίδιου του κυρίου μας, ενώ έχει ήδη αναστηθεί. Είμαστε στο κατά ματθαίο ευαγγέλιο, σελίδα 879, κη κεφάλαιο και εδάφιο 18. Εδώ ο κύριος έχει ήδη σταυρωθεί, έχει ήδη αναστηθεί, έχει φανερωθεί στους μαθητές αναστημένος και δίνει τώρα τις τελευταίες οδηγίες πριν το: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Πριν τους... πριν δώσει, δηλαδή, στους μαθητές την οδηγία της μεγάλης αποστολής. Αυτή είναι η μεγάλη αποστολή της εκκλη ς: να μαθητεύσει τα έθνη. Τι λέει στο 18; «Προσελθων ο ιησούς», λέει, «ελάλησε προς αυτούς λέγων: Εδόθη εις εμέ πάσα εξουσία εν ουρανό και επί γης».

Αυτό είναι, αδερφοί, η βάση πάνω στην οποία ξεκινάμε να χτίζουμε την πνευματική μας ε πορεία. Ποια, δηλαδή, είναι η βάση; Ότι ο ιησούς είναι αυτός που έχει όλη την εξουσία και η εξουσία αυτή του δόθηκε από τον κύριο. Και αυτή την εξουσία την έχει και στον ουρανό και στη γη. Αυτή η εξουσία είναι αδιαμφισβήτητη. Γιατί; Γιατί την έχει δώσει ο ίδιος ο πατέρας στον υιό. Και την έχει δώσει γιατί ο υιός υπάκουσε, ο υιός αγάπησε τον πατέρα, αγάπησε τα παιδιά που ο πατέρας του χάρισε. Και γι' αυτό, λέει, του έδωσε όλη την εξουσία, όλη την κρίση, την τελική κουβέντα, τον τελικό λόγο, αδερφοί. Την την έχει ο ιησούς. Έχει μεγάλη σημασία να το κατανοήσουμε αυτό. Γιατί; Γιατί αυτός ο ιησούς που κατοικεί μέσα στις καρδιές μας, αδερφοί, είναι αυτός που έχει όλη την εξουσία. Οτιδήποτε αντιστέκεται, οτιδήποτε πάει κόντρα στο θέλημα του θεού, ότι οποιεσδήποτε κατα νιες δυνάμεις, οτιδήποτε, οτιδήποτε, οτιδήποτε είναι κάτω από την εξουσία του χριστού. Δεν υπάρχει τίποτε πιο πάνω από αυτό, από τον κύριο.

Άρα, λοιπόν, είμαστε, αδερφοί, με την πλευρά του νικητή. Δηλαδή, η μάχη, η τελική μάχη, έχει ήδη κριθεί και εμείς καλούμαστε να πιστέψουμε και να υπακούσουμε σε αυτόν, ο οποίος έχει όλη την εξουσία. Τη μάχη αυτή θα την νικήσω και εγώ θα είμα με το μέρος του νικητή. Πότε; Όταν τον ακολουθήσω, όταν το πιστέψω ότι ο κύριος έχει όλη την εξουσία, όταν το επικαλεστώ ότι αυτός έχει όλη την εξουσία. Αυτός κάνει κουμάντο, να το πω, σε όλες τις ουράνιες τιτις, επίγειες, παντού. Είναι πιο πάνω από όλα και από κάθε τι. Αυτό το ζήτημα, λοιπόν, έχει λυθεί αμετάκλητα. «Σε μένα», λέει, «δόθηκε πάσα εξουσία». Το «πάσα» σημαίνει, αδερφοί, δεν υπάρχει κάποια εξουσία που δεν δόθηκε. Δηλαδή, δόθηκε το 80% και μένει το 20; Το 100% της εξουσίας είναι στα χέρια του κυρίου. Τώρα, υπάρχει ο πνευματικός πόλεμος, υπάρχουν μεθοδίας που έχουμε πει, αλλά υπάρχει η εξουσία του κυρίου, η οποία είναι πάνω από όλα.

Ευχαριστούμε το θεό! Με έναν πολύ ωραίο τρόπο αναφέρει το αναφέρει αυτό στη 1933 σελίδα ο απόστολος παύλος, αδερφοί, δια πνεύματος αγίου, σελίδα 1033 σστο στην επιστολή προς εφεσίους, στο α κεφάλαιο. Να διαβάσουμε από το 17, καλύτερα απ' το 17 εδάφιο, σελίδα 1033 και α κεφάλαιο. «Δια να σας δώσει ο θεός του κυρίου ημών ιησού χριστού, ο πατήρ της δόξης, πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως εις επίγνωση αυτού, ώστε να φωτιστ οι οφθαλμο του νό σας εις το να γνωρίσετε ποία είναι η ελπίς της προσκλήσεως αυτού και τις ο πλούτος της δόξης της κληρονομίας αυτού εις τους αγίους. Και από δω μας ενδιαφέρει και τι το υπε υπερβάλλον μέγεθος της δυνάμεως αυτού προς ημάς τους πιστεύοντας κατά την ενέργεια του κράτους της ισχύος αυτού, την οποία ενήργησε εν το χριστό αναστήσεις αυτόν εκ νεκρών και κάθησε εκ δεξιών αυτού εν της επ ουρανί υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος και παντός ονόματος ονομαζόμενου ου μόνο εν το ιώνη τούτου αλλά και εν το μέλλον τι. Και πάντα υπέταξε υπό τους πόδας αυτού και έδωκεν αυτόν κεφαλή υπεράνω πάντων εις την εκκλησία ή της είναι το σώμα αυτού το πλήρωμα του τα πάντα εν πάση πληρούν ως».

Ευχαριστούμε το θεό! Αδερφοί, ο θεός είναι αυτός που δίνει και προσεύχεται ο απόστολος παύλος να δώσει, να δώσει πνεύμα σοφίας, αποκάλυψης, να δώσει φωτισμό. Και όλα αυτά για να γνωρίσει ο άνθρωπος, γιατί αν δεν δοθεί, αδερφοί, από τον θεό, δεν μπορούμε να να να να κατανοήσουμε. Εάν δεν φωτιστούν οι οφθαλμοί του νό σας, όσο και να ακούω και να ακούω, δεν μπορώ να το κατανοήσω. Γι' αυτό έχουμε ανάγκη το φωτισμό του αγίου πνεύματος, αδερφοί. Το κατάλαβε αυτό καλά ο παύλος. Γι' αυτό λέει: «Προσεύχομαι», λέει, «σας μνημονεύω στις προσευχές μου και προσεύχομαι να σας δώσει ο θεός αυτό το πνεύμα της σοφίας και της της αποκάλυψης». Άλλο είναι η αποκάλυψη και άλλο είναι η ανακάλυψη, έτσι δεν είναι; Η ανακάλυψη είναι κάτι το οποίο ο άνθρωπος το ανακαλύπτει. Η αποκάλυψη είναι κάτι το οποίο ο θεός το αποκαλύπτει. «Αποκαλύπτω» σημαίνει ξεσκεπάζω κάτι το οποίο είναι καλυμμένο. Και ο κύριος, αδερφοί, θέλει σε αυτή την πνευματική μάχη, σε αυτό το πνευματικό πόλεμο, τι τι τι να κάνει; Να ξεσκεπάσει στα μάτια μας τη δύναμή του, την εξουσία που έχει. Να κατανοήσουμε ποιος είναι μέσα μας, να κατανοήσουμε ποιος είναι αυτός ο οποίος επικαλούμαστε. Και λέει τώρα να κατανοήσουμε, λέει, το υπερβολικό μέγεθος της δύναμης. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αυτός που κατοικεί μέσα μας έχει όχι απλά δύναμη, έχει υπερβολικό μέγεθος δύναμης. Και τι κάνει με αυτή τη δύναμη; Αυτή η δύναμη έχει μια ενέργεια, κατά την ενέργεια, λέει, του κράτους της ισχύος αυτού. Το κράτος της ισχύος είναι αυτή, είναι η υπερβολική δύναμη του κράτους, η οποία, λέει, «γεννηθεί το φως» και γεννιέται φως. Να γεννηθούν τα βουνά, να γίνουνε όλα αυτά τα ψάρια που υπάρχουν, όλα αυτά τα πουλιά, όλα αυτά τα ζώα της γης. Αυτός είναι ο θεός της δύναμης και της εξουσίας και ενεργεί. Κοιτάξτε να δείτε, δεν έχει μόνο δύναμη, ενεργεί! Μπορεί κάποιο κάποια μηχανή, ας το πούμε γιανα να είναι παράδειγμα, μια μηχανή 500 είπω, αλλά άμα δεν τη βάλεις μπρος να ενεργήσει, βλέπεις μόνο τη μηχανή. «Σώθηκες;» «Σώθηκα!» «Πώς αισθάνεσαι;» «Ε, πολύ αδύνατος, είναι χάλια!» Ενώ έχει μια μηχανή 500 ειπών, δεν την έβαλλε μπρος, δεν την δεν ενεργοποίησε αυτή. Κατά την ενέργεια του κράτους εις ισχύος αυτού, την ισχύ των 500 ειπών του κυρίου, δεν την έχει βάλει μπρος. Σε αυτό το πνευματικό πόλεμο καλούμαστε, αδερφοί, να ενεργοποιήσουμε όχι τις δικές μας δυνάμεις. Ίσα-ίσα, τις δικές μας τις δυνάμεις θα πρέπει, κατά το δυνατόν, να τις απενεργοποιήσουμε. Καλούμαστε να ενεργοποιήσουμε τις δυνάμεις του κυρίου, να κατανοήσουμε ποιος κατοικεί μέσα μας, αυτός που έχει το κράτος ς ισχύος αυτού. Να κατανοήσεις ότι είσαι ο λέον του ιούδα, δεν είσαι μια ένα γατάκι, το οποίο φοβάται και κρύβεται. Άλλο ένα γατάκι κι άλλο ένα λιοντάρι, είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Και αυτή η ενέργεια, λέει, ήταν είναι τόσο δυνατή, η οποία ανέστησε τον ιησού από τον τάφο. Πόσο ενέργεια είναι; Πόσο είναι το κράτος της δύναμης του κυρίου; Είναι είναι τόσο μεγάλο που ανασταίνει τον ιησού από τον τάφο. Είναι τόσο μεγάλο που ανασταίνει και εμάς, αδερφοί, από το... μας ανέστησε από το θάνατο, μας έδωσε ζωή, μας έδωσε ελπίδα εκεί που όλα ήταν μαύρα. Τι; Αυτή είναι η δύναμη του κυρίου ή του πνεύματος του αγίου είναι που μας συναντησε. Ευχαριστούμε το θεό! Και αυτός, λέει, είναι υπεράνω. Υπεράνω σημαίνει υπέρ άνω, δηλαδή πιο πάνω απ' όλα. Υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας. Δηλαδή, αν μαζέψω όλες τις αρχές και τις εξουσίες και τις καλλές και τις κακές και τα πάντα, ε, υπεράνω από όλα αυτά είναι ο κύριος. Αυτός ο οποίος με την ενέργεια του κράτους αυτού ανέστησε τον ιησού και είναι υπεράνω επίσης παντός ονόματος ονομαζονται η τούτο αλλά και εν το μέλλον τι. Λέει: «Μεγάλο όνομα», λέει, «αυτός, βαρύ όνομα αυτός, πλανητάρχης εκείνος, πολύ εξουσία εκείνος, πάμπλουτος ο ένας, πάμπλουτος ο άλλος». Μπροστά στον κύριο, όλοι αυτοί, αδερφοί, είναι από κάτω. Ακόμη και οι δυνάμεις οι οποίες είναι πνευματικές, από κάτω. Κάθε δύνα μη, κάθε κυριότητα, παντός ονόματος ονομαζονται νη τούτο αλλά και το μέλλον τη. Και πάντα τα υπέταξε κάτω από τα πόδια του. Καλούμαστε, λοιπόν, αδερφοί, ως εκκλησία να σταθούμε σε πίστη και ως άτομα σε πίστη πάνω σε αυτό το λόγο, ότι ο κύριος έχει υπερβολικό μέγεθος δύναμης. Αυτός το κατοικεί μέσα μας όχι μόνο έχει υπερβολικό μέγεθος δύναμης, αλλά αυτή τη δύναμη την ενεργεί κατά το κράτος τους ισχύος αυτού. Δηλαδή, την ενεργοποιεί, τη βάζει μπρος. Δεν κάθεσαι και βλέπεις μόνο. Α, λες, μια ωραία μηχανή, αλλά αυτή είναι η μηχανή σε μια ανηφόρα, τη βάζει μπρος και δεν καταλαβαίνει τίποτα και ανεβαίνει φορτωμένο, φορτωμένο, αλλά ανεβαίνει. Προβλήματα, δοκιμασία, ανεβαίνει η μηχανή, γιατί η η η ενέργεια του κράτους της ισχύος αυτού ενεργοποιήθηκε. Γύρισε το διακόπτη. Ποιος είναι ο διακόπτης, αδερφοί; Η πίστη! Η πίστη γυρίζει το διακόπτη και παίρνει αυτή η πολύ ωραία μηχανή μπρος. Αλλιώς, υπάρχει ο κίνδυνος να την βλέπω να έχει γεμίσει σκόνη, αράχνη, να λέω: «Ξέρεις τι ωραία μηχανή έχω!» «Την έβαλες μπρος καμιά φορά;» «Όχι, αλλά είναι πολύ ωραία!» «Πήγες καμιά βόλτα καμιά φορά με αυτή;» «Όχι, αλλά είναι πολύ ωραία μηχανή!» Τι να την κάνω άμα είναι πολύ ωραία μηχανή, άμα είναι την έχω στο γκαράζ, έτσι δεν είναι; Ο κύριος έ μας καλεί, αδερφοί, να ενεργοποιήσουμε αυτά τα οποία μας έχει ήδη χαρίσει και να βαδίσουμε πάνω σε αυτή την πνευματική πραγματικότητα. Υπάρχει μια πνευματική πραγματικότητα, αυτά τα οποία λέμε ότι είναι το υπερβολικό το μέγεθος της δύναμης του και ότι ο κύριος είναι υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας, είναι μια πνευματική πραγματικότητα.

Πάμε λίγο στη σελίδα 1039, αδερφοί. Φιλιππησίους β. Θα διαβάσω από το οχτώ εδάφιο. Εδώ μιλάει για τον κύριο, ένα γνωστό κομμάτι, το κατέβασμα του του κυρίου. «Ευρεθεί», λέει, «κατά το σχήμα». Απ' το πέντε ας το διαβάσουμε, έτσι, για να το έχουμε ολοκληρωμένο. «Το αυτό δε φρόνημα έστω εν ημίν, το οποίο ήτ και εν το χριστό ιησού, όστις εν μορφή θεού υπάρχον, δεν νόμισε αρπαγή το να είναι ίσα με τον θεόν, αλλά ε αυτόν εκα νωση λαβών δούλου μορφή γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους και ευρεθεί κατά το σχήμα ως άνθρωπος εταπ σε εαυτόν γενόμενος υ πίκος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Δια τούτω και ο θεός υπερ ύψωσε αυτόν και χάρισε εις αυτόν όνομα το υπερ το υπέρ πάν όνομα, δια να κλείνεις το όνομα του ιησού πάν γόνοι επ ουρανίων και επιγείων και κατα χθονιοι και πάσα γλώσσα να ομολογήσει ότι ο ιησούς χριστός είναι κύριος εις δόξα θεού πατρός».

Ευχαριστούμε τον κύριο! Αυτό είναι το κατέβασμα, η κανω η του κυρίου από τη δόξα του. Προηγήθηκε, λοιπόν, η ταπί, προηγήθηκε το κατέβασμα, προηγήθηκε η υπακοή, ο σταυρός, ο θάνατος. Όλα αυτά προηγήθηκαν και θα 'λεγε κανείς: «Πού είναι η δύναμη; Πού είναι η νίκη; Πού είναι η εξουσία; Πού είναι ο θρίαμβος;» Βλέπανε το χριστό και λέγανε: «Αυτός θα σώσει τον κόσμο; Αυτός ο ματωμένος, ο πληγωμένος, με τα με το αγκάθινο στεφάνι, με τα χέρια και τα πόδια στα καρφιά, θα σώσει αυτός;» Αυτό που προηγήθηκε, όμως, ήταν ακριβώς το μυστικό της δύναμης, αδερφοί. Ο θάνατος του κυρίου ε ήταν αυτό το οποίο τον έκανε να αναστηθεί και να αυτό που ακολούθησε ήτανε η υπερύψωση. Και το όνομα που του έδωσε ο κύριος ήτανε πάνω από όλα τα ονόματα. Το όνομα, λέει, το υπέρ πάνω όνομα του του έδωσε, το πιο υψηλό όνομα που θα μπορούσε να πάρει κανείς. Αυτό που έχει σημασία, όμως, για το θέμα μας, αδερφοί, είναι ότι αυτός ο οποίος κατέβηκε και μετά, στη συνέχεια, ανέβηκε και πήρε το πιο υψηλό όνομα. Τώρα, λέει, σε αυτόν θα κλείνει παν γόνη, δηλαδή θα γονατίσει, θα προσκυνήσει, δηλαδή θα παραδεχτεί την εξουσία και τη δύναμη. Όλες οι οι οι δυνάμεις οι οποίες είναι στον ουρανό, οι δυνάμεις που είναι στη γη, οι δυνάμεις που είναι στα καταχθόνια, κάτω από τη γη, ότι δυνάμεις, πνεύματα, εξουσίες, ε, οτιδήποτε, επιρροές, αυτά όλα, όλα, όλα, όλα, όλα θα προσκυνήσουν, θα κλείνουνε το γόνοι τους μπροστά στον κύριο τον κυρίων, στον κύριο μας, σε αυτόν που κατοικεί μέσα μας. Κατανοούμε ποιος κατοικεί μέσα μας; Ο θριαμβευτής, αυτός που δεν μπορεί κανένας να το νικήσει, αυτός που έχει το πιο υψηλό όνομα, όλη την εξουσία, όλη τη δύναμη. Σε αυτόν, λέει, θα προσκυνήσουν και όχι μόνο. Και όλες οι γλώσσες που υπάρχουνε, ποιες γλώσσες; Ελληνικά, κινεζικά, σουαχίλι, αγγλικά, βάλτε όλ όλες οι διάλεκτοι που υπάρχουνε στον κόσμο. Όλες οι γλώσσες αυτές θα ομολογήσουν ότι ο χριστός είναι ο κύριος. Άρα, λοιπόν, αδερφοί, δεν βγαίνουμε, όταν λέει ο απόστολος παύλος: «Ενδύεται την πανοπλία του θεού», δεν βγαίνουμε με, πώς να το πω, με τις σαγιονάρες έξω να πολεμήσουμε, αλλά βγαίνουμε με πανοπλία. Αυτή είναι η πανοπλία μας, είναι η πανοπλία του κυρίου, όχι η πανοπλία η δική μας που που εμείς με τις δικές μας δυνάμεις πολεμάμε. Αυτή είναι η πανοπλία. Αυτός που κατοικεί μέσα μας είναι πάνω από όλα. Ποιος μπορεί να να σταθεί σε αυτόν;

Ευχαριστούμε το θεό! Πάμε λίγο στη σελίδα 1043. Σελίδα 1043, κολοσσαείς β κεφάλαιο. Και θα διαβάσω από το 13 αδερφο, σελίδα 1043 και 13 εδάφιο. «Και εσάς όντας νεκρούς εις τα αμαρτήματα και την ακροβυστία της σαρκό σας συνζερμα εξαλείψω το καθ ημών χειρόγραφο συνιστά ον εις διατάγματα το οποίο ήτ εναντίον εις ημάς και αφήρεσε αυτό εκ του μέσου προσηλώνεται και απογυμνώσει τας εξουσίας παραδειγμάτων θεό». Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του λόγου του θεού, αδερφοί. Ξέρετε, υπάρχει αυτός ο αντίπαλος, αυτός ο εχθρός, ο οποίος έχει βάλλει στόχο, σώνει και καλά, να μας κάνει να αισθανόμαστε ένοχοι, να μας κάνει να αισθανόμαστε ότι δεν αξίζουμε. «Δεν αξίζεις εσύ να σωθείς!» Έρχεται ο λόγος του θεού, όμως, αδερφοί, και τον διαψεύδει. Και καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα: «Θα συμφωνήσουμε με αυτά τα οποία περνάνε από το μυαλό μας και τη σκέψη μας και απ τι με τις εισηγήσεις του εχθρού ή θα συμφωνήσουμε με αυτό που λέει ο λόγος του θεού;»

Καλούμαστε, αδερφοί, να συμφωνήσουμε με αυτό που λέει ο λόγος του θεού, γιατί δεν είναι η αλήθεια αυτό που αισθάνομαι. Η αλήθεια είναι αυτό που λέει ο λόγος του θεού. Εγώ μπορεί να αισθάνομαι ότι δεν αξίζω τη σωτηρία, αλλά ο λόγος του θεού λέει ότι είσαι άξιος, όχι γιατί τα καννες καλά, αλλά γιατί επικαλέστηκε το αίμα του χριστού. Βλέπετε, αδερφοί, με τι θα συμφωνήσω εγώ; Με αυτό το οποίο έρχεται κάποιος να μου πει: «Μπα, δεν αξίζεις εσύ, δεν θα πας εσύ στη βασιλεία των ουρανών, έτσι όπως πάμε, πάει!» Θα πω, αδερφοί, απέναντι σε αυτό σε αυτές τις φωνές ένα μεγάλο «όχι»! Όχι, γιατί γιατί ο λόγος του δου λέει κάτι διαφορετικό. Λέει: «Εσάς», λέει, «όντας νεκρούς». «Όντας» σημαίνει πράγματι νεκροί ήμασταν. Για ποιο λόγο; Για τα αμαρτήματα και την ακροβυστία της σαρκός. Έτσι, πριν κάνα στην παλαιά διαθήκη, είχανε την περιτομή της της σάρκας και κάνανε την ακροβυστία. Εμείς τώρα, πνευματικά, έχουμε ακροβυστία στη σάρκα όταν δεν επικαλούμαστε το αίμα του χριστού. Ο ο άνθρωπος ο όπως επικαλείται το αίμα του χριστού, μετανοεί, αναγεννιέται. Ε, αυτή είναι μια περιτομή, θα λέγαμε, πνευματική. Άρα, λοιπόν, λέει, έρχεται ο χριστός και μας συνζερμα δια της πίστεως και συγχωρεί τις αμαρτίες και τα πταίσματα. «Συγχωρώ» σημαίνει έχω χώρο και για σένα. Ο κύριος μας έκανε χώρο και λέει: «Παιδί μου, και εσύ χωράς, και εσύ και εγώ!» «Ναι, και εσύ!» Έχει μέρος και για μένα και για σένα. Έχει. Αυτό είναι «συγχωρώ». Μας συγχώρεσε. Τι μας συγχώρεσε; Μερικά πταίσματα; Όχι, λέει, «πάντα τα πταίσματα»! Αυτό λέει ο λόγος του θεού, αδερφο. Ο άνθρωπος που επικαλείται το αίμα του χριστού, που επικαλείται τον κύριο, συγχωρούνται πάντα τα πτσδ. Και λέει τώρα στο 14: «Εξαλείψεις». «Εξαλείψεις» τι σημαίνει «εξαλείψω», αδερφο; Λέει: «Κάνω εξάλειψη υποθήκης». Έχει έχουν αυτοί κάτι νομικούς όρους εκεί οι δικηγόροι. Έχω υποθήκη το σπίτι μου και το ξεχρεώνω και πάω κάνω εξάλειψη. Τους λέω, δηλαδή, τους κυρίους αυτούς: «Κύριε, δεν χρωστάω, δεν σας χρωστάω εξάλειψη!» Θυμάμαι ο δημήτρης με την με τη λίνα είχαν αυτό τον αγώνα: «Εξάλειψη, δεν σας χρωστάω, κύριε, γεια σας!» Αν έρθει κάποιος, δηλαδή, και σου όχι με χρωστάτε και του πεις ότι: «Κοίταξε να δεις, έχω το αποδεικτικό, έχω την υπογραφή σου», και μου λέει: «Το χρέος εξοφλήθει». Εσύ δεν την έβαλες αυτή την υπογραφή ραφή. Τι θα μου πει τότε ο αυτός που λέει ότι τον χρωστάω; Εμείς, όμως, έχουμε μία απόδειξη, αδελφοί, στην οποία την υπογραφή την έχει βάλει ο ίδιος ο χριστός και λέει: «Το χρέος εξοφλήθει, ελεύθερος!» «Εξαλείψεις», λέει, «το καθ ημών χειρόγραφο». Το «καθ ημών» σημαίνει ήτανε ενάντιο. Ενάντιο σημαίνει κατηγορητήριο. «Έκανες αυτό, έκανες εκείνο, έκανες σστο άλλο». Το εξάλειψε και το αφαίρεσε, λέει, από το μέσο. Δηλαδή, έμπαινε αυτό στη μέση, ανάμεσα στη σχέση με τον θεό και τον άνθρωπο, έμπαινε αυτό το κατηγορητήριο στη μέση. Και έρχεται ο κύριος ο χριστός και λέει: «Τι τι έχει εδώ πέρα μέσα αυτό το κατηγορητήριο;» Μάλιστα, τι λέει; Έκανε αυτό, μάλιστα, το πήρε ο χριστός και το έσκισε και το κανε κομμάτια και το ριξε στη φωτιά. Δεν ισχύει αυτό το κατηγορητήριο. Για ποιο λόγο δεν ισχύει; Γιατί εγώ πληρώνω, εγώ πληρώνω το λογαριασμό. Αυτό έκανε ο κύριος, αδερφοί, και το εξάλειψε και το προσήλωση στο σταυρό αυτό το κατηγορητήριο. «Κοίταξε το», λέει, «στο σταυρό είναι πληρωμένα όλα!» Να μάθουμε, αδερφοί, σε αυτό τον πνευματικό πόλεμο να δίνουμε τη μάχη σύμφωνα με το λόγο του θεού και να επιμένουμε σε αυτό. «Διάβολε, δεν θα με κάνεις εμένα να αισθάνομαι ότι δεν είμαι άξιος της βασιλείας του θεού, γιατί το χειρόγραφο το ενάντιο είναι προσηλωμένο επάνω στο σταυρό!» Εγώ επικαλούμαι τον κύριο, δεν λέω ότι είμαι άξιος επειδή τα κάνω καλά, αλλά είμαι άξιος επειδή ο κύριος με κάνει άξιο. Αμήν! Ο κύριος άνοιξε την πόρτα, ο κύριος άνοιξε, έχτισε τη γέφυρα και εγώ απλά βαδίζω πάνω σε αυτό το οποίο άνοιξε. Εγώ απλά πιστεύω σε αυτό το οποίο μου λέει ότι κάνει για μένα. Αυτό είναι, αδερφοί, και σε αυτή τη μάχη καλούμαστε να να πολεμήσουμε.

Τώρα, οι αρχές, οι εξουσίες, οι δυνάμεις αυτές, τι είναι; Είναι γυμνές, απογυμνωμένος. Τις α τις της γύμνωσε. Δεν έχουνε, δεν έχει καμία εξουσία. Όταν, αδερφοί, επικαλούμαστε το αίμα του χριστού, όταν επικαλούμαστε το το προσηλώνω το κατηγορητήριο πάνω στο σταυρό, τότε ο εχθρός είναι απογυμνωμένος, δεν έχει καμία εξουσία επάνω στα παιδιά του θεού. Αλλά πρέπει, όμως, να τα πάρουμε αυτά τα όπλα, πρέπει να τα ενεργοποιούμε αυτά τα όπλα, να μην τα χουμε στην αποθήκη, να μην κάθομαι. «Έρχονται οι μαδιανίτες, μαζεύουνε τα τα τα τα σπαρτά και εγώ κάθομαι και κοιτάω». Μου 'λεγε σήμερα ο ξάδελφός μου ο θεόπη π πήγα, λέει, «τον εγγονό μου», λέει, «εκεί στο χωριό, 9 χρονών, και βρήκα ένα γηπεδάκι και και το παιδί», λέω, «θέλει να παίζει μπάλα». Και ήταν και κάτι άλλα δύο τρία άλλα παιδάκια εκεί πέρα, 10 χρονών, 11. «Εάν δεν φεύγαμε», λέει, «σε μια εβδομάδα», λέει, «που κάθησαν τα παιδιά, το παιδί», λέει, «θα καταστρέφονταν, θαα θα χάλαγε», λέει, «ε ο χαρακτήρας του». «Άμα ακούς», λέει, «αυτά τα παιδάκια», λέει, «10-11 χρονών, πώς μιλάνε, τι πώς εκφράζονται, αθα θα ντραπείς», λέει, «δεν θα μπορεί». Και κοριτσάκια και αγοράκια και κοριτσάκια. Και το παιδάκι, λέει, το άκουγε το καημένο και λέει: «Τι λένε», λέει, «αυτοί;» «Δεν θέλει και πολύ μια μια βδομάδα», λέει, «και θαα θα χαλούσε», λέει, «κιι αυτό». «Ευτυχώς», λέει, «το παιδί το πήραν και φύγανε, το πήραμε και φύγανε». Αυτό τι είναι, αδερφοί; Είναι ότι δεν ενεργοποιούμε την εξουσία την οποία μας δίνει ο θεός, έτσι δεν;

είναι και έρχονται τώρα σε όλα αυτά τα παιδάκια ο διάβολος χορεύει από μικρά παιδιά 9 χρονών, 10 να μιλάνε λες και είναι άνθρωποι της νύχτας. Φοβερό πράγματα!

Και λέω τώρα, αυτοί οι γονείς κάθονται τώρα και και και κοιτάνε να καταστρέφονται τα παιδιά τους χωρίς να πάρουν τα όπλα τους, χωρίς να να να να έχουνε ξεσηκωθεί;

Πάμε, πάμε λίγο στη σελίδα 1060, αδερφοί, να δούμε κάτι που λέει στην επιστολή προς Εβραίους, στο 14 εδάφιο, β' κεφάλαιο και 14 εδάφιο. Επειδή λοιπόν τα παιδία λέει, εμθ αν από σαρκός και αίματος, και αυτός παρομοίως μετέλθει από τον αυτόν, δια να καταργήσει δια του θανάτου τον έχοντα το κράτος του θανάτου, τουτέστιν τον διάβολο, και ελευθερώσει εκείνους όσοι δια τον φόβο του θανάτου ήσαν δια παντός του βίου υποκείμενη εις την δουλεία.

Ήρθαν λοιπόν λέει τα παιδεία λέει και αμέθυστο σημαίνει κοινώνησαν, είχανε δηλαδή σάρκα και αίμα. Ε, τα παιδιά του Θεού, οι άνθρωποι είχανε σάρκα και αίμα. Για γ αυτό λέει, ήρθε ο Χριστός και μετέλθει παρομοίως από αυτόν. Δεν ήρθε σαν άγγελος, αλλά ήρθε σαν άνθρωπος. Πήρε σάρκα και αίμα, κατέβηκε δηλαδή στα και μπήκε στα παπούτσια μας, να το πω με απλά λόγια, αδερφή. Είδε τις αδυναμίες μας με τη σαρκική μορφή. Σαν πήρε σάρκα, κουραζόταν, διψούσε, πείναγε, το ίδιο όπως όπως οι άνθρωποι.

Κι όμως λέει, αυτό το οποίο έχει ο άνθρωπος, ποιο είναι αδερφοί; Είναι το στοιχείο του θανάτου. Ο άνθρωπος ο σαρκικός είναι ένας άνθρωπος φθαρτός, γιατί μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει και μετά πεθαίνει. Και πήρε από αυτήν την φύση ο Κύριος και δια του θανάτου τι έκανε; Νίκησε τον θάνατο. Δια του θανάτου του δικού του νίκησε τον θάνατο και μας χάρισε τη ζωή.

Και όλα αυτά για ποιο λόγο; Για να ελευθερώσει λέει αυτούς που είχανε τον φόβο του θανάτου. Ξέρετε αδερφοί, πόσοι άνθρωποι έχουν το φόβο του θανάτου; Φυσικό είναι, δεν είναι; Αν ο άνθρωπος δεν έχει εμπιστοσύνη στον Θεό, ο φόβος του θανάτου μπορεί να γίνει κυρίαρχος. Φόβος θανάτου.

Ο Κύριος λοιπόν ήρθε, τι; Μέσω του θανάτου ήρθε και έδωσε ζωή και άνοιξε ένα νέο ορίζοντα. Άρα λοιπόν, αυτό που λέει το διαπαντός του βίου υποκείμενο στη δουλεία, παύει πλέον να ισχύει για το παιδί του Θεού. Δεν είναι πλέον δούλος αυτού του φόβου.

Στην πνευματική μας ζωή, αδερφοί, μπορεί να χρειαστεί ο πνευματικός πόλεμος να έχει να κάνει με με πόλεμο απέναντι σε φόβους, σε φοβίες. Πόσοι άνθρωποι αδερφοί έχουνε φοβίες στη ζωή τους; Και ο Κύριος ήρθε να τους ελευθερώσει αυτούς τους ανθρώπους. Ελευθερώσει και εμάς αν έχουμε φοβίες.

Τι θα γίνει αύριο; Πώς θα γίνει αυτό; Δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ. Έχω έχω μια ανησυχία. Έχω αυτό. Ο Κύριος είναι αδελφοί, ο κυρίαρχος, ο Θεός της ειρήνης, είναι υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας. Τίποτα δεν μπορεί να ε αμφισβητήσει τη δύναμή του και την εξουσία του.

Ευχαριστούμε το Θεό. Να κλείσουμε με το τελευταίο σημείο για σήμερα, στη σελίδα 1094. Είμαστε στην Αποκάλυψη, Αποκάλυψη ιβ' κεφάλαιο και 10 και 11 εδάφιο. ιβ' κεφάλαιο, 1094.

"Και ήκουσα φωνή μεγάλη λέγουσα εν τω ουρανώ: Τώρα έγινε η σωτηρία και η δύναμις και η βασιλεία του Θεού ημών και η εξουσία του Χριστού αυτού, διότι κατερρίφθη ο κατήγορος των αδελφών ημών, ο κατηγορώντας ενώπιον του Θεού ημών ημέρα και νύχτα. Και αυτοί ενίκησαν αυτόν δια το αίμα του Αρνίου και δια τον λόγο της της μαρτυρίας αυτών, και δεν ηγάπησε την ψυχή αυτού μέχρι θανάτου."

Να το προσέξουμε αυτό, αδερφοί, σας παρακαλώ. Κατερρίφθη λέει ο κατήγορος των αδελφών ημών. Το κέντρο, αδερφοί, του ενδιαφέροντος, το κέντρο του σκοπού του διαβόλου, ξέρετε ποιο είναι; Να κατηγορεί τους αδελφούς. Να συντ κατηγορητήρια εναντίον τους. Να ψάχνει να βρει με το κιάλι ε το λάθος για να τους κατηγορήσει, για να τον κατηγορήσει. Και αυτό το κάνει λέει και τη μέρα και τη νύχτα, 24 ώρες το 24ωρο, ο κατήγορος των αδελφών αυτών ημών.

Εσχατολογικά όμως, ε, δηλαδή αυτό το οποίο θα γίνει στο τέλος, δηλαδή αυτό είναι το εσχατολογικά. Κατερρίφθη λέει ο κατήγορος των αδελφών ημών. Ποιος είναι ο προορισμός του; Ο προορισμός του είναι να καταρριφθεί, να καταργηθεί, να εξαλειφθεί ο κατήγορος των των αδελφών ημών.

Αυτό όμως, αδερφοί, το οποίο είναι πολύ κρίσιμο να να καταλάβουμε, είναι όταν ο διάβολος είναι ο κατήγορος των αδελφών ημών, όταν εγώ κατηγορώ τον αδελφό μου, γίνομαι συνεργός του διαβόλου. Να το ξαναπώ, αδερφοί: Όταν ο διάβολος, η δουλειά που κάνει είναι να είναι ο κατήγορος των αδελφών ημών, όταν εγώ κατηγορώ έναν αδελφό, γίνομαι συνεργός του διαβόλου. Δεν είναι σοβαρό να μαι συνεργός του διαβόλου, όταν ο Θεός μας καλεί να είμαστε συνεργοί του Θεού;

Ο συνεργός του Θεού τι κάνει; Ο συνεργός του Θεού καλύπτει, δεν ξεσκεπάζει. Ο συνεργός του Θεού αγαπάει, δεν μισεί. Ο συνορο του Θεού έχει επίκ, δεν είναι σκληρός. Ο συνεργός του Θεού αγαπάει, συγχωρεί, αγκαλιάζει, δεν κατηγορεί. Βλέπετε, αδερφοί, αυτό είναι το πνεύμα του του του Χριστού. Αυτό όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα, αδερφή, θα ελευθερωθούμε από παγίδες που κινδυνεύουμε να πέσουμε στην πνευματική ζωή.

Αδερφοί, πρέπει να ξέρουμε ότι υπάρχουνε καλοστημένες παγίδες μπροστά μας. Γι' αυτό λέει ο λόγος του Θεού, τα αισθητήριά μας να είναι γεγ μνασέου άει ο λόγος του Θεού για μια ηλικία του πληρώματος του Χριστού. Γι' αυτό θέλει σιγά-σιγά να μεγαλώνουμε, να ωριμάζουμε πνευματικά.

Είμαι σε μια παρέα, κατηγορούν ο ένας, κατηγορεί τον άλλον, ο άλλος κατηγορεί τον άλλον, κτ λοπ. Μπαίνω κι εγώ και κατηγορώ και εγώ. Αυτό, αδερφοί, δεν είναι μια ώριμη πνευματι στάση. Πρέπει να ξέρουμε, λέει, δεν αγνοούμε τα διανοήθηκαν ορος. Βλέπετε, αδερφοί, έχει πολύ μεγάλη σημασία να μπούμε, να μπούμε μέσα στο φρόνημα, το να είμαστε συνεργοί του Θεού και όχι συνεργοί του διαβόλου.

Και αυτό το οποίο βέβαια ε είναι η νίκη, το λέει στο 11: Είναι αυτοί που νίκησαν, είναι για το αίμα του Αρνίου. Ευχαριστούμε το Θεό. Αυτοί που πολεμούν με το αίμα του Αρνίου και με το λόγο της μαρτυρίας, είναι αυτοί οι οποίοι σστο τέλος βγαίνουνε νικητές. Είναι αυτοί οι οποίοι λέει, δεν αγάπησαν την ψυχή αυτόν μέχρι θανάτου. Μέχρι θανάτου δεν αγάπησαν την ψυχή αυτό. Δηλαδή, κατάλαβαν ότι αξίζει ο θάνατος του σαρκικού ανθρώπου προκειμένου να ζήσει ο Χριστός, να αναστηθεί ο νέος εν Χριστώ άνθρωπος ε μέσα μέσα του. Αυτός λοιπόν αγαπά, νικά τον εχθρό της ψυχής μέσω της αγάπης του Αρνίου του εσφαγμένη.

Ευχαριστούμε το Θεό. Καλούμαστε λοιπόν, αδερφοί, να δώσουμε μία μάχη με τους σωστούς όρους. Η μάχη θέλει πειθαρχία, θέλει τους σωστούς όρους, θέλει τα σωστά όπλα. Έτσι δεν είναι; Δεν μπορώ εγώ να πω ότι ξέρεις κάτι, ε, εγώ θα πάω σε αυτή τη μάχη, αλλά θα πάρω το ψαροντούφεκο μου. Το ψαροντούφεκο δεν είναι για τον πόλεμο, το ψαροντούφεκο είναι για το ψάρεμα. Πρέπει να πάρουμε λοιπόν και τα σωστά όπλα. Πρέπει να πειθαρχήσουμε σε αυτό το οποίο ο λόγος του Θεού μας λέει να πειθαρχούμε και να υπακούμε.

Ευχαριστούμε το Θεό. Άρα λοιπόν, αδερφοί, ο Κύριος έχει όλα τα όπλα τα ευλογημένα και είμαστε με την μεριά του νικητή. Αμήν.