Transcription
ถ้าโทษให้โทษว่าพรรคเราอาจจะทำงานหนักไม่มากเพียงพอ แล้วก็อย่ารู้สึกหมดหวังกับประเทศนี้ อย่าหมดหวังในผู้คนที่เรามารวมกันอยู่ตรงนี้ ที่เอ่อ พี่เอกเริ่มทำมากับอาจารย์ป๊อกกับพี่ช่อ ส่งต่อมาเป็นพี่ทีม ส่งต่อมาเป็นพี่เทงเนี่ย เพราะว่าเราเชื่อว่าประเทศนี้มันเปลี่ยนได้ เราเชื่อว่าเราเชื่อในเรา ศรัทธาในผู้คนน่ะ เราเชื่อมั่นว่าประชาชนน่ะ ถ้าเราทำงานหนักมากพอ เราเสนอตัวเลือกที่มันดีกว่าเนี่ย วันนึงเขาก็จะต้องเห็น
แต่ว่าแน่นอนว่าการเลือกตั้งมันมีแพ้มันมีชนะเว้ย กระแสมันก็อันแน่นอน ตอนนี้เนี่ยเอ่อ ความความแบบมีเรื่องชายแดนหรือว่าความอนุรักษ์นิยมเนี่ย มันก็กระหึ่มถูกมั้ย แล้วจริงๆก็มันก็มีมันก็มีหลายปัจจัยจริงๆ เออดังนั้นน่ะ ไม่อยากให้ทุกคนรู้สึกว่าแบบเซ็ง หรือว่าหรือว่าแบบหลายๆคนเริ่มเอาสเตตัสแล้วเนาะ ว่าแบบต่อนี้กูจะสนใจแค่ชีวิตกูแบบว่าดูแลแค่ครอบครัวกู ทำตัวให้รวยแล้วก็พอแล้ว คืออย่าหมดหวังกับผู้คน อย่าอย่าทิ้งประเทศนี้ไป เพราะว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ทุกคนคิดแบบนี้หมดอ่ะเนี่ย คือเราอ่ะยกประเทศให้เค้าจริงๆแล้วนะคะ
ดังนั้นขอผู้คนในห้องนี้ว่าประมาณนี้แล้วกัน ว่าอย่ารู้สึกว่าอย่ารู้สึกเซ็ง อย่ารู้สึกหมดหวัง แล้วก็อย่ารู้สึกว่าแบ่งแยกเขากับเรา เคยได้ยินเรื่อง 2 นครราประชาธิปไตยมั้ย ที่คนเมืองอ่ะคนที่อยู่กรุงเทพฯเนี่ย เหยียดคนต่างจังหวัดว่าซื้อสิทธิ์ขายเสียงเลย ทำให้ประเทศไม่เจริญน่ะ เราอย่าย้อนกลับไปเป็น 2 นครราประชาธิปไตยแบบนั้น เอ่อ โทษพรรคดีกว่า หรือว่าคิดว่าพวกเราอ่ะทำงานทางความคิดไม่เพียงพอดีกว่า เออ แล้วก็การเลือกตั้งมันก็มีแพ้ มันก็มีชนะ มีขึ้นมีลงเนาะ ดังนั้นน่ะ ไม่อยากให้หมดหวังนะคะ เราทุ่มเททำงานกันต่อแน่นอน
เออ กลับไปพรุ่งนี้ใช้ชีวิตให้มีความสุข กินของอร่อย นอนให้หลับ พักผ่อนได้เพียงพอ ออกกำลังกาย ที่สำคัญคือออกกำลังกาย เราต้องมีชีวิตอยู่อย่างยืนยาว แล้วก็แข็งแรง เพื่อรอดูรอดูอีก 4 ปีข้างหน้า หรืออีก 8 ปีข้างหน้า ว่าเราจะสามารถที่จะจัดตั้งรัฐบาลที่ที่เชื่อว่าอำนาจสูงสุดเนี่ย มันเป็นของประชาชนได้จริงๆนะคะ ดังนั้นขอร้องทุกคน วันนี้ขอบคุณจริงๆที่มา อย่าหมดหวัง อย่าหมดไฟ กลับไปแบบว่าน้อยๆได้ 3 วัน แล้วก็เราก็ลุกขึ้นมากินของอร่อยมากกว่าเพียงพอ ออกกำลังกายใหม่ เราก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน แล้วก็จะทุ่มเททำงานในสภาอย่างเต็มที่กว่าเดิมอีกแน่ๆนะคะ รอดูได้เลย ขอบคุณทุกคนมากนะคะวันนี้ วู้ [ปรบมือ] อย่าพอ อย่าถอย