Kwetsbaar getuigen - ds. Dirk de Bree

Zullen we samen bidden?

Wij danken U, machtige God, Vader in de hemel, dat we hier samen in de kerk zijn, samen kunnen zingen, vrolijk kunnen zijn, maar ook elkaar welkom heten als er minder vrolijkheid is in ons leven. Dat we hier mogen zijn zoals we zijn, met wat we meedragen in ons leven. Dat het er allemaal is. En dat leggen we ook maar meteen voor u neer. Al die gevoelens die er zijn, alle gedachten, alles wat we meenemen aan geluk en aan zorgen. En herinneringen van deze week van verdriet en rouw wellicht of juist dat dingen heel goed gingen. Hier zijn we als één gemeente voor U. En we bidden U dat we U ontmoeten zullen en we danken U dat het al kon ook door de muziek heen.

Bidden we voor elkaar hier. Dat bidden we voor de mensen die online verbonden zijn. Dat ze ook op de plek waar ze zijn uw aanwezigheid mogen proeven. En alles wat ons in de weg staat om U te ontmoeten. Heer, we bidden U dat U daar doorheen gaat op uw vriendelijke manier. En dat we niet bij u vandaan blijven. En als er dingen in ons leven gebeurd zijn afgelopen week en we ook meedragen in ons hart die ons bij U vandaan trokken, keuzes die we maakten. We bidden U dat U dat wil vergeven en dat we opnieuw vrij voor U mogen staan door Jezus Christus.

Zegen de kinderen als ze naar hun eigen diensten gaan met de leiding samen. Dat ze het goed hebben en dat ze zich gezien mogen weten door U. Ons helemaal kent. Niet alleen hoe we eruit zien, maar ook onze gedachten. En dat dat niet iets is om bang van te worden, maar om ons over te verwonderen. We bidden nu om uw heilige geest. Kom in ons midden en doe uw werk zoals alleen U dat kan. We zijn afhankelijk van U. Bidden we voor hier bij ons. Bidden we in de nieuwe kerk die samenkomt in Zuilen. Werk met uw geest ook daar, ook straks in de Willemin Park en op al die andere plekken waar christenen samenkomen in uw naam. In de naam van Jezus. Amen.

De kinderen die mogen naar een eigen dienst. Een hele goede tijd daar. Toen ik het ehm zogenaamde rooster zeg maar wat ehm in heel veel kerken gebruikt wordt eh las, toen ging ik eerst even aan op dat Matthus wat waar we de dienst mee begonnen. De Bergrede vind ik altijd een fantastische ja fantastische reden die je op allerlei manieren confronteert en uitdaagt. En nou zeker als het gaat over stad op een berg en de kerk als licht enzo, toen dacht ik: "Oh, daar hou ik altijd van om daarover te praten." Ehm maar toen stond er ook als lezing vanuit eh Paulus eh de eerste brief van de Korinthe. En langzamerhand in de week verschoof mijn aandacht, zoals het soms gaat naar eh Korinthe. En ik dacht we gaan het daar vooral over hebben.

Paulus die schrijft aan de Korinthe en ik lees vanaf hoofdstuk 1 vanaf vers 18. "De boodschap over het kruis is de waarsheid voor wie verloren gaan. Maar voor ons die worden gered is het de kracht van God. Er staat namelijk geschreven: 'Ik zal de wijsheid van de wijze vernietigen. Het verstand van de verstandige zal ik te niet doen.' Waar is de wijze? Waar de schriftgeleerde? Waar de redenaar van deze wereld? Heeft God de wijsheid van de wereld niet in dwaasheid veranderd? Want zoals God in zijn wijsheid bepaalde, heeft de wereld hem niet door haar wijsheid gekend. En daarom besloot hij hen die geloven te redden door de dwaasheid van onze verkondiging. De Joden vragen om wonderen en de Grieken zoeken wijsheid. Maar wij verkondigen een gekruizigde Christus. Voor Joden aanstootgevend en voor de andere volken dwaas. Maar voor wie geroepen zijn, zowel joden als Grieken, is Christus Gods kracht en wijsheid. Want het dwaze van God is sterker dan de mensen. En het zwakke van God is of het dwaas van God is wijzer dan de mensen en het zwakke van God is sterker dan de mensen."

Denk het zijn aan het moment van uw roeping. Broeders en zusters. Onder u waren niet veel die naar menselijke maatstaven wijs waren. Niet veel die machtig waren. Niet veel die van voorname afkomst waren. Maar wat in de ogen van de wereld dwaas is, heeft God uitgekozen om de wijze te beschamen. Wat in de ogen van de wereld zwak is, heeft God uitgekozen om de sterke te beschamen. Wat in de ogen van de wereld onbeduidend is en wordt veracht wat niets is, heeft God uitgekozen om wat wel iets is te niet te doen. Zo kan geen mens zich tegenover God op iets beroemen. Maar u bent door hem één met Christus Jezus die dankzij God onze wijsheid is geworden. In Christus zijn wij rechtvaardig en heilig en in hem zijn wij verlost opdat het zal zijn zoals geschreven staat: "Wie wil iemand zich op iets beroemen? Laat hij zich op de Heer beroemen."

Dan lezen we verder in hoofdstuk 2 en daar zal ik in de preek vooral over gaan, maar we hebben het eerste gedeelte wel nodig. Broeders en zusters, toen ik bij u kwam om u het geheim van God te verkondigen, beschikte ook ik niet over uitzonderlijke welsprekendheid of wijsheid. Ik had besloten u geen andere kennis te brengen dan die over Jezus Christus te gekruizigen. Bovendien kwam ik bij u in al mijn zwakheid en was ik angstig en onzeker. De boodschap die ik verkondigde overtuigde niet door de wijsheid, maar bewees zich door de kracht van de geest. Want uw geloof moest niet op menselijke wijsheid steunen, maar op de kracht van God. Tot zover het woord van onze God.

Stel je voor, je wordt gevraagd of je krijgt de kans om iets te vertellen over je geloof wat je bezielt op je werk. Personeelsbijeenkomst. Iedereen mag iets vertellen waar die erg eh enthousiast over is. En jij denkt: "Nou, ga ik iets over het geloof vertellen." Of op je sportvereniging of eh op de campus met een of andere studentenbijeenkomst. Eh een moment van buurtfeest is ook een leuke. Iedereen half toto en dan ehm je mag iets vertellen. Stel je voor. Mag zelf verkiezen. Welke context? Wat gebeurt er als je daaraan denkt? Wat ehm wat schiet er door je hoofd heen? Wat voel je erbij? Krijg je er zin in? Is voel je ook een beetje spanning? Ik ga natuurlijk meteen denken: "Waar begin ik mee toch? Als je dan toch Oké, misschien dat je meteen denkt: "Nou, maar nooit niet. Dat ga ik sowieso niet doen." Maar als je dan gewoon moet zeg maar, oké dan, wat ga ik dan? Hoe begin ik? Heb je een mooie slogan om mee te beginnen? Of wat wil je eigenlijk? Ja, je hebt natuurlijk niet alle tijd van de wereld. Moet eigenlijk meteen eh raken ofzo. Ehm maar als je het ene gaat zeggen dan denk je: "Ja, maar dan denken ze natuurlijk dit. Dus dan moet ik eigenlijk ook, ik weet niet of je dat herkent, maar ik heb dat dan hè. Dan denk ik: "Ja, dat kan." Ja, maar dan wil ik eigenlijk Ja, maar als ik dan daarmee begin, dan gaan ze natuurlijk dit denken. Dus dan moet ik eigenlijk ook nog dat zeggen. Maar ja, als ze dat dan denken ze weer: "Oh, wat moet ik wat hoe wat zou je zeggen?" En en met dat je je daarover nadenkt en dat hangt er natuurlijk vanaf hoe niet gelovig je omgeving is. Ik ga er nu even vanuit dat die dat die mensen die daar staan te luisteren dat die van niks weten, hè. Dat is even het idee. Als je op weet ik voor een christelijke omgeving werkt, dan denk je nou easy dan. Maar echt even een groep waar mensen er gewoon nauwelijks iets van weten. Als vanzelf voel je ook toch toch de vreemdheid van het geloof, van het verhaal, van de Bijbel, van God. Althans, dat heb ik altijd wel. Ik begrijp dan altijd wel mensen die niet geloven. Dat begrijp ik eigenlijk wel. Heb ik ook de neiging om daarmee te beginnen. Maar ja, dan maak ik het weer heel zwak enzo. Dan denk ik: "Ja, als je ook ja, waarom zou je dat dan geloven?" Dus ehm het is nog niet zo makkelijk om woorden te geven aan je geloof.

Afgelopen weken hadden we een reunie van Alfa en ehm eh spraken we met elkaar over eh nou hoe we de afgelopen tijd hebben ervaren. En voor de enkeling die hier echt niet totaal geen idee heeft wat alv is. Alf is een introductie in het christelijk geloof. En groep mensen hadden dat achter de rug zeg maar. En ik vond het fantastisch om even zo plenair wat verhalen te horen. En ik zie er een aantal hier zitten en ik had er voorspeld dat ik jullie allemaal namen nu zou noemen. Nee, dat ga ik niet doen. Ehm maar mensen gingen wat delen van hoe mooi het was. Wat ze hadden ontdekt in het geloof. Eigenlijk vooral interessant wel vond ik. Het meest wat genoemd wordt is dat er überhaupt een plek is waar je met elkaar kunt praten over allemaal wezenlijke dingen. Dat die plek dus blijkbaar er niet vanzelfsprekend is in onze samenleving. En Alfa werd ervaren als een Nou, hier kun je het in ieder geval overal over hebben. En het gaat ook even een beetje de diepte in met elkaar. Ehm nou dat werd wat met elkaar gedeeld en maar toen zei ook meteen iemand: "Ja, maar wat ik dus ingewikkeld vind en dat is ook even de vraag aan de groep. Ja, ik ben nu een soort van beginnend gelovige. Hoe zeg ik dat op mijn werk? Eigenlijk durf ik dat niet zo goed en dan weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen en dan duik ik wat weg. Hoe doen anderen dat eigenlijk?" En dat werd algemeen herkend van ja, dat is dat is eigenlijk best lastig om daar dan woorden aan te geven. En zeker omdat je het eerst niet geloofde of niks over zei en dan nu hoe ga je er dan wat over zeggen?

Nou heb ik goed nieuws voor alle beginnende gelovigen hier. Ook een hardcore christen die elke zondag naar de kerk gaat. Die heeft moeite mee om te verwoorden naar andere mensen wat ze geloven. Ik weet niet of dat goed nieuws is voor je, want misschien dacht je langzaamand leer je dat wel. Ehm dat blijft een uitdaging natuurlijk om woorden te geven aan het goede nieuws. Het denk eigenlijk zelfs, dat is mijn stelling, als het je te makkelijk afgaat, als het je heel makkelijk afgaat om woorden te geven aan wat je gelooft, heb je het dan wel over het christelijk geloof? Over wat het christelijk geloof is. Zit er niet altijd een een ingewikkeldheid? Bij Paulus wel, want die boodschap van dat kruis, dat blijkt maar ingewikkeld te zijn.

Ik vind Paulus een heerlijk en ook wel een eerlijk voorbeeld als het gaat om ehm hoe hij spreekt over hoe hij kwam in Korinthe. Hij zegt: "Ik kwam bij jullie en ik was angstig en onzeker en ik had niet een hele overtuigende presentatie. Ik was niet supergoed in de retorica. Dat was in die tijd echt zo'n eh hè dat je als je daar goed in was gewoon op marktpleinen vertellen. Dat deed hij wel, maar dat was niet zijn grootste kracht, zegt hij. Ehm ehm ja, eigenlijk had ik niet zoveel in handen toen ik bij u bij jullie kwam, maar ik kwam wel." Dat Paulus dat zegt, dat vind ik inspirerend, want Paulus was wel degelijk een ontzettend intelligente man. Eh als je die brieven leest, dan ontkom je dat niet aan. En niet alleen intelligent, hij was ook een enorme goede pionier. Hij hij heeft allerlei kerken gesticht. Hij was in dienst geweest als farizeër. Ehm dus dus gepokt en gemazeld in de in de in de de theologie van het jodendom zeg maar. Had zich daar afgekeerd dat hele goede argumenten verwoord is voortdurend in discussie met het jodendom om hen te overtuigen of te leren van wie Jezus is en kon had kende ook zijn klassiekers in het in het Griekse denken, kon daarbij aansluiten. Ehm was eigenlijk ontzettend slimme, goede charismatische zou je zeggen gast die nou ja, als hij kwam dan had je de beste. En hij zegt dan van zichzelf: "Nou ja, dat valt vies tegen." En en als je zo Handelingen doorleest, dan zie je dat ook gebeuren, hè. Hij komt hij hij is in Filippi. Daar wordt hij in elkaar geslagen en dan gaat hij weg. Vlucht hij weg, gaat hij naar Berea. Is hij daar aan het preken. Ehm komt er ook weer opstand. Vlucht hij ook weer weg. Gaat hij naar Thessalonic of andersom, dat weet ik niet meer precies. Ehm worden er komen de mensen achter hem aan. Eh Judeus die zeggen van: "Dit is een leugen eh leugenleraar." wordt hij ook weer weggekt. Komt hij in Athene. Nou, het beroemde moment op de Ariopegus, misschien ken je dat verhaal, dat hij in discussie is met de met de met de met de filosofen van die tijd en dat hij zich bijna overtuigt totdat hij over de opstanding gaat spreken. En dan lachen ze hem uit en dan spotten ze hem weg en dan gaat hij naar Korinthe. Dus hij is in elkaar geslagen, uitgelachen en voortdurend maar van de hot naar her en naar de volgende en naar de volgende. Ja, ik vind het dus ook wel heel erg krachtig dat je dat kan. Dat je dan nog steeds erin gelooft. Ehm maar ja, dan in Korinthe aankomt weer zo'n wereldstad, een een grote stad met met bekende ehm bekende mensen en god en komt hij daar in zijn eentje en hoe zou het hier dan weer gaan? Zo ben ik bij jullie gekomen. Ik was angstig. Ik was onzeker. Ik had niet zoveel sterke woorden. Ik wist het eigenlijk ook niet zo goed. Maar ik kom hier maar weer om te vertellen. Hij is niet de Hij is niet de gevierde pastor op snelle met snelle snelle schoenen en een snelle auto en een en een ehm hij had geen aanbiddingsteam bij zich. Hij had ook geen PR campagne tot zijn beschikking. De enige PR campagne was dat de mensen achter me aanreisten om te zeggen dat hij niet deugde. Dat was zijn stijl. Hij had zijn mond niet vol over God doet dit en je wordt verlost van dat en alles wordt als je maar gelooft dan dan ben je altijd genezen. Het het was maar een hij brabbelde me wat. Zo voelde dat voor hem. Hij had niks in zichzelf. Geen kracht in zichzelf.

Ik ben wel benieuwd hoe die gewoon onze dienst zou meemaken of gewoon in Nederland als hij dan zo de Nederlandse kerk zou zien en ons pogen om het evangelie aan de man te brengen en dat we daar bepaalde ideeën bij hebben hoe dat zou moeten. Dat hebben we toch? En dat we vergelijken met andere kerken. En hoe hoe doen we dat dan? En hoe sluiten we dan aan? En wat is dan het geheim? Voor je het weet. Ik zeg het vaker, maar goed. Eh in de visie stond ook zo'n stuk over over de nieuwe kerk. Wat is het wat is het geheim achter dat wonder van de nieuwe kerk? En voor je het weet gaan we het zoeken. Misschien wel in dingen waar Paulus het in ieder geval niet in zocht. Ehm, want als het gaat om wat maakte dat mensen reageerden op de boodschap van Paulus, dat mensen tot geloof kwamen, dat kwam niet omdat hij zo goed in staat was om mensen te overtuigen dat dat stukje geloof. Het christelijk geloof toch echt wel iets extra's op het leuke leven wat je toch wel hebt. Kom het veel tegen en ik waardeer het hè. Ik waardeer iedereen die op zoek gaat naar God en geloof vind ik altijd tof. Maar ik merk dat heel veel zoekers in onze tijd, met name in een beetje onze zoals we hier een beetje bij elkaar zitten, ehm ja, die zoeken vaak een soort extraatje van ja, ik ben ik heb eigenlijk al wel heel veel leuks in het leven, maar ik mis ergens nog iets. Ik zou het geloof me dit kunnen brengen als een soort slagroom op het toetje van het leven. Nog iets extra's. Bij Paulus is het christelijk geloof niet iets wat je nog even extra gegeven wordt, zodat je gelukkig gelukkig bent. Ehm het is iets anders. Het zit hem zeker ook niet in de vorm, hè. Dus eh Paulus was best goed in de retorica, maar daar zoekt hij het helemaal niet in. Het zit hem sowieso niet in de persoon.

In hoofdstuk 1 moppert hij, ik heb het niet gelezen, ik kon niet alles lezen, maar dan gaat hij mopperen tegen hem over de verdeeldheid in Korinthe. Want hij was niet de enige voorganger daar, maar er was ook Apollos was daar geweest en er was ook Kevas of Petrus geweest. En en hij had dus gehoord dat mensen daarmee gingen ja eh gingen schermen. Ik ben van Paulus hè, dus ik ja ik ben vooral hoe Paulus die doet het fantastisch maar nee nee nee ik ben van Apollos zijn andere weer want die doet dit weer beter. En en die andere zijn zei: "Nee, maar ik heb met Petrus daar heb ik van geleerd." En iemand anders hamer ik heb rechtstreeks met Christus iets. En en daar is Paulus dan zo kritisch op. Het draait niet om de persoon in het geloof en het mag niet en het moet niet om de persoon draaien in de kerk.

Was grappig. Van de week zaten we bij elkaar met de met de drie dominees van de nieuwe kerk. En Hanneke die zei dat van eh ja, hoe is dat eigenlijk? Hoe zou dat hier zijn? We zijn met drie dominees, drie locaties. Hoe eh ik weet niet precies hoe ze het vroeg, maar ehm hoe is dat? Zullen mensen onze verschillen zien? Zullen mensen onze verschillen waarderen? Of ze zullen we tegenover elkaar gezet? Nou, zo'n gesprekje kregen we even met elkaar. En onze conclusie was dat naar ons idee zo is dat onze verschillen gewaardeerd worden. Dat we heel verschillend zijn als dominees, maar dat we allemaal onze eigen inbrengen hebben. En dat dat met elkaar juist iets heel moois brengt. Dus niet dat er een beweging is van tegenover elkaar zetten. Maar goed, ik dacht komt zo uit die tekst op. Dat is dus ook niet de bedoeling. En ik hoop ook dat we dat we dat ook met de groei van de van de kerk op allemaal verschillende plekken dat we die eenheid vasthouden. Ook in de voorgangers, maar ook in in de kerkraad en ook in verschillende locaties hoe we met elkaar omgaan. Dat we dat we vasthouden wat Paulus ook steeds belichaamt en zegt. Het gaat niet om personen. Het gaat niet om een bepaalde stijl. Het gaat niet om een bepaalde manier van aanbidden. Het gaat niet daar gaat het allemaal niet om. Dat is niet wat ehm dat is niet wat het christelijk geloof het christelijk geloof maakt en dat is niet wat de kerk de kerk maakt.

Maar wat dan wel? Nou ja, het gaat om de kracht van God, zegt hij. "De boodschap die ik u verkondigde, dat was niet door wijsheid, maar bewees zich door de kracht van de geest." Vers 4. "2 vers 4. Want uw geloof moest niet op menselijke wijsheid steunen, maar op de kracht van God." Dat is de vraag. Gaat het om de Wordt de kracht van God zichtbaar in de kerk? Zien we God in beweging dwars door alles heen wat we doen en zijn we daarop afgestemd dat er ruimte komt voor de geest om ehm te werken en je zou bijna kunnen zeggen, het is bewust dat God de kwetsbaarheid van Paulus gebruikt en doorademt en dat daar de kracht van God uiteindelijk zichtbaar door wordt. Zodat niemand ooit even zou kunnen zeggen: "Ja, maar ik ben tot geloof gekomen omdat dat zo goed matchtte met die en die." Het gaat om de kracht van God. Het gaat niet om mensen.

Het gaat om de dwaasheid. Lazen we net eh 1 vers hoofdstuk 1 vers 21. "Want zoals God in zijn wijsheid bepaalde, heeft de wereld hem niet door haar wijsheid gekend. En daarom besloot hij hen die geloven te redden door de dwaasheid." De dwaasheid van onze verkondiging. Ergens vind ik dat zowel confronterend als bemoedigend. Het is een dwaasheid wat we hier aan het doen zijn. Wat ik aan het doen ben. Ik probeer woorden te geven. En en als jij in contact bent of als jij de mogelijkheid krijgt om op je in je buurt of of op je werk iets te vertellen van het geloof, dan is dat iets dwaas. Is een dwaasheid van de verkondiging. Ehm en tegelijkertijd vind ik dat dus ergens ook bemoedigend. Kijk, het het is het is wel erg misschien naar beneden duwend van jouw talent en van mijn talent. Maar de bemoedigende kant vind ik ervan dat het dus niet zit in onze kracht en in onze slimheid en in maar dat je gewoon met open handen kan zeggen: "Ik deel het maar en ik geloof dat in de kwetsbaarheid van mijn verhaal wat nog helemaal niet af is, waarin ik ook allerlei jama's meteen op mezelf kan toewerpen en waardoor ik mijn mond zou houden, dat doe ik maar niet. Ik zeg het maar gewoon. Ik ik ben angstig en onzeker. Ik kan het niet zo goed vertellen. Maar ik zeg het maar gewoon omdat ik geloof dat het niet in mijn woorden zit, niet in mijn slimheid zit, niet in mijn vorm zit, maar dat God door de kwetsbaarheid van mijn verhaal heen wonderen doet. Dat is het. Door de dwaasheid van wat we hier doen in de kerk werkt God. En dat is altijd weer verrassend, vind ik. Daar ontmoeten mensen Jezus Christus en geven hun leven in zijn handen. En dat gebeurt ook steeds weer. En dan worden wij dus gebruikt niet vanwege onze kracht, maar vanwege onze zwakheid. Goed onthouden. Je wordt gebruikt vanwege dat je zwak bent en dat je dat erkent. En dat het oké is. Dus in de mensen die het evangelie delen is dat zo. En dat zit hem ook in het in het evangelie zelf.

Het evangelie zelf, het goede nieuws op zichzelf is een dwaas verhaal, zegt Paulus. Het is niet volgens de wijsheid van de omgeving. Het is een aanstootgevend verhaal. Want hij zegt: "Ik heb me voorgenomen om het over niet anders te hebben dan over Jezus Christus, de gekruizigde." Het verhaal van de gekruizigde, dat was een tegendraadse boodschap. Toen en nog steeds, maar zeker ook toen hè. Voor de Joden staat er was het een struikelblok. Als je iets wilde gaan vertellen, wilde vertellen over de Messias die zij verwachten, dan moest je het niet hebben over het feit dat de Messias gedood zou worden. Dat paste niet in het denken. D is een struikelblok. Als je dat zei, dan keerden ze zich meteen van je af, zeg maar. En voor de Grieken was de dood van een heer, de curios aan een kruis was wel zo volslagen onzinnig en vernederend dat ze in de lach schoot als je daarover ging praten. Paulus zegt: "Dat is mijn verhaal." Iets waarvan de één meteen zich van afkeert en dat is waar de ander zich lachend, spottend over uitlaat. Het verhaal van het kruis en alles wat erbij komt kijken. Want hij heeft ook wel over de opstanding. Blijkt in 1 Korinthen 15 een heel hoofdstuk over de opstanding. Dat verhaal van Jezus die die gedood is en weer is opgestaan, dat is zo dwaas voor iedereen en zo niet matchend met onze verwachtingen, met onze behoeften. En toch is dat wat God heeft uitgekozen en waar hij kracht door spreekt. Want het dwaze, 1 vers 25, "het dwaase van God is wijzer dan mensen en het zwakke van God is sterker dan de mensen."

Hier kun je niet bijkomen met je denken. En misschien ben je wel meegenomen vandaag om de kerk een beetje uit te proberen en zat je te wachten op een aansprekend iets voor jouw leven. Ehm of dat het je zou helpen om rationeel erbij te komen. Dan heb ik een beetje droevig nieuws voor je. Dit is niet te bedenken. Kern van het evangelie. God die in Jezus naar ons toe komt. Sowieso al mindblowing. Die ook nog sterft aan een kruis en daaruit opstaat. Dat is niet te bedenken. Kijk even voor de denkers. Het is niet zozeer dat het dat het tegen je denken ingaat. Het is niet zozeer dat geloven een soort zet je denken aan de kant eh dat het zou moeten zijn. Je moet vooral niet nadenken als je naar de kerk gaat of gaat geloven. Dat is het niet. Het je kunt er niet bij. Jouw denken schiet tekort. Dat is het. Misschien is het wel te bedenken, maar niet voor ons. Ons hoofd is te klein. Je moet eigenlijk nog slimmer zijn om dit te snappen. Dat is dat is wat Paulus hier zegt. De wijsheid of de dwaasheid van God, dat begint bij onze allerslimste mens. Dat is voor God een dwaasheid. Ehm ik hoop dat je hem een beetje vat. Je kunt er niet bijkomen. En dus moet je wel ergens zeggen: "Ik geef me er een over." En zou dat niet het zou dat niet zeg maar de beweging zijn die waarin Gods kracht zichtbaar gaat worden. Dat je merkt dat dat dus kan. Dat je je kan overgeven aan een verhaal wat in je in je hoofd tegen alle logica op een bepaalde manier ingaat en dat je je daar dan toch aan overgeeft. En dat die dwaasheid van het kruis dat dat een krachtig symbool wordt waar je van wil leven.

Ehm ik ben er ergens steeds ik enerzijds ben ik hier gefrustreerd over in al mijn pogingen om het evangelie op een eenvoudige toepasselijke manier te vertellen tegen ook mensen die op zoek zijn en ook hier in de kerk en jongeren hier dat ik denk het lukt het lukt me niet. Het komt ik bots op een gegeven moment tegen iets dat ik alleen maar kan zeggen: "Open je handen." Ik hoop dat je dat kan. Dat je je handen kan openen en dat je iets kan gaan ontvangen en dat je kan proberen om dat stapje te zetten. Het zou waar kunnen zijn. En laat het maar laat je maar verrassen. Zoiets. Ehm en tegelijkertijd vind ik het heerlijk dat ik het niet kan en dat ik het ook niet hoef voor elkaar te boksen. En niemand van ons hier. Je hoeft jezelf niet een grote last op je schouder te leggen dat je in staat moet zijn om het evangelie duidelijk en helder voor iedereen te vertellen. Kan je toch niet. Dus het hoeft ook niet. Ehm je kunt je best doen. Paulus deed ook zijn best. Paulus die kende zijn klassiek klassiekus, ik zei het al, die was best goed in staat om om dingen te verwoorden, maar die voelde dat hij in de kern uiteindelijk zelf tekort schiet en dat hij zelf afhankelijk is van Gods genade en van Gods kracht. En dat zijn wij dus ook. Ehm en het prachtige nieuws is dat dat we mogen leven met de belofte dat Gods geest jouw kwetsbaarheid, jouw zwakheid in jouw gebrek dat tot zegen laat zijn. Dat is precies wat Jezus bedoelt met de bergreden. "Jullie zijn het licht van de wereld," staat er. Er staat niet dat je het licht van de wereld moet worden. Dat je je uiterste best moet doen om het licht van de wereld te zijn of om zout in de wereld te zijn. Je bent het, zegt hij. Jullie zijn het omdat Jezus het zegt en dat in in de kwetsbaarheid van de gemeente van Christus dat daar blijkbaar iets kan opbloeien van God zelf waarin mensen gaan vragen naar het geloof en waarin mensen mee gaan doen. Ehm hij maakt ons zout en hij maakt ons licht. Dat betekent dat betekent voor ons dus dat we een beetje scherp en kritisch moeten zijn ook op onze manieren. En ehm nou dat vraag ik ook eh om dat te doen met elkaar. Dat we nadenken dat we niet teveel te makkelijk meedijnen in een cultuur waarin het waarin het de uiterlijke kant van het geloof heel erg zichtbaar moet worden en waar we het ook van gaan verwachten. Ik denk echt dat dat dat een verleiding is en dat het dat die verleiding ons wegtrekt van de kern van het evangelie van waar het om gaat. Als we alleen maar, om het even heel simpel te zeggen, als we vooral een hele leuke kerk willen zijn, toepasselijk voor jongeren in deze tijd, waarin maximaal mensen bediend worden, waarin we moeten groeien en moeten groeien en moeten groeien en leuker en toffer en gaver, dan zijn we dan hebben we een knieval gedaan voor de voor de cultuur, zeg maar. En ik hoop dat je de spanning voelt. Zeg niet dat je het tegenovergestelde moet doen, maar je moet het daar niet van verwachten. We verwachten het van iets anders. Van de kracht van Gods geest.

En die heeft Paulus ook verrast. Want elke keer waar hij ook kwam, hij werd in elkaar gemapt. Hij werd uitgelachen. Maar als die wegging was er wel een gemeente. Klein en kwetsbaar. Maar elke keer. Hoe moet dat voor hem geweest zijn? Komt hij daar Korinte binnen, hè, helemaal moe afgepigerd. Ik doe het maar weer. Ik ga meer vertellen. En hij vertelt daar en ook in Korinthe ontstaat een gemeente door de kracht van de geest ook vandaag. En ik zie het vandaag ook gebeuren, massaal ook in Utrecht, ook vanuit de Nieuwe Kerk. En heel vaak tot verrassing in ieder geval voor mij ehm dat God aan het werk is door rare op een rare manier dat wij allemaal dingen bedenken. En ik krijg eergisteren nog een mailtje van iemand. Jonge vrouw, geen christelijke achtergrond. Stuurt mij een mailtje. Ja, ik typte in dopen en Utrecht en zou ik gedoopt kunnen worden. Ik zeg: "Ja, kan altijd. Vertel je verhaal." Vertel de verhaal: "Heft God ontmoet in een droom?" En een tijdje geleden had ik dat ook al. Iemand die in een droom en toen dacht: "Ja, ik moet hier iets mee." Die had God ontmoet in een droom. Die appt een vriendin die vraagt die waarvan ze weet dat hij iets met geloven heeft. Kan ik? Ja, ik ik wil naar een kerk ofzo. Die gaat mee naar die kerk. Ik ga niet alles vertellen. Gaat ze vast misschien een keer zelf vertellen. Ga naar die kerk. Komt die kerk binnen, een of andere pinkstergemeente. Komt een vrouw naar haar toe en die zegt tegen haar: "Ben je er eindelijk? Jezus is al je leven lang na je op zoek." Random zou je natuurlijk tegen iedereen kunnen zeggen. Wellicht is het een keer raak. Maar voor haar was dat voor haar was het helemaal raak. Ehm en dus die kom ja dat denken we dat do dat ja is niet onze en stapels van dat soort verhalen dat we bezig zijn op allerlei manieren om om op om christen te zijn in onze stad en dat er steeds allemaal mensen zomaar langszij komen. Ja, ik vind dat zo gaaf. Dat is geloof ik echt dat is de kracht van God. Het is niet ons, maar het is zijn kracht, zijn woorden. En laat dat je bemoedigen. Dat als je dan een keer een moment krijgt om iets te delen, dat je stapt alsof je stapt op het water en dat je denkt: "Zou het kunnen? Zou het kunnen? Zou God ook mijn woorden willen gebruiken?" Dat je dat maar gewoon een beetje ehm uitprobeert ondanks wat je allemaal op je afkrijgt. Vertrouwend dat God ons kwetsbaar getuigenis dat Hij dat zegent.

Zullen we daarvoor bidden? Zullen we gaan staan? Dan gaan we straks ook zingen. Here Jezus, wij danken U dat U door uw geest Paulus de moed gaf om steeds maar weer door te gaan om dat vreemde verhaal wat op allerlei manieren onbegrijpelijk is te delen. En we danken U dat U daar kracht aan verleidt en verle heeft. En we danken U dat het ook voor ons vandaag geldt. En ik bid in de eerste plaats voor iedereen hier in de kerk die het maar ingewikkeld vindt om te geloven. Die allerlei redenen heeft om om niet zich over te geven in nieuwe handen. Misschien ben je hier vanavond voor het eerst of of onlangs aangesloten of kijk je mee en denk je: "Is dit wat voor mij?" Ik bid om uw heilige geest dat u in in onze hart ons overtuigt, want we kunnen erzelf niet bij. Wilt U het doen in onze levens, Heer? En als we ergens de mogelijkheid krijgen om iets te laten zien van U in onze woorden, in onze daden, bid ik U dat U ons daartoe de woorden geeft en de kracht geeft en dat U dat gebruikt. Hoe hoe spannend we het ook vinden. Verrass ons met momenten van genade en verrass ons ook met ehm dat we in onze kleine stapjes dat U dat zegent. Niet dat wij daar meer van worden, maar dat er meer mensen zijn die u gaan leren kennen. Uw vaderhart. En nou voelt het als een stap in het diepe. Bidden we U dat U ons vertrouwen geeft. Kom met uw geest en leer ons lopen over water.