Transcription
เฮ้ยพวกมึงมีใครเป็นแบบนี้เหมือนกูบ้างไหมว่ะ ตอนเด็กๆ โคตรอยากโตไวๆ คิดทุกวันว่าเมื่อไหร่จะอายุ 20 ซะที จะได้มีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ต้องโดนด่า ไม่ต้องใส่ชุดนักเรียน ไม่ต้องขอเงินใคร
แต่พอได้โตขึ้นจริงๆ อยากกลับไปเป็นเด็กทุกวันเลยว่ะ เพราะตอนเด็กๆ เจ็บสุดก็แค่หกล้มเข่าถลอก แปะพลาสเตอร์ยา วันต่อมาก็วิ่งเล่นได้ต่อแล้ว แต่โลกของผู้ใหญ่ไม่มีพลาสเตอร์ยาอะไรมาแปะแผลใจมึงได้หรอก บางคืนได้แต่นอนมองเพดานแล้วถามตัวเองว่ากูยังไหวอยู่มวะ
รสชาติการเป็นผู้ใหญ่นี่ขมปี๋ ไม่มี ความหอมหวานเหมือนในฝันตอนเด็กๆ เลย ตื่นเช้ามาไม่ใช่การ์ตูนช่อง 9 แต่คือค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าห้อง ค่าเดินทาง หนี้ต่างๆ ที่ยืนรอมึงอยู่ทุกเดือน มึงต้องฝืนยิ้มให้คนที่ไม่ชอบหน้า ต้องก้มหัวให้ระบบเฮงซวย เพื่อแลกเงินไปจ่ายหนี้
บางคนโดนงานกดดันจนสภาพจิตใจพังยับเยิน แต่พอเช้ามาก็ยังต้องลุกไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะคำว่าภาระหน้าที่ บางคนเหนื่อยจนไม่รู้จะเหนื่อยยังไงแล้ว แต่ก็หยุดไม่ได้ เพราะข้างหลังยังมีครอบครัว มีพ่อแม่ มีลูก มีคนที่รอพึ่งมึงอยู่ ต่อให้ใจพังแค่ไหนมึงก็ต้องทำเป็นเข้มแข็ง เพราะชีวิตจริงมันไม่ได้เปิดโหมดง่ายเหมือนเกม
ตอนเด็กแค่ได้ดูการ์ตูน ได้เล่นกับเพื่อน ได้กินข้าวพร้อมครอบครัว แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว แต่พอโตขึ้น เงินอาจเท่าเดิม แต่ความสุขกลับหายากกว่าเดิมหลายเท่า บางก็คิดถึงตัวเองตอนเด็ก คิดถึงวันที่ยังหัวเราะง่าย ยังฝันง่าย ยังไม่ต้องมานั่งเครียดเรื่องเงิน เรื่องงาน หรืออนาคต ชีวิตตอนนั้นถึงจะจน ถึงจะไม่มีอะไร แต่หัวใจเบากว่านี้เยอะ
ใครที่กำลังนั่งท้อ หรือแอบร้องไห้คนเดียว กูโคตรเข้าใจมึงเลยเว้ย มึงไม่ได้อ่อนแอหรอก มึงแค่กำลังพยายามใช้ชีวิตในโลกที่มันโคตรใจร้าย ก็แค่นั้นเอง
พวกมึงละคิดว่ารสชาติการเป็นผู้ใหญ่มันขมปี๋จริงไหม เม้นต์มาบอกกันหน่อย