KUNST, KUNST en nog eens KUNST! - #25 Koen De Bouw

[Muziek]

Kunst. Hallo, ik ben Rens Kols en dit is Kunst, Kunst en nog eens Kunst. In deze podcast neem ik ruim de tijd om diepgaand met kunstenaars in gesprek te gaan over hun leven en werk. Zo help ik jou om kunst beter te leren begrijpen. Welkom bij Kunst.

[Muziek]

Dag Koen. Goedemorgen. Ik dateer het nu even, ik zet het nu even in de tijd, het moment dat we samen zijn. Het is eh, het moment dat wij elkaar hier vinden, in ieder geval ochtend, hè? Hm hm.

Normaal gezien probeer ik de afleveringen Evergreen te houden. Dat wil dus zeggen dat we niet duiden waar en wanneer dat is opgenomen. Daarom, om een beetje tegen de stroom in te doen, denk ik, dat is dus al mislukt. Hartelijk bedankt.

Ja, ja, je moet dat geen mislukking noemen. Het is wat het is, hè? Ja, het is waar het is ochtend en tegelijkertijd is het allemaal tijdloos wat we nu gaan brengen, natuurlijk. De koffie nog, hè? Ja, voor de ochtend.

Je hebt als eh acteur net geen 100 credits op je naam staan op IMDb, hè? Dat is de Internet Movie Database. Laat ons samen eens een reis maken door die inmiddels meer dan 30-jarige carrière. Voor zover dat ik het begrepen heb, is "Handewitt", een film uit 1990, zo wat het begin van alles. Maar beginnen doe ik altijd graag iets vroeger, namelijk bij de eventuele studies die mijn gast doorlopen heeft. En nog interessanter wordt het als we nog vroeger beginnen, en dus dat we daarvoor, voordat we naar Antwerpen gaan, begin ik graag in Turnhout. Dus eh, neem nog zo eens mee naar uw jeugd in Turnhout.

Super. Ja, ik ben er onlangs toevallig nog geweest en ik eh, ik heb het dan graag even kort over de Warande. Eh, de Warande is een eh, zo was, ik weet niet of ze zich nog zo eh identificeren, maar dat was een Cultuur- en Ontmoetingscentrum. Zo heette dat, de Warande. En dat was één van de eerste, zo niet het eerste, ehm dat in eh Vlaanderen of in België misschien wel gebouwd werd.

En ik zat toen rond de leeftijd van, ik was 10, 11, 12 jaar, denk ik. En dat gebouw was af toen ik 12, 13 was. En dan was er een artikeltje in de krant, een advertentie eigenlijk: "Cowboys en Indianen gezocht voor een nieuw theaterproject in Turnhout." Dat bleek te gaan om een jongerentheaterproject, jongeren en volwassenen, eh die samen toch drie keer per week zouden repeteren en voorstellingen maken. Drie keer in de week repeteren is vrij ambitieus voor een amateurgezelschap.

In ieder geval, ik eh liep ehm, ik liep al lang rond met een cowboyhoed eh eh of een of een Indiaan eh in een Indianenpak, Indian tents, letterlijk en figuurlijk. Allerlei personages, als kind eh ben je dat allemaal. En ik wilde dat eigenlijk ook eh een leven lang behouden, dat spelplezier. Dus ik ben daar eh ingestapt. Dat dat dat was zelfs een casting of een auditie, herinner ik me. En ik was eh bij één van de eh eh uitverkorenen, zal ik het nu maar noemen, die mee in eh in Theater 42 – 42 is het huisnummer van de Warande – die eh dus mee die beleving mochten eh ja opzoeken. En en en en zo is dat, zo is dat begonnen.

Ja, zo is dat begonnen. Het spelen dan? Of het spelen was natuurlijk veel vroeger begonnen. De Homo Ludens, de spelende mens, is vanaf zijn, ja, vanaf heel jonge leeftijd eigenlijk aanwezig. En het was echt wel een ambitie om dat zo te houden. Hm hm. Ja, en Theater 42 was daar eigenlijk een logische voortzetting eh van van van dat spelen, van dat kind zijn, van dat spelen.

Dus als je nu terugblikt, was het eigenlijk op je 11, 12 al heel duidelijk wat dat je wou doen? Ja, eigenlijk wel. Er was ook nog een optie eh chef-kok, hè? En er was ook nog de optie dierenarts. Niet "farts", dierenarts was dat, eh waarvan de laatste optie echt wel te hoog gegrepen was, denk ik. Dat wist ik toen nog niet, maar later was ik ook niet de student die dat soort van eh studies eh moest ambiëren. Dat dat zou me nooit gelukt zijn, hoe hoog dat en hoe groot dat de passie ook was.

Passie voor theater was ook heel groot, want daarna ben ik dan, heb ik dan de Studio Herman Teirlinck opgezocht. En ik weet nog dat mijn eh leraar op de middelbare school, eh meneer Adriaansen heette die, de wiskundeleraar, tevens klastitularis, mij zei van: "Dat dat gaat u nooit lukken. Dat is echt een een heel ambitieus project, eh de Studio Herman Teirlinck, dat stond ook wel voor iets, die opleiding." Hm, maar passie kan nu heel veel ver brengen. En eh ja, bon, dat was er. De Studio Herman Teirlinck, dat was eigenlijk voor mij de logische voortzetting van eh het spelende kind en van Theater 42.

En daar moest je dan ook een een ingangsexamen voor doen? Ja, ja, ja, de ingangsexamens van de Studio Herman Teirlinck zijn heel berucht, hè? Dat was eh, ik wil dat wel eens een keer uitleggen. Ik ga mijn klak afzetten en mijn jas eh uitdoen. Ik ben wat opgewarmd nu. Zeer goed.

Dus eh, de Studio Herman Teirlinck had een een inderdaad een ehm, ja, een een reputatie en dat ingangsexamen was daar één van. Daar begon het eigenlijk al. Wij moesten een klassieke tekst voorbereiden, een eh vrij gekozen tekst, ehm een liedje, klassiek nummer en een modern nummer, zal ik het nu maar noemen. En dan was er ook de improvisatie. En dat wordt dan vaak wel eens naar eh naar naar verwezen, naar dat improvisatiespel: de lekkende stilo spelen, bloedende stier, dat soort van gekke dingen. Op het eerste zicht gekke dingen, maar ik kan dat wel snel eventjes verklaren eh eh waarom dat dat erbij zat en waarom dat dat zo belangrijk is.

Hm, pak nu dat je, er waren gemiddeld zo 2, 300 mensen die die auditie kwamen doen voor de ingangsexamens bij de studio. Ehm, zet nu een groep van 30 mensen bij elkaar en geeft die inderdaad de opdracht van een lekkende stilo te brengen gedurende een paar minuten. Dan zul je zien dat een aantal mensen blokkeren, een aantal mensen oké eraan beginnen, en slechts weinigen ehm erin slagen om daar om om om daar echt iets iets van te maken. Whatever dat het dan ook is, om daar een klank aan te geven, een geluid aan te geven, een expressie aan te geven, een beweging aan te geven, woorden misschien zelfs aan te geven aan die lekkende stilo, hoe gek dat dat ook mag klinken.

Maar ook daar merk je natuurlijk op wie talent heeft voor verbeelding, of laat ik het zo zeggen, ehm bij wie dat dat talent voor verbeelding nog niet kapot gemaakt is, hè? Want ieder kind heeft talent voor verbeelding, we hebben dat allemaal gehad. Ehm en dan eh wordt dat gaandeweg vernietigd door een schoolsysteem of of door een opvoeding of door whatever wat. En sommigen weten dat te bewaren omdat het sterker is dan dat, ehm of omdat het gestimuleerd is geweest in de opvoeding of door een school. Ehm en en en en vandaar dat improvisatie en vandaar dat dat ook zo belangrijk is.

Voilà, nu is het tijd gekomen om mijn klak af te zetten. Ehm ja, ik heb iets met tijd vandaag, dus ehm ik weet niet waarom, maar eh ja, bon, goed.

Werd dat bij u gestimuleerd als kind van thuis uit, dat spelende? Het werd in ieder geval niet geblokkeerd. En ik werd ehm, ik werd geboren, ja, ik ik ik ben in Turnhout geboren, hè? En niet alleen in Turnhout, daarmee bedoel ik niet het centrum van Turnhout, maar echt een beetje buiten het centrum. Ehm, dus op de buiten, zoals we dat zeggen.

Waarom zeg je dat? Omdat voor mij is dat een belangrijk element om in de natuur eh op te groeien of opgegroeid te zijn, waar alles aanwezig is eigenlijk. Ehm en waar je vooral dat soort van prikkels krijgt. Een prikkelarme omgeving, zo wordt dat ook wel eens genoemd. De natuur is een prikkelarme omgeving, zou je kunnen zeggen. Maar eh wanneer je aandacht krijgt voor die omgeving, dan blijkt eh die omgeving eigenlijk heel veel prikkels te bevatten, en vooral essentiële prikkels. Eh terwijl een stad heel veel eh [ __ ] prikkels, zal ik maar zeggen, op u afvuurt. En je kunt daar heel veel tijd mee verliezen, hè? En de natuur heeft al die fundamentele dingen bij zich.

Eén van de eerste eh dingen in het eerste jaar Studio Herman Teirlinck, trouwens, nu dat ik het eh er nog eens over nadenk, was het brengen van ehm de vier oerelementen, hè? Natuurelementen: water, vuur, lucht, aarde. Eh in het eerste jaar Studio Herman Teirlinck mochten wij nog niet praten. Ik bedoel, we mochten wel praten, maar in de lessen. Er waren geen, we hadden heel veel les, heel veel dans, heel veel van van alles: filosofie, geschiedenis. Maar de de spelvarianten: rijk en dan het dierenrijk en dan ging het pas naar mensen. Dus de oerelementen, wateren, daar vorm aangeven, expressie aangeven, dat was één van de, dat was de eerste drie maanden van de opleiding. Was dat het spelvorm?

En van wie kreeg je zo les? Van wie? Ja, weet ik niet meer. Ah nee, is niet dat eh dat was heel gemengd. Ah ja, Dora van der Groen of zo of eh? Dora was Conservatorium. Oerelementen hebben we denk ik van Ingrid Polet gekregen, maar die zal je niet kennen. Maar nee.

En wie waren zo generatiegenoten van u? Dat met wie heb je zo samen gestudeerd? Hm, we zijn met 30 begonnen. Hm hm. En in het tweede jaar waren we nog met negen. Eh, de Peter van den Begin is met mij begonnen, zat in mijn jaar. De Filip Peeters bijvoorbeeld, Anneke Tuts, om nu nu maar enkele mensen te noemen. Ja, ja.

En was het van thuis uit vanzelfsprekend dat je naar Herman Teirlinck zou gaan? Ik denk dat ze vrij vroeg zagen dat ik eh bij wijze van spreken voor niks anders geschikt was. Daarmee doe ik mezelf tekort hoor, want ehm dat dat klinkt nogal eh bot tegenover mezelf. Maar ehm ik was in in, ik was in de klas niet de beste leerling, toch niet, toch niet in de vakken die me die me in een andere richting zouden sturen. Ik was eh ik was goed in dictie en in Nederlands. Talen interesseerden me, filosofie interesseerde me. Ehm ja, dat waren voor mij de de uitschieters. Later, later nu bijvoorbeeld, zou wiskunde mij ook heel erg interesseren, maar dat was toen absoluut niet aan de hand, absoluut niet. Ehm dus daar was ik mee bezig. Ik was heel erg met mijn verbeelding bezig. Ik ik gaf daar al allerlei soorten eh eh expressies en uitdrukkingen van. Ja, wat een wat een kind eigenlijk hoort te doen en dat bleef bij mij duren in feite. Dus het was een beetje logisch en dat zagen mijn ouders wellicht ook wel dat dat mijn mijn keuze zou eh zou zijn. Ze hebben daar nooit iets, ze hebben daar nooit iets eh iets voorgezet. Ze hebben daar nooit geblokkeerd, eh ben ik ze nog altijd heel dankbaar voor. Want ik kwam natuurlijk wel mensen tegen op de school die van hun ouders eerst Germaanse moesten studeren of iets of economie of whatever wat, ook allemaal niet niet erg is, helemaal niet, in tegendeel zelfs. Maar dat was bij mij niet het geval. Ik ik ik kon direct eh ik kon direct door naar Antwerpen. Hm hm.

En Studio Herman Teirlinck, dat heeft zo, ja, een mythische status onderhand. Was dat zo als je op de school zelf zat ook al duidelijk van: "Ik ben hier binnengeraakt en dat staat dat wel ergens voor," of of was op die moment dat school nog was niet per se duidelijk van dat? Nee, dat stond wel ergens voor. Dat was echt wel ehm ja, discipline ook, hè? Dat was een een harde opleiding. Wij hadden les van eh 8 uur of 9 uur, dat wil ik nu kwijt zijn, tot 7 uur 's avonds iedere dag en zaterdags tot 1 uur. Ehm en dat waren de, hadden wij bewegingsleer, ehm om maar te zeggen, heel veel fysieke eh vakken. En daarnaast natuurlijk geschiedenis van de toneelspeelkunsten, theatergeschiedenis, muziekgeschiedenis, notenleer, privé zang, privé gitaar, privé lessen piano, ehm de talen: Engels, Duits, Nederlands, Frans. Eh, ik vergeet een hoop dingen hoor, maar dat was een heel uitgebreid pakket. Ja, heel breed.

Op Michelsplein nog? Ja, in de in de Maarschalk Gerardstraat, waar nu Studio, de studio is eigenlijk nog altijd een heel mooi eh huis waar eh waar heel veel gemengde kunstvormen eh te bekijken en te bewonderen zijn. Ehm, vroeger was dat een bankgebouw. De Studio Herman Teirlinck is was een, of vroeger, het ziet er nog altijd uit als een bankgebouw. Van het moment dat je de kelders ingaat, is daar een enorm grote kluis, stalen deur, waar ik eens iemand zijn vingers heb zien eh verliezen trouwens.

[Muziek]

Ehm, en daarvoor nog was dat een een hotel, een heel mooi hotel. En er zijn nog foto's te vinden op het eh internet met de met de paarden en de koetsen en zo daarvoor. Eh, en nu is het wat het nu is en hopelijk mag dat nog heel lang een heel creatief huis eh en onderdak voor artiesten eh blijven. Hm hm. Laat ons hopen. Ja, ja.

Maar al bij al heb ik het gevoel dat je wel heel positief terugkijkt naar die schoolperiode, naar die periode. Ja, op het moment, het moment zelf dat je daar studeert, is ieder jaar echt wel een hard jaar en heftig. Je verliest veel mensen ook. Als ik, als ik daarmee wil ik zeggen, als je met 30 begint, ah, in de in de eerste helft van het jaar vielen al een hoop mensen weg. Dan hadden de tussentijdse examens of zoiets. Dat was een andere naam voor hoor, ben ik vergeten, heb ik verdrongen wellicht, want en dan waren we al een hoop vol kwijt. En dan op het einde van het jaar ook nog eens. Eh, dat is al heftig. Die mochten dan wel het jaar overdoen, dus die bleven voor een deel, bleven die wel bij ons. Die begonnen dan terug in het eerste jaar als wij dan naar het tweede jaar gingen. Ehm, of ze vielen definitief af. Maar ieder jaar was echt wel, die examens stonden wel ergens voor. Dat was echt wel een afvalkoers, heftig. Eh, want want je wilde daar blijven natuurlijk en je wilde vooral, ik denk dat dat voor veel mensen ook geldt, eh in hun passie gezien zijn. Want afgewezen worden in iets wat je heel graag doet is eh is heel hard. Afgewezen worden in iets wat je niet zo graag doet is op zich niet zo erg, maar in iets wat uw passie is. Ik heb daar mensen echt eh bijna zien zien sterven en daarmee bedoel ik zichzelf zien verliezen. Ehm, ja, niet gezien worden is is een is een is, ja, is eigenlijk, ja, een beetje uzelf zien verliezen, hè? Uzelf verliezen.

En wanneer we, zoals wij kunstenaars eh, toch zijn, dan heb je toch, je hebt een publiek nodig. Dus je hebt mensen nodig die u zien of horen, naargelang uw metier. Ehm, dus niet gezien worden is is hard voor een kunstenaar.

Ik denk wat dat ook dubbel zo moeilijk maakt, is als je als beeldend kunstenaar op een school wordt afgebroken, dan breken ze uw werk af. Maar als acteur ligt dat nog veel dichter bij uzelf, wat dat je doet, omdat je zelf het, de verbeelding bent van uw kunst. Ik denk dat het dan nog moeilijker is om als dat nu afbreken, dan lijkt het al bijna nog persoonlijker, omdat dat niet los, iets, hetgeen dat je gemaakt hebt, staat niet los van wie dat je zelf bent, omdat je zelf iets belichaamt bent. Ik denk dat dat nog wel.

Dat klopt, ja, ja, op een bepaald niveau klopt dat. Als we natuurlijk moeten discussiëren over wat is kunst of wat is een kunstenaar, dan zal dat, zal voor iedereen anders zijn. Ik denk dat je twee vormen hebt. Ehm, hoe moet ik dat nu zeggen? Als je als je als als je zegt van: "Ik wil een voetafdruk achterlaten," dat dan is dat één vorm. Ik wil laten weten: "Ik ik ik ben hier geweest." Ehm, dan is dat een expressie van uzelf. Die mensen zullen nooit echt hoog vliegen, denk ik. Wanneer het een expressie wordt van uw hoger zelf, van iets wat meer is dan ik of meer is dan u, wanneer het een expressie wordt van het hele, het hele verhaal, ehm alles waar we naar kijken en wat ons omgeeft, ja, dan vlieg je, dan kom je van de grond en die mensen zullen voor altijd vliegen. Ik denk dat dat dat dat een een belangrijk verschil is dat we moeten maken.

Dus het niet gezien worden is eh een heel relatief ding eigenlijk. Eh, dat is iets wat je eh gaandeweg leert, waarschijnlijk. Van zijn mensen, heb ik al gezien, die op vrij jonge leeftijd al al heel wijs zijn en al al al al heel wat bagage hebben. Ehm, maar ik vind dat, ik vind dat twee, twee verschillen die je moet maken. Hm hm. Gaat je uzelf eh tot expressie brengen of gaat het de wereld rondom u ehm tot expressie brengen? Eh, ik ik ik hou van het tweede eigenlijk. Hm hm. Prachtig verwoord.

Hm. We hadden het er in de inleiding al even over. Ehm, meteen na het afstuderen strik je meteen uw eerste hoofdrol in eh een Nederlandse productie: "Handewitt" uit 1990. Ja, om maar te zeggen hoe lang uw carrière al strekt. Ik was toen nog niet geboren toen dat gij uw eerste hoofdrol vertolkte. Die "Handewitt", hoe is eigenlijk precies eh in zijn werk gegaan? Hoe is je rol op uw pad gekomen?

Ehm, dat was op een prikbord in school eigenlijk. Je had er een groot prikbord als je binnenkwam en daar daar gingen van alle, van alle mededelingen op, voor het eerste jaar, voor tweede jaar, voor derde jaar, van alle, van alles. En ehm, onder andere werk, ook werk in de café, want ik werkte in mijn laatste jaar zeker om mijn studies wat extra te financieren in een in een café in Antwerpen. Wat maakte dat ik soms tot 2, 3 uur 's nachts eh in die café bezig was en dan in slaap viel tijdens de les. Ehm, wat absoluut niet kon, maar eh maar soms nodig was.

Welk café was dat? De Fa. De Fa was in de Kleine Pieter Potstraat, geloof ik, in eh Antwerpen, naast het Spiegelbeeld. Het Spiegelbeeld was ook een heel gekende café. Oh ja, ja.

Ehm, ja, en dan ben ik gescout geweest eigenlijk door een een een Nederlandse eh bureau in de in in het café zelf of op straat. Ehm, een modellenbureau. Maar dat was een heel, dat was een internationaal modellenbureau, dus ik heb dan heel veel kunnen reizen tijdens mijn studies ook. En eh het voordeel daarvan was dat ik niet meer in de café moest werken en niet meer zoveel uren of zo late uren moest maken. Dat ik eigenlijk door door door door dat werk eh te doen ook leerde omgaan met camera, met foto, met de beste fotografen eigenlijk die er waren. Ehm, licht leerde kennen en en dat heeft me, dat heeft me dan later, niet zo heel veel later eigenlijk, van het theater naar naar televisie en film laten ontwikkelen. Maar om, omdat ik ook merkte dat dat medium heel erg geschikt voor mij was. We deden elkaar een plezier, ik het medium en het medium mij, ik zal het zo zeggen. En ehm, dus dat dat marcheerde wel.

Waarom vertel ik dit nu? Ah, dat prikbord. Daar hing toen ehm eh de vraag om eh om castings in Amsterdam te komen doen voor een een nieuwe film: "Handewitt". Een "Handewitt" is gebaseerd op een boek van Heere Heeresma. "Handewitt" gaat in ontwikkelingshulp. Ehm, ja, maar waarom zouden ze dan in godsnaam, want dat gaat over een typisch Nederlandse jongen, weet je, een soort van ehm, Witte van Zichem van bij ons, de Witte, hè? Wat wat echt een een een Vlaamse volksfiguur is. Ehm, ja, waarom zouden daar iemand eh uit Vlaanderen voor nemen? Maar bon, ik ging toch mijn kans wagen en ehm en dat is gelukt.

Dan heb ik eh, om nu even eh snel door dat proces te gaan, ik heb dan als voorbereiding, eh dat wilden ze ook en ik wilde dat zelf ook, een half jaar zijn in Amsterdam gewoond, daar regelmatig eh Noord-Nederlands eh taalles gekregen. Ehm, omdat, omdat men, ja, dat is juist, omdat ze bij de bij de pers, de Nederlandse pers, dan Noord-Nederlandse pers, niet mochten weten dat dat een Vlaamse acteur eh was die dat ging spelen. Want ja, ik ik denk dat dat zelfs vooraan in het boek eh staat: "Verhaal van een typisch Nederlandse jongen." Het is een beetje een persiflage ook op "De Avonden" van Gerard Reve. Ehm, en ja, dus ik mocht bij persvoorstellingen en zo zeker niet verhalen dat ik eh dat ik dat ik Vlaams was. Dus dat Nederlands moest echt wel juist zijn.

Ik had ik had daarin een vader en een moeder. Nelly Frijda, die toen eh één van de hoogtepunten van haar carrière aan het beleven was, want ze was Ma Flodder en Flodder was eh een heel populaire film eh in Nederland in die jaren. Ik denk dat de eerste Flodder toen gemaakt was, daarna zijn er nog wat Flodders gemaakt. Maar en Jim van der Woude speelde mijn vader en ik adoreerde Jim. Ik had eh op vrij eh eh jonge leeftijd Hauser Orkater leren kennen, Alex van Warmerdam en zijn bende. En Jim was één van de fetisjacteurs van Alex van Warmerdam. Ik zag die allemaal in de Warande in Turnhout aan het werk en eh dat was muziektheater van, van dat was, dat was fantastisch. En de grote Jim van der Woude die ging mijn vader spelen, ja, dat dat dat vond ik ik eh fenomenaal.

Maar ook, waarom hebben ze een Vlaamse jongen gecast dan voor een Nederlandse rol? Ah ja, omdat ze het goed vonden. Ja, wat ik deed. Ja.

En was dat moeilijk om zo een accent vol te houden, zo een hele? Vol te houden niet, eens eens eens dat je daar zijt ingestapt. En ik was ook al een half jaar Amsterdammer, zo ze zeggen. Eh, en ik had ook wel eh les gekregen ter ondersteuning natuurlijk in het Noord-Nederlands. Ehm, vond ik dat wel leuk en en dat maakte er een beetje deel uit van van mijn liefde voor transformatie. Eh, taal is er daar eentje van. Dus een andere taal, ook het Noord-Nederlands is voor mij toch wel een beetje een andere eh taal of andere taalvaardigheid, een andere vaardigheid in de taal. Ehm, dat helpt me wel om een personage ook vorm te geven. Dus ik zag daar zeker niet tegenop en en en eens dat je daarmee weg zijt, zijt je wel vertrokken.

En hield je dat ook vol in de persvoorstellingen en zo, de interviews? Ja, ja, ja, ja. Dat is eigenlijk nooit gespot geweest of eh? Nee, er is nooit iemand eh gezegd van: "Hé!" Het internet bestond toen ook nog niet, hè? Dus kon je ook niet gaan googelen op een naam of Instagram. Mijn Instagram account zou ook 0,0 bevatten op dat moment, denk ik. Want ah ja, we zouden, waarschijnlijk zou ik ik wel van opleiding en zo dingen uitgewisseld hebben, maar mijn Instagram account in ieder geval gaat enkel en alleen over mijn werk. Dus daar was toen nog geen werk. Dat was echt mijn eerste ding, denk ik, dat ik deed. Ik zat nog in mijn laatste jaar Studio, dus eh ja, dat was het allereerste.

De opnames van de film waren terwijl je nog studeerde in? Ah ja, hm hm. Mocht eigenlijk niet, maar ik denk dat dat in de of in de vakantiemaanden zal dat geweest zijn. Eh, want ja, dat is natuurlijk wel, of net na bij het afstuderen kan ook. Dat zou ik moeten opzoeken. Dus het is wat te lang geleden, maar ehm ja, dat was fulltime, dus dat dat dat dat kon niet dat dat tijdens mijn studies was. Eh, dus dat moet dan vlak daarna geweest zijn of in de vakantie tussen het derde en het vierde jaar of zo dan, dat kan.

En was het dan eigenlijk dan vanaf dan al meteen vertrokken? Eigenlijk wel. Ehm, ja, ik ik zat dan in het theater in Gent, in een theater Arena, denk ik, dat ik gespeeld heb. Eh, het Zuidelijk Toneel in Nederland bij Ivo van Hove, die daar toen eh directeur was. Directeur, dat is zo een rare naam eh als ik tegelijkertijd Ivo van Hove zeg. Ehm, maar daar de leiding had, ik zal het zo zeggen. Ehm, dus ik speelde ook wel in Nederland. Ehm, maar ik ik heb toch toch heel wat jaren eerst die eerste liefde eh geoefend, dus dat dat theaterspelen. Ja, ja.

Maar die film, die dat dat bleef op mijn pad komen. Ehm, maar een tweede film, denk ik, was "Eline Vere", wat een Nederlands-Belgisch-Franse coproductie was van Harry Kümel. Ehm, vrij snel daarna. En ja, dan was dat, dan was dat vertrokken. Ik heb dan heel lang theater en film gecombineerd. Ja. Ehm, dat kon totdat het één toch wel overwicht nam, wij kindjes kregen en het één al makkelijker combineerbaar was met het leven met kinderen. Ieder, iedere acteur zal zal u zeggen dat eh 's avonds weg zijn, overdag repeteren, dat dat een een heftige agenda is als je daar echt uw leven van maakt. Ehm, en dat een gezin of kinderen daar, dat daar eigenlijk nog weinig ruimte voor blijft. En dan was het filmen eh eigenlijk een meer evidente keuze. Hm hm. Omdat dat toch iets regelmatiger eh was. We hebben we hebben er ook 's nachts, ik bedoel, zijn ook nachtopnames en zo, maar kom, zeg maar, toch lange dagen, vaak ook te lange dagen, maar projectmatig dan. Zo ja, ja, in ieder geval niet dag en nacht. Ja, wat theater vaak wel is.

Ja, ik heb de 100 credits nu niet allemaal voor mij. Eh, dat was wel te veel om uit te printen. Maar ehm, ja, er zijn al tientallen hoofdrollen geweest in in nationale en internationale films in die tientallen jaren dat je al acteert in films. Ik zal misschien eh de bal even in uw kamp leggen. Eh, welke rollen springen er zo voor u uit uit die afgelopen jaren?

Het is een flauw antwoord, hè? Maar dat dat is moeilijk te zeggen, omdat dat is, dat is alsof dat je een keuze zou moeten maken tussen uw kinderen. Eh, dat gaat ook niet. Ehm, ze zijn allemaal even belangrijk geweest, weet je? En ze zeggen wel eens dat de belangrijkste uw laatste is, altijd. Ehm, ehm, ik probeer daar ook altijd mijn beste van te maken, maar dat dat dat doe ik bij ieder project. Maar het het is zeker zo dat sommigen een een een diepere betekenis hebben of eh, goh, dat blijft moeilijk hoor, om daar de vinger op te leggen. Hm.

Want hoe heb je zo in die afgelopen tientallen jaren zo uw rollen gekozen? Die die kiezen mij. Ja, ja, daar ga ik wel vanuit. Ehm, ja, binnen het eh universum waarin ik eh wens te denken, kiezen die mij, ja. Ehm, ik denk dat niks toevallig op uw pad komt in uw leven. En in en een logisch gevolg daarvan in mijn werk is dan ook dat verhalen ook niet zomaar mijn leven binnenkomen. Dat dat altijd een eh een een een betekenis heeft. Niet per se moet hebben, maar dat blijkt dan op het moment of al zeker achteraf zo. Je kunt wel eens een een een script of een scenario of een verhaal krijgen waar dat je u van afvraagt van: "Waarom zou ik dat moeten doen? Waarom waarom waarom zou ik daar nu de beste keuze voor zijn?" Achteraf soms is het heel duidelijk direct en soms is het een achteraf ding dat ik dacht van, dat ik dacht van: "Ja, natuurlijk, natuurlijk, dat moest, dat moest ik doen."

Want het is een proces, hè, op verschillende niveaus. Het is een beleving, het is, ja, dat is wat kunst ook is, hè? Het is een een proces. Het is een eh expressie van, ja, van uw van van uw verhaal, eh op zijn minst van uw verhaal in de wereld of van de wereld in uw verhaal. Ehm, die uitwisseling. En daar kun je achteraf op terugkijken en het belang daarvan zien, ook al zie je het op het moment zelf misschien niet. Maar het heeft altijd zo'n moment en het heeft altijd zo'n een betekenis. Anders zou het betekenisloos zijn, dat is nogal logisch. En ik denk niet dat dat de bedoeling kan zijn om zoveel tijd van uw leven te besteden aan iets wat betekenisloos voor uzelf zou zijn of voor de ander. Want dat is toch ook van belang dat het verhaal dat je vertelt ehm, in het beste der werelden, iets voor een publiek kan betekenen. Niet alleen voor uzelf, maar maar maar toch ook voor de mensen die die zich betrokken voelen en dat ze zichzelf zien in uw personage. Niet dat gij uzelf ziet in dat personage. Een deel van uzelf mocht je wel zien.

Het Het zijn in feite, maar nu ben ik een beetje aan het filosoferen over mijn vak. Als dat niet erg is. Helemaal oké. Maar in principe zijn dat deelpersoonlijkheden, hè, die je speelt. En eh ik probeer ehm: "Niks menselijks is mij vreemd." Dat is eigenlijk ehm wat ik probeer vol te houden ook. Eh, voor een acteur of voor een kunstenaar zou niks menselijks eh vreemd eh mogen zijn. Moet je dan alles beleefd hebben? Nee, dat is weer iets anders. Maar het empathisch vermogen moet je wel ontwikkelen voor alles en voor iedereen. Zoveel mogelijk empathisch vermogen ontwikkelen en van daaruit eigenlijk ehm het verhaal in de wereld zetten of de wereld in het verhaal zetten. Dat is dat, dat moet al, dat moet altijd de ambitie zijn. Empathisch vermogen ontwikkelen zodanig dat ook de kijker empathisch vermogen ontwikkelt voor alles wat mooi is in de wereld en en alles wat lelijk is in de wereld. Al het goede en al het kwade.

Empathisch vermogen. Als je naar het kwade kijkt en je ontwikkelt empathisch vermogen, dan kun je dat ook een plaats geven en dan kun je daar tenminste mee aan de slag. Eh, en dan kun je daar iets moois van maken, want dat is uiteindelijk wel de betrachting dat dat overwint. Ik zou het zo zeggen. Hm hm. Maar daarvoor moet je natuurlijk wel ja, het donkere en het duistere soms ook durven zien en verkennen. Ehm, en daar hebben wij als kunstenaar een voorrecht, hè, een privilege om, omdat wij op dat platform mogen gaan staan.

Als je letterlijk een podium bekijkt, dat is een een plaats die liefst een kleine verhoging, een platform, een plateau. Van het moment dat ik daarop stap, komen we met elkaar overeen dat ik daar mag doen en zeggen wat ik wil. Als dat niet meer mag, dan is alles verloren. Maar dat is de afspraak die we hebben. Daar zijn geen taboes. Eh, daar kan alles. Daar het het het mooiste en het lelijkste laten we daar zien, daar en alleen daar. We kunnen dat niet op een publieke plaats doen, dat is nogal logisch. Daar hebben we andere afspraken. Maar de afspraken met een podium, dat is dat is dat is die afspraak en die mag je nooit afgeven, nooit. Dat vrije podium, dat is de absolute rotvrijheid. Want vrijheid is ook rot, hè? Dat is niet iets, vrijheid is een heel misbruikte, een, het meest, liefde is een één van de meest misbruikte woorden en vrijheid is dat ook. In vrijheid kunnen we eigenlijk compleet zot lopen, hè? Dat is dat is niet iets wat moet verdedigd worden, maar wat heel heel duidelijk moet gekaderd worden. Eh, als gij een paard, bij wijze van spreken, dat dat niet gewend is, zijn zijn draad rond eh de wei wegknipt, dat dat loopt zich dood, hè? Dat weet niet hoe dat met vrijheid om te gaan. En bij de mens is dat ook zo. Dat is een heilig goed, maar hoe meer vrijheid, hoe meer regeltjes eigenlijk, hoe meer afspraken, hoe meer kader. Dat is een voorwaarde om om die vrijheid te genieten. Ik ben hier nu een beetje aan het uitwijden. Ik weet niet meer waar dat we het eigenlijk over hadden, maar over podium. Hm hm. Ja, en dat is heilig. Een een een podium is ook heilig in in de ware betekenis ook van heilig. Ehm, is is belangrijk voor een acteur om om sacraal, sorry. Hm hm.

Is belangrijk voor een acteur om veel meegemaakt te hebben, om om veel geleefd te hebben, om zich dingen te kunnen inbeelden, of is de verbeeldingskracht daar toch vooral belangrijk? Dat is een goede vraag. Eh, nee, het is niet niet niet noodzakelijk om veel meegemaakt te hebben. Veel mensen zijn, en dan hebben we het, goh, dan is een ander niveau van gesprek, maar je hebt het over een oude ziel, hè? Maar ik heb het, ik heb het al genoeg gezien, jonge mensen met een oude ziel. Veel jonge kunstenaars al dat je denkt van: "What the [ __ ]? What the [ __ ]? Hoe kan dat dat zo'n jonge mensen al zo'n grote verhalen weten te vertellen?" Ehm, kan nu een voorbeeld nemen van iemand die ik goed ken, van niet persoonlijk, maar eh die ik een leven lang gevolgd heb, bijvoorbeeld, hè? Een zanger van mijn generatie. Ehm, onwaarschijnlijk, onwaarschijnlijke componist, muziek klassiek van opleiding ook. Ehm, maar eh als eh, van, zal ik dan maar zeggen, ehm, wil je al al al, zie je al 20, 25 jaar eigenlijk gefrustreerd omdat hij geen nieuwe dingen niet meer schrijft. Maar hij heeft ooit eens gezegd van: "Ik heb eigenlijk alles waar ik over wilde schrijven, geschreven voor mijn 30e." En als je dat gaat bekijken, repertoire is enorm groot. Alle grote verhalen heeft hij in een mensenleven heeft hij eigenlijk beschreven, inderdaad, al voor zijn 30e. En en zelfs al op zijn 18e of 20e. Ik herinner mezelf nog wel hoe dat je zei als je 18 zei of 20, of ik kijk rondom mij naar mensen van 18, 20, dat is ongelooflijk dat iemand op zo'n jonge leeftijd, of kijkt naar of naar veel grote artiesten, hè, wat die op jonge leeftijd eigenlijk al bij elkaar gewerkt hebben. Dat is, je hebt laatbloeiers ook, hè? Maar je hebt je hebt mensen die, alle, schilders of alle, op hun op hun 15, 16 al dingen doen die je niet voor mogelijk eh houdt. En dan bedoel ik niet alleen technisch, ook dat vaak zelfs, maar vooral inhoudelijk dingen over de wereld te vertellen hebben die van altijd en voor altijd zijn. Eh, dat vind ik heel straf, heel straf. Dus dat zijn die oude zielen. En hebben die zelf alles meegemaakt? Nee, nee, maar dat is een eh, dat is ja, ja, dat is een, dat is een apart gesprek om het daarover te hebben.

Ben ik zelf een oude ziel, hoorde ik u even nog vragen? Eh, ik denk dat wel, ja. Hm hm. Ja, ja, dat maakt me nog geen goed kunstenaar, hè? Helemaal niet. Nee. En dat dat dat kan zelfs sommige processen in de in de weg zitten.

Ja, waar zit je dan wel in, denkt u, om eh als acteur als goed kunstenaar bestempeld te kunnen worden? Oh, eh dat is geen betrachting, hè? Dat is een, dat is iets wat je zou kunnen vaststellen, maar dat hoeft zelfs niet afgemeten te worden aan het aantal volgers, zoals ze dan tegenwoordig zouden zeggen, of aan ehm eh uw publiek dat groot of klein in aantal is. Eh, helemaal niet. Dus is dat, dat is moeilijk, moeilijk een meter op te zetten, dat kun je niet meten. De enige voldoening is voor uzelf als kunstenaar dat je de dingen afwerkt die je die je denkt te moeten eh afwerken. En dat kan gedurende uw leven andere vormen aannemen. Ik ken acteurs die zijn beginnen schilderen of schilders die zijn beginnen acteren of muzikanten die daarmee gestopt zijn en iets anders, andere vormen. Dat kan andere vormen aannemen. Ehm, daar staat eigenlijk geen pijl op, maar het is altijd wel een expressie van wat er in de wereld gebeurt. Hm hm.

En wat mij betreft, graag een een een verslag van een proces dat toch al ergens eh, ik zeg niet afgewerkt is, maar toch. Ik kijk niet graag naar naar naar naar ehm hm, naar de naar naar de grote zware struggles van kunstenaars. Daar word ik niet niet graag mee lastiggevallen. Lastiggevallen, dat klinkt nu heel pejoratief, maar denk van: "Werk nog wat aan uzelf en aan uw techniek eventueel en aan uw verhaal en wat je wilt vertellen en dan, hè?" Ehm, maar dat is een persoonlijke, dat brengt mij meer rust en voldoening. Ik kijk graag naar iemand die ehm die zich goed voelt. Hm hm. En en daar ook eh uitdrukking eh aangeeft en dat dat een bewust, een bewustgemaakt proces is. En ik heb alle begrip voor alle andere processen. Maar als ik iets tegen in mijn muur zou hangen, bijvoorbeeld in een kamer waar ik graag ben, kijk ik graag naar iets wat eh wat mijzelf ook kan eleveren. Hm hm. En niet iets wat me naar beneden trekt. Dat begrijp ik allemaal wel, maar dat dat, ja, dat dat heeft een andere plaats. Dat trekt u niet aan. Hm hm. Jawel, maar dat heeft gewoon een andere plaats. Hm hm. Ja.

En u sprak wel eventjes over techniek. Laat ons daar eens eventjes over hebben misschien. Ehm, hoe dat je u bijvoorbeeld op eh ja, bepaalde rollen voorbereidt of zo, of de technieken dat je gebruikt om te kunnen acteren. Want je zegt eh dat je ja, niet per se zelf veel moet meegemaakt hebben of gedaan hebben, dat veel dingen toch uit verbeeldingskracht komen. Maar je hebt toch wel een half jaar dan als jonge gast in Amsterdam gewoond om u dat accent aan te meten.

Ja, maar ehm, laat ons het woordje verbeelding eens even bekijken. En ehm, en dingen meegemaakt. Dingen meegemaakt is dan geheugen. Dus geheugen en verbeelding, dat zijn dan nu even twee woordjes waar ik wel iets over wil zeggen, want het zijn twee heel belangrijke aspecten die ons die ons ook in grote mate onderscheiden van van dieren bijvoorbeeld, die absoluut niet de behoefte hebben om aan kunst eh te doen. Eh, wat niet wegneemt dat ze zeer vaardig zijn, hè? Ehm, als een kunstenaar of eenieder, of zelfs een aannemer, zal ik nu maar zeggen, een mierenhoop zou moeten maken, dat zou niet lukken, hè? Dus die vaardigheid is enorm. Die maken dingen. Wij kunnen een kathedraal maken, dat is ook fantastisch, maar dat is nog altijd geen mierenhoop. Dat is eh, alle, of een termietenheuvel of of eender wat. Ehm, dus dieren beschikken over vaardigheden, wij ook. Maar je hebt het geheugen en de verbeelding, hè? Daar zouden we nu eventjes over kunnen praten. Eh eh, de verbeelding zou een opeenstapeling kunnen zijn bijvoorbeeld van het geheugen. En ehm, of is is het geheugen is een belangrijk deel van uw verbeelding? Want ja, maar het zijn twee dingen waar mensen aan lijden vaak. Het zijn twee capaciteiten. Als we het nu even naast de dieren willen zetten, een dier heeft ook een geheugen, beperkter geheugen, heeft ook een klein een kleine verbeelding, denk ik. Eh, maar maar niet zoals de mens. Dus eh dat is iets, dat is een talent, dat is iets wat ons gegeven is en waar we twee dingen aan mee kunnen doen. We kunnen eh daar enorm aan gaan lijden. Meeste mensen zien enorm af van hun geheugen, hebben dingen meegemaakt in hun leven die vreselijk zijn en daar lijden ze aan. En dan kun je ook nog eens lijden aan een ander fantastisch talent dat we hebben gekregen. Dat is de verbeelding. Ja, maar morgen, wat gaat er morgen niet gebeuren? Of volgend jaar? Of de Russen? En dat weet ik allemaal, hè? Dat zijn allemaal dingen die nog niet gebeurd zijn en waar we toch aan lijden. De verbeelding, een fantastisch talent. Ons geheugen, een fantastisch talent, waar mensen ook fantastische dingen mee doen, maar dus ook mee misdoen. Ehm, het dus dat is een fantastisch systeem dat zich eigenlijk keert tegen ons. En je kunt er ook iets moois mee eh doen. Maar dat betekent dat wel dat je die processen in in bewustzijn moet gaan aanzetten. Dus je moet u eigenlijk daar bewust van maken.

Dus wat is kunst eigenlijk niet meer? Dat is een observatie van de wereld en dat in bewustzijn gezet. Het is een heel bewust proces. Dus mensen zijn goed in, wat ik betreft, ja, vroeger werd dat ook wel eens woordkunst genoemd, woordkunst, drama, hè? Of muziekkunst. Mensen die een enorm talent hebben voor voor voor geluiden, voor, hè? Ja, die die worden dan muzikant bijvoorbeeld. Woordkunstenaar wordt misschien acteur. Je hebt mensen die zintuigelijk kleuren en zo, dat schilders, hè? Die daar talent voor hebben en dan ontwikkelen. Ehm, dus ja, wat doe je ermee? Je zet dat op om in een bewust proces en dat is eigenlijk de de essentie van wat een kunstenaar doet. Dat is zijn talent, zijn verbeelding, zijn geheugen omzetten in een bewust proces. En dat is eigenlijk iets wat je als mens moet doen, want iedere mens is potentieel een kunstenaar. Niet dat een kunstenaar eh beter is dan wat ook, maar maar een mens is een kunstenaar. Dat is zijn, dat is hem gegeven eigenlijk of haar gegeven of hen gegeven. En wat wat je daarmee doet. Dus die dat observatievermogen in een bewust in een bewust proces zetten, dat is kunst. En en dus ieder mens die bezig is met het ontwikkelen van zijn bewustzijn is een is een potentieel kunstenaar.

En ik heb nu misschien wat, wat ik heb nu heel veel, ik lang antwoord gezegd. Ga me nou ook eens iets zeggen, hè? Nee, maar sorry, sorry dat ik het eh zo theoretisch uitleg, ook voor mezelf, want ik ben eigenlijk terwijl ik spreek erover aan het nadenken. Dat is ook goed. Ik heb zo eens een tijdje les gegeven op het conservatorium en ik vond dat ook ook voor mezelf zinvol, omdat de dingen die je doet in in uw werk is onder woorden te brengen. Dat maakt het op een andere manier weer bewust. Ja, soms is pas als je de dingen zelf uitspreekt dat je ze terug hoort of zo. Hm hm. Ja, dat is een deel van het van het u bewust maken, hè? Eh, ja, ja, dat is niet slecht.

Je hebt verschillende processen en je hebt eh, hm, laat ons zeggen, onbewust incompetent is het eerste begin van alles. Onbewust incompetent: ik ben me niet bewust van iets dat ik niet kan. Snap je? Snap je? Zeg maar, als je niet meezingt, maar ik ben me, ik ben me daar niet van bewust. Bijvoorbeeld eh, skiën, ik zeg nu iets. Eh, je ziet op tv mensen op op een lat die skiën. Ah ja, ah ja, ga ik ga dat ook doen. Je bent die ski's aan en je valt. Ah, oké, je moet dat leren. Ik was me niet bewust dat ik dat niet kon. Hm hm.

Onbewust incompetent. Volgende deel van een proces kan zijn: bewust incompetent. Ah, ik weet nu hm hm dat ik dat niet kan. Dat is een volgende belangrijke stap. En dan komt bewust competent. Ik ga dat leren. Ik ben me nu bewust dat ik dat leer en dat ik dat kan. Ah, ik weet nu dat ik het kan. Ik heb het ondertussen geleerd om het dan terug onbewust competent te maken. Pak fietsen, dat is iets wat we met eer van ons allemaal wel kunnen. We kunnen dat, we weten ook dat we dat kunnen ondertussen. We hebben dat geleerd, hè? Heel dat proces doorlopen. En je maakt dat terug onbewust, want van het moment dat je op uw fiets zit en je begint na te denken van: "Hoe is dat nu alweer fietsen?" dan val je er terug af. Dus dat is iets wat je vanzelf gaat doen. Je hebt iets aangeleerd op een bewuste manier gehanteerd en dan ga je dat terug onbewust maken. Dan ga je daar niet meer over moeten nadenken.

En dat is bij bij bij bij grote kunstenaars zie je dat ook, hè? Hè? Al die heel dat proces. Ehm, de kunst van dat los te laten, ook van dat terug in een onbewust proces te brengen, is dat is ook een belangrijke stap. Dat dat je zou dat kunnen noemen: effortless mastership. Mensen kijken wel eens naar naar iets van Picasso bijvoorbeeld of zo, zeker in zijn in die laatste, ze zeggen van: "Oh, dat ja, dat kan ik ook." Maar vooraleer dat je dat kunt, is heel dat dat proces dat ik daar net heb opgenoemd doorlopen, hè? Dus alleen een groot kunstenaar kan dat. Ja. Eh, dat gaat dan weg voor 2 miljoen of voor 3 miljoen. Ja, ja. Maar heel het proces dat daaraan vooraf gegaan is, heb je nooit gezien natuurlijk. Ja, op één minuut tekent je. Ja, ja, ja. Je bent vrij om dat ook te doen, hè? Ja, heel dat proces dat wordt niet meer, dat wordt niet gezien. We zien alleen een laatste stapje en maar dat staat natuurlijk voor voor zoveel meer. Ehm, en qua acteren, in welke stap zou u zelf nu op dit moment?

Ik hoop, ik hoop eh, ik hoop dat ik competent ben op op zeker niveau. Ik heb nog veel te leren en dat ik dat eh af en toe ook eh eh effortless doe. Ik zie niet graag, je ziet niet graag de inspanning, je ziet niet graag de inspanning, hè? Als je naar een danser kijkt, ik bedoel dan echt, tenzij het verhaal over de inspanning gaat, maar maar kijk naar een klassiek danser. Beeld je in, die een danseres of een andere danser optilt alsof dat die niks weegt. Ja, moeiteloos. Maar om tot die moeiteloosheid te komen is enorm. Daar is heel veel werk aan vooraf gegaan voordat iemand dat kan. Ja, dat werk mag je niet zien. Je ziet de moeiteloosheid. En ehm, ja, ja, dat dat dat is het mooie dat daar komt dan ook, hè? Daar heb je die mooie vermenging van van vakmanschap ook, want goed vakmanschap is ook kunstenaarschap, hè? Hè? Dat is eh, ik noemen ze bruggen en zo ook niet een brug bijvoorbeeld een kunstwerk? Veel werk van een architect wordt ook kunstwerk. Dat is vakmanschap. Dat dat is dan eigenlijk bijna pure wiskunde vaak. Eh, maar vakmanschap mag ook gezien worden, hè? Niet alles is abstracte kunst of moderne kunst of conceptuele kunst. Er is ook zoiets als vakmanschap. Iemand die zoals gij dat nu zit bijna fotografisch kan kan tekenen, vind ik dat interessant. Nee, ik.

Heb een fototoestel is nog scherper, misschien? Ja, maar kijk hier eens naar. Dat is getekend, dat is geschilderd. What the [ __ ]! Ja, dat, dat, dat vakmanschap dat daarin zit, kan ook bewondering afdwingen. Ehm, en kan zelfs nog net iets meer geven dan dan wat die foto heeft gedaan, of die die pure, enkele en alleen observatie. Ehm, ja, dus vakmanschap vind ik toch dat. Daar kijk ik toch ook wel graag eh van op.

Laat ons eh misschien het eens eventjes terug beetje concreter trekken op uw eh op uw rollen. Hè, ehm, wat zijn zo, wat denkt je, de de grootste sleutelmomenten geweest, de de rollen dat je gedaan hebt, eh dat gezegd hebben van, dat heeft voor iets gezorgd dat dat meer mogelijk maakte nadien, of dat belangrijk waren voor u?

Zonder teveel over mezelf te te te moeten hebben, maar ehm, ik denk dat zeker in mijn beginjaren, alleé, de eerste Nederlandse film die ik heb gedaan. Ja, dat was direct een hoofdrol en dat is natuurlijk een een een belangrijke. Ge zet u, ge zet u onmiddellijk in die wereld neer. Je zi maar zo goed als uw laatste film, en dat was mijn eerste film, en ik was maar zo goed als mijn eerste film, natuurlijk. Ehm, dat is een, dat is dat is een belangrijk ding. Gewoon het begin. Je kunt maar een eerst, je kunt maar ene keer een eerste indruk maken, ook. Ja. Ehm, als het dan al fout gaat, dan dan vraagt extra werk eigenlijk om om dat te counteren. Dus dat is een belangrijke film sowieso.

Dan mijn ontmoeting met Erik van Looi, denk ik. Wat toch ook al van lange tijd geleden dateerd en in in mijn beginjaren. Die mij eh, misschien wel ontdekte en en en direct een een scenario had dat eh vrij uniek was op dat moment in de in de filmwereld. De zaak Alzheimer was mij enkele jaren daarvoor ook al aangeboden, gek genoeg. Ik weet niet, veel veel mensen zullen dat niet weten, maar hè, dat boek van eh Jef Geeraerts circuleerde al enige tijd als scenario. Dat was toen Jean-Pierre De Decker die daar mee bezig was, een theaterregisseur, en Johan Leysen zou Fienkes spelen. En eh, ik moest komen lezen voor eh Verstuif. Daarna, daarna in Erik zijn film ben ik Fienkes geworden. En ehm, eh ja, we hadden een lezing op de toenmalige BRT van dat scenario, nog voordat er sprake was van Erik. En dan heeft dat dan, denk ik, dat daar een jaar of 10 overheen is geworden eh, overheen is gegaan. En dan eh, en dan is Erik daarmee eh aan de slag gegaan.

Want heb voor ook nog niet mee een andere film met Erik gewerkt? Kortfilm? Een kortfilm kan. Ja, ja, ja, ja. Ik heb die volgens mij ooit gezien, denk ik. Ik denk dat je volgens mij in de corona, misschien is? Ik weet niet, nog eens gestreamd werd op in de corona. Ah, de periode van de maatregelen bedoelt je zoiets? Ja, denk ik. Ik weet niet, ooit heb ik die ergens eh, ja, in de in de studio, in de studio hebben ze die terug geprojecteerd, ja. Samen met een op andere kortfilms van van ondertussen bekende makers die hun eerste film, kortfilm, breedbeeld, kortfilm festival, denk ik dat dat daar was. Volgens mij zou kunnen. Ja, ja, ja. Daar heb je die toen gezien, ja? Ja, ja, juis. Ja, ja. Goed. Ja, dat was een kortfilm van de heer Erik inderdaad, maar wel een een soort van voor, alleen duidelijke voorboden. Zo meestal zie je zo aan een aan een regisseur zijn een kortfilm, welke kant dat hem op gaat. Ja. Ehm, ja, ja.

Want daar waren we, wat belangrijke films waren. Ja, mijn ontmoeting met Erik van Looi. De zaak Alzheimer was een belangrijke film, ook omdat dat, dat was vrij nieuw, of vrij nieuw, dat was gewoon nieuw in Vlaanderen. Hm hm. Dat ging over een een wereld waar dat wij meestal geen films over maakten. Wij maakten veel [Muziek]. Als dat van Erik, dat was nieuw. Hm. Nu, tegelijkertijd riep ook iedereen van, god, dat klinkt nu raar, maar een politiefilm te maken. Dat was een absurd idee. Wie was er nu geïnteresseerd in in in in die mannen, in die lelijke camionetten, met die afschuwelijke uniformen? Eh, eh, veel misdaad was er eigenlijk toen ook nog niet in Vlaanderen, zo wat het vertellen waard was. En in Amerika deden ze dat ook veel beter. Dus waarom dat dat, dat hoorde eigenlijk een beetje benat tot tot tot. Dat was een heel alternatief idee eigenlijk, na politiefilm maken. Dan kunt je, wij nu niet meer inbeelden. Nee, nee. Achteraf was dat een commercieel succes? Dan zou ik kunnen. Een commercieel succes. Een commerciële film, maar dat opzet was helemaal niet commercieel. De zaak Alzheimer was ook een titel die absoluut, die was n dan om om om die film te noemen naar een ziekte, of een ziekte naam van een ziekte in in de titel van een film, bijvoorbeeld. Wi te te plaatsen. Ehm, dus er van, er waren een aantal aspecten aan aan aan heel dat ding, wat absoluut niet ehm ging voorspellen dat dat een een succes zou worden. Maar ik denk dat we daar eh, of dat we één van de films zijn geweest daar, die toen terug een groot publiek naar de zalen heeft gekregen. En dat was voor het publiek, dat was een een groot nieuw ding. En voor mij was dat dus ook een belangrijk, een belangrijke film.

Daarnaast zijn er mijn Fienkes en Verstuif, nog een aantal films gemaakt. Dus het is ook een eh, het heeft ook een zekere continuïteit gehad. Ook voor mij. Maar daar tussendoor, eh, met een eerste, een Duitse film eigenlijk, eh, Falling Rocks. Was ook een heel nieuw avontuur, omdat ik in een andere taal ging spelen. En ik in een land terecht kwam met acteurs die nog nooit van mij gehoord hadden. En ik ook nog niet van hun. Hoewel dat er grote acteurs bij waren. Help mij eens eventjes. Hebt gij het op uw papier opgezocht of niet? Nee, nee. Ok, maakt niet uit. Mijn excuses. Nee, nee. Os, een Oscar winnend eh acteur op insnaam. Ik nu eh, je van D. Is echt genant dat ik er niet kan opkomen, maar eh, maakt niet niet uit. Voor mij was die film dus heel belangrijk, ook omdat ehm, ja, in een andere taal spelen is dat, dat was dat, dat was toch, ik zal maar zeggen, als je een hoogte springen waard en en gesprongen, gesprongen over een meter 70. Ja, dan ging het toch ineens voor een voor een meter 90, in plaats van 1, 1, 71. Dat dat was echt de lat, letterlijk hoog, hoger leggen. Ehm, alsof het nog niet genoeg was, gingen we ook nog eens in Afrika draaien. Filmdagen is al heel complex. En dan draai je in Afrika. En in the middle of [ __ ] was was was nog complexer. Dus dat was naast voor mijn carrière een belangrijk ding, was dat ook nog eens een heel groot menselijk avontuur. Eh, dus dat dat was ook wel eh, iets wat een andere markt voor mij opende. Want ik, ik heb sindsdien af en toe, met regelmaat, ook ook wel wat internationale dingen mogen draaien. Ehm, dus ja, om om daar zo nog iets uit te pikken.

Misschien het Amerika avontuur is ook wel iets wat vrij uniek is voor mij. Ik heb een Amerikaanse, luiter Amerikaanse serie gedraaid. Dus geen coproducties met een Europees land ofzo, maar puur Amerikaans. The Last Tycoon was dat, denk ik toch. The de The Last Tycoon. Eh, ja, dat we in Los Angeles, dat in eh Los Angeles bij Paramount gedraaid werd. Wat mij in mijn eigen vak, me toch in een heel ander universum deed belanden. Want uiteindelijk doen we overal ter wereld hetzelfde. Wat ik zo bij muzikanten ben, hè. Die gaan op reis, of die zijn ergens, die pakken een gitaar, en daar staat iemand anders van dan met een piano, of met weet ik wat, en die hebben direct hun verhaal. Een een universele taal, zal ik maar zeggen, die die ze met iedereen, overal op de planeet kunnen delen. Bij een acteur is dat anders. Je hebt, je hebt de beperktheid van uw, van uw moedertaal, en eventueel nog wat vaardigheden ontwikkeld in een andere taal, maar toch altijd beperkt. Dus om met die beperking eh, aan de slag te gaan bij Paramount, dan in Los Angeles, een verhaal over het ontstaan van de grote Hollywood studio's, dan nog The Last Tycoon van Scott Fitzgerald. Dat was voor mij echt wel ehm, ja, ook weer een zeer grote avontuur, wat ik me nooit had kunnen voorstellen. Ik weet nog, de eerste draaidag van. Ja, nee, dat zijn van die anekdotes. Dat tel, maar ja, oké. Ja, Paramount is een grote studio. Hoe moet je dat voorstellen? Als een grote sporthal eigenlijk, die leeg is. Daar binnen worden decors opgezet. Paramount heeft zo een stuk of 40 stages. En naast uw sporthal waar dat The Last Tycoon wordt gedraaid, staat de sporthal, bij wijze van spreken, en de studio, de stage was dat, daar noemen waar eh Star Wars wordt gedraaid. En en daar wordt van al die, al die grote producties hebben zo hun eigen blok. Daar daartussen heb je dan wegjes waar dat je met golfkarretjes eigenlijk ehm, van uw trailer naar naar de States wordt gebracht, naar eh, naar uw studio wordt gebracht. Dus ik zat in mijn trailer te wachten. Daar kleed je u om om naar de eh, make-up dan eh, gereden te worden. En van de make-up dan eventueel terug naar uw trailer, en dan naar de set, als het u tijd is. Dus het moment was er. Was een avondopname. Ik had geleerd om met zo een auto uit de jaren 30 te rijden, de dag daarvoor. Wat nogal ingewikkeld is, want ge moet hierop duwen, daarop trekken, dan tegelijkertijd als een helikopter bestuurt, van alle dingen om dat ding in beweging te krijgen. Ehm, dus mijn scène was aankomen met de wagen, stoppen, raam open. En dan had ik ik met eh, met Boomer, eigenlijk mijn eerste dialoog van dat avontuur. Dus ik W naar de set gereden. Daar bleek geen repetitie te zijn. Je hebt daar mensen die al de repetities doen in uw plaats. Voor alle, voor alle vaste rollen, zal ik maar zeggen. Hij hebt een, ja, een understudy. Dat is niet het juiste woord, maar hij hebt iemand die heel, in, ja, die heel het repetitieproces doen zijn. Inderdaad. Ehm, dus dat was allemaal al gebeurd. Dus ik werd in met een auto gezet. Een wokie naast mij. En dan zeiden ze van, oké, bij actie, vertrek ze tot daar. Hè, wordt aangegeven tot waar dat een auto stoppen. En dan, en dan de lines. Ik denk, we gaan niet repeteren. H was gewoon. En die beginnen van 10 af. Van 10 naar nul. Bij bij ons is dat 3, 2, 1, en actie. Hè, geluid loopt, camera loopt, actie. Daar begonnen ze van 10 naar nul te tellen. Dus je hebt eh, een heel lange tijd om nog eens een keer over u eh, leven na te denken. En waarom dat je er zijn zo. En ik zat in die auto en ik begon aan 10, 9, 8. Al zo een rakket eh, gelanceerd werd in mijn geval. Nergens, want ik had mijn tekst gestudeerd, natuurlijk. En ik zag die, bij iedere seconde die afgeteld wordt, zag ik zo, zoals in een stripverhaal, zo een ballon die zo bij mij begon. En dan door het dak van die auto, met mijn tekst erin, verdween naar een andere planeet, gewoon. En ik zag in mijn verbeelding, met dan nog naar grijpen. En dan, we zaten we ondertussen bij 3, 2, 1, en actie. Ik denk van, [ __ ]! Ik ben helemaal uit Europa naar hier gevlogen om nu op mijn eerste draaidag aan te komen. Waarschijnlijk de cameraman aan te rijden met die auto, de raam open te draaien en geen tekst eh, weg. Ja, ik ben dan toch aangekomen op de juiste plaats, gestopt, raam open. En die, en de tekst was er. En ik denk dat dat dan vanuit een soort van eh, de ervaring die ik had, eh, dat dat die dat dat me dan geholpen heeft. Het was er nog niet op een ideale manier, maar het was er tenminste. Maar de schrik sloeg me wel goed om het hart, toen ik dacht van, wat ben ik in godsnaam? Waarom heb ik, waarom heb ik daar, ja, op gezegd? Ja, dat wist ik wel. Ik bedoel, ook wel heel bijzonder, maar dit wordt zo stresserend de volgende vijf maanden. Dat is toch niet leuk. En eh, gelukkig heb ik, gelukkig heb ik mogen ervaren dat eh, het heeft wel een maand of twee, 2,5 geduurd voordat ik daar ontspannender in werd. En dan was het heel, en dan was het heel fijn. Maar tegelijkertijd, een heel andere beleving dan hoe wij op een set staan. Creativiteit nul. Hè, dus daar hebt je een regisseur, maar die heeft eigenlijk niks te zeggen. Je hebt je hebt een aantal producenten, die zitten van 's morgens tot 's avonds op de set, achter een grote monitor. Die is maar een stuk of vijf, zes. Bij ons is er ene, en die zie misschien eens een keer op de set. Die zijn daar van 's morgens tot 's avonds. En die roepen de regisseur bij zich en zeggen van, zeg tegen hem of tegen haar, eh, dit, dat en dat. Eh, ja, zo gaat het daar aan toe. En verder is de tekst heilig. Ieder woord dat daar staat, moet eh, gesproken worden. Terwijl wij, als Da op de plateau of op de set, wat woorden zijn die wat moeilijker in de mond liggen, ja, dan eh, dan zeggen we iets anders, of dan proberen we iets anders, dan suggereren we iets anders. En dan wordt daar, of ik zeg als acteur, van als ik nu naar daar ga, en als ik daar sta, en ik doe dit. G maakt die wereld eigenlijk helemaal zelf, gecreëerd, zelf. En daar, in ieder geval, bij zo'n grote producties, toch, is dat ehm, is dat helemaal geen creatief proces. Dat is eh, van een andere soort orde. Niet minder of niet meer, maar anders. Dus het is hetzelfde vak, en het is toch anders. Het is hetzelfde, maar anders. En ken daar aarde. Als je naar Los Angeles, voor mensen die in Los Angeles al zijn geweest, zo op trip of op vakantie. Ik, ik kan me dan niet voorstellen dat je daar eh, zo leuk is om daar te zijn op vakantie. Maar als je daar werkt, en zeker in de in de filmindustrie, wat toch een heel grote industrie is voor dat gebied, voor Hollywood, dan eh, dan is dat een heel bijzondere eh, ervaring. En ik kan me niet voorstellen eh, dat ik het daar leuk zou vinden, ooit. En de Bert eh, van Caviar, één van onze grootste producenten, die ook daar zitten en grote producties daar doen. Ehm, belt mij op. Hij woonde daar toen nog met zijn gezin. Hij zegt van, Koen, zoi, gaan eten in ehm, in Hollywood, weet ik, een hele eh, hele goede, alleé, het beste sushi restaurant, grootste sushi chef van eh, van Los Angeles. Eh, samen gaan eten. Ik zeg, ja, is goed. En we zitten daar samen. En hij zegt van, en het Z al, Z al wat verliefd geworden op eh, op op Los Angeles? Hier al graag? En uit Bel, leeftijd? Ik wilde hem niet brusen. Eh, zei ik van, ja, ehm, maar dat was helemaal niet zo. En hij zei me toen, ge zult zien, op het eind van u vijf maanden, ga er niet meer weg willen. En ik dacht van, HM, denk het wel. Maar dat bleek ook zo te zijn. Na 5 maand was ik helemaal verkocht voor eh, voor een aantal dingen in die stad. Ja, was een heel vibrerende stad, heel bijzondere energie. Ehm, als je daar werkt, tenminste. Ehm, ja, ja, ja, kunt dat moeilijk omschrijven. Op alle niveaus. Hollywood is niet zomaar. Daar dat licht is daar heel bijzonder. Je hebt daar bergen, je hebt daar zee, je hebt daar mooi weer. Je hebt daar sneeuw in de bergen. Je hebt eh, je hebt een heel bijzonder licht. De mensen, ehm, ook weer apart van de rest van Amerika. Natuurlijk, is het is het is eh, ja, het is het is een heel bijzondere beleving om daar eh, om daar te zijn en te werken. Ja. Als ik nu nu op terugkijk, is dat weer gaan liggen, hoor, denk ik. Van, wij zijn heel gelukkig met hoe dat wij hier mogen werken. Dat is toch een heel ander manier van creatief bezig zijn. Je kunt daar eigenlijk uw creativiteit, denk ik, pas echt botvieren wanneer je als acteur zelf ook producent zij geworden, of financier. Hè, dus heel grote acteurs hebben ook een vermogen opgebouwd en gaan zelf investeren in film en worden dan eigenlijk ook de creatieve kracht en de creative director en producent van hun eigen productie. En zij bepalen dan mee hoe en wat. Ehm, ja, dus dat, maar dat is een heel ander proces, natuurlijk. Dat zeg ook maar enkele gegeven, hè. Hm hm. G had daar wel het gevoel dat uw creativiteit wel zwaar eh, was niet. Nee, dat was gewoon vakmanschap. Alleé, ik zeg nu gewoon vakmanschap, dat staat ook ergens voor, zoals ik dat straks al zei, maar maar verder ook niet. En dat is al niet niks, hè. Vakmanschap, dat is al heel wat. Maar verder zit je toch als spelende mens, zal ik maar zeggen, wat gefrustreerd.

Heb je nog ambities daar? Of vind dat toch? Die ambities, die zijn er nooit geweest. Dat is vanzelf. Dat is vanzelf gekomen. Zoals ik al zei, ik ga ervanuit dat die dingen mij opzoeken. En en vaak is dat toch een optelsom van van uw werk hier. Ik moet er niet aan denken dat dat het eerste zou geweest zijn. Kan ik me nu ook moeilijk voorstellen, maar dat dat het eerste zou geweest zijn dat ik zou doen, of zou zou gedaan hebben. Ehm, dat is een iets, iets brengt u daar dan, hè. En dat is dan toch een een de som van van alles wat eraan vooraf is gegaan. Ehm, ja, wat maakt dat je, ja, dat dat je dan gezien wordt, of eruit gehaald wordt, of gevraagd wordt. Het is niet, je hebt daar wel een soort van casting season in het voorjaar, waarop eh, heel veel acteurs uit uit uit de heel de wereld en en Amerikaanse acteurs natuurlijk, eh, zelf ook daar gedurende een paar maanden verblijven en de ene casting naar de andere doen. Zo zeven, acht castings op een dag doen. Ja, dat is niet het soort leven dat ik zou eh, wensen. Ik heb dat ook nooit op die manier gedaan. Het is gewoon vanuit eh, het werk dat ik hier deed, en dat af en toe ook al wel eens eh, internationaal bekeken werd. Op die manier ben ik gevraagd geweest om casting te doen. Eh, want dat is dat is al een hele stap dat je voor zo'n productie een casting mocht doen. Hm hm. Ik heb voor een James Bond films ook al castings gedaan. Dan, niet voor James Bond, maar voor de slechterik in James Bond. Dan zei ik tegen mijn eerste eh, agent, ik zeg, ja, dat is toch wel, dat gaat toch nooit lukken. Hij zei van, dat zou kunnen, we zullen wel zien. Maar dat die casting agent van de James Bond eh, productie u gevraagd heeft, hij vraagt er maar drie, hè, voor de slechterik in die film. Dat is heel belangrijk. En als je daar nu op zou zeggen van, J, ik ga dat niet doen, omdat je schrik hebt, of omdat je denkt van, dat dat gaat toch niet lukken. Dat gaat niet goed vallen. Je moet dat gewoon doen. Ja, dat begreep ik dan wel. Gisteren, gisteren nog een verhaal gepost op Instagram. Ik, ik heb dat nog gedaan met daar in de vraag voor ook, vragen voor u in te sturen. En sommige van die vragen gingen over James Bond. En ik vroeg het mij al af, van, dat was ik niet van op de hoogte dat je misschien daarvoor getest zou hebben, ofzo, of wat ging? Dus over eh, de slechterik dan? Ja, ja, ja. Wat eigenlijk nog een belangrijk, het belangrijkste personage eigenlijk is in die in die Bond films, hè, die slechterik. Ja. En ben nooit ver gehakt in dat proces? Kleurrijke personage, toch vaak? Jawel, ja. Bij de laatste drie dan, hè? Hm. Ja, maar bon, dat dat ik vertel dat nu zo even. En en meer dan dat is het ook niet, hoor. Dat passeert me dan eh, verder. Bij zo'n internationale castings is het ook zo dat je krijgt daar ook nooit feedback. Hm. Van van waarom dan niet, ofzo, of eh, h dat dat dat wordt niet gedaan. Is de, dan moet je ook niet afvragen, omdat zijn zoveel aspecten die daarin meespelen. Ehm, die maken dat het wel of niet zo is. Ja, daar kunt je niet bij blijven stilstaan, want dan, ik denk dat je dan heel ongelukkig zij, of wordt. Is de, de Duitse Oscar winnende de acteur, waarmee dat je samengespeeld hebt, ook geen Bondfilm geweest? Ja, klopt. De slechterik. Heeft hij gespeeld? Ja, ja. Eh, ja. Weet je al wie het is? Onder. Ik weet wie het is, maar ik zit met hetzelfde probleem. Christoph Waltz. Christoph Waltz. Ja. Nu kunnen we rusten. Eh, ja, inderdaad. Zat ook in mijn hoofd. Eh, ja, inderdaad. Nog een andere. Ja, twee maanden met de Christoph, onder andere Christoph Waltz in eh, in de Kalahari woestijn doorgebracht. Ja. En daarna is hij dan, ja, een echte Hollywood carrière, hè, begonnen. En dat was daarvoor nog dat je met hem optrok in in de woestijn.

Nog een andere internationale productie wil ik het ook wel even over hebben. De, How I Killed My Father. Vond ik ook wel een interessant verhaal, omdat er ook wel ook een link is met de kunst. Als in de beeldende kunst, eigenlijk. Omdat ik had, wat het gevoel dat het sterk geïnspireerd was op een eh, kunstenaar uit Vlaanderen, Wim Delvoye. Ja, dat is dat niet, niet het gevoel? Hè, we hebben met eh, met Wim samengewerkt. Hè, een Frans-Tunesische productie. Ehm, we zijn Oscar genomineerd geweest, trouwens, met die film. En Wim zijn werken zijn daarin gebruikt. Dus de Tunesische filmmaakster, eh, had zijn werk denk ik gezien in Parijs. En dat paste perfect in haar verhaal. Ze heeft hem dan gecontacteerd, of of dat zijn werk gebruikt kon worden, voor de film. Heeft er op gezet. En dat was inderdaad eh, conceptuele kunst is dat, deed er Hè, wat wat Wim. Maar ik heb hem ook ontmoet, dan een paar keer. Ah, ja. Heel plezant. Ah, ja. Ja, heel tof. Ja, heel bijzondere, heel bijzondere man. Ja. Het verhaal gaat eigenlijk over een kunstenaar, dat ehm, iemands rug kopt, zal ik maar zeggen. Soort van. Het verhaal gaat eigenlijk, eigenlijk gaat het over een Syrische jonge man, die op het punt staat om ehm, zich te verloven, eigenlijk met de meid dat hij heeft eh, leren kennen. Dat meid wordt voor zijn ogen uitgehuwelijkt aan een eh, Europese man. Verdrijft naar Parijs, en hij blijft achter. En ja, hij wil haar achterna natuurlijk. Maar omdat hij geen toegang heeft tot de Schengenlanden, geen visum, ehm, kan hij haar nooit niet meer ontmoeten. Vanuit die eh, frustratie, loopt wat rond. En gpt ergens in Libanon, een eh, een galerij binnen. Er wat van de tafel, van de receptietafel, de galerijhoudster, Monica Bellucci, ziet dat. Jaagt hem buiten. De kunstenaar die daar aanwezig is, dat dat dat speel ik dan, ziet dat allemaal gebeuren. Loopt hem achterna. Uit die jonge man staande, en heeft daar even een klein gesprekje mee. En ze spreken af om samen een koffie te gaan drinken. En zo komt hij achter het verhaal van die jonge man, die naar Europa wil om zijn vriendin eigenlijk terug op te zoeken. En de kunstenaar zegt van, weet je wat, ik kan u eh, ik kan u daar brengen. Ik ga van u een kunstwerk, een levend kunstwerk maken. En op die manier gaat gij toegang, ik ga gij een visum, ik ga het het visum tatoeëren op uw rug. En op die manier word gij een kunstwerk. En als kunstwerk, als voorwerp, kunt gij wel heel de wereld over. Vooral binnen heb je wel toegang tot de Schengen eh, eh, landen. Ehm, vo, ga ik dat doen, als je dat goed vindt. En die jongen zegt, ja, dat is goed. En tatoeëert, laat het eh, viet h tatoeëren. En kan op die manier naar Parijs om zijn vriendin eh, terug te ontmoeten. En dan, en dan zijn we verder in Parijs. Gaat het verhaal verder. Maar dat is de basis van eh, van dat verhaal. En de Belgische kunstenaar Wim Delvoye heeft ooit ook echt iemand zijn rug getatoeëerd. Ja, dat klopt. Ja. Tim, geloof ik, heet die jonge man, die nog altijd ehm, op eh, tentoonstelling of, hè, nog altijd eh, inderdaad zijn zijn rug toont, dan hè. Ondertussen is die ook eh, ik geloof dat dat de fervente yoga beoefenaar is, omdat je moet u voorstellen dat je iedere dag, een paar keer per dag, doodstil, enkele uren doorbrengt in een galerij, uw rug toont. Ja, dat je daarna, dat je daarna, ja, uw lichaam toch wel op professionele manier moet verzorgen om om niet helemaal eh, te verstrakken. Maar dat werk bestaat inderdaad, als ik het zo mag zeggen. Het is ook zo in de film, althans, maar ook zo bij het werk van Wim, dat de rug of de huid met het werk op, bij overlijden, zou worden uitgesneden en aan de koper zal eh, overhandigd worden. Hè, dat maakt deel uit van eh, van heel het concept van Wim. Een bizarre eh, wereld, maar dat is contractueel vastgelegd. Ja. En je zegt dat je Wim eh, ontmoet hebt, ook paar keer. De eerste ontmoeting was met zijn eh, met degene die de dingen voor hem regelt. Ging dan een uurtje zijn ofzo, over de middag. Dus ik k daar 's middags aan, en ik ben eh, tot laat in de avond gebleven. Oh, ja. Dat was zo, dat was zo leuk. En hij vond het ook leuk. En we hebben eh, uren aan een stuk blijven praten. Ehm, en daarna elkaar teruggezien. Ook in, want we hebben in in Tunesië gedraaid, we hebben ook in Marseille gedraaid, volgens mij, en en nog nog ergens in Frankrijk. En Wim is dan zelf ook eens een dagje naar de set gekomen, omdat hij daar een kleine appearance doet in de film. Ja, maar maar altijd, altijd heel. Ik heb hem op het filmfestival van Gent ook eens uitgenodigd. Hebben ook een dagje samen doorgebracht, nog. Ja, heel inspirerende mens. Tof. Ja. Ehm, nog een ander project, denk ik zo, misschien één van uw meest recente projecten, wil ik toch ook nog graag heel eventjes aanhalen. Julie zwijgt. Ja. Ehm, ook eh, ja, een film dat ik eh, gaan zien ben in de cinema. Ik weet niet of dat hij nu nog te zien gaat zijn, dat weet ik niet. Dat moeten mensen of de kijkers, luisteraars dan maar eens uitzoeken. Maar was ook wel echt eh, de moeite waard om eh, te gaan bekijken. Ehm, ja, vooral heel belovende eh, veel belovende regisseur, hè, Leonardo Van Dj. Zijn eerste grote F, zijn eerste langspeelfilm. Zijn kortfilm beloofde al en viel al in de prijzen in Cannes. En nu weer met zijn eh, met zijn langere oefening, dat eh, is en niet onterecht, hè. Dat is dat is echt een een een heel bijzonder talent, waarvan dat we nog eh, nog veel meer te zien gaan krijgen. Ja. Zijn. Hoe komt dat de intensiteit van zijn van zijn ervaring is zo? En met ervaring bedoel ik dan observatie. Is zoals alle grote kunstenaars, zo intens dat eh, dat je daar niet naast kunt. Heeft ook een hele eigen kijk op de dingen. Ehm, ja, weet weet het verhaal zo uit te puren en zo vormt en zo opnieuw vorm te geven dat het eh, eh, onvermijdelijk is. Ja, dat kunnen er niet veel. En hij is eh, hij is weer één van die mensen die dat kan. En en waar je hoge verwachtingen bij mocht hebben in de toekomst. Ik had gisteren de voorbereiding van ons gesprek op Streams nog Nowhere gezien. Ah, ja, de film. Aan de Wit had ik zo op YouTube ook wel teruggevonden, maar had ik zo al, voordat ik het wist, PR zo wat doorgeklikt voor zo wat stukjes te zien. En dan had ik het gevoel dat ik hem al zo wat bekeken had. Ehm, maar ik vond ook wel interessant om die Noorse te zien, omdat het ook zo in bepaald opzicht was het ook wel zo een rol, vond ik, dat een beetje afwijkt van hoe dat u vaak zien, ofzo. Hoe zie je mij dan vaak? Meestal, ik, ja, als mensen zoiets zeggen, dan zegt dat meer over de films die ze bekijken, dan dan alle films die er zijn. Ja, dat Z wat helemaal niet erg is, hè. Ehm, maar als je graag en veel politiefilms ziet, dan dan dan zit ge echt om mij zo te te zien. Ja, inderdaad. Maar misschien ook wel omdat dat dan ook wel, misschien de meest bekendste films van u zijn, ofzo, van uw eh, haar mooi in de plooi en en in een pak, ofzo. Meestal, dat soort eh, politiefilms, of inderdaad, of een Loft, ofzo, of ik weet niet wat. En dan als je nu dan zo zie, met een baard en een broekje, als eh, truckchauffeur, dan vond ik dat wel zo eh, alleé, een mooie tegenkanting, zo. En ook wel, voor zo te zien, de handen wit, tegenover zo eh, ehm, de Noer, dan. Ja, ja. Ik vond alleé, wel zo een hele schone boog voor te zien, en een goed bereik ook wel zo. Ja. Het bereik is breed, en en dat is ook altijd de betrachting geweest. Ik heb, ik heb eigenlijk van van in mijn beginjaren geprobeerd om om mezelf uit eh, uit wat wat dan de verwachting zou kunnen zijn, te te kneden. En dat is niet evident. Toen ik 20 was, zag ik er anders uit dan u, natuurlijk. En dat was lastig in Vlaanderen, omdat dat het soort films waar dat soort van jongen, zal ik maar zeggen, in paste, niet direct gemaakt werd toen. En ik dat ook niet direct het het interessantste personage vond. Dus ik heb mezelf altijd tegen gecast. Van in de begin. Dat is op het theater veel makkelijker, omdat een transformatie op theater veel evidenter is dan in een een film, waar je met de camera heel dicht bij eh, zit. En eigenlijk graag ehm, of zo weinig mogelijk transformatie. Zit gecast mensen op hoe hoe hoe dat ze eruit zien. En en verder is daar niet teveel, niet teveel werk aan. Tenminste, zo redeneerde men hier vroeger, dan toch. Dus ik ben eh, eigenlijk van van van in het begin aan de slag gegaan met de tegen die verwachtingen in mezelf te plaatsen. En dat heeft me ook wel wat opgeleverd. Dat is nu een lelijk woord, opgeleverd. Dat is absoluut niet met die bedoeling geweest, maar er waren gewoon een hele hoop andere personages die mij veel meer interesseerden dan de personages waar dat ze mij nogal evidenter wijs eh, inkasten. Dus dat is dat is een werkje geweest om mensen daarvan te overtuigen, van kijk eens naar dit, of laat me dat eens doen, of eh. Maar dat is het, het, het, ik zou maar zeggen, het eh, het fenomeen waarbij dat je zowel zwerver als koning zou spelen, en alles daar tussenin. Dat is altijd wel, ja, een ambitie geweest. Hm hm. Eh, dus ja, dat lukt wel. Hm hm. Eigenlijk is vrijheid ook, wat dat straks over vrijheid. Hm hm. Op dit niveau, het creëren van zoveel mogelijk keuze. Eigenlijk is dat vrijheid. De keuze, de keuze creëren, creëren van keuze. Dat is vrijheid. Ik denk niet dat je dat dat weet van mij, maar ik heb ooit in een ver verleden ook nog één jaar toneelschool gedaan. Ehm, en dat was met Felix Meijer. Zat ik toen in de klas. En Bjarne De Volder en Marieke Anthoni. Ik denk dat je ook met hun ook allemaal al in projecten gespeeld hebt. Ja, twee zomers. Twee zomers. Ehm, in Wi, zult je geen scène samen gehad hebben, denk ik. Nee, in twee zomers ook niet, hoor. Want zij speelde ons eh, toen we jong waren, dan zo gezegd, hè. J. Ook nog in een film gespeeld. Ehm, ah ja, dat is waar. Een film van Matthijs van Heijningen. Is niet genoteerd, excuses. Hm. Ehm, ja, ik kan ook niet opkomen, denk ik. Nee, maar het klopt. Ja. Ik wil ook nog wel eventjes, je hebt het strak al aangehaald over theater. Hebben. Ik denk dat je vooral bekend staat als acteur in films en series, maar je hebt ook al meermaals op de planken gestaan. Wel, je zegt straks ook dat je zo wel begonnen bent in de vroege jaren. En dat het dan eerder om praktische redenen, denk ik, dat je er straks zei, wel wat geminderd is met met eh, alleé, onder andere praktische redenen. Ja, met de komst van kinderen. En ik had, ik was dan, laat on zeggen, dat ik tot tot dat ik een jaar of 30 was, maar Jan De Corte heb ik dat sens op mijn laatste producties, theater aan de Corte. Dat was ja, 30, 32, denk ik. Maar dan was ik, ik was al van mijn 12 bezig. Moet je rekenen. Dus ik had het dan eigenlijk ook al wel een beetje gehad. Ik was dan eigenlijk al 20 jaar theater aan het doen, hè. Ja, dat is zo. Hm hm. Hm hm. Ehm, dus ja, dat par, ja, dat was zo, dat was zo voor mij afgerond. Ik wist wel van, ja, maar afgerond. Oké, maar tijdelijk, denk ik. Want theater is uiteindelijk voor ons vak, de bron van alles. Hm hm. Ehm, wat bedoel ik daarmee met de bron van alles? Ja, alle bronteksten, al de oude klassieke teksten, alle grote verhalen worden eigenlijk alleen maar opnieuw vorm gegeven. Maar die grote verhalen zijn al honderden jaren oud. Die worden al zang verteld, als dat de mens bestaat. Hm hm. Dus daar is het de bron. En theater, ja, heel het heel het verhaal van goed en kwaad. Als we het dan over politiefilms hebben, waarom heb ik dat dat zo belangrijk gevonden? Ook omdat dat eigen e de essentie van goed en kwaad staat daar tegenover elkaar. Dat is de meest pure vorm eigenlijk, dat je drama kan brengen. Dat is eigenlijk is dat mij politie, de goede tegen de slechte. En hoe definieert je goed? En hoe definieert je slecht, of het kwade? Ja, dat is een definitie die al heel, die zo oud is als de straat, hè. Wij refereerden op de studio, kregen we die referentie. Ehm, eh, de groot, de grote spelen, bijvoorbeeld, die die nog altijd op die eilanden in Indonesië, bijvoorbeeld, op Bali, bijvoorbeeld. Mensen die daar wel eens zijn geweest, of die het zich kunnen voorstellen. Daar hebt je ieder hotel, zelfs heeft een tempel. Ieder huis heeft een tempel, of verschillende tempels. Alles heeft een tempel. Ieder tempel heeft een hele hoop goden, Malinees Hindoeïsme. En het gevecht tussen het goede en het kwade wordt daar praktisch iedere, iedere dag uitgebeeld door middel van muziek, door middel van schaduwspelen, door middel van dans. Daar hebt je twee personages. De ene verbeeld het goede, de andere het kwade. Die met elkaar dat gevecht aangaan. En dat gevecht eindigt altijd onbeslist, omdat dat, omdat het zo is. Omdat het goede moet bestaan, het kwade moet bestaan. Je kunt het goede niet definiëren als het kwade niet bestaat. En je kunt het kwade niet definiëren als het goede niet bestaat. Dus die die eh, die die twee, zwart-wit werelden, zouden kunnen zeggen, worden daar ook in alle vormen uitgebeeld. Zit dat ook in in doeken die de mensen dragen, om of die rond beelden worden gehangen? Dat zijn zwart-wit geblokte doeken. Ehm, dat is een heel puur symbool om om dat weer te geven, eigenlijk. En dat is bij het vertellen van verhalen, niet meer of niet minder. Dat zijn verhalen die over goed en kwaad gaan. En alles wat daar tussen ligt, en alle nuances die daar tussen liggen. Dat is eigenlijk wat wij doen. Dat is waar wij verslag van brengen. [Muziek] Ehm, hm. Ik vertel dit naar aanleiding van dat weet ik nu niet meer. Ja, zo is theater ontstaan bij ons in de middeleeuwen ook gehad. Had de rituelen gehad, de mis gehad, bijvoorbeeld, in in de kerk. Ehm, had je de opvoering van het vertellen van het paasspel, bijvoorbeeld, of van de kerstboodschap, of whatever dat er eh, in de verhalen verteld werd. Dan werd eh, dan werd er bij het woord. Ook al is een keer iets eh, iets gebracht, maar dat mocht dan niet in de kerk zelf. Dat moest dan voor de kerk gebeuren. Dus het opvoeren van kerstspelen, of van paasspelen, het uitbeelden daarvan, de uitbeelding daarvan. Ja, dat was te sacraal. Dat moest dan buiten de kerk. De kerk was alleen het het het woord van God dat daar gesproken werd. Dat werd niet direct uit beeld. Dus dat moest dan buiten de kerk, voor de kerk gebeuren, op het plein voor de kerk. En dat is dan uiteindelijk Mo, ja, een kermis is daar nog een een een een kerkmis. Ja, het woord zegt het zelf, eigenlijk. Dat meestal is dat ook op het plein voor de kerk. Dan de kermis staat in in een dorp. Dat komt daar allemaal, dat komt daar allemaal van, hè. En kerstspelen werden dan ook op op op no wagen eh, gebracht, die dan daarna eh, kon gaan rondrijden. Processies hebben dan enzo. Maar maar maar daar komt eigenlijk het theater van. Dat komt het komt uit die vorm. Het het uitbeelden eigenlijk van van de grote kerkelijke verhalen bij ons in in Europa dan, hè. Hm hm. Ehm, maar zo is zo zie dat overal in de wereld. En ook die verhalen gaan over goed en kwaad. Die vertelling, dat is wat we nog altijd doen. Ik heb zo het gevoel dat iedereen dat zo van Herman Teirlinck komt, theater wel de grootste liefde voor blijft, ofzo. Ah ja, daar had ik het over, omdat de brontekst te zijn, hè. Ja, ja, ja, ja. En ziet ge zelf nog wel terugkeren naar het theater ooit? Ik ga nu, na hele lange tijd, groenten uit Balen spelen. Het einde van het jaar. Ehm, ja, dat is voor mij heel lang geleden. Dat komt ook omdat ik geboren ben, in Turnhout. Omdat de Walter van den Broek, de schrijver van Groenten uit Balen, overleden is vorig jaar. En er volgend jaar het Walter van den Broek jaar zal zijn. Dus in die optiek, leek me een goede gelegenheid om samen met Ben Segers en Tanja Van der Zanden, in regie van eh, Stan Krijt. Ehm, ja, en samen met nog twee eh, jonge acteurs, fantastische acteurs, trouwens, dat te gaan brengen. Ehm, dus wij gaan half september in première in de Warande in Turnhout. En dan gaan we een 55 voorstellingen spelen. We gaan op tournee, met die voorstelling. Dus dat is voor mij eh, heel lang geleden. Maar met met plezier terug eh, terug opgenomen. En gek genoeg, het jaar daarna gaat er weer wat eh, theater aan de beurt komen, merk ik. Dus het is een een moeilijke combinatie, omdat als je als je als je in de schouwburgen eh, ga spelen, h dat wordt blijkbaar een jaar of twee, drie op voorhand moet dat allemaal al bedisseld worden en en en vastgelegd worden. Terwijl een film of tv-productie, Hm, dat schuift nogal. En dat is soms ineens de laatste maanden dat beslist wordt van, ja, we gaan draaien. En als je dan niet beschikbaar zijn, omdat je in theater staat, ja, dan hm hm, dan dan kan het niet, of dan lukt het niet. Dus die agenda's zijn heel moeilijk te combineren. Dus dat je gecast wordt en begint op te nemen, kan soms enkele maanden overgaan. Of zie je dan wel langer gecast, maar is nog niet duidelijk wanneer dat je begint op te nemen. Dan, ja, ja, ja. Ik kan nu een film doen, april, mei. En ik denk dat die film al een jaar of vier geleden eh, gecast is geweest. Oh, ja, ja. En dan wordt er geld gezocht, dan wordt niet gevonden, of wel, naar gelang van heel dat proces, kunnen we dan beginnen draaien of niet. Dus dat is echt wel moeilijk om om om om om die bij de agenda, agenda's eigenlijk te combineren. De agenda van van van een theaterproductie, die die eigenlijk van het moment dat ze geboekt is, echt vast ligt. Bij een film of een tv-productie is dat dan anders. Hm hm. Ja. Naast eh, hoofdrollen heb je ook meerdere gastrollen vertolkt. Ik wil het daar niet te uitgebreid over hebben, maar het volgende wil ik u toch vragen. In andere interviews hoorde ik dat je soms in soaps speelde voor de financiële zekerheid, bijvoorbeeld, dan zo bij de geboorte van uw kind of kinderen. Daar wou ik u zo wel eens achter vragen. Zo heb je zo, ehm, G sprak ook wel dat je als student zo nog wel in een café hebt gewerkt. En ook wel wat modellenwerk hebt gedaan, denk ik, dat je ze. Ik heb erover verteld, hè? Ja. Ehm, maar hebt je zo, ja, eigenlijk uw ehm, carrière als acteur, was dat wel zelfredzaam, of heb je wel vaak dingen daarnaast moeten doen? Of hebt je veel rollen ook soms aangenomen puur uit de. Veel niet, veel niet. Maar ik heb, ik heb inderdaad wel een een periode eh, daar had ik voor mezelf ook vastgelegd. In eh, in een soap gespeeld. Dat was toen vrij nieuw in Vlaanderen ook. We wisten nog niet goed wat dat eigenlijk betekende. Ik wist wel dat ik dat niet lang wilde doen. Dus ik had gezegd van, maximum zoveel maanden, en dan eh, en dan ben ik terug weg. Ook de vlieguren, zal ik het nu maar noemen, voor vond ik belangrijk, hè. Ik kwam uit het theater. En ik wilde tv-ervaring opdoen. Eén van de eerste dingen voor televisie, denk ik, die ik gedaan heb, was Moeder, waarom leven wij, van van Guido Hendriks. Een bijzonder mooie eh, ervaring. Maar daarna, ja, we maken zoiets niet ieder jaar. Laat staan een paar keer per jaar dat je daarvoor van zou kunnen leven. Eh, dus niet iedere dag. Nu, een soap draait wel iedere dag. Dus ik sta iedere dag op op een set. Je doet iedere dag camera-ervaring op. Ehm, dat vond ik dan wel interessant. En er was ook iedere maand, als je jonge kinderen hebt, een vast inkomen gedurende dan toch periode die ik had vastgelegd van 8, 9 maanden. Niet onbelangrijk om u wat eh, financieel even een rust te geven. Maar voor, ik spreek voor mezelf, voor mij mocht dat ook niet te lang duren, hè. Ik wilde creëren en creatief bezig zijn en van het één na het ander en en en ervaring opdoen en en verschillende dingen. Ik wilde mij, ja, toch ontwikkelen als artiest ook. Want ik was in het begin, dat is juist in het begin gevraagd door de BRT, toen nog. Ik ging daar luisterspelen inspreken als ik nog student was. Dat had toen nog een vast dramatisch gezelschap, de BRT. En ehm, toen vroegen ze of ik geen interesse had om bij het vast dramatisch gezelschap van de BRT te komen. Ze vroegen dat aan mij en Loes Van de Heuvel, die die ook eh, regelmatig inlas. En Loes heeft daar toen, ja, op gezegd. En ik had iets van, ja, nee, want ik wil nog theater spelen. Ik wil in Nederland spelen. Ik wil internationaal spelen. Ik wil filmen waar ik wil. Ehm, en Loes is denk ik de laatste geweest, die nog bij het vast dramatisch gezelschap geëngageerd is geworden. En de Kampioenen werden toen opgestart, met gevolg dat zij heel haar leven FC De Kampioenen heeft gespeeld. Of om het nu, dat heeft ze niet alleen maar gedaan, maar maar dat is toch een heel belangrijk ding geweest voor haar, lange periode. Ehm, en en dat was dat was niet direct mijn ambitie. Dus ik heb daar toen voor bedankt. Ehm, maar dat allicht was dat een eh, een comfortabele eh, keuze die ik die ik me heel goed kan voorstellen, hoor. Alleen was het niet mijn keuze. En was dat voor de rest eigenlijk te doen? Zo het een carrière als acteur combineren met een gezin? Blijkbaar wel. Maar ik besef ook wel dat ik één van de uitzonderingen ben. Ik geloof dat de onze acteurs Schilde, het is eh, berekend heeft. Ik denk dat je dan op 17% van de acteurs, actrices, uitkomt die daar een volwaardig eh, leven van kan. Dus dat is niet, dat is niet veel, hè. Mensen moeten zich daar bewust van zijn, hè. Voor voor voor veel mensen is het, dat zie je nu ook vaak bij jonge mensen die zoiets een keer eruit gepikt worden, soms letterlijk van straat gepikt worden, omdat ze passen voor een bepaalde rol. De rol als zichzelf, dan heel vaak. Daarmee bedoel ik dan de uitstraling die ze hebben, de leeftijd die ze hebben, en en ja, hm hm, dat past dan. Maar er is geen metier ontwikkeld. Dus dan blijft het vaak bij die ene keer. Dat is iets helemaal anders dan een dan een carrière op lange termijn, natuurlijk, waar je u van wilt proberen toch verzekeren. Hm hm. Maar dat dat dat vraagt, dat is een heel andere methodiek. Dat begint heel vaak toch met een opleiding. Ehm, en dan nog heel veel geluk, juiste keuzes, timing. Het heeft met heel veel dingen te maken, met heel veel dingen. En niet één van die dingen, maar al die dingen. Ehm, en dan nog, en dan nog. Ja, is het uitzonderlijk. Dus absoluut niet evident. Ik zou nu, het heeft niet gehoeven. Zo blijkt. Maar ik, ik zou nu als jonge acteur, ehm, er zeker voor kiezen om om naast mijn opleiding, of naast mijn.

Dat is een roeping, om acteur te zijn. Ehm, roeping moet ik eigenlijk zeggen, want het is een roeping, hè? Hm hm. Voor veel, voor veel, voor veel mensen. Is dat iets van: "Oh, dat is wel eens leuk" of "Ja, ik zie graag films", dus eh eh. Maar het is een roeping. Het is iets dat onvermijdelijk is en eh waar je niet aan kunt ontkomen. Wat uw ouders ook vinden of zeggen van: "Is dat nu wel? Nee, dat is niet goed. Nee, je mocht dat niet doen. Nee, liever niet. Nee, beter niet. Nee, nee." Het zal zo zijn. De roeping is daar. Ik kan er niet naast. Hm hm. Hm hm. Die expressie zit in mij en dan moet naar buiten, op welke manier dan ook. Zo, zo, zo, zo is het. Of van: "Zo, zo hoort het te zijn." En niet van: "Dat is wel eens tof." "Oh, dat lijkt me wel iets tof." Nee, tof is het eh af en toe, gelukkig ook, maar meestal toch, meestal, meestal is het toch iets anders. Is het hard werken en veel werken en eh en de passie eh onoverkomelijk. Dus ja, dat, dat moet je voor uzelf toch heel duidelijk eh krijgen, denk ik. Als, als jonge actrice of jonge acteur, eh waar je, waar, waar je staat. Eh en anders zul je het wel merken, hè? Weg. Hm hm. Maar het is eh het is het is van het is, ik, ik wou nu bijna zeggen geen makkelijke keuze. Maar het heeft niks met keuze te maken. Het is, het is een roeping. Ja, ja, ja, ja. Als je erover aan het nadenken bent of dat je het zou willen doen, dan weet je eigenlijk uw antwoord al. Ja, dat wordt niks. Ja, ja, ja, ja, ja, ja. Klinkt hard, hè? Maar eh dat is gewoon de, de observatie die ik heb over al die jaren. Ja, ook omdat er zoveel, ook omdat het zo eh een hard vak is om kunstenaar te zijn, omdat het eh ook wel eh veel [Muziek] concurrentieslag. Anders zou je het gewoon niet volhouden, hm, denk ik. Ja. Hm hm. Ja. En de middelen en de mogelijkheden moet je creëren. Die vrijheid moet je creëren. Ja, dat heeft ook weer met vrijheid te maken. Het is vrijheid heeft altijd te maken met creëren, creëren van mogelijkheden, creëren van keuze. Dat maakt u, dat is de enige voorwaarde om u vrij te maken. Keuze ontwikkelen. Ja, ook om als acteur ben je vaak ook wel afhankelijk van heel veel externe factoren. Ja. Maar je mocht u niet afhankelijk maken van externe factoren. Nee, dat is moeilijk, denk ik, als acteur. Dat is wat de roeping doet. Ja, als je geroepen zult zijn, er zijn geen externe factoren nodig. Dat gaat dezelfde extern is extern van buitenaf. Roeping, dat roept in u. Dat is intern. Dat is een intern proces. Een roeping, dat is dat roept intern. Extern heeft dat niks mee te maken. Hm hm. Externe mogelijkheden zijn misschien zelfs vaak een belemmering. Teveel mogelijkheden kan een belemmering zijn. Teveel geld kan een belemmering zijn. Dat stimuleert niet noodzakelijk de creatieve geest. Creatieve geest wordt vaak gestimuleerd door gebrek aan mogelijkheden. Snap je? Dat is dat. Is dat? Ja, die je moet niet verwend worden. Je moet wel natuurlijk, zeker wanneer je filmt, eh of theater, er moet een minimum aan het moet moet kunnen bestaan, hè? Natuurlijk. We moet kunnen ademen. Daar begint alles mee. In en uitademen. Dat is al een enorme mogelijkheid, hm, die je iedere dag krijgt en waar je blij mee moet zijn. En vanuit die mogelijkheid vertrek je en creëert je andere mogelijkheden. Maar teveel, ja, teveel, teveel is ook, is daarom ook niet goed. Je kunt de producent heel veel geld geven, maar daarom maakt je niet iets iets mooier daarmee. Of een artiest. Dat maakt niet noodzakelijk iets. Dat kan, hè? Dan moet al een hele grote artiest of producent zijn om met die mogelijkheden het het maximum daaruit te halen. We zien veel, je ziet vaak veel van die grote projecten die veel geld hadden, maar eigenlijk hm hm niet veel opgeleverd hebben. En daarmee bedoel ik niet financieel veel opgeleverd hebben. Dan bedoel ik qua kwalitatief. Ja, niet noodzakelijk. En omgekeerd, maar het sluit het ander niet uit, hè? Je kunt met veel mogelijkheden of of veel geld, dan in dit geval, ook heel mooie dingen doen. Tuurlijk blijft ook nodig en noodzakelijk en belangrijk, maar het is geen garantie. Hm. Hoe staat je er zelf tegenover dat je, sorry dat ik het misschien zo zeg, maar een dag kanou wordt? Vind je dat dan fijn als acteur om ook een nieuw soort rollen te kunnen spelen of zie er vooral tegenop tegen de dingen dat je niet meer kunt spelen? Ik heb daar eigenlijk altijd naar uitgekeken. Ik weet nog als eh kleine jongen dat ik voor de spiegel ging staan en mijn huid zo samen vormde voor de spiegel en dan dacht van: "Als ik dat een kwartier volhoud of iedere dag misschien wel een uur, dan gaat er als vanzelf een tekening in mijn gezicht komen, karakter in mijn gezicht komen, een verhaal in mijn gezicht komen." En dan moet ik dat al niet meer spelen. Ik weet dat. Dat is echt, ik weet dat nog als jongen, als kind, dat ik dat dacht. Want alles wat je niet meer moet spelen, moet dan niet meer doen. En dan krijgt het verhaal als vanzelf zijn plaats. Dat was ik me al heel vroeg bewust van. Dus dat is iets waar ik altijd naar heb uitgekeken. Ja. En als mens, ja, dat is eigenlijk bijna een parallel, denk ik. Eh, hou ik ook wel van het volbrengen van een verhaal ofzo. Een leven dat volbracht is, is mooi, hè? Dat is niks. Dat is helemaal niet erg, hè? In tegendeel, hè? Dat is mooi, hè? Een volbracht leven, toch? Zeker als je het voldragen hebt, volbracht hebt, als je het volgemaakt hebt, als je het beleefd hebt, dan, ja, dan is het de, het ultieme van mens zijn. En heel dat proces is een fascinerend proces. Jong zijn is fascinerend. Ouder zijn, oud zijn is fascinerend. Dat fascineert. Dat is heftig ook vaak. En en niet altijd zoals je had voorgesteld of zoals ik het zou willen of zoals je het voor de ander zou willen. Onze ouders worden nu ook ouder en dat is een heel heftig proces. Maar we zijn ons wel bewust van het feit dat onze ouders er nog altijd zijn. Dat is prachtig en een voorrecht. Heel dankbaar daarom. En ja, die zijn oud, maar die zijn mooi. Hm hm. Oud. Hm hm. En dat zijn volbrachte levens. Ja. Zijn er nog eh bepaalde rollen of projecten dat je nog heel graag zou willen doen? Zijn er nog dingen waar dat je echt naar uitkijkt? Van: "Geen idee." Ik heb geen idee. Nee, ik weet dat niet. Ik, ik weet dat niet op voorhand. Je hoopt altijd eh dat die verhaal het laatste verhaal is dat je moet vertellen, hè, bij wijze van spreken. Dat een leven volbracht is, hè, bedoel ik daarmee eigenlijk. Hm hm. Maar eh, maar ik ben me er wel van bewust dat er nog wel wat eh, alleé, voor mezelf dan, eh verteld kan worden. Ja, gelukkig ook, want ik doe het nog altijd heel graag. Eh, ja, ja. Je laat de ideeën eh en de projecten vooral op u afkomen, ja. Koen, hartelijk dank. Vond het zeer fijn. Ja, ja, ja. Voor u, ja. Filosofische betrachtingen. Ja, sorry ervoor. Ja, ja, ja. Dat klinkt dan zo ernstig, maar dat is. Ik hoop dat ik het eh af en toe ook een beetje licht heb kunnen brengen. Maar nee, maar dat is heer. Fijn dat we het ook eens op die manier kunnen benaderen. Dus dat was eh zeer gewenst. Hartelijk dank daarvoor. K, zoals hier zeggen, inout spreken ze in Loon, een beetje. Ja, helemaal juist. Ka leuk. Ja. K, dank u voor uw gastvrijheid. Dank u om hier te zijn. Dank u. K. [Muziek]