Transcription
ถ้าไม่ลองก็ไม่รวย แต่ตอนนี้ลูกจะไม่มีข้าวกินแล้ว
"หนูเอาเงินค่าขนมให้แม่ก็ได้นะ"
"เก็บไว้เถอะลูก"
"ทำไมไม่กลับบ้านไปเล่นล่ะ ถ้าหนูไม่ช่วยหาเงินคืนนี้ที่บ้านอาจไม่มีข้าวกิน"
"โตขึ้นหนูจะทำงานหาเงินเยอะๆให้แม่เอง แม่ไม่อยากให้ลูกเหนื่อย"
"พักบ้านก็ได้นะ มีนา"
"หนูอยากให้พ่อแม่สบายค่ะ"
"พ่อขอยืมเงินหน่อยเดี๋ยวจะเอาไปต่อทุนลูก"
"แม่เก่งที่สุดเลย"
"พ่อแม่ เงินที่หนูส่งให้ทุกเดือน"
"ก็ใช้ในบ้านไง"
"มาดูนี่สิ แม่ไปซื้อของมาใหม่ สวยมั้ย"
"มีนา เธอเป็นอะไร พักก่อนเลย"
"ยังพักไม่ได้ พ่อแม่รอเงินอยู่"
"ไอ้บ้าเอ้ย ทำไมยิงไม่เข้าว่ะ"
"มีของดีๆมาแชร์ค่ะ หนูทำงานแทบตายเพื่อแบบนี้หรอ"
"ไอ้บ้าเอ้ย"
"รีบดูด่วนเลยนะคะ หนูทนไม่ไหวแล้ว"
"ก็แกเป็นลูก มีหน้าที่ดูแลพ่อแม่อยู่แล้ว แกจะบ่นทำไม"
"เคยมีใครถามหนูมั้ยว่าหนูไหวหรือเปล่า ทำไมยิ่งให้ยิ่งไม่มีความสุขเลย"
"หนูจะส่งแค่ค่าอาหารกับค่าจำเป็น"
"แกนี่อกตัญญูจริงๆ"
"หนูเป็นลูกนะ ไม่ใช่เครื่องผลิตเงิน"
"ค่ารักษาต้องชำระก่อน ถึงจะทำการรักษาต่อได้"
"พวกเราไม่มีเงินเลยค่ะ"
"เธอก็จ่ายเองนะ เพราะแม่ไม่มีเงิน"
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะจัดการเอง"
"ต่อไปแกต้องเอาเงินเก็บออกมาให้พ่อกับแม่ก่อน ถ้าแกเป็นอะไรไปกะทันหันแล้วพ่อกับแม่จะทำยังไง เงินที่แกเก็บไว้ต้องเอามาให้บ้านนี้ก่อน"
"หนูไม่อยากให้เรื่องเงินเป็นปัญหาอีก หนูเหนื่อยมากแล้ว"
"ขอให้ครั้งนี้มันจบจริงๆสักทีแล้ว [เพลง] เป็นครั้งสุดท้าย เราใช้ชีวิตผิดพลาดหรือเปล่า ทุกอย่างพังหมดแล้ว"
"พ่อเคยคิดว่าเงินจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น แต่สุดท้ายพ่อกลับทำให้บ้านเราพังเอง พ่อโทษที่ให้ลูกต้องแบกทุกอย่าง"
"ความกตัญญูไม่ควรทำให้เราหายไปจากชีวิตตัวเอง เพราะการตอบแทนพ่อแม่คือการดูแลกันด้วยความรัก ไม่ใช่การยอมเสียตัว [เพลง] เองไปทั้งชีวิต"