ทำไมพระพุทธเจ้า ถึงเปรียบชีวิตคนเหมือน 'คนถูกยิงด้วยลูกศรอาบยาพิษ'? - ความจริงเบื้องหน้า

ทำไมพระพุทธเจ้าถึงเปรียบชีวิตคนเหมือนคนถูกยิงด้วยลูกศรอาบยาพิษ? เพราะชีวิตเราน้อยครับ บางคนอาจบอกว่าน้อยตรงไหน ฉันมีเยอะแยะ ทั้งบ้าน ทั้งรถ ทรัพย์สมบัติมากมาย แต่ความหมายของคำว่าน้อยในทางธรรมมันลึกซึ้งและน่าขนลุกกว่าที่คุณคิดครับ

ข้อแรก น้อยเพราะไม่รู้วันหมดอายุ ท่านเปรียบชีวิตเหมือนน้ำค้างบนปลายยอดหญ้า พอเจอแดดเช้าก็ระเหยหายไป ลูกศรพิษที่ปักอยู่นี้ พิษมันวิ่งเข้าหาหัวใจตลอดเวลาครับ เราไม่มีเวลามานั่งทำโพลสำรวจว่าใครยิงชื่ออะไร เพราะเราอาจจะดับก่อนจะรู้ชื่อคนยิงซะอีก

ข้อ 2 เพราะโอกาสทองมีจำกัด ใครเคยได้ยินเรื่องเต่าตาบอดในมหาสมุทรบ้างครับ พระพุทธเจ้าทรงอุปมาว่า การได้เกิดเป็นมนุษย์นั้นยากพอๆ กับเต่าตาบอดที่โผล่ขึ้นมากลางมหาสมุทรทุกปี แล้วหัวดันไปสวมเข้ากับห่วงไม้ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางทะเลพอดี เวลาที่เราเป็นมนุษย์มันน้อยจนน่าใจหาย เมื่อเทียบกับความยาวนานที่เราต้องเวียนว่ายตายเกิดครับ ท่านเปรียบ 1 กัปเหมือนภูเขาหินยักษ์ทั้งกว้างและสูง 16 กม. ที่ทุก 100 ปีจะมีคนเอาผ้าบางๆ มาลูบ 1 ครั้ง ภูเขาสึกจนหายไปนานแล้ว แต่ 1 กัปยังไม่จบเลย

ข้อ 3 น้อยเพราะไฟกำลังไหม้บ้าน ท่านเปรียบความทุกข์เหมือนบ้านที่กำลังไหม้ไฟ น้อยในที่นี้คือเวลาที่เหลืออยู่ก่อนจะพินาศครับ ยาพิษในลูกศรคือกิเลส ความโกรธ ความเศร้าที่กัดกินใจคุณอยู่เดี๋ยวนี้ ถ้าไม่รีบถอนออกด้วยการฝึกสติ ใจคุณจะพังพินาศไปเรื่อยทุกวินาทีที่ผ่านไป

ความจริงเบื้องหน้าคือชีวิตเราน้อย ไม่ใช่เพื่อให้เราหวาดกลัวนะครับ แต่เพื่อให้เราเห็นความสำคัญของนาทีนี้ ลองถามตัวเองดูนะครับ ถ้าพรุ่งนี้คือวันสุดท้ายที่น้ำค้างบนยอดหญ้าจะระเหยไป เรื่องที่คุณกำลังเครียดหรือโกรธอยู่ในตอนนี้ มันยังเป็นเรื่องที่สำคัญอยู่ไหม หรือจริงๆ แล้ว มันคือเรื่องไร้สาระที่เราไม่ควรเสียเวลาด้วยแม้แต่วินาทีเดียว