Transcription
Good evening, Ala. I'm glad you're here.
We have something important to discuss.
Napahinto si Ala sa mismong bungad ng
dining area nang marinig niya ang
malalim na boses ng lalaking hindi niya
inaasahang makikita roon.
Halos mabitawan niya ang hawak na phone
ng tuluyang. Umangat ang tingin niya sa
mesa at nakita si Mr. Amon Diaz na
nakaupo sa tabi mismo ng kanyang ama.
Naka-dark Navy suit ito na mukhang
galing pa sa isang meeting.
Mom, dad, bakit? Bakit nandito si Mr.
Diaz?
Hindi agad sumagot ang kanyang ina. Sa
halip, mabilis itong tumayo at ngumiti
ng pilit. Saka inalalayan si papasok.
Anak, come kain na tayo. Sakto
hinihintay ka na namin.
Hinila nito papalapit sa mesa. Pero
ramdam ni Ala ang panginginig ng
sariling kamay. Dinner table iyon na
kinalakihan niya. Pero ngayong gabi,
pakiramdam niya ay isa interrogation
room, hindi dinner.
Umupo siya ng tahimik. Si Mr. Diaz ang
unang nagsalita.
A, your parents told me everything.
Kumunot ang noon niya.
Told you what?
Nagkatinginan ang kanyang mga magulang.
Ilang linggo na niyang nararamdaman yon.
Mula ng magsimulang tumahimik ang bahay.
Mula ng makitang kinakabahan ng mommy
niya sa bawat tawag. At mula nag hindi
na pumasok sa opisina ang papa niya.
Anak, we're in trouble.
Alam na niya yon pero iba pa rin palang
marinig ng diretso.
Naubos na ang savings natin atasabingit
na tayo ng pagkalugi. Ang kumpanya baka
hindi na tumagal ng isang buwan.
Napahawak si
at pinilit maging kalmado.
Pero sinabi niyo sa akin na kaya pa
naman ba?
Hindi na. And Mr. Diaz he offered to
help his willing to save the company.
Sabat naman ang mommy niya.
Tumingin si Ala kay Mr. Diaz napalunog.
At ano pong kapalit?
Sumandal si Mr. Dia sa upuan at
pinag-cross ang kanyang kamay.
You
parang may kumabog ang puso niya nang
marinig ang sinabi nito.
I want you to marry me, Isa.
Namutla ang kanyang mukha. Tila naglaho
ang lahat ng kanyang dugo.
What? You're the same age as my dad.
Halos bulong niya. Napangiti si Mr.
Diaz.
Has nothing to do with partnership. You
live a secured and well to life and your
parents won't lose everything they
built.
Humigpit ang hawak ng mommy ni sa
kanyang braso.
Anak, please. This is for all of us para
sa future mo. Para hindi tayo mawalan ng
bahay, negosyo, ng lahat.
Ma'am, hindi ako handa. Hindi ko siya
kilala.
Nanginginig ang boses niya.
But you will and I'll take care of you.
Parang gustong himatayin ni Ala habang
tinitingnan ng lalaking halos kasing
edad ng tatay niya. Para siyang ibon na
nakakulong pero ngayon lang niya
naramdaman kung gaano kasikip ang hawa.
The wedding can be arranged in weeks.
Dagdag ni Mr. Diaz.
I already talk to a planner.
We
napigilang mapataas ang kanyang boses.
Hindi po yun kasal. Parang parang
transaction lang ah.
Tumahimik ang buong mesa. Ang mommy niya
ang unang tumayo. Lumapit at hinawakan
ang pisngi niya.
Ila sweetheart. It's the only way.
Please, hindi mo alam kung gaano na kami
nahihirapan.
At sa unang pagkakataon, doon niya
nakita ang ina na umiiyak. Kaya tumulo
rin ang luha ni Ala. Dahil kahit ayaw
niya, kahit hindi niya tanggap, kahit
hindi niya kayang isipin ang sarili niya
sa tabi ni Mr. Diaz, alam niyang
dinadala ng magulang niya ang bigat ng
mundong hindi niya pa naiintindihan.
Tumayo si Mr. Diaz lumapit ng
dahan-dahan.
Think about it, Ala, but your parents
don't have much time left.
Dahan-dahan nitong hinawakan ang kamay
niya kaya mas lalo lang siyang nanginig.
When you decide, I'm ready.
Pagkatapos ay lumabas ito sa dining room
at naiwan ang tunog ng pintong marahang
nagsara.
Ang buong mundo ni Ala ay tuluyang
nabiyak sa gitna.
Pagkasara na pagkasara ng pinto matapos
umalis si Mr. Diaz, sumunod ang malalim
at mabigat na katahimikan sa buong
bahay.
Wala ni isang katulong ang naglalakad.
Wala ni isang pinggan ang gumagalaw.
Wala ring gustong unang magsalita.
Puro buntong hininga. Atensyon lang ang
nananatili sa hangin.
Tumayo si mula sa upuan. Ramdam niya ang
panginginig ng tuhod niya na parang
bigla siyang nawala ng lakas.
Hindi niya alam kung kanino siya
titingin. Sa ina ba niyang umiiyak o sa
ama niyang nakatungo at tila mas matanda
ng 10 taon kaya kaninang umaga.
Pero sa huli lumabas din ang galit niya.
Ang hinanakit at ang bigat ng ilang
linggo na niyang pilit pinapababa.
So yun na yun. Ipapakasal niyo ako para
lang mabayaran ang pagkakamali niyo.
Ay
mahinang sabi ng mommy niya.
Hindi man lang kayo nagtanong sa akin.
Hindi man lang kayo nag-isip na baka
hindi ko kaya na baka hindi ko gusto na
baka baka hindi ko kayang tumabi sa
isang lalaking pwede ko ng tawaging
tito.
Anak what's your tone?
Mari sabi ng daddy niya.
Humalakhak si pero wala yung kasamang
tuwa. Puro lang sakit.
Tone, Dad. Yun ang problema niyo eh.
Tone, pero hindi yung mismong ginagawa
niyo sa akin.
Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon,
Aya. Hindi mo alam kung gaano kahirap
ang pinagdaanan namin nitong mga buwan.
Hindi ko alam kasi hindi niyo sinasabi.
Lagi niyo akong iniiwas sa problema.
Lagi niyo akong shine-shelter. Tapos
ngayon kayong bagsak ng lahat. Ako 'yung
gagamitin niyong pambayad. Ako Alam niyo
ba kung anong pakiramdam ko kanina?
Pakiramdam ko hindi ko napag-aari ang
sarili ko. Pakiramdam ko pag-aari na ako
ng iba.
Hindi mo alam kung gaano namin
sinubukang maging mabuting magulang
sa'yo. Ala
napahinto si Ala.
So kasalanan ko ngayon?
Hindi namin sinasabing kasalanan mo pero
sana man lang maalala mong lahat ng
ginawa namin para sa'yo.
Simula bata ka, hindi kami nagkulang
sa'yo. Tandaan mo kung saan ka nag-aral,
international school.
Sinong nagbayad? Kami, yung mga summer
trips mo sa Europe, Korea, Japan na
tatlo, apat na beses sa isang taon.
Sinong naglaan? Kami.
Umangat ang tingin ni Ala.
Ma'am, hindi ko yan hiningi.
Pero hindi mo rin tinanggihan. Hindi mo
tinanggihan ang branded bags mo, ang
designer clothes mo, ang monthly
shopping mo. Anak, ginusto rin naming
mabigay ang lahat sa'yo. Oo, totoo yun.
Pero huwag mo naman kaming baliwalain
ngayon,
Dad. Lahat ng yun binigay niyo kasi
gusto niyo. Hindi ko ginamit para maging
utang na loob ko habang buhay.
Hindi namin sinasabing utang pero 'yun
ang dating n ma'am. Parang sinasabi niyo
na dahil sa mga luho ko kaya nangyari
lahat ng to.
Pumikit ang mommy niya at huminga ng
malalim.
Hindi namin sinisisi ang luho mo. Pero
aya hindi mo rin pwedeng itanggi na
mabigat ka sa gastusin.
Hindi mo pwedeng ikaila na ikaw ang
dahilan kung bakit lalo kaming kumapit
sa business kahit palugi na.
Kasi ayaw naming nakikita kang kumakain
ng kaunti. Ayaw naming nakikitang
naghihirap ka. Ayaw naming magbago ang
mundo mo."
Natigilan si Ala sa narinig. Hindi niya
lubos na aakalain na isusumbat ng mga
magulang niya ang lahat ng kaginhawaang
pinadama ng mga ito sa kanya.
At kami rin naman nag-aalaga sa iyong
buong buhay mo. At ngayon kailangan ka
namin kahit konting sakripisyo lang.
Ayaw mo?
Konting sakripisyo, ma'am? Kasal to.
Hindi to sapatos na pwedeng isauli.
Hindi to one time event. Ito ang buhay
ko.
Buhay rin namin ang nakataya. Lahat ng
pinaghirapan namin ng ilang dekada
mawawala ng parang bula.
Ano bang gusto mo? Manahimik kami dito
sa bahay habang sinasar ang negosyo.
Habang kinukuha ang bahay, habang
nalulubog kami sa utang.
Ng mga sandaling yon ay para siyang
binuhusan ng malamig na tubig.
Pero dad, bakit kailangan kasal pa?
Bakit hindi na lang ibang paraan? Bakit
ako? Bakit buhay ko pa?
Dahil si Mr. Diaz ang tanging taong
handang tumulong sa atin. Walang ibang
lalapit sa amin, Ala. Walang ibang
nakikinig. At hindi lang to tungkol sa
amin, ito rin ang buhay mo. Kapag nawala
ang lahat, pati ikaw madadamay.
Pero hindi ibig sabihin ipamimigay niyo
na ako.
Hindi ka namin ipinamimigay.
Pinipili lang namin ang option mas
makabubuti sa lahat.
Umiling si Ala at unti-unting may
bumibigay sa loob niya. Para siyang
batang tinapakan ng pangarap. Para
siyang ibong inalisan ng pakpak.
Hindi ko alam kung paano nagagawang
gawin to sa anak niyo. Akala ko mahal
niyo ako.
Anak, mahal ka namin. Kaya nga ayaw
naming masaktan ka pag bumagsak tayo. '
Ba
nasasaktan na ako ngayon pa lang.
Hindi nakaimik ang ina kaya dali-dali na
rin siyang tumalikod.
Ay,
tawag ng papa niya. Pero hindi na siya
lumingon. Wala na siyang lakas para
gawin yon.
Pagdating niya sa kwarto, hindi na siya
nag-aksayapa ng oras. Kinuha lang niya
ang bag na madalas niyang bitbit,
wallet, phone at isang jacket. Yun lang.
Wala siyang gustong dalhin mula sa bahay
na 'yon. Wala siyang gustong maalala.
Hindi na rin siya nagpaalam sa mga ito.
Hindi rin siya tumigil para isipin kung
tama ba ang gagawin niya. Ang tanging
naramdaman niya ay kaba at takot.
Yung pakiramdam na kapag nanatili pa
siya roon kahit isang minuto, baka
tuluyan na siyang sumabog.
Paglabas niya sa gate, mabilis siyang
nag-book ng ride papunta sa condo ng
best friend niyang si Kenji.
Siya ang una at tanging taong pumasok sa
isip niya.
Siya lang ang may alam ng lahat. Pati
mga sikreto, mga takot, pati mga
pangarap na hindi niya kayang sabihin sa
magulang niya.
Pagdating niya sa condo, agad siyang
pumasok.
"Kenji!"
bulong niya sabay bagsak ng luha na
kanina pa niya pinipigilan.
"Hindi ko na kaya."
Parang natulala naman si Kenji. Nakatayo
ito sa may sala. Hawak ang mag ng kape
at bigla ng tumigil sa paghinga ng
makita ang itsura ni Ala na magulo ang
buhok, namumugto ang mata at parang
galing sa isang gyera.
Uy, uy, anong nangyari? Bakit ka
umiiyak? May nangyari ba sa bahay ninyo?
Mabilis siyang nilapitan ni Kenjie eh.
Doon na bumigay si Ala. Para siyang
batang nakakita ng kakampe pagkatapos
mapagalitan ang buong mundo.
Kenji, ipapakasal nila ako kay Mr. Diaz.
What? Like the Mr. Diaz yung investor
yung parang walking retirement plan ng
buong bansa.
Halos mabitawan ni Kenji ang mag
exactly that. They want me to marry him
para iligtas nila ang business. Kenji,
hindi ko kaya. Hindi ko kaya ng ganon.
Hinawakan ni Kenji ang balikat niya.
Okay. Okay. Come down. Tell me
everything from the top.
At doon na niya ikinuwento ang lahat
mula sa dinner, sa pagdating ni Mr.
Diaz, sa proposal nito at sa presyong
naka-attach sa pangalan niya hanggang sa
pagbibilang ng magulang niya ng lahat ng
ginastos sa kanya.
Pagkatapos ng buong kwento, sumandal si
Ala sa sofa habang humihingal sa
pag-iyak.
So anong gagawin ko Kenji?
Hindi agad sumagot si Kenji. Tumayo lang
ito. Naglakad-lakad sandali sa sala na
parang hindi alam kung paano susubukang
ayusin ang isang sitwasyong hindi dapat
inaayos ng ordinaryong tao.
Ay!
Huminga ito ng malalim.
Seryoso ba sila? As in legit na kasal.
Hindi mo lang civil partnership as in
full wedding.
3 weeks. They want it done in 3 weeks.
We diyos ko naman.
Pero bago pa makapagpatuloy si Kenj,
biglang nagvibrate ang phone ni Ala.
Where were you? Come home. We need to
talk. Answer your phone.
Parang may humigop sa sikmura niya.
Si daden ayoko pang umuwi. Hindi ko pa
kayang harapin sila.
Then you won't. Stay ka muna dito kahit
overnight. Hindi naman nila nais na
nandito ka ba.
Tumango siya bilang tugon. Pero ilang
oras pa lang ang lumipas may kumatok na
malakas sa pinto.
Sabay silang napatingin. Nagtaka naman
si Kenji.
Hindi ako nag-order ng food. Wala rin
akong inaasahang bisita today. Wait,
check ko lang.
Lumapit ito sa pinto, tumingin sa peep
hole at napamura.
Oh my God!
Bakit? Sino yan?"
Nanginginig na tanong ni Ala.
"Your dad."
Nanlamig si Ala. Hindi niya alam kung
paano nakarating doon ang ama niya ng
ganon kabilis.
Pero kilala niya ito. Kapag gusto nitong
hanapin siya, hahanapin talaga siya. At
sigurado siyang nakausap na nito ang
driver, ang guard ang kahit sinong
makakasagot kung nasaan siya.
Kenj, please don't open the door,
please.
Pero bago pa makasagot si Kenji, narinig
niya na ang boses ng kanyang ama sa
labas.
Kenji, I know you're there. Open the
door. Kausap ko ang guard. I know my
daughter is inside.
Nanatiling nakapako si Kenji sa harap ng
pinto na tila hindi alam ang gagawin.
Kenji, please. Ayok ko siyang kausapin.
Please, please, huwag mong buksan.
Bulong ni Ala. Pero sa labas lalong
lumalakas ang boses ng ama niya.
Kenji, open the door before things get
worse.
Ramdam ni Ala ang pag-aalangan ni Kenj,
ang paghibot ng panga nito at ang
paghigpit ng kamay sa doornab. At doon
na niya naramdaman ang takot na mas
masakit pa sa galit.
Girl, you know I love you. Pero ayoko
naman masira ang pinto ng condo ko.
Hindi ko pa tapos bayaran to. May ilang
buwan pa. Sorry.
Pagkatapos sabihin yon ay dahan-dahan
itong binuksan ng pinto. Pagbukas na
pagbukas, bumungad ang ama niya na
seryoso ang mukha.
La, let's go home.
Parang naputol ang hininga niya. Ayaw
niya man sanang sumama sa ama pero wala
na siyang lakas. At ngayon parang mas
nadagdagan pa ang galit nito sa kanya.
Sa kabilang bahagi ng siyudad sa isang
maluwang na penthouse na halos puro
salamin at city lights ang tanaw,
umalingawngaw ang malakas na boses ni
Ford Diaz. Ang nag-iisang anak ni Mr.
Diaz.
What?
Tumayo siya mula sa swivel chair niya at
halos bumagsak pa ang hawak na tablet.
Nakatayo ang secretary niyang si Mira sa
may gilid. Kinakabahan habang
paulit-ulit na binabasa ang mensahe na
ipinasa sa kanya.
Sir, yun po talaga ang sinabi ni Mr.
Diaz.
Pakakasal again.
Opo, sir.
Huminto si Ford. Tumingin sa kisame na
parang may balak na kausapin ang langit.
Gaano ba kaloles ang tatay ko? What is
this? Season 3 ng midlife crisis niya.
Sir, hindi pa po niya sinabi kung sino
ang babae. Wala po siyang binigay na
pangalan pero ang sabi niya, "This one
is special daw po."
Special?
Huminto ulit si Ford at napasinghal.
Last time he said someone was special.
bumili siya ng race horse at sinabayan
pang bumili ng island sa Palawan para
impress yung babae. Tapos iniwan din
siya after two months. 2 months? Tapos
ngayon mag-aasawa na naman siya.
Sir, baka po iba naman ngayon.
No, no more marriage, no more nonsense.
No more collecting step moms like
Pokemon. Alam mo Mira, I'm done fixing
my father's disaster. Don, no more.
Hindi ako papayag. Hindi ko alam kung
sino yung babae. Pero I swear whoever
she is, she's not stopping into this
family.
Baka naman po mabait, sir.
Pwede ring mabait ang pusa kung busog.
Pero kapag gutom, susugurin ka.
Sir,
Mira, isang tanong. May sinabi bang dag
ko na edad ng babae?
Wala po sir.
Background
wala din po. Trabaho
wala rin po eh.
Naman lang. Nickname initial zodiac
sign.
Umiling si Mira.
Wala po talaga. Secret pa daw po.
Napanganga si Ford.
So he's marrying a Mr. Woman. Seriously,
parang nag-order siya sa menu na
blindfolded.
That is unbelievable.
Naglakad-lakad siya sa buong opisina na
parang gusto ng wasakin ang isang
dingding.
Mira, tell the driver to prepare the
car.
Saan po tayo?
Sa bahay. I need to talk to him.
Sir, gabi na po.
I don't care. I swear kung bata pa yan,
kung mas bata pa sa akin, matutulog siya
sa labas ng isang linggo. And if she
thinks she can use my father for money.
Well, good luck. Hindi pa ako nagiging
kontrabida simula pagkabata. Pero pwede
akong mag-start today.
At bumaba siya ng penthouse na halos
umuusok na ang ulo.
Pagkarating ni Ford sa manson, hindi na
siya naghintay ng kahit anong
announcement.
Wala siyang pakialam kung late na. Wala
siyang pakialam kung may meeting ang
tatay niya o nagpapahinga pa. Galit
siya. At kapag galit si Ford, walang
makakapigil.
Dumiretso siya sa loob na parang bagyong
papasok sa Pilipinas.
Pagbukas ng pinto sa main living room,
nakita niya si Mr. Diaz na nakaupo sa
leather arm chair. May hawak na baso ng
whiskey. Relax na parang walang
pinagdaanang kontrobersyal na decison in
the past 24 hours.
Dad.
Malamig na sabi ni Ford.
Nag-angat lang si Mr. Diaz ng tingin na
tila hindi man lang nagulat sa kanyang
pagdating.
Ford, gabi na. Anong ginagawa mo dito?
Don't what are you doing here?
Narinig ko ng balita.
Lumapit siya ng diretso sa ama.
Tumigil si Mr. Dia sa pag-inom at
bahagyang ngumiti.
So alam mo na.
Ano bang iniisip mo dad? You're getting
married again. Do you ever learn?
Lower your voice. You're not 12.
I feel 12 when you make decisions like
this. Dad, bakit mo ba ginagawa to? Sino
ba siya? How old? Anong trabaho?
Background check. Anything?
Ngunit tahimik lang si Mr. Diaz.
Dad, tell me who she is.
Umayos ng upo si Mr. Diaz hindi umiwa sa
tingin ng anak pero hindi rin sumagot.
Dad, sino?
Huminga ng malalim si Mr. Diaz.
Hindi mo na kailangan malaman ngayon.
Parang may sumabog na granada sa utak ni
Ford.
What? Dad, are you serious? Of course, I
need to know. You're bringing someone
into this family. Our family that
affects me.
Not really.
Not dad. She's going to be my stepmom.
Hindi pa. Wala pang kasal.
But you're planning one.
Ford, this is my decision. Hindi ko
kailangan ang approval mo.
Dad, ayoko na masaktan ka ulit. Ayoko ng
may mangyaring katulad before. I'm
trying to protect you.
Ngumiti si Mr. Diaz.
I appreciate that son. I do. Pero hindi
mo ako kailangan protektahan sa lahat.
Dad, at least tell me who she is.
No.
Why?
Because I know you at kapag sinabi ko,
"You'll judge her before mo pa siya
makilala."
Of course, I will. That's literally my
job as your son.
Napabuntong hininga si Mr. Diaz.
Ford bata pa ang babae bata compared to
me at hindi ko kailangan ng ibang
komplikasyon dahil ang ayaw mo ng ide
mabilis na tanong ni Ford ngunit hindi
na naman siya sinagot ng ama
dad how young
I am not discussing that
oh my dad please tell me you did not
pick someone naedad ko.
No, she's younger.
What?
Ford, stop shouting.
No, you stop being a romantic disaster.
Huminto ang dalawa at nagtitigan.
Parehong matigas ang kanilang ulo at
parehong ayaw magpatalo.
Magkikita rin kayo eventually pero hindi
sa ngayon.
Dad.
Good night, son.
At tumayo si Mr. Diaz tumalikod at
naglakad palabas ng sala. Iniwan si Ford
na parang binagsakan ng limang
refrigerator.
Dad, Dad, this is not over.
Pero hindi na lumingon si Mr. Diaz.
Naiwan namang nakatayo si Ford. hawak
ang sariling sentido.
Simula ng gabing yon, hindi namatahimik
ang sistema ni Ford kaya naman tinawagan
niya ang kilalang imbestigador at
pinaimbestigahan kung sino ang babaeng
napupusuan ng kanyang ama.
Hindi naman siya nabigo dahil isang
linggo lang ay nakuha niya na ang sagot
na hinahanap niya.
Nang makita ang resulta, halos manlaki
ang kanyang mata sa nakikita.
Dahil ang babaeng pakasalan ng kanyang
ama, walang iba kundi si Ala, ang
babaeng una at huling minahal niya.
Ala, si Ala ang pakasalan ni dad. Hindi,
imposible. Hindi pwede.
Sir, totoo po 'yan. Early this year,
nawala ng negosyo ang pamilya niya.
Malaki ang utang. and currently
negotiating with Mr. Ramon Diaz for a
marriage arrangement.
Tumama ang tingin ni Ford sa pangalan ng
dalaga. Para siyang dinagukan. Napapakit
siya ng mariin habang kinukuyom ang
kamao.
Isang linggo na niya itong
iniimbestigahan
at kahit anong dahilan ay umaasa siyang
hindi ang babaeng iyon.
Umaasa siyang maling impormasyon lang,
duplicate name o kung ano mang
pagkakamali sa system.
Pero narito ang ebidensya. Buo at
malinaw.
Tingnan niyo ulit. Malay mo naman na
nagkamali lang kayo. Baka ibang aa yan.
Pero kahit anong utos niya, si Ayaa pa
rin ang lumalabas.
Una niyang nakilala si Ala, limang taon
na ang nakakalipas sa isang private
island resort kung saan nagpunta siya
upang magpahinga ng palihim.
Naka-disgise siya noon bilang simpleng
empleyado,
tagalinis, janitor, tagaayos ng
equipment.
Gusto niyang makalayo sa pressure ng
pagiging anak ng bilyonaryo.
Gusto niyang makakilala ng tao na hindi
siya tinitingnan bilang mayaman. kundi
bilang simpleng tao lang.
At doon niya nakita si Ala na naligaw sa
bangin sa likod ng resort habang
naglalakad-lakad mag-isa.
Siya ang sumalo dito ng madulas ang
babae. Hanggang sa hindi na nila
namalayan na araw-araw na silang
nagkikita.
Hanggang sa hindi na nila alam kung
bakit ganon kabilis umikot ang mundo
nilang dalawa.
Lagi niyang sinasabi kay noon na isa
lamang siyang hamak na janitor pero
walang pakialamang dalaga dahil mahal
niya si Ford.
Nakatago din siya sa alyas na Gino ng
panahon na yon na siyang pinanindigan
niya na nang maging silang dalawa na.
Ngunit n magkaroon ng problema ang ama
niya sa kalusugan pinili niyang iwanan
at huwag ng magpakita kay Ala.
Alam niya na saktan niya ang babae kaya
hindi niya na binalak bumalik pang muli
sa buhay nito.
Pero ngayong nalaman niyang magiging
stop mom niya pa ito, para siyang
nanigas sa kanyang kinauupuan.
Sir, we double checked everything. Name,
age, address, relatives, family
business, pati financial records. Siya
po talaga. Nakikipag-deal ang daddy niyo
sa pamilya nila for marriage. Parang
arrange marriage and exchange for
financial rescue.
Napikit si Ford. Parang may matalim na
kutsilyong tumusok sa kanyang puso.
So ibebenta siya ng pamilya niya dahil
lang sa pera.
Walang imik ang investigator
pero sapat na ang katahimikang yon para
mas tumindi ang galit ni Ford.
Sir, I can still verify more details if
you want.
No, ako na bahala. Pero for now, stop
the investigation.
Umiling si Ford.
Hindi niya na ma-imagine si Ala na
ikakasal sa kanyang ama.
Hindi niya ma-imagine na ang babaeng
mahal pa rin niya kahit hindi niya
inaamin sa sarili ay itinutulak ngayon
sa isang kasal na hindi nito gusto.
Hindi rin niya ma-imagine kung anong
kalungkutan ang pinagdadaanan nito.
"Sir, are you okay?"
Napahinga siya ng malalim.
Hindi pero kailangan ko maging okay.
Kailangan kong malaman kung bakit, kung
paano at kung anong gagawin ko ngayon.
At higit sa lahat, kailangan kong makita
siya.
Hindi niya alam kung ano ang sasabihin
niya kapag nagkaharap sila. Hindi niya
alam kung ano ang magiging reaksyon ni
Aya. Baka hindi siya nito maalala. Baka
galit ito sa kanya.
Baka wala na talaga siyang pakialam.
Pero kahit ano pa man, isang bagay lang
ang sigurado. Hindi niya hahayaang
pakasalan ni Ala ang kanyang ama.
Keep all of this confidential kahit
kanino.
Isang tangulang ang sagot ng
investigator at dahan-dahang lumabas ng
opisina.
Nang maiwan si Ford mag-isa, saka lang
niya hinayaang lumabas ang emosyon
kanina pa niya pinipigilan.
Napaupo siya sa sofa, hawak ang ulo at
ramdam ang pagbabanta ng luha sa kanyang
mga mata.
Hindi man niya aminin pero alam niyang
hanggang ngayon mahal pa rin niya si Ala
at hindi niya hahayaang matapos ng
ganito ang istorya nila.
Hindi pa tapos ang laban. At handa si
Ford gawi ng kahit ano para bawiin ang
babaeng minsan niya ng minahal at ang
babaeng mahal pa rin niya hanggang
ngayon.
Samantala, nasa isang mamahaling
restaurant ngayon sina at Mr. Diaz
nagdi-dinner.
Ayaw man sana ni Ala pero wala na siyang
magawa kaya pumayag na lang siya sa
kagustuhan ng lalaki.
Mas lalong lumalakas ang tibok ng puso
niya. Habang pinagmamasda ng lalaking
kaedad na halos ng tatay niya.
Ala, I'm glad pumayag kang
makipag-dinner tonight.
Napilitan siyang ngumiti pero sa
loob-loob niya, gusto niya ng tumakbo
palabas ng pintuan.
"Okay lang po."
mahina niya ang sagot.
Tumango si Mr. Diaz pero napansin niya
ang kakaibang kislap sa mga mata nito.
Isang klaseng determinasyon na parang
hindi niya matakbuhan kahit anong pilit.
Umupo ito ng mas maayos at pagkatapos ay
may inilabas mula sa loob ng coat pocket
nito. Isang itim na maliit na kahon.
Napalanok si Ala.
Please hindi to yun. Hindi pa nga yun.
Sa isip niya, ngunit dahan-dahan itong
binuksan ni Mr. Diaz
doon tumabad ang kumikislap na kwintas
na may malaking diamond pendant.
Halos tumulan ang puso ni Ala sa kaba at
pagkailang.
Para sao a woman as beautiful as you
deserve something precious.
Napakapit si Isa sa lilayan ng dress
niya. Ayaw niya talagang tanggapin.
Hindi siya ginto na binibili. Hindi siya
prize.
Ah, Mr. Diaz, hindi na po kailangan.
Mahina niyang tangge pero siningitan ito
agad ng lalaki.
Huwag ka ng mahiya, Aya. This is just a
small gift to welcome you to my life.
Tumayo si Mr. Diaz lumapit sa kanya.
Dahan-dahang inilabas ng lalaki ang
kwintas mula sa kahon.
"Turn around!"
utos nito. Nanigas si
sir, I
don't worry, I won't hurt you."
Pero sa puso ni Ala, parang nakakadena
na siya. Wala siyang nagawa kundi ang
sumunod.
Dahan-dahan siyang tumalikod. Ramdam ang
panginginig ng kamay niya. Habang
inaangat niya ang buhok para malagyan ng
kwintas.
Malamig ang metal sa balat niya at mas
lalo siyang nilamig nang maramdaman ang
mga daliri ni Mr. Diaz na dumampi sa
batok niya.
Dahan-dahang isinara nito ang LCK at
tumigil sa likod niya ng ilang segundo
na para bang inaamoy ang kanyang buhok.
Hindi na siya kumikilos. Kahit paghinga
ay halos pinipigilan niya.
You're perfect.
Bulong nito sa likod niya. Para siyang
nasusuka. Pagharap niya ulit, napansin
niyang tuwang-tuwa ang lalaki. Para bang
isa siyang laruan na bagong biling
mahal.
Maganda ba?
Tanong ni Mr. Diaz.
Hindi sumagot si Ala.
Ala.
Opo. Maganda po.
Good. Next week, you and your parents
will come to my lawyers office. Finalize
the wedding arrangement.
Pakiramdam niya ay nagdidilim na ang
paligid niya sa narinig. Napalunok siya.
Sir, ang bilis naman po yata.
Kapag ang isang bagay sigurado, bakit pa
patatagalin?
Hindi nakapagsalita si Ala. Hindi niya
maipaliwanag kung bakit parang hindi na
siya makagalaw.
Parang unti-unti siyang hinihigop ng
sitwasyon.
Tatayo na sana si Mr. Diaz nang bigla
itong yumuko at marahang hinawakan ang
pisngi niya. Napasinghap si Ala hindi sa
kilig kundi sa takot.
You don't have to be afraid of me. I
will take care of you at ang pamilya mo.
Nagkunwari siyang tumango pero halos
maiyak na siya sa kaba.
This is the start of a very important
partnership
them looking forward to our future wife.
Napakagatlabi si Ala para hindi
suminghot.
Wife hindi niya kayang marinig 'yon.
Pagkatapos ng ilang saglit, tumayo na sa
wakas si Mr. Diaz kinuha ang coat niya.
I'll pick you up next week. Good night,
Ila.
Masuyong sabi ni Mr. Diaz. Pero sa
pandinig ni Ala ay para iyo ang isang
banta.
Nang makaalis na ito, doon lang siya
nakahinga ng malalim.
Tumayo siya ng mabilis at hinawakan ng
kwintas na halos gusto niya itong
tanggalin at ibato sa sahig.
Pero nang akmang aalisin niya, naalala
niya ang mga magulang niya. Naalala niya
ang utang nila, naalala niya ang
desperasyon nila at naalala niya rin ang
mahigpit na hawak sa kanya ng sitwasyon.
Hindi niya natiis. Dumaloy na ang luha
niya ng dahan-dahan.
Kinabukasan, halos hindi nakatulog si
Ala. Namamaga ang kanyang mga mata. At
sa bawat segundong naririnig niya ang
salitang wedding, parang mas lalo siyang
binibigti ng bigat ng sitwasyon.
Kaya pagkatapos niyang makapaghilamos at
magsuklay kahit papaano nagpasya siyang
lumabas. Kailangan niya ng hangin.
Kailangan niya ng espasyo. Kailangan
niyang makalimot kahit ilang oras lang.
Pumunta siya sa paborito niyang cafe sa
tabi ng parke. Umupo siya sa sulok sa
pwestong walang masyadong tao. Umorder
siya ng ice moka at agad na sumubsob sa
mesa para pilitin ang sarili na huminga
ng maayos.
Relax lang. For once maging normal ka
kahit isang oras lang.
Pero ilang minuto pa lang siyang nakaupo
nang may biglang huminto sa tabi niya.
Isang pamilyar na presensya.
Long time know si
nagitla si unang sumiklab ang gulat sa
kanyang sistema. Kasunod ang takot at
pagkatapos non galit. Yung galit na
hindi niya naisisigaw noong araw na
bigla siyang iniwan nito noon ng walang
kahit anong paliwanag.
Dahan-dahan nilingon ng lalaki at doon
tumabad sa kanya ang mukha ni Gino.
Ang lalaking nagligtas sa buhay niya,
ang lalaking naging pangarap niya at ang
lalaking iniwan siyang nakabitin sa ere
na parang wala silang pinagsamahan.
Ngayon ay nakaupo na ito sa tabi niya na
parang wala lang nangyari.
Hindi niya alam kung ano ang unang
gagawin pero ang kamay niya ang sumagot
para sa kanya.
Isang malutong na sampal ang tumama sa
pisngi ng binata. Lahat ng tao sa cafe
ay napalingon pero hindi niya ininda.
Hindi niya inisip. Hindi niya
pinagsisihan.
I deserve that.
Sabi niya lalo siyang nais sa kalmadong
tono nito na para bang inaasahan na niya
talaga ang mangyayari.
Pero hindi naman sumagot si Ala. Hindi
rin siya tumingin sa lalaki.
Akma na sana siyang aalis pero bigla
siyang hinawakan ni Ford sa kamay.
"Please wait, Ala!"
bulong ni Ford.
Napasinghap siya at agad na binawi ang
kamay pero lalo lang itong humigpit.
Huwag mo akong hawakan.
Hindi kita sasaktan. Hindi ako nandito
para saktan ka.
Marahang sagot ni Ford.
Bitawan mo ako.
Not until you talk to me.
Tumawa si Ala pero hindi iyung tawa
masaya.
Talk to you after years. After mo
mag-disappear after mong gawin akong
tanga sa resort na yon. Ano pang gusto
mong pag-usapan natin Gino?
Hindi ko aakalaing tatawagin mo pa ako
niyan.
Mahinang sabi niya.
Anong gusto mong itawag ko? Mr. Mystery,
Mr. Janitor, Mr. Savior or Ghost.
Let me explain. If I let you go now,
hindi na kita makikita ulit.
Nang marinig ni Aya ang sinabi ni Ford,
agad siyang umatras at muling tinangkang
umalis. Wala na siyang pakialam ngayon.
Hindi niya kayang harapin 'to. Hindi
niya kayang pakinggan ng mga paliwanag.
Nahuli na sa tingin niya. Hindi niya
kayang muling harapin ang taong minsan
ang nagpasaya, nagpasigla at nagwasak ng
puso niya.
Pero hawak-hawak pa rin ito ang kamay
niya. Yung tipong ayaw siyang pakawalan
hangga't hindi natatapos ang dapat
nilang pag-usapan.
Ala, please just listen to me. Just this
once.
Umiling si Isa.
I don't want to. One minute. Isang
minuto lang. Pakinggan mo lang ako.
After this, kung ayaw mo na akong
makita, I swear. Aalis ako. Hindi na ako
magpapakita ulit. Hindi kita guguluhin.
Hindi ako lalapit. I won't even be in
the same city if that's what you want.
Putol ni Ford sa sasabihin niya.
Parang tumusok ang mga salitang yon sa
puso ni Ala. Hindi niya alam kung bakit
pero may kung anong humila sa kanya.
Baka dahil ayaw niyang maging unfair.
Baka dahil gusto niyang maintindihan
kahit kati.
O baka dahil hindi pa rin talaga nawala
ang parte ng puso niya kay Ford.
Kaya doon dahan-dahan siyang bumalik sa
upuan.
Huminga ng malalim si Ford na para bang
nag-iipon ng lakas ng loob. At sa unang
pagkakataon mula ng makita niya ito
ulit, nakita ni Ala ang tunay na takot
sa mukha niya.
Una sa lahat, my name is not Gino.
What?
Hindi Gino ang tunay kong pangalan. That
was just an alas.
Mas lalong kumunot ang noon ni A.
What do you mean?
I'm
Adriel Diaz.
Para siyang nabingi sa narinig. Hindi
niya agad narinig ang paligid. Hindi
niya agad nai-process.
Para siyang tinamaan ng isang bolang
hindi niya nakita.
Dias. Diaz as in.
Yeah. As in anak ni Mr. Diaz.
Hindi. Hindi. Imposible yan. Hindi ka
anak ng
anak ako ni Mr. Diaz. He's my father.
Napahawak si sa ulo niya. Hindi niya
alam kung maiyak ba siya. Matatawa sa
absurdity nito. Masusuk ka ba o tatakbo
palabas at hindi na babalik?
You're lying. You're lying to me.
Ginugulo mo lang ako, Gino. Please.
Hindi kita guguluhin kung hindi totoo.
Ala, hindi ako lalapit sayo. Kung joke
lang to.
Naitakip ni Ala ang kamay sa bibig niya
at napaluha siya.
Bakit? Bakit hindi mo sinabi noon? Bakit
ka nagpanggap?
Nanginginig niyang tanong at doon
ngumiti si Ford ng mapait.
Because you met me as Go, as a janitor,
as someone simple, someone free. Doon ko
nahanap yung peace na hindi ko nahanap
sa totoong buhay ko.
Kaya ka biglang nawala kasi wala akong
kapit sayo kasi hindi mo pala totoong
pagkatao yun.
Kasi kailangan ko maedad got sick,
biglaan, asin seryoso at ako lang ang
pwedeng mag-take over sa business.
Everything collapsed at once.
You're Mr. Diason.
Mahina niyang ulit na hindi pa rin
makapaniwala.
Tumango si Ford.
And I'm here because I didn't know ikaw
ang pakasalan niya. Nalaman ko lang na
magpaimbestiga ako. Ala,
I'm sorry. I'm so sorry. Alam ko
nasaktan kita, Ala. Alam kong hindi ko
na kayang bawiin lahat. But please know
that you know the truth. Don't marry
him.
Tumiling si na halos hindi alam kung ano
ang magiging reaksyon.
Hindi ko alam. Hindi ko alam kung anong
dapat kong gawin.
Let me protect you this time. Please let
me fix this. Ala. Gusto kong malaman mo
na kaya kong ayusin ang lahat. Kaya kong
bayaran ang utang ng pamilya mo. Kaya
kong ayusin ang negosyo ninyo. Kaya kong
iligtas kayo sa lahat ng problema ninyo.
Pero please, huwag mo siyang pakasalan.
Hindi ko kayang maging stepm ang
babaeng. Minsan ko ng minahal.
Napabuntong hiningal si Ala. Hindi niya
alam kung dapat ba siyang maiyak o
tumawa. Pero sa huli, mapait siyang
napangiti.
Ang kapal ng mukha mo, Ford.
After all this years, ngayon ka lang
mage-explain. Ngayon ka lang magpapakita
ng sincerity.
Ngayon mo lang sasabihin na kaya mong
ayusin ang lahat para sa akin.
Ala, I know. I know. I waited too long.
I should have explained everything
sooner. I should have. Pero hindi ko
magawa noon. Hindi ko pwedeng guluhin
yung mundo mo habang hindi ko pa alam
kung anong mangyayari sa akin sa
business sa pamilya ko. You have to
believe me. I didn't leave you kasi ayaw
kita. I left you kasi kailangan kong
iusin ang buhay ko para balang araw kung
pwede makabalik sayo. I had no choice. I
had to step up. I had to take over the
company. Kaya kahit mahal na mahal kita
noon, kinailangan kong gawin yun. I
needed to secure everything para sa
atin.
Well, too late, Gino. Or should I say,
Ford? Next week na ang kasal naming
dalawa. Next week, si Mr. Diaz ang
papakasalan ko at wala ka ng magagawa.
Next week, aa, hindi pwede. Please, hwag
mo siyang pakasalan.
Pero hindi niya na ito pinakinggan at
iniwan na lamang itong mag-isa sa cafe.
Pag-uwi ni Ala sa bahay, halos hindi na
niya napansin ang paligid, ang sahig,
ang dingding, ang mga larawang
nakasabit.
Lahat parang naglaho sa mundo niya.
Bakit ganito? Bakit ganito lahat ng
nangyayari sa buhay ko? Bakit kailangan
kong pakasalan ang isang taong hindi ko
naman mahal?
Umuupo siya sa tabi ng kama. Nakayakap
ang sarili at patuloy na umiiyak.
Lahat ng galit, lungkot, pangungulila at
takot lahat naghalo-halo sa loob niya.
Pakiramdam niya ay wala siyang lugar sa
mundo at walang paraan para makatakas sa
lahat ng problemang bumabalot sa kanya.
Natigil lang siya ng biglang may kumatok
sa pinto.
Ala anak sweetie papasok na ako ah.
Ang tinig ng kanyang ina. Hindi niya
iyon sinagot. Napatingin lang siya sa
pinto habang paunti-unti ng pumapasok
ang ina niya sa kanyang kwarto.
Sa kamay nito may hawak siyang plastic
na bag na may nakasabit na gown.
Ready na ang gown mo. Gusto mo bang
isukat? Baka sakaling maayos na rin yung
mga fitting.
Tumango lang si Ala pero hindi pa rin
makapagsalita.
Ang bawat salita niya ay parang natigil
sa lalamunan.
Dahan-dahan niyang inilapit ang gaon sa
sarili at ngumiti ng mapait.
"M'am, bakit ganito?
Bakit kailangan kong gawin 'to?"
Sweetie, alam kong mahirap to sa'yo,
pero ang pamilya natin, ang lahat ng
mawawala sa atin, kailangan mo ring
isaalang-alang.
Alam kong hindi mo gusto 'to pero minsan
sa buhay kailangan nating gumawa ng
bagay kahit hindi natin gusto para sa
mas malaking dahilan.
Napapikit si Ala. Huminga ng malalim at
muli na namang bumuhos ang kanyang mga
luha.
Hangga na hawak niya na tila simbolo ng
kasal na hindi niya gusto ay naging
bigat sa puso niya.
Hanggang dumating na nga ang araw ng
kanilang kasal.
Nakaupo na si Ala sa harap ng malaking
salamin sa dressing room ng hotel.
Nakalatag sa harap niya ang mga brushes,
paleta ng makeup at mga lipstick.
Ngunit kahit gaano ka-pressional ang
makeup artist, hindi nito mai ang mukha
ni Ala. Lahat ng likha ng brush ay
natatanggal sa bawat patak ng kanyang
luha.
Miss Ala, hindi kita maaayusan kung
ganito ang pag-iyak mo.
I'm sorry. Hindi ko lang talaga kayang
kontrolin ang sarili ko.
Doon biglang pumasok sa silid ang
kanyang best friend na si Kenji.
Ala,
wika niya na halata ring naiiyak na sa
sitwasyon ng kaibigan.
A, I know this is not my for you. I know
you don't want this pero you're not
alone. And kahit hindi mo gusto, I'm
here. Lagi ako nandito para sayo.
Napangiti si Ala ng bahagya.
Kench, hindi ko alam kung paano ko
kakayanin to. Hindi ko alam kung paano
ko haharapin ang kasal na to.
Napaupo ng mas maayos si Kenji at
dahan-dahang hinawakan ang kamay ni Ala.
Alam ko, Ala, I know. Pero ngayon,
kailangan lang natin na kahit papaano
tapusin to ng maayos para sa pamilya mo,
para sa sarili mo kahit na mahirap.
Napatingin si Ala sa salamin at muling
tiningnan ng mukha niya.
Kenji, I just gusto ko na lang tumakas.
Gusto ko na lang mawala. Ayoko na ng
lahat ng to. Ayoko na. Ang kasal, ang
pamilya, ang utang, lahat-lahat.
I know, I know, Aya, pero hindi pwede.
Hindi pwede. Natakasan mo lang.
Kailangan nating harapin to. Pero
nandito ako ah. Hindi kita iiwan. Hindi
kita pababayaan.
Huminga ng malalim si Ala at
dahan-dahang pinisil ang kamay ni Kenji.
Hindi pa rin siya handa sa kasal. Hindi
pa rin siya handa sa lahat ng
paparating. Ngunit wala naman siyang
ibang pagpipilian
kundi ang harapin ang lahat.
Tahimik ang buong simbahan habang
naglalakad sa aa si A.
Nararamdaman niya ang mga mata ng lahat
ng bisita lalo na ang mga magulang niya
na nakangiti at puno ng kasiyahan.
Ngunit siya, hindi.
Nilinga-linga niya ang paligid. Umaasang
makakakita siya ng isang pamilyar na
mukha. Sana ay naroon si Ford para
iligtas siya, para pigilin ang kasal na
hindi niya gusto, para kahit paano
maging kasama niya.
Ngunit wala walang Ford.
Smile anak.
Paalala ng kanyang ina mula sa gilid.
Naghihintay na si Mr. Diaz.
Napigilan niya ang buntong hininga at
nagpatuloy sa paglalakad.
Ang bawat hakbang niya ay parang mabigat
sa kanyang pakiramdam.
Ni hindi niya man lang kayang tumingin
sa harap kung nasaan ang groom.
Hanggang sa makarating siya sa altar.
At doon parang huminto ang lahat sa
mundo niya dahil na makita niyang
inaalalayan ni Mr. Dia si Ford palapit
sa kanya, doon siya nabigla.
Mr. Diaz, hindi ikaw ang groom ko.
Bulong niya na halos hindi makapaniwala.
Ngumiti si Mr. Diaz.
My son is still a Mr. Diazla. at I think
is exactly the one you should marry.
Hindi makapaniwala si Ala na patingin
siya kay Ford at umiyak ng tahimik hindi
dahil sa kalungkutan
kundi dahil sa pagkabigla at sobrang
saya.
Ford, ikaw ikaw talaga ang groom ko?
Always been mea. I've never left you.
Not really. and I won't let anyone ever
take you away from me again.
At doon lang tuluyang bumuhos ang luha
ni Ala, luha ng buong saya.
Matapos ang seremonya, napuno ang
reception hall ng tawanan, musika at
kwentuhan.
Ngunit sa kabila ng kasiyahan ng mga
bisita, si Ala ay nakaupo lang sa
kanyang table at puno pa rin ang tanong.
Lumapit si Ford sa kanya.
Ngumiti at inabot ang kamay niya.
Dance with me, Mrs. Diaz.
Napangiti si Ala at bahagyang tumayo
saka tinanggap ang kamay ni Ford. Habang
sila ay naglalakad papunta sa dance
floor, hindi niya maiwasang itanong
matagal na niyang iniisip.
Ford, paano ka naging groom ko? I mean,
paano nangyari lahat ng to?
Ngumiti si Ford. Hinawakan ang kamay
niya ng mas mahigpit at tiningnan ng mga
mata niya.
Daa, I couldn't just let anyone else
have you. I love you too much to just
let it happen. Hindi ko pwedeng hayaan
na mapasa kamay ka ng iba. Hindi ko
pwedeng hayaan na someone else would
take care of you. Sa mo na hindi ako.
Napabuntong hininga si Ala at bahagyang
napangiti.
Pero what about your dad? I mean he must
have been angry.
Napahinga si Ford at tumawa ng bahagya.
I admitted everything to him. Ala.
Umamin ako. Nagmakaawa pa nga eh. Sabi
ko, "Dad, I love her and I can't let her
marry anyone else."
And
parang he actually smiled. He was happy.
Natuwa siya sa pagiging sincere ko. Alam
mo parang sabi niya, "Good, she's lucky
to have someone who fights for her. And
your parents knew about this.
Alam nila."
Tumago si Ford.
Yeah, your parents saw everything.
Remember last talk sa cafe? I acted
agad. I took steps to make sure youd be
safe. Youd be mine and happy. I didn't
want to waste any more timea.
Kahit ilang years pang lumipas, kahit
gaano pa kahirap ang lahat, I will
always fight for you. And ngayon, I
finally get to say ikaw na talaga.
Napangiti si Ala at niyakap ang kanyang
asawa.
Ford, I love you.
I love you too, Ia, and I'll never let
anyone take you away from me again.
Ilang taon na ang lumipas simula ng
kasal nila ni Ford at Honey Moon sa
Paris. At ramdam pa rin ni Ala ang tuwa
at saya sa bawat araw na kasama ang
kanyang pamilya.
Lalo na dahil meron na silang mga
supling, ang kanilang kambal na lalaki
at babae.
Si Ford ay naging super hands on na ama.
Kahit na abala sa negosyo, hindi niya
pinapalampas ang kahit isang
importanteng sandali sa paglaki ng mga
anak nila. Kung may laro sa bahay, siya
ang una sa pila. Naglalaro ng hide and
seek. Nagtuturo ng simpleng math at
spelling. At kahit sa simpleng badtime
story, siya ang palaging nakaupo sa tabi
ng kama ng kambal. Binabasa ang kanilang
paboritong libro habang nakayakap ang
dalawang bata.
Daddy, can you push me higher?
Sigaw ng anak nilang lalaki habang
nakasakay sa swing sa garden ang
kanilang bahay.
Of course, buddy. Hanggang sa marating
natin ang ulap.
Sagot ni Ford. Sabay tawa at habol sa
swing.
Hindi naman mapigilan ni Ala ang matawa
habang nakaupo sa bench. Pinagmamasda ng
kanyang asawa at anak.
Mommy, daddy, look what we did.
Sigaw ng anak nilang babae. Hawak ang
drawing na puno ng kulay.
Wow, ang galing niyo naman. I'm so proud
of you.
Si Ford na may hawak na maliit na camera
ay agad na nag-picture taking ng drawing
at ng kanilang kambal.
We're making memories kids. One photo at
a time.
Hindi lang sa laro at pagpicture taking
hands on si Ford kundi maski sa pagkain
at bedtime routine rin.
Kung may hapunan, siya ang nagluluto ng
simple pero paborito nilang mga ulam. at
lagi niyang sinisigurong kumakain ng
tama ang kambal. Sa gabi naman, siya ang
unang nakaupo sa tabi ng kama nila.
Nagkukwento at minsan ay tinutulungan
silang matulog sa pamamagitan ng kantang
paborito nila.
Daddy kanta mo na ulit yung lola bay
wika ng anak nilang lalaki habang
nakayakap sa kanyang braso. Tumawa si
Ford at dahan-dahang inalalayan ang
kanyang anak sa unan.
Okay, buddy. Close your eyes. Ready na?
Habang si Ford ay kumakanta, si Island
naman ay nakaupo sa tabi. Pinagmamasda
ng pamilya nila at hindi mapigil ang
mapangiti.
Ramdam niya na ang buong puso niya ay
puno ng pasasalamat.
Kahit ilang taon na ang lumipas, kahit
gaano pa ka-busy ang buhay nila, ramdam
niya na ang pagmamahalan nila ni Ford ay
hindi nagbago at mas lalo pang lumalalim
sa bawat araw, sa bawat halak at sa
bawat yakap ng kanilang kambal.
At nang makatulog na ang dalawa, doon na
sila tatayo ni Ford ng sabay.
Grabe love no? Ngayon simpleng badtime
stories lang ang gusto nila. Soonest,
may kanya-kanya na silang buhay at hindi
na magpapabasa ng kwento. They're
growing up too fast.
Doon na naiyak si Ala.
Hey, may nasabi ba akong mali love?
No, hindi ko lang yata kaya na dumating
yung araw na hindi na sila magpapabuhat,
hindi na sila maglalambing
at na sila magpapabasa ng kwento. Kung
ako lang ang papipiliin, hindi ko sila
hahayaang lumaki eh. I want them our
babies forever and I can't believe how
lucky we are. Love,
we are a team love. You, me, and the
kids. Lahat ng challenges we face
together. And look at them. They are the
proof that our love is so strong that we
made something beautiful.
Napangiti si ng malaki kaya dahan-dahang
niyakap siya ni Ford mula sa likod
habang nakatanaw sa mga bata.
You're amazing, Ford. Ang dami mong
effort sa kanila. I love you more each
day.
I love you to and I'll keep loving you
and them forever.
Sagot ni Ford sabay halik sa kanyang
noo.
At sa huli sa gitna ng kanilang pamilya
at pagmamahalan,
natagpuan ni Ala at Ford ang tunay na
kaligayahan.
kaligayahan sa isang buhay na pinili
nilang harapin ng magkasama
sa hirap at ginhawa sa saya at sa
pag-ibig na walang hanggan.
Sana po ay nagustuhan ninyo ang ating
kwento ngayong araw. Ako po ang inyong
tagapagsalaysay,
Miss May.
Maraming salamat po sa inyong pakikinig
at hanggang sa susunod pa nating mga
kwento. Oh