ฝึกคิดดี ชีวีสุข: ทำไมการใจดีกับตัวเอง ถึงทำได้ยากกว่าการใจดีกับคนอื่น?

เคยสงสัยไหมครับว่าทำไมเราถึงให้อภัยคนอื่นได้เป็นร้อยเป็นพันครั้ง แต่พอเป็นตัวเอง เรากลับจดจำและโบยตีความรู้สึกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวลาเพื่อนทำพลาด เราคอยปลอบโยนด้วยความอ่อนโยน แต่พอเป็นตัวเอง เรากลับกลายเป็นผู้พิพากษาที่เข้มงวดที่สุดทันที

ที่เป็นแบบนี้ ไม่ใช่เพราะคุณแย่นะครับ แต่มันคือกลไกสมองที่คอยสอดส่องข้อบกพร่องเพื่อปกป้องเราจากอันตรายตามสัญชาตญาณ เรามักจะกลัวว่าถ้าเราใจดีกับตัวเองมากไป เราจะกลายเป็นคนขี้เกียจและไม่พัฒนา

แต่ความจริงก็คือ การใช้ความกลัวและคำตำหนิขับเคลื่อนชีวิต มีแต่จะทำให้จิตใจเราบอบช้ำและเหนื่อยล้า ในขณะที่แรงจูงใจจากความเข้าใจต่างหากที่จะทำให้เราลุกขึ้นมาเริ่มต้นใหม่ได้อย่างมั่นคง

ตั้งแต่วันนี้ ลองเปลี่ยนมุมมองดูนะครับ ทุกครั้งที่เริ่มต่อว่าตัวเอง ลองถามใจดูว่า ถ้าเพื่อนสนิทเจอแบบนี้ เราจะด่าเขาแรงๆ แบบนี้ไหม อนุญาตให้ตัวเองไม่ต้องสมบูรณ์แบบบ้าง กล้าปฏิเสธและพูดคำว่าไม่ เพื่อปกป้องใจตัวเอง

และก่อนนอนคืนนี้ ลองหลับตาลงแล้วกล่าวคำขอบคุณตัวเองที่พยายามอย่างเต็มที่มาตลอดทั้งวัน อย่าลืมนะครับ คุณไม่จำเป็นต้องรอให้สมบูรณ์แบบถึงจะคู่ควรกับความรัก กลับมาเป็นเพื่อนแท้ที่ใจดีที่สุดให้กับตัวคุณเองกันเถอะ