โอเค สวัสดีค่ะทุกคน ได้ยินเสียงคันนี้มั้ยคะ ใครได้ยินพิมพ์ A70 มาหน่อยค่ะ อ่า จะได้รู้ว่าได้ยินเสียงกันน้อง เพราะเราจะไป A70 กันใช่มั้ยคะ อ่า เออ ใครมีเป้าหมายไป A70 ก็พิมพ์ A70 มานะคะ โอเค ก็ตื่นเต้นมากเลยนะคะ ไม่ได้มาพูดใน EU นานแล้ว พวกเราตื่นเต้นมั้ยคะ ที่จะได้แบบไปเจอกันและในสัปดาห์หน้าเนาะ คือตบมือกด 88 มันไม่สะใจใช่มั้ย มันแบบไม่ ไม่ทำให้ใจมันกระชุ่มกระชวย ขนาดไปเหมือนบิอนที่มันตบมือกระทืบเท้าโหร้องถูกมั้ยคะเนาะ ก็ยังไงวันนี้นะคะ เดี๋ยวจะมีเนื้อหาที่เอามาแชร์ให้ฟังนะคะ ขอแชร์สกรีนก่อน อ่า ขอจัดระบบจัดระเบียบหน้าจอนิดนึงนะคะ แป๊บนึงนะคะ อ่า โอเค เห็นสกรีนมั้ยคะ ไม่มีอะไรมาบัง สกรีนเนาะ โอเค งั้นเราเริ่มกันเลย

ก็ เอ่อ เนื้อหาวันนี้นะคะ ฮันนี่จะมาแชร์เนื้อหาชื่อว่า ชีวิตคือหนังเรื่องยาว ก็บอกตรงๆ เลยว่าพอแบบเรา เอ่อ รู้แล้วว่าต้องมาพูดอ่ะ ได้ไปอ่าน Diamond Club ที่พี่บุ๊งสอนมาอ่านะคะ รู้จัก Diamond Club กันมั้ยคะ ก็อย่าลืมเข้ากันด้วยนะคะ Diamond Club เนี่ยค่ะ ก็เป็น เอ่อ การติวที่พี่บุ๊งจัดทุกสัปดาห์ ตอนนี้ก็เหลือทุก 1 เดือนละ ได้ไปอ่านแล้วก็มีเนื้อหาที่ดีเยอะแยะเลยนะคะ แล้วก็เลยหยิบเนื้อหานึงมาแชร์ให้ทุกคนฟัง ผสมกับแบบฟังในพcสมาอ่านหนังสือมาผสมกับประสบการณ์ตัวเอง ก็ยำๆ รวมกัน ก็คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์นะคะ เดี๋ยวขอขยับแป๊บนึงนึงนะคะ พอดีแป๊บนึงค่ะ แป๊บนึง ขอขยับนี้ลงมาหน่อย อ่า โอเค พอดี โอเคค่ะ พร้อมแนะนำตัวเองก่อนนะคะ ชื่อฮันนี่นะคะ พิชยามานธัญญานะคะ ปัจจุบันก็จบการศึกษาแล้วนะคะ จากทฟ University นะคะ แล้วก็เคยทำงาน เอ่อ ที่บริษัทมานี่นะคะ เป็นบริษัทแฟชั่นที่นิวยอร์กนะคะ ก็ที่บ้านทำธุรกิจติดเข้าหง์ทองนะคะ ก็ปัจจุบันก็มีคู่ร่วมธุรกิจแล้วนะคะ ก็ขอเสียงปรบมือให้กับพี่โจ้ด้วยนะคะ คุณพงษ์เบญจพร กุลพงษ์ค่ะ นะคะ อ่า ก็ขอบคุณอัไลนนะคะ ฮันนี่มีผู้ปดโอกาสเป็นพี่ชายทั้ง 2 คนนะคะ ก็ชื่อเฮียหนุ่มกับเฮียบอนะคะ แล้วก็เป็นมรกฎในสายงานชื่อพี่นาคุณดุสิการตรีกวินิพพนะคะ แล้วก็ เอ่อ ขอขอบคุณ Founder EDC นะคะ พี่แม็ก พี่ปู Fundดอร EDC พี่กุ้ง พี่สำราญนะคะ อ่า Double Diamond นะคะ พี่พิบูล พี่แจ๊สนะคะ แล้วก็ FC กานะคะ พี่วง พี่พันธ์ ค่ะ อปรบมือให้กับอัไลนหน่อยนะคะ

ก็ก่อนที่จะเริ่มเนื้อหาวันนี้นะคะ ก็อยากจะมาแชร์วิธีการเรียนรู้กันก่อน อ่า ทุกคนเคยสังเกตมั้ยว่าทำไมบางครั้งอ่ะ เราเข้าออนไลน์ หรือว่าเราฟังลิงก์ หรือว่าเราแบบ เอ่อ ฟังพcสก็ได้อ่ะ ทำไมเนื้อหาเราแบบเหมือนจำไม่ค่อยได้ มีมั้ยใครเป็นเหมือนฉัน ก็ฟังนะ ฉันก็เข้าออนไลน์นะ ฉันอยู่หน้าจอ ฉันเปิดกล้องด้วยนะ แต่ทำไมมันแบบของไม่ค่อยเข้า เอ่อ คือบอกตรงๆ ว่าก็เคยมีภาวะแบบนี้เหมือนกัน อ่า อันดับแรกนะ วิธีการแก้ให้จำให้ได้ ก็คือเราก็ต้องมีสมุดจดก่อน อย่างน้อยจดใน iPad ก็ได้ ก็ยังดีค่ะ เรื่องแรกคือต้องจด เนาะ แล้วถ้าสมมุติว่าขนาดจดเนี่ย บางที ยังจำไม่ได้ขนาดนั้นเลย คนไม่จดนี่ไม่ต้องพูดถึงใช่มั้ยฮะ อ่า ถ้าใครยังไม่ยังไม่จด เอาหนังสือปากกามาวางหน้าข้างหน้าเลยนะคะ พร้อมจด

แต่ทีเนี้ยเนี่ย การเรียนรู้ที่ถูกต้องที่มันจะทำให้เราจำเนื้อหาได้อ่ะ มันคือการเรียนรู้แบบ Active Learning อ่ะ เราต้องสอนวิธีการเรียนด้วยนะคะ Active Learning คืออะไร ก็คือ group discussion ก็คือเช่นวันเเราประชุมกันเสร็จใช่ป่ะ เาก็จะมี after ใช่ป่ะ เราก็ต้องเข้า after ด้วย เพื่อเราจะได้แชร์ว่าวันเนี้ เราเรียนรู้อะไรมา เพราะว่าถ้าเราไม่ได้ทบทวนนะค่ะ มันลืมค่ะพี่น้อง ใช่มย เออ หรืออย่างที่ 2 เลยก็คือ practice by ing ก็คือออกไปทำเลย อ่า เนื้อหาที่แบบทุกๆ ครั้งที่เรามาออนไลน์ หรือแม้กระทั่งฟังลิงก์ก็ตามเนี่ย เราได้เรียนรู้อะไรมาใหม่ แล้วก็เอาเนื้อหานั้นน่ะค่ะ ออกไปทำเลย เชื่อมั้ยว่ามันจำได้มากกว่าคนที่แบบ ฟังเฉยๆอีก

แต่สิ่งที่มันทำให้แบบ เฮ้ย 90% นะ เนื้อหาเข้าหัวเลย คืออะไร รู้ป่ะ ก็คือเอาสิ่งที่เรียนน่ะ ไปถ่ายทอดให้กับองค์กรให้กับดาวร้ายอ่ะ ถามทุกคนอย่างนี้ เวลาเราเหมือนแบบอยากจะแบบเอาเนื้อหาที่พูดมาในออนไลน์ คือทุกๆ ช่วงอ่ะนะคะ ไปแบ่งปันให้กับดาวลนอ่ะ มันต้องตั้งใจฟังป่ะ บางทีต้องอัดก่อนด้วยนะ อัดไว้ เพราะจะได้เอาไปแกะ เพราะบางทีมันจดไม่ทันถูกป่ะคะ เราก็ต้องแบบเรียนรู้แบบ โอ้โห ต้องพูดให้ได้เหมือนเค้าอ่ะ ดังนั้นเนี่ย การที่เรียนรู้แบบให้มันของเข้าอ่ะค่ะ มันต้องเรียนรู้แบบ Active Learning นะคะ ก็คือแบบไอ้สีฟ้าๆ ด้านล่างนี่แหละเนาะ โอเคมั้ยนะคะ ก็อย่าลืมเอาเนื้อหาวันนี้ไปถ่ายทอดนะคะ

ก็ไปกันต่อนะคะ หัวข้อเรื่องเนี่ย ชีวิตคือหนังเรื่องยาว เนี่ย จริงๆ แล้วก็เลยมานั่งคิดว่า เอ่อ ถ้าชีวิตเราอ่ะ เปรียบเสมือนเป็นหนังเรื่องนึง เราจะเขียนมันเป็นยังไง เออ แน่นอนคือตั้งแต่เราเกิดมา เราก็คงเลือกไม่ได้ว่าเราจะเกิดมาในครอบครัวไหน หรือสถานที่ไหน หรือชีวิตมันเป็นยังไงใช่มั้ยคะ แต่เราก็เคยได้ยินใช่ป่ะว่าเราคอนโทรลวิธีการดำเนินชีวิตเราได้ เออ บางครั้งเราอาจจะเรียนมาแล้ว 20 ปี อันนี้ไม่นับ เพราะว่าเราไม่ได้เป็นคนเลือก พ่อแม่เลือกให้ถูกป่ะ แต่พอเราแบบอยู่ในวัยทำงาน อ่ะ เออ เราถ้าเราเป็นตัวเอกของเรื่องอ่ะ เราจะดำเนินชีวิตแบบที่เราดำเนินทุกวันนี้อยู่ หรือเปล่า เออ เราจะแบบใช้ชีวิตมันเป็นยังไงอ่ะ ถ้าวันนี้เราเจออุปสรรคปัญหาอ่ะ อย่างเหมือนพี่นอนเมื่อกี้เจออุปสรรคปัญหา เราจะเลือกที่จะแบบนอนอยู่บ้าน ยอมแพ้กับชีวิต หรือเราจะเป็นคนที่แบบสู้ต่อ แล้วก็เป็นพระเอกของเรื่องที่จบสวยอ่ะ คือขนาดในหนัง เราแบบยังเคลียร์ ยังเคลียร์พระเอกเลย ยังเคลียร์นางเอกเลย จริงป่ะ แล้วถ้าในชีวิตจริง ทำไมเราไม่ทำให้มันแบบเป็นมาสเตอร์พีซของชีวิตเราอ่ะค่ะเนาะ

และอีกอย่างนึงคือ อันนี่เคยไปฟังลิงก์ของ ปีเตอร์อีวามา เขาก็พูดถึงว่า ถ้าวันนี้เราตายไปแล้ว มีคนเนี่ยสร้างมิวเซียมแบบ dedicate ให้กับเราเลย เออ ในมิวเซียมวันนั้นน่ะ มันจะมีอะไรอยู่บ้างอ่ะ มันจะมี arิctอะไร เออ ซึ่งอันเนี้ย ชอบฟังพcส people ของไม่รู้ใครรู้จักมั้ยเนาะ คือเขาค้าก็จะพูดถึงประวัติคนสำเร็จที่ หรือคนดังแล้วกัน คนดังที่แบบตายไปแล้วอ่ะ เออ เออ ชีวิตเราอ่ะ มันคู่ควรกับการที่ผู้คนเอามาเล่าขานมั้ย มันก็ควรป่าวะ คนแบบนี้อุตส่าห์เกิดมาแค่ครั้งเดียว จริงมั้ย เออ ดังนั้นคือแบบ เราก็ควรจะทำชีวิตเราให้มันให้มันดี อ่ะ ให้ผู้คนน่าชื่นชมอ่ะค่ะเนาะ

ก็เรามาเข้าเนื้อหากันดีกว่าเนาะ ข้อแรกเลยก็คือ คำว่า จงกล้า อย่างที่พูดเมื่อกี้คือเราเกิดมาชีวิตเดียวใช่ป่ะ You only live once ดังนั้นกล้าเถอะ อย่าใช้ชีวิตบนความกลัวเลย คือชอบคำคมนี้อ่ะค่ะ Everything you want is on the other side of fear ทุกอย่างที่คุณอยากได้ในชีวิตอ่ะ มันอยู่หลังความกลัว มันอยู่อีกฝั่งนึงของความกลัว คือสงครามที่มนุษย์ต้องเจอทุกคนน่ะค่ะ มันก็คือสงครามกับความกลัว คราวที่ว่าคงคงไม่มีใครปราศจากความกลัวมั้งใช่ป่ะ มันก็คงจะเป็นยอดมนุษย์ไปหน่อยอ่ะ เออ ส่วนใหญ่เรากลัวเรื่องอะไรกันบ้างคะ กลัวความล้มเหลวอ่ะ กลัวคำปฏิเสธ กลัวในสิ่งที่ ไม่รู้ ซึ่งความกลัวเนี่ย มันจะเป็นการจินตนาในหัวสมองของเรา ที่มันทำให้เรารู้สึกว่าแบบ เฮ้ย สิ่งที่เราคิดเนี่ย มันจะเกิดขึ้นจริง เราเชื่อแน่ๆ ว่าเกิดขึ้นจริงแน่นอน มันก็เลยทำให้เราเนี่ยไม่ลงมือทำ ผลัดวันประกันพรุ่ง คือแบบกลัวผิดหวัง กลัวพลาด หรืออะไรก็ตามแต่นึกออกป่ะ เช่น ยกตัวอย่างยังไง เรากลัวเรื่องอะไรบ้าง อัลลนบอกว่าเนี่ย น้องๆ อยู่ในระบบมา 3 เดือนแล้ว น้องต้องนัดใครบ้างแล้วล่ะ อ่ะ เป็นไง แล้วเราก็แบบคุยรายชื่อกับอัลน แล้วก็อัลก็บอกว่าดิ้งแบบนี้นะ น้องๆ กดโทรเลย สมองเราก็จะคิดยังไง อุ๊ยตายแล้ว ถ้าเราโทรไปหาเพื่อนคนนี้นะ มันจะบอกเพื่อนทั้งคณะ ไอ้เพื่อนในแบบหมู่บ้านเราอ่ะ รู้หมดแน่เลยว่าเราทำแอมเวย์ แล้วมันก็จะแบบว่า โอ้โห คิดไปไกล แต่พอกดโทรจริงๆ เนี่ย มันก็ไม่ขนาดนั้นป่ะคะ เออ คือ เออ ใช่ คนอื่นมันไม่ได้ใส่ใจเราขนาดนั้นหรอก

หรือเช่นเราแบบจะทำเคสเซลล์ อย่างเงี้ย จะไปเล่าซิกให้กับเพื่อนนะ เราก็แบบก่อนจะทำ ก่อนจะโทรนัดเคสแรก เราก็จะจินตนาละ เฮ้ย ถ้าแบบเราไปเล่าซีวให้คนนี้ฟังอ่ะ เขาจะหาว่ากูมาขายของแน่เลย แล้วมันก็จะไปเมาให้เพื่อนฟังเต็มไปหมดเลยว่า กูมาขายของมัน ไหนเคยคิดอะไรแบบนี้ป่ะ มันไม่ผิดนะคะ มันหลายๆ คนก็เป็น มันเป็นจินตนาการที่มันฟุ้งซ่านไปเรื่อยอ่ะค่ะ แต่ว่าเราไม่ต้องกังวล เพราะว่าเรามีอัพลนคอยจับมือเรา ปุมมือเราว่าเราไปด้วยกันนะ น้องไม่ต้องกลัว น้องมีพี่อยู่ข้างๆ จริงมั้ยคะ

แต่เอาตรงๆ นะ เวลาเราเกิดความกลัวขึ้นมาค่ะ จริงๆ มันเป็นทรายที่ดีนะ มันไม่ใช่เป็นทรายที่ว่าเราต้องถอยแล้วก็อยู่เฉยๆ แต่มันเป็นทรายที่บอกเราว่า เฮ้ย มันคือทิศทางที่เราควรจะต้องไปนะ เออ มันเป็นสัญญาณบอกเลย มันเป็นเข็มทิศบอกเลยว่าแบบ ตรงนั้นแหละแหละ ต้องเดินทางไปตรงนั้น มันเป็นครู เออ คือถ้าเราผ่านความกลัวสเต็ปตรงนี้ไปได้เนี่ย มันก็จะเป็นอีกเลเวลนึง ที่คือเราก็ได้เป็นตัวตนในอีกเลเวลที่สูงกว่าเดิมอ่ะค่ะ เออ ซึ่งความสำเร็จเนี่ย มันต้องการความกล้าหาญ และความกล้าหาญเนี่ย มันก็ไม่ใช่การไม่มีความกลัว แต่มันคือการที่เราทำที่เรากลัวนี่แหละ เออ ซึ่งคนสำเร็จทุกคน พี่ๆ เพชรทุกคน คือคงไม่มีใครหรอกที่ไม่กลัวเลย คือบางคนก็อาจจะแบบจิตใจแข็งแกร่ง แต่คือฮันนี่เชื่อว่าทุกคนต้องมีบ้างอ่ะ เล็กๆ น้อยๆ อ่ะ ตัวฮันนี่เองอ่ะ เวลาจะนัดเคสอะไรทีเนี่ย เอ่อ ก็เดี๋ยวเดี๋ยวเล่าสไลด์ถัดไปเนาะ เดี๋ยวข้ามข้ามเนื้อหา หรือบางครั้ง เช่นแบบฮันนี่ ยังจำได้เลย น่าจะเป็นเคยฟังแลลี่พี่โออ่ะ พี่โอบอกว่าตอนนั้นไปทำเคสครั้งแรกอ่ะ แล้วคือไปบ้านลูกค้าแล้วลูกค้าไม่อยู่ ดีใจกลับบ้าน ยิ้มดีใจ ทุกคนน่าจะเคยมีโมเมนต์แบบนี้อ่ะ ใช่ป่ะ เออ แบบลูกค้าไม่อยู่ คือดีใจถ้าลูกค้าอยู่ ตายและกูต้องพูดและกูจะพูดได้มั้ยเนี่ย ใช่ป่ะ น่าจะเป็นกันเหมือนกันเนาะ เออ นั่นแหละค่ะ

ดังนั้นเนี่ย เราก็เผชิญหน้ากับความตัวมันตรงๆ เลย เพราะว่าสุดท้ายเนี่ย มันก็ไม่มีอะไรแย่ไปกับการทำธุรกิจ แล้วก็ เอ่อ ร่มจม หมายถึงว่าขาดทุนในธุรกิจข้างนอกค่ะ คือเราเราเจออะไรแล้วมันไม่ได้ดั่งใจ หรือว่าเราหน้าแตก หรืออะไรก็ตามเนี่ย มันก็ไม่ได้แย่ขนาดที่แบบเราติดลบในชีวิตเราเป็นหนี้ หรืออะไรขนาดเนี้ย ดังนั้นคือแบบ การเผชิญหน้ากับความกลัวในธุรกิจแอมเวย์เนี่ย ถือว่าง่ายสุดแล้วนะคะ

ทีเนี้ย ฮันนี่ก็อยากจะมาพูดถึงตัวเองว่าเรา เอ่อ เผชิญความกลัวอะไรมาบ้างเนาะ ซึ่งก็ น่าจะมีประสบการณ์คล้ายๆ กัน คือตอนที่ฮันนี่ทำธุรกิจนี้ใหม่ๆ แล้วเราก็ เฮ้ย เข้าใจธุรกิจแอมเวย์และเราอยากทำและเราอยากสำเร็จธุรกิจนี้ และคือมันก็จะมีความท้าทายในทุกสเต็ปของการทำธุรกิจถูกป่ะคะ เออ แต่เราแค่ต้องมี mindsตให้ถูกต้องว่า เอ่อ แอมเวย์มันก็เป็นเรื่องใหม่ในชีวิตอ่ะ มันไม่ใช่เรื่องยาก เราก็แค่ต้องลองฝึกฝน ลองกล้าทำทักษะต่างๆ ในแอมเวย์ คือด้วยพื้นฐานที่เราว่าถ้าเราสำเร็จในธุรกิจนี้นะ มันโคตรคุ้มเลยอ่ะ มันคุ้มกว่าการที่เราขยันในงานที่เราทำปัจจุบัน ที่เราเคยชิน ที่เราแบบไม่ต้องออกจากความโซนน่ะ แต่สุดท้ายได้ชีวิตเหมือนเดิมถูกมั้ยคะ

ก็มีเรื่องอะไรบ้างเนาะ ฮันนี่มั่นใจว่าการพูดแพ้แน พูดสไลด์ 9 สไลด์ สาธิตสินค้า ตอบข้อโต้แย้ง เพื่อความสวยงามเนี่ย มั่นใจว่าไม่น่าจะยากขนาดนั้น จริงมั้ยคะ เพราะว่ามันคือทักษะอะไร copy อัลน ทักษะ copy อัลน ง่ายมั้ยคะทุกคน คือถ้าใครได้ทำธุรกิจอ่ะ เราจะรู้ว่าแบบ มันต้องการ คือความจีเนียสนิดนึง หรือว่าคิดนอกกรอบนิดนึง ในธุรกิจส่วนตัวปกติอ่ะนะ คือมันต้องคิดที่จะแบบก้าวหน้ากว่าคู่แข่งอะไรอย่างเงี้ยถูกป่ะคะ แต่คือเราอ่ะรู้สึกว่าแบบ ดีใจจังเลยที่ทำแอมเวย์ เพราะว่าฉันก็ไม่ได้จีเนียสอะไรขนาดนั้น แต่ถ้ามีทักษะการกอปี้คนอื่นน่ะ ฉันทำได้ ทักษะเนี้ย ทำมาตั้งแต่เด็กและ ใช่มั้ย เออ ทำมาตั้งแต่เด็กและกปี้คนอื่นเนี่ย เราก็เลยรู้สึกว่าแบบ เออ copี้อัลลน เ่ะ มันไม่น่าจะยากขนาดนั้นน่ะค่ะ

แต่ที่มันท้าทายเราจริงๆ อ่ะ มันก็คือพวกการโทรนัทเคสใช่มั้ยคะ หรือว่าการแบบรู้จักคนใหม่เพิ่ม แบบออกไปทักอะไรอย่างเงี้ย หรือการแบบไปทำเคสจริงๆ แล้วต้องแบบปิดบัตร มาประชุม ชวนเมาออนไลน์ ทำให้เค้าฟังลิงก์ ไอ้พวกเนี้ย มันเป็นทักษะที่แบบ เอ่อ ต้องใช้ความกลัวเรา เอ้ย ต้องใช้ความกล้าเพิ่มอีกนิดนึงเนาะ อย่างที่บอกไปเมื่อกี้เลย ตอนที่โทนัสครั้งแรกนะ คือเหมือนแบบเวลามัน ตู๊ดทีอ่ะ ใจสั่นแบบเกือกกักึๆๆ นึกออกป่ะ ใครเป็นป่ะ ยิ่งครั้งแรกๆนะ ตู๊ดตู๊ด แล้วแบบคือ 3 ตู๊ดแล้วกดวางเอง แล้วก็บอกว่าอัพลนว่าพี่ไม่รับ เออ เป็นป่ะ คือ 3 ตุ๊กูกดวางนะ แล้วก็บอกอัไลนว่าพี่เค้าไม่รับแล้ว เออ ไม่ได้คุยแล้วคนเนี้ย อ่านะคะ คือมันเสียวไส้อ่ะ นึกออกป่ะ

แต่พอเหมือนแบบอัล ก็รู้ไต๋เราใช่มั้ย แล้วเค้าก็เลยกดโทรให้ จนแล้วก็ถือมือสื่อให้เราด้วย แล้วก็แบบ อ่ะ นี่เค้ารับสายแล้วอ่ะ มึงคุย โอ้โห เป็นไง พูดผิดพูดจวกเลยนะคะ เนี่ยแหละค่ะ แต่เราก็ต้องผ่านแบบช่วงเวลาแบบนี้มาถูกป่ะ ที่พูดมั่วๆ ซั่วๆ พูดไม่รู้เรื่อง แต่เพื่อนมันก็มา ไปก่อนอ่ะ จนในวันนึงเราฝึกฝนมากพอ เราก็จะ เป็นคนที่นัดเคสได้แบบคล่องแล้ว

ตอนที่ทำใหม่ๆ นะ ในระบบบัซล เขาจะสอนใช่ป่ะว่าแบบ นัดเคสดีนะ นัดทีละ 5 คน 10 คนไปเลย แล้วก็จะบอกว่าแบบ เนี่ย น้องๆ ฟังนะ ถ้าน้องนัดเคสแค่เคสเดียวอ่ะ แล้วน้องไปทำเคสเยแล้วเค้าปฏิเสธอ่ะ น้องก็จะใจเหี่ยวแล้วน้องก็ จะไม่มีกำลังใจในการโทรเคสถัดไป เาก็เลยสอนว่าเออน้องนัดไปเลย 5 เคส 10 เคส เพราะว่าถ้าเคสแรกปฏิเสธ เคส 2 นัดแล้ว ถึงแม้ มึงเหี่ยว มึงก็ต้องไปทำถูกป่ะ เออ นั่นแหละค่ะ คือเรียกว่าตอนที่นั่งมูนนัดกับอัไลน นี่คือแบบ คืออย่างกับขึ้นสึนามิอ่ะ ใจแบบต้องต่อมๆ ตลอดเวลานะคะ เออ นี่คือการโทรั ใช่ป่ะ

ประสบการณ์ในการแบบทำเคสครั้งแรก โอ้โห จำได้ว่าเราแบบ ก็นั่งแกะคำพูด BM อัลน่ะ แบบน่าจะหลายชั่วโมงมากอ่ะ นั่งท่อง แต่เราก็ยังท่องไม่ได้คล่อง พอเราออกไปทำปุ๊บเนี่ย คือนัดเพื่อนได้แล้ว ตื่นเต้นและ พร้อมและคิดว่าเราน่าจะพูดได้ละ แต่พอถึงหน้างานน่ะ ลืมว่ะ ก็เลยแบบ เออ เพื่อนเราขอเอาโพนมาวางที่ตั๊กนะ ก็เลยเอามาวางแล้วก็อ่านไปด้วย เล่าไปด้วย โอ้โห พูดจบนะ เรามั่นใจเว้ย เราพูดดีมากเลย เพื่อนบอกว่า โอ้ยมึงโคตรสุดยอดเลยอ่ะ มึงรวยแน่นอน มึงทำไปก่อนเลยนะ คือเหมือนแบบ อ้าว ก็ไหนบอกว่ากูจะรวยไง มึงไม่รวยไปด้วยกันหรอ นึกออกป่ะ คือเหมือนเป็นการพูดสุภาพว่าแบบ เออ กูไม่เอาอ่ะ นะคะ

ซึ่งแรกๆ อ่ะ เวลาเราเจอคำปฏิเสธอ่ะ คือฮันนี่ก็แอบน่าชาเหมือนกันนะ ทั้งๆ ที่ปกติเป็นคนเซลนะ แต่ก็แบบ อื้อหือ ทำไมเค้าไม่เอาวะ เกิดอะไรขึ้นน่ะ ก็แอบแบบเซ็งๆ ชาตกใจเบาๆ อ่ะค่ะ แต่แน่นอน พอพอเราแบบอยู่ในระบบ มีคนให้กำลังใจ มีเพื่อนที่แบบไฟท์ไปด้วยกัน ใช่มั้ยคะ เข้าออนไลน์ฟังลิงก์อย่างสม่ำเสมอ แล้วก็ฮึบขึ้นมาโดยต่อได้ทุกๆ รอบเลย อ่ะ

ยังมีอีกเหตุการณ์นึงที่อยากแชร์ให้ฟังว่ามันท้าทายความกล้ามาก คือแน่นอนคือแบบ เวลาทำเคสอ่ะ คือฮันนี่นะ กว่าจะแบบ BM แล้วมีคนไปต่อเฮา 1 อ่ะ หลายคนมากเลย คือเหมือนแบบเราทำเองอ่ะ ไม่ได้มีแอปไลนมาช่วยอ่ะ คือหลายคนมากคือแบบ จบที่บี PM ทำแบบหลายเดือนน่ะ 15 Plus อยู่หลายเดือน แล้วก็แบบไม่มีใครต่ออ่ะ คือเหมือนแบบว่าตอนนั้นเราก็รู้สึกเฟลกับชีวิตว่า แบบ เอ๊ะ หรือว่ากูไม่เก่งวะ เอ๊ะ หรือว่าแบบ เราทำเป็นไม่ได้วะ คือเหมือนมันสงสัยอ่ะ เพราะมันก็ไม่เกิดซะที นึกออกใช่มั้ยคะ

เราก็แน่นอน เข้าหาถูกคน เข้าหาอัพลน เข้าหาไซ์ไลน์ที่แบบรักเรา ให้กำลังใจเรา เค้าก็แค่พูดมาคำเดียวเลยว่า เอ่อ มึงก็แค่ยังไม่เจออ่ะ ก็แค่นั้นเอง มึงก็ทำต่อไป แล้วพอพี่ทำต่อไป ประมาณซักอีกสักเดือน 2 เดือนน่ะ เออ เราก็สามารถปิดบัตรแคมป์ได้ โอ้โห เป็นไง กูทำได้แล้วเว้ย คือมันอารมณ์แบบว่า มันกำลังเก็บชั่วโมงบิน นึกออกป่ะ เก็บชั่วโมงบิน คือหลายๆ คนที่รู้สึกว่าเราทำเองแล้วมันยังไม่ได้ผล รู้สึกว่าอัพลนทำแล้วดีกว่า ก็แน่นอนสิ คือเค้าทำมาตั้งนานมากกว่าเราอ่ะค่ะ แต่ถ้าเราอ่ะไม่ยอมฝึกฝนด้วยตัวเอง ไม่ยอมทำเคสโดยที่ไม่มีอัลน แล้วเมื่อไหร่จะเก่งตะทีอ่ะคะ ถูกป่ะ แล้วถ้าเราไม่ถึงเลเวลที่เอาคนอยู่อ่ะ แล้วเมื่อไหร่เราจะมีคนตามมาค่ะ มันก็ต้องผ่านมุมมองแบบนี้ เอ้ย โมเมนต์แบบนี้มาก่อนถูกป่ะ

แล้วพอนี่ปิดแคมป์คนนี้ได้นะ คนแรกเลยนะในชีวิต คือเราก็ตื่นเต้นมาก นั่งคู่กันในแคมป์เราก็แบบ เม้ากันว่าเกสคนนี้พูดดีอย่างงู้น อย่างงี้อย่างงั้น ก็คืออินน่ะ เออ แต่สรุป คือยังไงรู้ป่ะ วันอาทิตย์หลังจากที่เลิกแคมป์ใช่ป่ะ เราก็นัดกันซะดิบดี เฮ้ย วันจันทร์มีเซ็นเตอร์นะ เรามาเจอกันที่นี่ คือเมื่อก่อนมีเซ็นเตอร์วันจันทร์หลังแคม ด้วย ก็ไปเซ็นเตอร์กัน นัดสถานที่ สถานที่นี้ เวลานี้ ก็คือนัดกันไปแล้วนะ คือเอาเป็นว่าหลังจากแคมป์วันนั้นน่ะ พี่ไม่เคยได้ยินเสียงเค้าอีกเลย ไม่เคยเจอหน้าอีกเลย เป็นเพื่อนกันด้วยนะ มันหายไปเลยเว้ย คือเราก็แบบ อ้าวกูนึกว่าแคมป์อ่ะ มันจะขนาดนั้น แต่เรานึกออกป่ะ คือมันน่าจะมีอะไรบางอย่างผิดพลาด สำหรับในส่วนของเรา ไม่ใช่อยู่ที่ระบบอยู่แล้ว นึกออกป่ะ มันมีอะไรผิดพลาดว่าในระบบในส่วนตัวของเรา เราน่าจะแบบไปกดดันเค้า ไปฟอสเค้า หรืออะไรก็ไม่รู้อ่ะ คือมันยังใหม่อ่ะ ในช่วงโต้น่ะ เออ เนี่ยเห็นมั้ย มันก็ต้องเจอเรื่องราวแบบนี้ป่ะ แต่คือเราก็ต้องก้าวมากพอที่จะ เดือนหน้าต่ออ่ะ ไม่งั้นไม่งั้นคือทุกครั้งที่เราเจอความไม่ได้ดั่งใจในธุรกิจอ่ะค่ะ เราต้องถามตัวเองว่า ตกลงอ่ะ มึงจะทำแอมเวย์มั้ย มึงจะสำเร็จในแอมเวย์มั้ย คือหลายๆ ครั้งอ่ะ ฮันนี่ถามตัวเองแบบเนี้ย มันก็ได้คำตอบที่ป่ะ ก็อยากสำเร็จอยู่ ก็อยากได้ชีวิตเหมือนคนเหมือนเพชรดิวะ เออ ถ้าอยากสำเร็จ ก็ปาดมาสคาร่าแล้วก็เดินต่อ เว้ย นึกออกป่ะ เออ อย่าเยอะนะ นี่พูดกับตัวเอง ไม่ได้พูดกับใครเลย อ่ะ

เบซอceนะคะ เค้าก็ได้บอกไว้ว่า เหตุผลของความเครียดเนี่ย เพราะเราเนี่ย ไม่ได้กระทำในสิ่งที่ควบคุมได้ วันเนี้ยค่ะ ถ้าเราแบบทุ่มหมดหน้าตักในธุรกิจอ่ะ คุณจะไม่เครียดเลย เพราะคุณสามารถบอกตัวเองได้ว่า เฮ้ย I Try my best นะ เราเต็มที่แล้ว จริงๆ นี่คือที่สุดของกูแล้วเนี่ย เออ ถึงแม้ว่าไม่ถึงอ่ะ คุณจะไม่รู้สึกเสียดายเลย เออ คือวันเนี้ย ถ้าเรารู้ตัวว่าแบบ ในธุรกิจแอมเวย์จริงๆ เราทำได้ ถ้าเราเอาจริง แต่เราไม่ได้ทำ เพราะว่าเรากลัว เราท้อ เราขี้เกียจ เราไม่ฝันใหญ่ หรืออะไรก็ตามเนี่ย เราจะรู้สึกเสียดายภายหลังมากๆ เลย ที่แบบ กูก็รู้ว่ากูทำได้ แต่กูก็ไม่ได้ทำอ่ะ เออ ซึ่งอันเนี้ย โชว์ให้ดูนะคะ เป็นเหมือนช่วงเวลาที่มันใช้ความกล้าพอสมควร นะคะ เช่นไรอย่างในระบบเนี่ย คือฮันนี่เนี่ย ทำเพื่อนหมดแล้วนะ แล้วก็มันไม่เอาจำนวนมากใช่ไหม เราก็ต้องทำแปลกหน้า ซึ่งเมื่อก่อนเนี่ย คืออัลน พี่บุงอ่ะ ก็จะสอนให้เรามี 4 รายชื่อใหม่ทุกวันก่อนกลับบ้าน นึกออกป่ะ เราก็ต้องออกไปรู้จักเพื่อนใหม่ ซึ่งส่วนตัวฮันนี่อ่ะ ก็ไปรู้จักเพื่อนใหม่แบบในห้างแบบพารากอนอะไรแบบเนี้ย หรือไม่ก็ในมหาลัย อ่า อันเนี้ยค่ะ คือถ่ายไว้ เพราะว่าวันปกติอ่ะ ไม่ค่อยถ่ายอยู่แล้ว เพราะเราก็ทำทุกวันใช่ป่ะ แต่วันเนี้ย เป็นวันที่ฝนตก แล้วเราก็สัญญากับตัวเองว่า กูต้องมีสีหลายชื่อใหม่เว้ย เออ ก็ นัดกับไซลนไปทักคนด้วยกัน เปียกแบบนี้แหละ แล้วคือนึกออกป่ะ เราก็ต้องแต่งตัวสวย เพราะอะไร เราต้องให้แบบไอ้คนที่เราถูกเราทักเค้าอ่ะ เค้าเชื่อถือเราไง มันก็ต้องแต่งตัวสวยออกไป คือฝนตกกูก็ออกไปทักอ่ะ

หรือออกไปทำไปจัดแคทโฟอย่างเงี้ยค่ะ นี่ก็ที่อันอันนี้ที่เกษตร อันนี้น่าจะธรรมศาสตร์ เงี้ย ในรูปเนี้ยนะ มีพอสเปคอยู่ 2 คน นอกนั้นคือดาวไลนและไซลนนะคะ ทำด้วยกัน เออ แต่เอาเป็นว่า คืออันนี้ก็จำเหตุการณ์ไม่ได้นะค่ะ ว่าแบบ คือมันทำเยอะอ่ะ มันทำเยอะขนาดที่แบบ เราอ่ะ BM น้องคนนึงแล้วอ่ะ แล้วนัดเค้า อ่ะ ทักอีกรอบแล้วมานั่ง BM อีกรอบแล้ว น้องมันพุ่งบอกว่า พี่ผมฟังพี่แล้วแหละ ผมแค่จำไม่ได้ว่าตอนนั้นน่ะ พี่ทักผมแล้วก็แบบ เอ้ามึงจำไม่ได้ไงวะ นึกออกป่ะ คือปกติแล้วอ่ะ นึกออกป่ะ ถูกเล่าแล้วรอบนึง แล้วน้องเค้าก็มาบอกตอนที่นั่ง BM เสร็จแล้ว ทำไมไม่บอกก่อนนัดวะ โคตรฮาเลยนะคะ ก็เนี่ยค่ะ เป็นบรรยากาศที่แบบ ทำประจำเลยเนาะ คือทักคนอย่างเงี้ยค่ะ อันนี้ที่แบบหน้าศูนย์หนังสือจุฬา ไปทักที่สยาม เงี้ย อันนี้ก็คือแบบ เวลาทำเคสเซลล์ใช่ป่ะ เราก็จะแบบ ขอเค้า ขอรายชื่อเพิ่มก็ได้ นำบัตรมาประมาณนี้ อย่างเงี้ย หรือว่าเราไปแบบพวก เอ่อ Networking event อะไรอย่างเงี้ย ก็จะไปรู้จักคนอะไรแบบเนี้ยค่ะ ก็ทำเคสต่างๆ ก็เหมือนกับที่พวกเราทำใช่มั้ยคะ ภาพเนี้ย เป็นภาพที่แบบประจำเลยอ่ะ แบกของเยอะขนาดเนี้ย เออ แล้วคือเหมือนแบบ อย่างที่บอก พอเราทำเคสอนไซตอ่ะ เราต้องสวย เราต้องใส่ส้นสูง คือแบกเครื่องกรองน้ำไดโวกระเป๋าทั้งหมดในเนี้ย ใส่ตัวสูง เออ คือมันต้องผ่านเพชรเหตุการณ์แบบนี้มา เออ แต่คือฮันนี่คุยกับตัวเองจบไงว่าแบบ ถ้าเรากล้าทำทัจะต่างๆ ที่ทำให้เราสำเร็จในแวย์ อยู่นะเว้ย ความไฮโซรอเราอยู่นะทุกคน ใช่ป่ะ มันคือแบบ จบเว้ย เหมือนแบบเราปิดเทอมอ่ะ แล้วเราก็ทำการบ้านให้เสร็จ แล้วค่อยไปเล่นน่ะ เออ นะคะ

ก็ชีวิตนะคะ มันสั้นเกินกว่าจะมาใช้ชีวิตแบบขี้ขาด เราจะดีใจที่ เรากล้าทำอะไรบางอย่างมากกว่าอยู่ที่เดิม และเป็นคิตเตอร์จริงมั้ยคะ อ่า ถ้าจริงกด 88 หน่อยนะคะ จบข้อ 1 อ่ะ ถัดมานะคะ ข้อ 2 ค่ะ ใช้เวลาสุรุยสุร่ายไม่ได้อ่ะ อันนี้ฮันนี่ว่าทุกคนก็น่าจะรู้เนาะ คือคนที่มีเป้าหมายในชีวิตอ่ะ เขาจะไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปแบบไร ถ้าแบบเรามีคำพูดว่า เอ่อ เนี่ย เดี๋ยวทำอะไรค่าเวลาสักหน่อยดี แสดงว่าเราน่าจะไม่ค่อยมีเป้าหมายอ่ะค่ะ อาจจะต้องมาทบทวนเรานิดนึง เออ คือคนที่มีเป้าหมายเขาจะ priority เวลาเขาได้ดี ว่าอะไรคืองาน A B C ไม่ได้บอกว่าให้เราทิ้งชีวิตเราทั้งหมด แต่ให้บอกว่า priority แค่นั้นเอง เพราะว่าแน่นอนทุกคน ก็จะมี เอ่อ บทบาทในชีวิตไม่เหมือนกันใช่มั้ยคะ บางคนก็เป็นแม่ดูแลลูก บางคนก็แบบ ต้องเป็นลูกดูแลแม่ บางคนทำอะไรอ่ะ ดูแลสามีใช่มั้ยคะ อันนี้หลายคน ดูแลสามีด้วย คือต้องทำเรื่องที่มันแบบว่า มีบทบาทของตัวเองอ่ะ ทำงานประจำ หรือเราเป็นนักศึกษาอะไรก็ตามเนาะ เราก็มีหน้าที่ของเรา แต่แน่นอนคือเราก็รู้ว่าแบบ เฮ้ย เราเรียนไปจบไปปุ๊บเนี่ย มันก็หารายได้แบบ Active หรืองานที่เราทำอยู่อ่ะ มันก็ไม่ใช่ passive อ่ะ เออ ดังนั้นมันก็ต้อง priority ว่า เฮ้ย เราต้องทำงานที่มันสร้าง Passive Income เพื่อดูแลเราในอนาคตอ่ะค่ะ อืม นะคะ

ก็อันนี้ก็ น่าจะเป็นรูปตอนเข็มทอง โอ๊ย นี่เอามาดูนี่ ก็เขินเหมือนกันนะเนี่ย ช่วงแรกๆ นะคะ นี่คือแบบ น่าจะเป็นเข็มทองใหม่ แต่ว่าอะ เพราะว่าหาลูกตอนเป็นซิลเวอร์ใหม่ไม่เจอ ดูดิ ใช้ไลนในบัสรูดคอมเมนต์เต็มเลย เราอยู่มาด้วยกันเนาะ เราอยู่เหตุการณ์นั้นมาด้วยกัน ก็คือช่วงช่วงตอนที่ที่จะมาเล่าเนี่ย อยากจะมาเล่าตอนที่เบคครั้งแรก เออ คือคือฮันนี่ว่าการเบคครั้งแรกของทุกคน น่ะ น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ควรจำได้ใช่มั้ยคะ เพราะมันเป็นครั้งแรกที่มันต้องแบบ ใช่มั้ย ใช่มั้ย แต้วเคี้ยวใหญ่เลย เออ พอดีเห็นมันเคี้ยวก็เลยแบบ มัน attract atttion พี่ว่ะ เออ ก็คือครั้งแรกที่เบคอ่ะ คือมันจำได้ มันจำได้มากอ่ะว่าพฤติกรรมเราอ่ะ อยากสำเร็จอ่ะ เฮ้ย กูแบบ อยากขึ้นเวทีอ่ะ คือเมื่อก่อนเป็นเสื้อสีส้มนะ กูอยากใส่เสื้อสีส้ม กูอยากเป็นซวัน อ้า เราก็แบบ ทำทุกอย่างที่อัลนสอน ที่ระบบสอนเลย เขียนเป้าหมายทุกต้นเดือน โทรปรึกษาอัลนู งี้ งั้นก็คือเขียนตั้งแต่วันแรกอ่ะ แล้วก็ทำตั้งแต่วันแรก ทีเนี้ย คนมีเป้าหมายนะ มันจะมีพฤติกรรมที่แบบว่า เฮ้ย วันที่ 5 แล้วนะ จะหมดเดือนแล้วเนี่ย คือมันจะมีความรู้สึกแบบนี้เลย เพราะว่าอะไร มันเคท์ดาวน์เวลาว่าแบบ เฮ้ย คือมันจะหมด มันจะหมดเดือนแล้วนะ มันเหลืออีกไม่กี่วันแล้วนะ มันจะอารมณ์นี้เลยอ่ะ ถ้าใครยังไม่มีอารมณ์นี้ อ่ะ ยังไม่ถึงระดับ แล้ว

แล้วคือเมื่อก่อนน่ะ เราทำอไซตหมด โทคส ก็ออกจากบ้านแต่เช้า แล้วเมืองไทยก็รถติดมาก นึกออกป่ะ เราก็ทำทุกอย่างอ่ะ บนรถค่ะ อ่า ถามเพื่อนๆ ได้นะคะ กินข้าว แต่งหน้า โทนัสเคสกูทำบนรถหมดเลย บางครั้งก็ง่วงก็งีบบนรถอย่างเงี้ยค่ะ เป็นประจำเลยนะ ไปงีบตามห้างอย่างเงี้ย ไม่ใช่งีบในห้างนะ งีบบนรถในที่จอดรถอ่ะ เออ ประจำเลย แต่เนื่องด้วย พอเราแบบมีเป้าหมายแล้วก็ไม่อยากเสียเวลาอะไรเลยอ่ะ คือเราก็จะพยายามนัดเคส ไม่ว่าจะเป็นเซล หรือว่าสปอนเซอร์ ให้ได้วันละประมาณ ซัก 3-4 เคส 3-5 เคส คือแน่นอนมันก็ เฉลี่ยๆ เนาะ บางวันก็เหลือแค่เคสเดียว บางวันก็ไม่มีเคสเลย บางวันก็ได้แบบ 7 เคส มันก็แล้วแต่อ่ะค่ะ คือฮันนี่นะ เวลาเราโทรไปคอนเฟิร์ม คือทุกครั้งเนี่ย ทุกเคสมันก็ต้องโทรเฟิร์มเรื่องหน้า 1 วัน แล้วก็ โทรเฟิร์มเรื่องหน้าอีก 1 ชั่วโมงก่อน 1 เคสก่อนทำเคสถูกป่ะ เพราะว่ายิ่งไซide เนี่ย มันต้องแบบ make ชัวร์ ไม่งั้นเสียเวลาเดินทางไปแล้ว

เวลาเรารู้สึกว่าเค้าน่าจะ ไม่คอนเฟิร์มเราแน่เลยอ่ะ รู้ป่ะคะ ที่ทำไง คือกูขับรถกำลังจะไปทำอีกเคสนึง แต่ว่าติดไฟแดงอ่ะ ก็หยิบรายชื่อขึ้นมาโทรอ่ะ อย่างงั้นเลยเว้ยจริงๆ เพราะว่าอะไร เราไม่อยากให้ไอ้gปที่มันจะ cancel น่ะ มันเสียเวลา แล้วถ้ารู้สึกว่าแบบ เออ นัดไม่ได้นะ ก็จะแบบ ไปเหมือนเดิมตามห้าง มหาลัย เพื่อไปนัดเคส เอ้ย เพื่อไปสร้างรายชื่อใหม่ อย่างเงี้ยค่ะ คือเวลาเรามีเป้าหมายแล้วมีแบบ ไทม์ไลน์มากำหนดอ่ะค่ะ คือเราจะรู้เลยว่า ถ้าเรทการทำงานแบบนี้นะ ไม่ถึงแน่เลยมึง อ่ะ บอกตัวเองนะ แล้วถ้ามันไม่ถึงอ่ะ เราต้องเร่งมืออะไรบางอย่าง หรือเปล่า หรือเราต้องเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมอะไรบางอย่างของเรามั้ย ถูกมั้ยคะ เออเนาะ

ซึ่งเอาตรงๆนะ ทุกคนก็สำเร็จแบบนี้ได้ มันไม่ยากเลย คือมันก็แค่เอาจริงอ่ะ แค่นั้นเอง เออ ท่านที่ชอบคำพูดที่คนสำเร็จพูดกันบ่อยๆ อ่ะค่ะว่า คือถ้าวันเนี้ เรามีเป้าหมายที่ชัดเจนน่ะ เราจะไม่อยากทำอะไรอย่างอื่นเลย นอกจากทำให้ธุรกิจเติบโต เออ คือคนที่มีสมาธิอ่ะ มันจะมีเวลาให้กับแวย์เป็นหลัก อ่ะ แต่คนไม่มีสมาธิอ่ะ มันจะมีเวลาให้กับเรื่องอื่นเป็นหลักอ่ะค่ะ เออ เราก็แค่ต้องเป็นคนที่ priority บ่อยๆ priority งาน บ่อยๆ จนเคยชิน จนเป็นนิสัย ก็ทำไม่ถึง 21 วันเนาะ นะคะ

อ่า และแน่นอน ไม่ใช่แค่ขยันอย่างเดียว นะคะ เราก็ต้องเป็นคนขยันที่ทำงานแบบมีประสิทธิภาพด้วย มี quality ด้วย ปรึกษาอัลอย่างสม่ำเสมอ ไปทำอะไรมาก็มาเล่าให้ฟัง ซึ่งฮันนี่เจอหลายคนมากค่ะ คืออารมณ์แบบดาวลน แบบไปทำเคสมาเมื่อ 3 วันที่แล้ว หรือบางคนแบบอาทิตย์ที่แล้ว ก็แล้วเพิ่งมาเล่า โอ้ มันก็ไม่สดใหม่ นึกออกป่ะ คือแบบตามเขาก็ไม่ทันและ เออ ดังนั้นคือเวลาเราทำเคสอะไรมา ก็คือควรจะรายงานอัลนเลย เพราะอะไร อัพลนเขาจะได้ชี้แนะไงว่าแบบ เฮ้ย ที่เราทำมาเนี่ย ดีแล้ว แกก็ทำต่อไป หรือว่าเค้าอาจจะแนะนำเราว่า เออ น้องปรับเปลี่ยนตรงนี้ ตรงนั้น ถูกมั้ยคะ ดังนั้นเนี่ย ก็อย่าลืมขยันแบบฉลาดๆ ด้วยนะ ขยันแบบไหน คือความก้าวหน้าล่ะ ก็ขยันแบบที่ให้มันมีคนใหม่มาประชุมอ่ะค่ะ ขยันแบบให้มันมีคนใช้สินค้าอ่ะค่ะ ขยันแบบให้มันมีผู้นำต่อมาในธุรกิจอ่ะค่ะ แบบนั้นน่ะค่ะ โอเคมั้ย อ่า ข้อ 3 นะคะ แคร์คนที่เรารัก แล้วก็รักเรา คือตัวฮันนี่เองเนี่ย พอเรามาทำธุรกิจแอมเวย์อ่ะ หรือทุกคนก็ตาม พอเราเริ่มจริงจัง คือมาศึกษา เกิดขึ้นน่ะค่ะ คนรอบข้างจะรู้สึกว่าเราไม่เหมือนเดิม อันไหนใครเป็นมั้ย สามีบ้างล่ะ ก็แบบ เธอไม่มีเวลาให้ฉัน เออ หรือว่าลูกเงี้ย แบบ แม่หายไปไหน ทำไมแม่ไม่มาอยู่กับหนู แฟนๆ เป็นไง แฟนบอกว่าเราไม่มีเวลามาดูหนังด้วยกันเลยนะ อันไหนใครเป็น เออ ถ้าใครเป็นนะคะ ยินดีด้วยค่ะ แปลว่าคุณเนี่ย เริ่มเอาจริงละ เออ เพื่อนเริ่มทำว่าแบบ แกไม่มีเวลาให้เราเหมือนเดิมแล้ว ปกติเราแบบนัดไปทุกศุกร์กับคืน แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาให้เราและ เออ คือถ้าใครมีมีคำพูดจากคนรอบข้างนะคะ มันแปลว่าคุณเริ่มแบบ เริ่มเอาจริงเอาใจกับแอมเวย์ แต่ถ้าเรายังไม่มีเสียงจิ๊บๆๆ จากคนเล่าข้างนะ บอกเลยว่าคุณยังไม่เอาจริง นะคะ

อ่า ถ้าคนที่เรารักยังไม่เข้าใจอ่ะค่ะ ให้เราก็แค่อดทนหน่อย อย่าไปมีปากเสียงกับเขา เดินหน้าทำอะไรต่อไป ถ้าเราสำเร็จมากขึ้น เชื่อดิ ยังไงความสำเร็จของเรา มันจะเคลียร์ทุกความไม่ได้ดั่งใจ เอ้ย เคลียร์ทุกความไม่เข้าใจของคนรอบข้างเราเลยอ่ะ ใช่มั้ยคะ อันนี้ว่าได้ยินมาสตอี่แบบไม่รู้กี่สตอี่แล้วอ่ะ ไม่ว่าจะแบบในแคมป์ ในลิงก์ ในออนไลน์ว่าตอนแรกอ่ะ ก็ไม่เห็นด้วย คนที่เรารักอ่ะ ไม่เห็นด้วย แต่พอสำเร็จขึ้นมา ให้เงินเค้ามาไปเที่ยว โอ๊ย รักแอมเวจริงมั้ยคะ ไม่รู้กี่ตัวอย่างแล้วอ่ะค่ะ ดังนั้นเราก็แค่เดินหน้าต่อ

แต่แรงเสียดทานมันก็ไม่ได้มีแค่คนในบ้าน จริงมั้ยคะ หรือไม่ได้มีแค่คนที่เรา อันนี้คือเอารูปมาแปะไว้เฉยๆนะ พูดแล้วก็คิดถึงนะคะ ร้านนี้ไม่อยู่แล้วนะคะ อยู่สยาม discovery คือพี่เอก็ไปร้านนี้ใช่ไหม พี่เอ ไปกันทุกคนนะ ไปกันหลายคนเนาะ ก็เอารูปมาแปะให้ดูเฉยๆนะคะ แต่เล่าให้ฟังว่าเวลาเราไปทำเคส ไม่ว่าจะเคสสปอนเซอร์ เคสเซลล์ อย่างเงี้ยค่ะ ไปทำกับเพื่อนกับญาติผู้ใหญ่เนี่ย มันก็เจอแบบ ทำให้เราเสียความรู้สึก หรือว่าน่าช้าบ้างอ่ะค่ะ คือฮันนี่นะ ไม่เคยเจออะไรแรงๆ นะ แต่เป็นคนที่แบบน่าชา แล้วก็จึ๊กง่าย แต่แค่แต่แค่แบบจัดการตัวเองได้เป็นน่ะ เออ ซึ่งดาวนสมัยก่อนจะถามเสมอเลยว่า เออ พี่หนูคิดว่าพี่อ่ะไม่มีความรู้สึก เราแบบ มึงจะบ้าหรือเปล่า กูก็คนนะ นึกออกป่ะ คือเมื่อก่อนมันก็ต้องแบบ นึกออกป่ะ ทำตัวแบบว่าแข็งแกร่งต่อหน้าดาวนไง เออ แต่พอเรามาพูดให้เค้าฟังว่าเราเคยอ่อนแออะไรมาบ้าง อย่างเงี้ย เค้าก็แบบ เนี่ย หนูคิดมาตลอดเลยว่าพี่อ่ะไม่มีความรู้สึก เออ ซึ่งฮันนี่แชร์ให้ฟังว่ามันมี มันมีอยู่เคสนึงที่ฮันดี้แบบ นัดเพื่อนสนิทไปเล่า BM ให้ฟัง แล้วเราก็รู้สึกว่าคนเนี้ยหัวธุรกิจแล้ว เขาก็อยากจะทำอะไรเพิ่มอยู่แล้วอ่ะ เราคิดว่าแบบ เฮ้ย เราน่าจะเปิดใจเขาได้ อะไรอย่างเงี้ยค่ะ แต่พอเราแบบ เล่าให้ฟังเสร็จปุ๊บอ่ะ เค้าก็แบบ เหมือนหน้าจาก แบบหน้าปกติอ่ะ เริ่มเป็นหน้าเครียดๆ นึกออกป่ะ คิ้วเริ่มมาผูกโบว์กันแล้ว เขาก็แบบ มึงกูคิดว่ามึงอ่ะ จะมาชวนทำธุรกิจสตาร์ทนะ แล้วก็แบบ สักพักเค้าก็หยุดพูด เพราะว่าเหมือนอารมณ์แบบ กลัวเรา คือเหมือนแบบเราก็รู้อ่ะว่าแบบ มันไม่พอใจ นึกออกป่ะ ด้วยอารมณ์อารมณ์น้ำเสียงมันแบบไม่ค่อยโอเคอ่ะค่ะ แล้วเราก็แยกย้าย แบบกูกูน่าชามากตอนนั้นน่ะนะ แต่พออยู่ในรถแล้วเราก็ส แบบรวบรวมสติอ่ะ แล้วก็คิดกับตัวเองได้ว่า มึงนี่แหละควรเสียใจ รู้มั้ยว่าสตาร์ทเนี่ย มันยากขนาดไหน แล้วรู้มั้ยว่ากิStartอประสบความสำเร็จ เออ มึงนั่นแหละน่าเสียดายที่ไม่ได้เห็นแอมเวย์ เหมือนที่กูเห็น เออ สุดแม่ก็คิดได้ แต่มันก็บอกตรงๆ ว่ามันก็ชาจริงๆ นะ เพราะเหมือนแบบ เวลาโดนคนปฏิเสธ แล้วมันพูดต่อหน้าเราอ่ะ แล้วเป็นคนที่เราสนิทด้วยอ่ะ ที่เรารู้สึกรู้สึกว่าเค้าน่าจะแบบ เออ มาทำด้วยกัน แล้วเราก็คิดไปไกลแล้วนะ ว่าถ้าเค้าแบบสำเร็จด้วยกันนะ เราจะไปเที่ยวด้วยกัน เราก็จะแบบ enjoy ชีวิต แบบ passive income ด้วยกันอะไรอย่างเงี้ย แต่เราก็สุดท้ายก็คิดได้นะคะ

มีเหตุการณ์อะไรอีก เหตุการณ์ที่ 2 เนี่ย ก็ไปขายกองน้ำญาติตอนนั้นน่ะ เป็นช่วงปิดยอด แล้วเราก็เหมือนแบบ ขาด ยอดพอดี กองน้ำ 1 ตัวพอดีเลยอ่ะนะคะ แล้วเขาก็บอกว่าให้ไปหาผู้ใหญ่ใจดีที่รักเราถูกมั้ยคะ ก็หนีไม่พ้นญาติถูกมั้ยคะ ก็เป็นญาติผู้ใหญ่เรา เข้าไปทำเคสเราก็ซื้อไป 1 ตัว อันนั้นคือไม่ได้เรื่องตื่นเต้นค่ะ แต่ที่มันพีคก็คือว่า พอเราก็ไปเปลี่ยนไส้กองใช่มั้ยคะ แบบ ผ่านไป 1 ปี เค้าก็มาหัก ก็คือแบบ อยู่ในบ้านอ่ะ แล้วเค้าก็บอกว่าแบบ เนี่ย เอาตรงๆ นะ ที่อุดหนุนเนี่ย ไม่ได้รู้สึกว่ากองน้ำมันดีนะ รู้สึกสงสารแกอ่ะ โอ้โห เป็นไง พริก คือเหมือนแบบ เค้าก็ไล่มนต์มาซะยาวเลยนะ ว่าแบบ โห ที่บ้านทำธุรกิจต้องดี ทำไมกินไม่ได้ ทำไมทำแอมเวย์ คือเหมือนทำไมไม่ไปช่วยคุณแม่อะไรอย่างเงี้ย คือเหมือนแบบไล่มนตมาซะยาวอ่ะ คือจำได้ไม่เคยลืมเลยนะ แล้วกลับมาอัพลน บอกว่ามึงดูหนังนะ วันเนี้ย หรือว่าคือไม่ต้องเครียด คืออยากให้เราแบบ ไม่เครียดอ่ะ นึกออกป่ะ แต่คือแบบว่า เค้าอ่ะสงสัยว่าทำไมเราถึงมาทำแอมเวย์ ทำไมเราถึงคิดไม่ได้ แต่เราอ่ะก็อยากจะถามคุณน้ากลับว่า แล้วน้าไม่เอะใจบ้างหรอว่าที่บ้านอย่างเงี้ย แล้วทำไมมาทำแอมเวย์ ทำไมนาไม่เอะใจล่ะ ทำไมนาไม่ถามหนูล่ะว่าทำไมหนูมาทำ มันต้องมีเหตุผลสิ หนูไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ นึกออกป่ะ เออ คิดอยู่ในใจไม่ได้พูด แต่ก็ไม่ต้องห่วงนะคะ ตุษจีนก็ยังรักกันดีอยู่ แต่เราก็แค่เหมือนแบบ โห เราจำได้ไม่เคยลืมอ่ะ คำพูดเค้ามันดุดันมากอ่ะ เออ

แต่ว่าเรื่องพวกนี้มันก็เรื่องแบบ เล็กๆน้อยๆเนาะ แต่ท่านพี่มั่นใจว่าสิ่ง ที่มันทำให้เราเสียความรู้สึกอ่ะ แบบมากๆ อ่ะ คือเวลาเราเจอดาวลาสสุดที่รักอ่ะ เลิกจากธุรกิจนี้ โอ้โห เป็นไง หัวใจเราเป็นไง เหมือนอกหักอะไรมั้ยคะ เนี่ย บางคนบอกว่าโห เนี่ย สอนเค้ามาจนเค้าแบบ ประสบความสำเร็จจนเบรคหลายๆ เดือนแล้ว เค้าก็หายไป คือความรู้สึกเหมือนอกหัก แต่เอาตรงๆ นะ เราคิดได้ว่าแบบ พี่ภูมิก็น่าจะเจอเยอะกว่าเราอ่ะ อื นึกออกป่ะ ก็แค่คิดง่ายๆ ว่าเออ พี่บุงก็น่าจะเจอเยอะกว่าเลยสำเร็จขนาดนี้อ่ะ ดังนั้นก็เดินต่อค่ะ ไม่มีอะไรต้องคิดมากอ่ะ เออ ก็ให้เรารักคนที่รักเรา ให้เราแคร์คน ที่แคร์เราดีกว่าอ่ะ เจอเหตุการณ์ต่างๆ พวกเนี้ย มันอย่าเอามาใส่ใจเลย เปลืองหัวสมอง เปลืองพื้นที่หัวสมองเนาะ แล้วถ้าสมมุติ เราคิดไม่ได้ยังไงก็สายอัพลนอ่ะ เค้าพร้อมจะรับสายเราเสมอนะคะ

ก็เคสสุดท้ายที่แบบ เอ่อ เป็นเคสที่กระทบจิตใจนิดนึงเนาะ ตอนนั้นยังเด็กไง คิดไม่ค่อยเป็น ตอนนั้นท่านนี้น่าจะแบบ เพิ่งเรียนจบนะคะ แล้วก็เราก็ไปสปอนเซอร์น้องแปลกหน้าคนนึง เค้าเรียนอยู่วิศวะจุฬาอ่ะ ปี 2 แล้ว คือเหมือนแบบ เราอ่ะ ได้ยินเสียงจากพี่ๆ ว่าแบบ โห คณะวิศวจุฬาฯ เนี่ย เป็นคณะที่แบบ เก่งมาก ถ้าเราเปิดใจเค้าได้นะ คือมันเข้ายาก นึกออกป่ะ เราก็ได้ได้ยินว่าแบบ โห ถ้าเปิดใจคนวิศวะจุฬาได้นะ สงสัยอนาคตเพชรของกูแน่นอน คือก็คิดไปไกล นึกออกป่ะ แต่คือเหมือนแบบ เอาเป็นว่าน้องคนเนี้ย ก็พูดจาแบบ ค่อนข้างเปรี้ยวพอสมควรน่ะ ตอนนั้นคือเหมือนแบบ เฟลมากเลยนะ คืออารมณ์แบบว่า เหมือน เหมือนตอนนั้นมันรู้สึกแย่อ่ะ ก็โทรหาพี่พันเออ ตอนนั้นโทรหาพี่พันธ แล้วพี่พันก็บอกว่า ไอ้น้องคนเนี้ย มันมีอะไรดีกว่าเธอหรอ มันก็เด็กกว่าแก โตกว่ามันด้วยซ้ำ ที่บ้านแกก็ดีกว่ามัน แกเรียนจบนอกด้วย มีอะไรต้องกลัวมันวะ ไม่เห็นต้องกลัวมันเลย นึกออกป่ะ คือเราฟังแค่นี้ คือแบบ จบค่ะ เดินหน้าต่อ นึกออกป่ะ เป็นไง อัพลนเฉียบมั้ยคะ เฉียบ คือเหมือนทำให้เรารู้สึกเลยว่าแบบ เออ เรามีคุณค่านะ เราน่าชื่นชมนะ เราแบบ โปรไฟล์ดี แถมเราทำอะไรเพิ่มอ่ะ มึงควรได้โล่อ่ะ เออ

ก็หัวข้อนี้ก็ประมาณนี้นะคะ ก็คือแคร์คนที่เรารักดีกว่า อย่าไปสนใจคนที่แบบไม่แคร์เราเลย แล้วยิ่งคนแปลกหน้านะ อย่าเอาคำพูดของเขามาใส่ใจเลย เพราะว่าเราคงอาจจะไม่ได้เจอเค้าอีกเลยก็ได้นะคะ ก็หงจื้อนะ คะ รู้จักมั้ย หงจื้อพูดภาษาไทยได้ด้วยอ่ะ ไม่ใช่นะคะ หงสื้อบอกว่า ก็อย่าใส่ใจว่าคนอื่นจะมองเราเป็นยังไง มีชื่อเสียงมากน้อยแค่ไหน มีฐานะอย่างไร แต่ให้สนใจว่าตัวเราเองเนี่ย มีคุณค่ากับการใส่ใจ หรือให้ความนับถือแล้วหรือยัง จริงมั้ย อย่าไปสนใจเลย ใครจะพูดอะไรก็ช่างมัน เอ้ย ช่างเค้า โทษที ใครจะพูดอะไรก็ช่างเค้าค่ะ เพราะเราก็แค่เดินหน้าต่อ ให้สำเร็จ แล้วเราก็จะเป็นคนที่เลี้ยงพ่อแม่เรา เราจะเป็นคนที่ทำให้อนาคตโลกเราดี เราจะเป็นคนที่ทำให้ชีวิตเราดี อ่ะค่ะ ดังนั้นก็ keep going นะคะ

อ่ะ ข้อที่ 4 ระมัดระวังตัว อันนี้คือไม่ได้พูดถึงว่าเดี๋ยวมันจะมีโจรแถวๆ นี้่นะ แต่ให้แบบ เราเป็นคนที่มี Safety Factor แบบไวๆ หน่อยอ่ะ เวลาเราเจอเรื่องอะไรที่มันแบบ แปลกๆ ประหลาดๆ อ่ะ คือให้เราแบบว่า โห ตาไว นิดนึง คือแบบว่าไม่มั่นใจอะไรก็ปรึกษาอัไลนก่อนนะคะ เช่น อย่าทำปิจจ ทำปจาบัน เออ ไม่ขายของข้ามสายงาน ไม่สปอนเซอร์ข้ามสายงาน ไม่สร้างนมินี ไม่ขนของข้ามประเทศ ไม่ขายของตามร้านค้า หรือว่าแพลตฟอร์มออนไลน์แบบเนี้ยค่ะ เรื่องพวกนี้เราก็น่าจะมีอัปรายปลูกฝังเราตลอดเวลาอยู่แล้วจริงมั้ยคะ เออ อย่าทำเรื่องผิดเลย เราจะภูมิใจตรงไหนหรอ ถ้าเราสำเร็จขึ้นมาแล้วเราแบบ รู้ตัวว่าเราทำไม่ดีอ่ะค่ะ เออ นอกจากนี้มีอะไรอีกค่ะ ก็ไม่ยืมเงิน ไม่ใช้เงินตัว เดี๋ยวเป็นข่าว นะ ติดแกมจนร่วงอ่ะ ได้ยินมั้ยข่าวเนี้ย เออเดี๋เป็นข่าว คือเอาเป็นว่าเราก็คือมีเงินเก็บทุกเดือน แบบใช้เงินแค่พอตัว คือเหมือนแบบ เราอยากให้ภาพลักษณ์เรามันเกินชีวิตจริงเราอ่ะ ใช้ชีวิตให้มันสมจริงอ่ะค่ะ เพราะว่าเอาตรงๆ อย่างเช่นเมืองไทยอย่างเงี้ย เอ่อ มันมี Earth เควสทุกคนรู้ป่ะ ทุกคนในยุโรปู้มั้ย เมืองไทยมันมี มันมี Earth เควสอ่ะ แล้วคือแบบ คือคราวนี้ปิดโซเชียลมีเลยนะ เอ๊ะ มันมาประเด็นนี้ได้ไงวะ ข้ามๆ ขออภัยนะคะ Take 2 จะบอกว่าคือแทบจะไม่ค่อยยุ่งกับโซเชียล Media ไม่ค่อยดูอ่ะ เพราะว่าอะไร คือคนมันก็จะพีเซนแต่เรื่องที่เป็น positive บนโซเชียล Media อยู่แล้วอ่ะค่ะ แล้วบางทีเรา compare อ่ะ มันก็ทำให้เรารู้สึกเป็นไง เฮ้ย เราด้อยอ่ะ แล้วเราก็อยากจะแบบ มีของแบรนดแดงกับเค้าบ้าง หรือว่าเราอยากจะแบบไปเที่ยวที่นู่นที่นี่กับเค้าบ้าง แล้วมันก็เกินกำลังเราอะไรแบบเนี้ยค่ะ ดังนั้นก็คือไม่ต้องอยู่ในโซเชียลมีดีเยอะๆ ก็ได้ อยู่เฉพาะตอนทำเคส หรือว่าไปหารายชื่อก็พอ อะไรแบบเนี้ยค่ะ

ก็แต่ที่พูดถึง Earth Quakeคakeเนี่ย เพราะว่าทุกวันนี้ก็อย่างวันเนี้ย มันเป็นหลังวันที่เกิดขึ้นใช่ป่ะ ก็ไม่อยากจะดูเลย โซเชียลมีดี เพราะมีแต่เอวคตลอดเลยค่ะ มันลบ นึกออกป่ะ เออ ก็ไม่อยากดูนะคะ อ่ะ ต่อมาอะไรอีกนะคะ ก็ไม่มีปัญหาเรื่องชู้สาว คือในองค์กรชั้นนี้ก็จะแบบ เด็กเยอะใช่ไหม ก็จะบอกทุกคนเลยว่า เฮ้ย เราจีบผู้คนเนี่ย ไม่ว่านะ ถ้าจีบคนเดียว เออ แต่มีปัญหา กับการที่จีบทีเดียวหลายๆ คน สับปรางอะไร แบบเนี้ย เออ ไม่ค่อยโอเคนะคะ ก็อ่ะ พี่วิวจด พี่วิวจดหวานบอก นะคะ ยังมีปัญหาชูสาว ได้ข่าวว่าขายตลอดเลยนะวิว ถ้าใครไม่รู้นะคะ ก็ไปดู Facebook วิวได้ วิวขายตัวเองทุกวัน นะคะ อ่ะ ก็ทีเนี้ย การที่เราแบบระมัดระวังตัวเนี่ย เราก็ต้องเป็นแบบอย่างที่ดี ให้กับดาวลนเราก่อนใช่มั้ยคะ คือหมายถึงว่า เราก็ต้องไม่ทำเรื่องไม่ดีพวกเนี้ย แล้วเราก็ต้องหูตาไว แล้วก็สอนองค์กรว่า เอ้ย อย่าทำเรื่องพวกนี้ แล้วสอนเขาว่าถ้ามันเจอเรื่องอะไรที่มันแปลกๆ อ่ะค่ะ ก็ให้ปรึกษาอัปลโดยด่วน ซึ่งส่วนตัวฮันนี่อ่ะค่ะ คืออัพลน ปลูกฝังเรื่องเนี้ยตลอดเวลา ได้ยินทุกเดือน นึกออกป่ะ ได้ยินเรื่องพวกเนี้ยทุกเดือน มันเลยแบบ ถูกเหมือนฝังไมโครชิปไปในสมองว่าไม่ควรทำเรื่องพวกเนี้ย ซึ่งมันมีเหตุการณ์หลายๆ เหตุการณ์ แต่ก็คงไม่อยากจะมาเล่าอ่ะเนาะ ว่าแบบ ที่มันมีคนเคยมายืมเงินอะไรแบบเนี้ย แต่เราก็มี Safety Factor ที่สูงไง คือเราได้กลิ่นอายตรงนี้ปุ๊บ คือเราแบบ มีบล็อกขึ้นมาทันที อึเนาะ ก็เลยไม่สวย นึกออกป่ะ เออ ดังนั้นก็คือเราแค่ต้องมี Safety Factor ดีๆ หน่อยนะคะ

อ่ะ ข้อที่ 5 โฟกัสคนใหม่มาประชุม อ่า เนี่ย เดี๋ยวสัปดาห์หน้าเราก็จะไปประชุมบีอกันแล้วใช่ไหมคะ ก็ไหนใครมีคนใหม่มาบ้างมั้ยคะ เออ นะคะ ไม่ต้องพิมพ์ก็ได้ เคยมีคนใหม่มาที่ประชุมบีอเนี่ย คือเอาเป็นว่าเรามาถูกทางแล้วแหละ ทุกคนก็น่าจะเคยได้ยินใช่มั้ย ตลอดแหละ อัไลนก็บอก คนสำเร็จก็บอก สิ่งที่ทำธุรกิจมั่นคงอ่ะ มันคือผู้คน มันคือจำนวนคนในที่ประชุมอ่ะ เออ เราต้องเป็นคนที่ให้ความรู้ ความรัก แล้วก็ความเชื่อให้กับดาวร้ายอ่ะค่ะ เราต้องมีคนใหม่มาประชุมให้ดาวเราเห็น เราต้องมีคนใหม่ หรือถ้าเรายังไม่มีคน ตัวเราก็ต้องใหม่ ถ้าดีกว่านั้นก็คือเราควรจะต้องมี Silver ใหม่อ่ะ ใช่มั้ย มีแบบ New Prin อ่ะ เออ มันถึงจะเกิดโมเมนตัม มันถึงจะเกิดการ Cost Motivate ในองค์กร คือการที่เราไม่มีคนใหม่ อ่ะ อ่ะ ให้รู้ไว้เลยว่ามันไม่ถูกทาง เราจะแบบมียอดเยอะแค่ไหน แต่ถ้าเราไม่มีคนใหม่ ยังไงก็ไม่เป็น passive ค่ะ ทุกคน

ซึ่งส่วนตัวเนี่ย คือฮันนี่รู้สึกตื่นเต้นมากเวลาเราอ่ะ พาคนใหม่ไปที่ประชุม ให้ดาวเห็น คือมันจะซุบซิบกันเลยนะ อูดาวลายพี่ฮันนี่เว้ย คนใหม่เว้ย นึกออกป่ะ คือทำตัวเหมือนกูไม่ได้ยิน นึกออกป่ะ คือเหมือนแบบ มันจะฮือฮากันมากอ่ะ ว่าแบบ เนี่ย หู พี่นี่มันคนใหม่มาก เออ คือนึกออกป่ะ มันเหวี่ยง มันเหวี่ยงดาวลนเรามากเลยนะ เค้าจะรู้สึกเลยว่าแบบ เฮ้ย อัลทำให้ดูอ่ะ เราน่าจะทำได้เหมือนกัน อ่านะคะ ก็ โทษทีนะคะ เสร็จขึ้นคอ การที่เรามีคนใหม่เ มันเป็นโจทย์ที่ซีเรียส เพราะว่ามันเป็นการเริ่มต้นที่ทำให้เราอ่ะ มีใหม่ในองค์กร อ่า คือถ้าวันเนี้ยค่ะ เราไม่มีคนใหม่มาที่ประชุมเนี่ย มันจะไม่มีคนดิ้นรนที่จะแบบ เอาไปทำเคส เพิ่มเติมค่ะเนาะ

ทีเนี้ย นอกจากเราจะพาคนใหม่มาที่ประชุมแล้วอ่ะ เราต้องอย่าลืมพยายามเปิดใจเค้าด้วย ไม่ใช่แบบว่า เฮ้ย จับเค้ามานั่ง แต่เค้ามาฟังแล้วคิดว่า เออ เค้าค้าจะเห็นธุรกิจโดยทันที มันไม่ค่อยจริงเสมอไปถูกมั้ยคะ เราต้องเหมือนแบบ ชี้ให้เค้าเห็นว่า แวย์ มันจะดีต่อชีวิตเค้ายังไง เออ ถ้าเค้าแบบ โปรไฟล์ประมาณนี้ เราต้องเหมือนแบบ มีโพยของเราอ่ะ ว่าเราจะเปิดใจคนโปรไฟล์ประมาณนี้ยังไง ถ้าเราแบบ คิดว่าเรายังทำไม่ได้ เราก็พาเค้ามาเจออัลนเราได้มั้ย อ่า พามาเจอคนสำเร็จอย่างเงี้ย เช่นเราแบบ ไปที่งานบยอน อย่างเงี้ย โห เพชรไปตั้งเยอะเลย แล้วไม่ไปดึงความรู้จากเค้าหน่อยหรอคะ นึกออกป่ะ หรือไม่ให้คนใหม่ของเราอ่ะค่ะ ไปได้แนวคิดดีๆ จากคนสำเร็จหน่อยล่ะคะ อืม ให้เค้าแบบ ให้บรรยากาศ หรือให้แบบ เอ่อ ระบบเราอ่ะ ช่วยเคลียร์ข้อสงสัยของเค้าอ่ะค่ะ เออ นะคะ

ก็ คนมาประชุมอย่างเดียวนะ เราต้องทำงานละเอียดนะ เราต้องแบบ เปิดใจคนด้วยนะ เราต้องพาไปเจอคนสำเร็จด้วยนะ เราต้องเคลียร์ความคิดเค้าด้วยนะ อย่างเงี้ยค่ะ งสำเร็จนะคะ ต่างกันนิดเดียวในทุกๆ วัน ทำเรื่องธรรมดาที่ใครๆ ก็ทำได้ทุกๆ วัน อ่า อ่า เวลาเรามีคนใหม่มาประชุมอ่ะ ไหนใครรู้สึกเหมือนทันนี่บ้าง แค่มีคนใหม่มาประชุมอ่ะ เราก็จะดีดาเป็นพิเศษ เอาเป็นว่าใครขโมยของกูก็ไม่รู้สึกอะไร ดีใจเพราะอะไร กูมีคนใหม่เว้ย เป็นป่ะ คือเหมือนแบบ เพราะว่าเรามีคนใหม่ อ่ะ เราจะรู้สึกว่า เฮ้ย ความหวังใหม่ เฮ้ย ยอดใหม่ๆ เว้ย

และอีกอย่างนึงอ่ะ เวลาเราอยู่ในธุรกิจเนี้ย ไปสักพักอ่ะ ถ้าใครอยู่เกินปีอ่ะ บอกตรงๆ เข้าที่ประชุม ฟังลิงก์ ไม่ทำให้คุณตื่นเต้นแล้ว สิ่งที่ทำให้คุณตื่นเต้นคืออะไร มีคนใหม่มาประชุม ถ้าวันนี้มีคนใหม่ประชุมนะ โอ้โหิ เอ้ย ไม่ใช่ sleeping mark วันเนี้ย พูดดีมากเลยใช่มั้ยคะ โหไว ไอ้จอยนี่โคตรพีคเลย เออ แบบนี้เลยค่ะ หรือแม้กระทั่งนะ คืออย่างฮันนี่เองนะ คือแบบว่า เราเราจะรู้สึกว่า เราจะเป็นเจ้าของประชุมอ่ะ เวลาเราแบบ พาคนใหม่มา เพราะเรารู้สึกว่าถ้าอะไรมันไม่ดี อ่ะ เราอยากจะแก้ให้มันดี เพื่อให้คนใหม่เราเปิดใจ นึกออกป่ะ เออ ดังนั้นเนี่ย คือพาคนใหม่มาเถอะ

แล้วบางคนบอกว่า พี่แต่ตอนเนี้ย หนูเหี่ยวอยู่อ่ะ หนูท้ออยู่อ่ะ จะเอาแรงที่ไหนอ่ะไปชวนคนน่ะพี่ ก็ถ้าเป็นสมัยก่อนเราก็จะแบบ พูดว่าแบบ น้องก็ฟังลิงก์กันสิน้อง น้องก็แบบ เขียนหนัก เขียนเป้าหมายดิน้อง เมื่อก่อนก็จะพูดประมาณนี้ใช่ป่ะคะ แต่ตอนเนี้ย บอกเลยว่าไม่รู้ อ่ะน้อง ไม่รู้จริงๆ รู้อย่างเดียวว่าคนสำเร็จอ่ะ อย่างยิ่งใหญ่อ่ะ ยอดดรอปคนรถเค้าคึกคักเว้ย เค้าไม่แผ่วเว้ย เค้าจุดไฟให้ตัวเองได้เว้ย เค้าเติมไฟให้คนอื่นได้ด้วย เข้าใจมั้ย คือเหมือนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง ให้น้องมีแรงไปชวนคนใหม่ แต่ถ้าน้องยังไม่พร้อมตอนนี้ พี่ก็ไปหาคนอื่นก่อนแล้วกัน คือพอเราแบบ มีนิยามแบบนี้ให้กับเค้าอ่ะ ให้เค้ารู้ว่าแบบ ถ้าเค้าอยากสลอย่างยิ่งใหญ่นะ เค้าต้องไปต่อ เออ ธุรกิจรถเนี่ย จงมองมันว่ามันเป็นธรรมชาติ จงมองมันว่ามันเป็นครูที่มาสอนแล้วว่า เอ๊ะ เราผิดพลาดตรงไหน เราจะสร้างธุรกิจยังไงให้มันแบบแข็งแรงกว่าเดิม ดีกว่าเดิม ถ้าความคิดไม่ตก ทัศนคติไม่ตก คึกคักพาคนใหม่มาทุกสัปดาห์นะคะ เราสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่แน่นอนนะคะ

โอเค ข้อถัดไปค่ะ Find your safe zone อ่า อ่า มันก็คือเชื่อมกับเรื่องเรื่อง เอ่อ ข้อที่แล้ว คือถ้าวันเนี้ เราคือธุรกิจแวย์อ่ะ มันเป็นการย่นย่อความสำเร็จของชีวิตอ่ะค่ะ จากหลายๆ ปี 10 ปี 20 ปี ให้เหลือภายในแบบ 2-5 ปี ใช่มั้ยคะ ในระบบเราบอกว่า 2 ปีก็เป็นใช่มั้ยคะ บางทีก็ 3 ปี 4 ปี 5 ปีเป็น Diamond หรือ EDC อะไรก็ว่าไปเนี่ย พอเราอยากจะย่นย่อให้ความสำเร็จที่ปกติมนุษย์คนนึงจะมี passive เนี่ย ใช้เวลาแบบ 10 ปี 20 ปี หรือไม่มีเลยเนี่ย เอาเป็นว่าเขาใช้เวลานานอ่ะ กว่าจะแบบได้ passive อ่ะ แต่เราอ่ะใช้เวลาแค่ 2 ปี 5 ปีอ่ะ แน่นอนเราก็ต้องเจออุปสรรคปัญหามากกว่าคนอื่นอยู่แล้วอ่ะค่ะ เราก็ต้องเข้าใจตรงนี้อ่ะ เออ แล้วถ้าเราแบบ แน่นอนเจออุปสรรคปัญหาเนี่ย แล้วเราไม่เรียนรู้ที่จะเติมไฟให้กับตัวเอง ไม่เรียนรู้ที่จะแบบ หาที่มันมีกำลังใจอ่ะ ให้กับตัวเองอ่ะ หรือหาที่ที่มันแบบ มีความสุขอ่ะค่ะ คือบางทีมันอาจจะแบบ ไปได้ไม่ถึงเป้าหมายที่เราต้องการ ดังนั้นเราก็ต้องไปหาเซฟโซนของเราอ่ะ ที่ทำให้เรามีกำลังใจ ทำให้เรามีมุมบอกดีๆ เบสิคสุดเลยคืออะไร ก็ทำมชาร์จไง ใช่ มั้ยคะ ทำชาร์จ เขียนเป้าหมายชีวิต แปะแต่ละรูป คือฮันนี่บอกตรงๆ นะ ฮันนี่ฟังมาหลายคน และคนที่ทำมชาร์จอ่ะ แล้วเขาก็จะเอามาให้ดูว่าแบบ เนี่ย เค้าแปะรูปนี้ว่าเค้าอ่ะ จะขึ้น Business Class สายการบินนี้ แล้วเค้าก็ได้ขึ้นจริงๆ เว้ย จำได้เลยตอนนั้น พี่มะนาวเป็นเพชรใหม่ๆ แล้วเค้าก็มาเล่าว่าแบบ เย เค้าแปะสิงคโปร์ Airine แล้วเค้าก็ได้ขึ้นสิงคโปร์ Airline Business จริงๆ เนี่ย เห็นป่ะ เออ ถ้าเรายังไม่แปะอ่ะ เราไม่เหมือนคซate นะเว้ย

หรือว่าเราแบบ เอารูปตัวเองอ่ะ คือเมื่อก่อนเนี่ย อย่างเช่น Dark The W อ่ะ เพิ่งมาเมืองไทยใช่มั้ยคะ แล้วก็ฮันนี่เคยแบบ ไปถ่ายรูปกับตอนนั้นเป็นแค่แพลตตินัม อย่างเงี้ย แล้วเราก็แบบ อุ๊ย ต้องไปสำนักงานใหญ่ จะได้แอบไปเจอนึกออกป่ะ แล้วเราก็ถ่ายรูปแบบติดไซลนเรามาด้วยอ่ะ เอ้ย นึกออกป่ะ แต่เอารูปนั้นนะ แต่ตัดแปะว่าแบบ เดี๋ยวฉันจะได้ถ่ายรูปกับดร. คือเค้ามาเนี่ย ก็ไม่ได้ถ่ายนะ แต่ว่าได้ใกล้ชิดแบบ Exclusive อ่ะ แบบเป็นแบบ Diamond อัพอ่ะ เออ เออ หรือว่าแบบ ฮันนี่ก็เอาทริป FC ที่พี่มุ้งชอบเอามาโชว์ให้ดู อ่ะ ที่เค้าถ่ายรูปรวมกันน่ะ เอามาแปะแปะว่าแบบ ฉันจะอยู่ในนั้น เออ คือพี่โจ้อ่ะ ไม่รู้อยู่ในออนไลน์ป่ะนะ เเดินทางอยู่เค้าอ่ะ ปริ้นรูป FC อ่ะ อย่างกับโปสเตอร์อันใหญ่อ่ะ แปะในห้อง ก็เหมือนแบบ โปสเตอร์อันโคตรใหญ่ ว่าแบบ กูจะอยู่ในนี้ คือแบบว่า ไม่ใช่แค่ไม่ใช่แค่แบบทริปเดียว นะ หลายๆ ทริปมาแปะ คือคืออารมณ์แบบ ไปสั่งเป็นอ่ะ แล้วเป็นเหมือนแบบว่า เหมือนเหมือนอารมณ์แบบรูปพีเวดดิ้งอ่ะ คือใหญ่กว่ารูปพีเวดดิ้งอ่ะ เพราะว่าเรารู้สึกว่า พอเราเจอคำไม่ได้หนังใจแล้ว เรามาเจอว่าแบบ เนี่ย เดี๋ยวฉันจะเป็นเพื่อนกับนาคาจิมานะ เดี๋ยวฉันจะแบบ เข้าไปคุยกับมิสเตอร์ฟูนะ โหมันฮอตอ่ะ เออ มันกลับมาฮอตอ่ะ เออ แล้วก็แบบ อย่างเช่นแบบ พอเรามองๆ แล้วก็เกสง ประชุมหลับชาติเนี่ย เป็น FC มาจากเมืองจีนใช่ป่ะ พอเรามองแล้วก็แบบ อุ๊ย ทำไมคนนี้ น่าคุ้นๆ จังเลย โอ้อยู่ในรูป FC นี่เอง เป็นคนจีนตัวสูงๆ อะไรอย่างเงี้ยค่ะ แต่ว่า คือแค่ทำรีมชาร์จแปะรูปต่างที่มันเป็นเป้าหมาย แล้วก็ความฝันของเราอ่ะ เออ มันมี ความสุขจริงๆ มันมีฟังจริงๆ นอกเหนือจากเนี้ยค่ะ ก็ต้องฝึกจินตนาการให้เก่ง อ่า เพราะว่าเราก็ไม่ได้เจอมชาร์จเราตลอดเวลา เราออกไปทำงานใช่มั้ยคะ เราออกไปแบบ ทำเคสอะไรอย่างเงี้ยค่ะ คือเราก็ต้องจินตนาการให้เก่งว่า ถ้าเราสำเร็จเป็นพิเนี้ย พินั้นเราจะมีชีวิตยังไง อ่า อย่างเช่น ฮันนี่ก็จินตนาการอยากซื้อ GC คลาสส GC เพิ่งเข้า เพิ่งกลับมาเข้าเมืองไทย น้องอยากซื้อ GC เนี่ย ถ้าเราเป็น Fer Triple Diamond ฉันจะซื้อ GC แล้วก็คือฮันนี่อ่ะ แบบประทับใจเครือโรงแรมโรงแรมนึง เป็นเครือโรงแรมอมัน อ่า ไม่รู้รู้จักกันมั้ย เอาเป็นว่ามันแบบ โคตรหรู แล้วก็โคตรแพงนะคะ คืนแล้วแบบ เป็นหมื่น แล้วถ้ามันเป็นแบบที่เกียวโตอย่างเงี้ย มันช่วงฤดูมันไม้ผิ หรือช่วงฟอพอแล้วจำไม่ ได้มันจะแบบ สีเป็นดอกไม้เปลี่ยนสีใช่ป่ะ แล้วที่ญี่ปุ่นน่ะ มันจะสวยมากเลย แล้วช่วงนั้นน่ะ แพงมาก นึกออกป่ะ แต่เราอ่ะ ก็คุยกับพี่โจ้ไปและ เนี่ย ถ้าถึงตำแหน่งนี้ นะ จะไปทุกปีเลย ไปอมันทั่วโลกเลย คือโรงแรมในอมันมันแพงๆ อ่ะ เออ หรือว่าเราจะแบบ ซื้อบ้าน เราก็ดูคลิป หรือว่าแบบ จินตนาการทุกวันนี้ พอมีลูกใช่มั้ยคะ สิ่งที่เราทำเนาะ ฮันนี่กับพี่โจ้ทำ ก็คือบอกเป้าหมายให้กับลูกฟัง คือลูกยังพูดไม่ได้ ยังฟังไม่รู้เรื่องนะ แต่บอกให้เขาฟังว่า อีก 4 ปีนะ เดี๋ยวลูกอ่ะ จะเป็นลูก FC นะ นี่เป็นไง เนี่ย เดี๋ยวแบบ ปีนี้นะเดี๋จะพาลูกไปอย่างงู้นอย่างงี้อย่างงั้น เออ คือจริงๆ คือเหมือนแบบ กรอกไปก่อน กรอกไปก่อน เออ ก็คือพูดไปเรื่อยอ่ะค่ะ คือบางครั้งอ่ะ ฮันนี่หลับไปแล้วอ่ะ ก็ได้ยินเสียงพี่โจ้ พูดเบาๆ คือคุยกับลูกนี่แหละ คุยเป้าหมาย เล่าเป้าหมายให้ลูกฟังนะ ประมาณนี้นะคะ

ก็อย่าลืมจินตนาการบ่อยๆ นะคะ เราจะได้มีพลัง อย่าจมกับความรู้สึกแก้ หรืออยู่กับกลุ่มคน ที่แบบทำให้เรา feel bad อ่ะค่ะ หรือ feel down หรือว่าบั่นทอนจิตใจเนาะ คือ เอาเป็นว่าบางครั้งเนี่ย เค้าอาจจะไม่ได้แบบ พูดจาไม่ดีนะ แต่แค่เราอยู่ด้วยอ่ะ แล้วเรารู้สึกไม่ค่อยมีไฟอ่ะ เราก็ไม่ควรอยู่กับคนกลุ่มนี้ค่ะ อืม นะคะ อย่าให้อย่าไปอยู่ในบรรยากาศที่แบบ มันแห้งแล้งอ่ะ เราต้องการเซฟโซน เราไม่ได้ต้องการ deathad zone นะ เราอาจจะหาบัดี้ที่จะแบบ วิ่งไปสู่ เอ่อ plตtinั่ม emeral diamond FCA ด้วยกัน มีเป้าหมายแล้วก็ขยันไปพร้อมกัน หรือบางคนเป็นไง ฟังPlayลิสใครได้ฟัง CP มยฟังพี่เปี๊ยะมยพี่เปี๊ยะบอกว่าเค้าฟัง เพลงของใครนะซิอรแล้วเค้าจะแบบออกไปทำงาน ฐานนั้นเองโคตรตลกเลยแต่เอาเป็นว่าบางคน ก็ลุกขึ้นสู้จำพี่เอได้ว่าพี่เอจะมีไฟ จากการที่ฟังคาราบาวใช่มั้ยพี่ ใช่ป่ะ เห็นป่ะแต่ละคนมันจะแบบ มีพื้นที่ที่มันแบบ ได้กำลังใจอ่ะ อ้าวจะหมดเวลาแล้วเหรอ ใกล้จะจุดแล้วค่ะ

ก็ตัวฮันนี่เองก็จะอยู่ในบรรยากาศตลอดเลย อย่างเช่นเราไปงานเพชรเพชรของอัพลน ของไซลนที่เค้า้าแบบ เป็นเพชรใหม่ เป็นแบบ ETC ใหม่ เป็นพิต่างๆ ใหม่ อ่ะ เออ แล้วเราก็อยู่ในบรรยากาศแบบเนี้ย ตั้งแต่แรกๆ อ่ะ ตลอดเวลาค่ะ แล้วมันก็ชวนให้เราแบบ จินตนาการว่า เฮ้ย มันจะมีงานของเรานะ เฮ้ย แบบ เราจะทำอะไรในงานนี้บ้าง อะไรอย่างเงี้ยค่ะ จนมันก็มีงานของเรา หรือเช่นแบบ เราเป็นคนที่ไปต่อแถวอ่ะ ในที่ประชุมอ่ะ คนแรกตลอดเลย หมายถึงว่าวิ่งต้องไปก่อนน่ะ ไปก่อนเวลาเสมอ เพราะเราก็ต้องจองให้กับดาวลน บางคนเขาก็แบบ นึกออกว่ายังใหม่มาก แล้วเค้าก็อาจจะแบบ มาสายบ้างละ อะไรเงี้ย เราก็ต้องแบบ วิ่งไปจองที่กับดาวลน เมื่อก่อนน่ะ แล้วพอแบบ จบงานปุ๊บอ่ะ แล้วก็จะไปถ่ายรูปเนี่ย ที่นั่งไดมอนเดี๋เราจะมานั่งที่นั่งไดมอนด้วยกันนะ เออ แบบเนี้ย ตั้งแต่แบบ ดูดิ สมัยแบบเจาะจมูกอ่ะ คือนี่เจาะจมูกตอนนั้น เพราะว่าอยู่ นิวยอร์กเนาะ เราก็เปรี้ยวๆ นิดนึง เออ จนทุกวันนี้เราก็แบบ เนี่ย ก็ได้มานั่ง ที่นั่งไดมอนน่ะ เออ รู้สึกว่าแบบ ชีวิตที่มีสิทธิพิเศษอ่ะ มันเหมาะกับคนแบบ เราใช่มั้ยทุกคน เออ หรืออันนี้ก็คือ เป็นงานเดียวกันเลยนะ พอเค้าพูดเสร็จใช่ป่ะ ฉันก็ขึ้นไปถ่ายรูปบ้าง อันนี้เป็นงานเพชรใครสักคนน่ะ จำไม่ได้แล้วใคร แต่เอาเป็นว่าเราก็ไปถ่ายรูปว่าแบบ ฉันจะได้ขึ้นไปพูดบนเวทีนี้ เออ ฉันอยากเล่าเรื่องราวของเราให้ผู้คนฟัง แล้วเราเคยได้ยินมาว่า ชีวิตเราอ่ะ มันจะแปลไปได้หลายภาษาเลยนะ ถ้าเราสำเร็จในธุรกิจแอมเวย์ เออ มันก็ชวนให้เราแบบ มองรูปนี้ปุ๊บ แล้วก็จินตนาการว่าแบบ ฉันจะใส่เดสอะไรขึ้นพูด ฉันจะแต่งหน้ายังไง ฉันต้องใส่รองเท้าอะไร จินตนาการไปเรื่อยนะคะ จินตนาการไปถึงว่า ฉันจะขอบคุณพ่อกับแม่ยังไง จะเล่าถึงอัพลนแต่ละคนว่ายังไง ว่าแบบ เขามีบุญคุณต่อชีวิตเรายังไงบ้าง เฮ้ย อย่างนี้จริงๆ นะ คือเหมือนแบบ เราจะพูดถึงเฮียของเราที่เค้าแบบ เราขอบคุณเค้าที่เค้าแบบ ชวนเมาทำธุรกิจ นึกออกป่ะ เราจะเล่าถึงพี่วงพี่พันธุ์ยังไง อะไรอย่างเงี้ย โห เยอะแยะ นึกออกป่ะ อาชีพยังทำเลยอ่ะ คือเพื่อที่เมืองไทยอ่ะ มันมีอาชีพ นึกออกป่ะ เราก็เอาสมุดอะไรก็ไม่รู้มาแปะหน้าว่า กูจะลงอาชีพ นึกออกป่ะ คือแบบ ทำมานานแล้วอ่ะ แล้วคือเมื่อก่อนน่ะค่ะ อัไลนเนี่ย จะสอนให้พกอาชีฟของอัไลน ก็คืออาชีฟพี่มูวิพันธ์นั่นแหละ สมัยตอนที่เค้าแบบ ตอนเป็นแบบ Moving on ทุกๆ ปีอ่ะ เราก็จะได้มาหลายๆ ฉบับอ่ะ แล้วเราก็จะเก็บมาในกระเป๋าคอมตลอด แล้วเวลาเรา PM อะไรอย่างเงี้ย หรือเฮา 1 เงี้ย เราก็จะหยิบอาชีเมา ให้ดู นี่อัลนกูเหมือนเป็นอารมณ์แบบว่า ให้เค้ามีความเชื่อว่ามันมีคนสำเร็จแล้วก็ ใกล้ชิดกับเรานะ อะไรอย่างเงี้ย เออ แล้วก็พอทำสมุดนี้ใช่ป่ะ แล้วในอาชีพอ่ะ มันก็จะมีบทความเกี่ยวกับความสล็กของผู้ที่อยู่บนปกอ่ะ ใช่มั้ย แล้วเราก็แบบ สาธยายว่าฉันจะเขียนอะไร ฉันจะเล่าสอี่ของฉันมายังไง ฉันเปิดใจเพราะอะไร แล้วก็แบบ เราขอบคุณอัลอย่างงู้น นี้ยังไง อะไรอย่างเงี้ย เออ ก็เขียนอยู่ในอาชีพนี้แหละ แล้วก็คิดอยู่ในใจว่าแบบ ถ้าเจอพอเปคแบบเปรี้ยวกว่าเรามากนะ เดี๋ยวเอาอิมาแปะหน้าแกเลย ที่เราอยู่ในบนปกอ่ะนะ คือคิดไว้อย่างงั้น แต่ว่าก็ไม่ได้ทำจริง แต่ว่าคือเห็นมั้ยคะว่าแบบ เราต้องสร้างเรื่องราวให้เราแบบ มีบรรยากาศแห่งการได้กำลังใจอ่ะ เออ ทำให้ตัวเองแบบ อยู่ในสภาพแวดล้อมที่มันมีความสุขอ่ะ คิดแล้วแบบ ตื่นเต้นน่ะค่ะเนาะ

อ่า 2 ข้อสุดท้ายนะคะ ข้อ 7 ถ้าถึงเป้าหมายก็ต้องคิดที่จะถึงจริงๆ นะคะ ก็คือฮันนี่มั่นใจว่าหลายๆ คนน่าจะมีช่วงที่แบบ ตัดสินใจแล้วก็ช่วงที่ไม่ตัดสินใจ พูดเร็วๆ เลยกัน เพราะใกล้จะหมดเวลาแล้วนะ คะ ก็ช่วงที่แบบ ฮาไม่ตัดสินใจอ่ะ บอกตรงๆ ว่าพฤติกรรมเนี่ย ก็คล้ายๆ กับช่วงที่ตัดสินใจนะคะ เช่นอะไร คือเราก็เขียนเป้าหมายทุกต้นเดือนนะ เราก็ส่ง Daily Daily เช็คลิสต์ให้กับอัไลนนะ เรามาประชุมนะ เราฟังลิงก์นะ แต่สุดท้ายอ่ะ ไม่บรรลุเป้าหมายว่ะ เคยเป็นป่ะ คือเหมือนเราเขียนแผนแล้วนะ เราคุยกับอัไลนด้วยนะ แล้วเราก็ตั้งใจแบบ ฟังลิมา ประชุม นัดเคสด้วยนะ แต่ทำไมวะ ไม่ถึงเป้าหมายที่เราเขียนไว้บนต้นเดือน คือบอกตรงๆ ว่าก็เราไม่คิดก็ถึงจริงๆ อ่ะ เราแค่เหมือนแบบ ทำเพื่อแบบ ส่งการบ้านอัลลอ่ะ เหมือนทำเพื่อแบบ ดีดาให้อัพลนเห็นว่ากูก็ทำงานอยู่นะ แต่จริงๆ แล้วเราไม่ได้เอาจริงกับมันน่ะ เราไม่ได้คิดที่จะแบบ ให้ผลลัพธ์มันเกิดอ่ะค่ะ เออ แล้วพอเรามีพฤติกรรมแบบนี้ปุ๊บ เราก็จะมีคำพูดเหตุผลที่มาซัพพอร์ต ความไม่สำเร็จของเราอ่ะ ให้อัไลนได้ยินเสมอ ไม่รู้ทำไปทำไมนะคะ เสียเวลาก็เสีย ที่สำคัญคือหลอกตัวเองต่างหาก ถูกมั้ยคะ ดังนั้นเนี่ย คือการที่เราแบบ ไม่ตัดสินใจนะ มันจะแบบ ทำงานไม่มีประสิทธิภาพเลย ไม่มีการวิเคราะห์อะไรต่างๆ เลย ไม่มีการคิดหาทาง ที่จะแบบ บรรลุเป้าหมายเลยอ่ะ หรือพูดง่ายๆ ก็คือไม่ดิ้นรนน่ะค่ะ ไม่ดิ้นรนเลย อ่า แต่ตอนที่แบบ ตัดสินใจนะ คือตัดสินใจแบบมีเป้าหมาย มีเนากำหนดอ่ะ คือเรียกว่า เอ่อ มีแม่น้ำมาขวางกูก็แหวกแม่น้ำได้อ่ะ เออ เข้าใจ เห็นผลเลย เห็นภาพได้มั้ย ทุกคนตัดสินใจเป็นแบบนี้เว้ย มีแม่น้ำมาขวางนะ แหวกแม่น้ำแล้วกูผ่านไปได้ อ่ะ อย่างงั้นเลย ก็คือดิ้นรนทุกทาง หาหนทางให้ได้อ่ะค่ะ ว่าเราจะบรรลุเป้าหมายได้ยังไงนะคะ ก็ถ้าคุณโฟกัส คุณจะมีพลังนะคะ โฟกัส มันจะทำให้เราเห็นปัญหา แล้วก็แก้ได้ถูกจุดนะคะ ไปก่อนแล้วกันนะ

ข้อที่ 8 นะคะ ก็อดใจเป็น คือแค่บอกตรงๆ ว่าพอย้อนไปถึงช่วงแรกๆ ที่ทำธุรกิจอ่ะ อันนี้ประหยัดมากเลยนะ เพราะว่าเราไม่ขอตังค์ที่บ้าน เราก็เหมือนแบบว่า ใช้เงินแวย์ที่เราทำได้อ่ะ แล้วเมื่อก่อนมันยังไม่เบคเยอะกว่าอ่ะ 82% น่ะ ได้ 10,000 เงี้ย แล้วเราขับรถด้วยนะ เราต้องแบบ เติมน้ำมันครั้งละ 300 บาทอ่ะ เพราะอะไร เดี๋ยวเดี๋ยวกูไม่มีตังค์ซื้อสินค้า นึกออกป่ะ ไม่ขึ้นทั้งด่วน ดังนั้นเนี่ย จะเป็นคนที่รู้ทิศทางในกรุงเทพฯ ค่อนข้างดี เพราะอะไร ไปมาทั่วแล้ว กูก็ไม่ขึ้นทางด่วน เพราะกูต้องประหยัดตังค์ สามารถกินอาหารข้างทางได้ ถามไซลนก็ได้ คือสกปรกกูว่ากินได้ กูมีdoubix มีโปรไบโอติก กูไม่กลัวลงอาหารมหาลัยแล้วก็กินได้ คือประหยัดจริงๆ เพราะอะไร เพราะเราอยากเอาเงินน่ะ มาทุ่มกับสินค้าแวย์มากกว่า เราอยากเอาเงินน่ะมาทุ่มกับแบบ ไปซื้อบัตรประชุมอ่ะ เออ นอกจากนี้มีอะไรอีก มีอุปกรณ์สาธิตทุกอย่างอ่ะ ครบตั้งแต่ยังไม่เบคอ่ะค่ะ มีแmอสเฟียร์ มีอีสปริง มีอุปกรณ์สาธิตชงๆ ทั้งหลายอ่ะ เพราะช่วงนั้น คือเราต้องชงให้ดู ต่อหน้ามีหมดเลยใช่มั้ย คือมั่นใจว่าพี่ๆ เพชรก็เป็นแบบนี้ป่ะคะ เออ เราก็เราก็ต้องอดออมอดใจอ่ะ เพราะว่าเรารู้ว่าถ้าเราสำเร็จนะ เดี๋เราก็ใช้เงินแบบไม่คิดได้ คิดก็ดีนะคะ เดี๋ยวมันเดี๋ยวมันจนเนาะ

ก็เราอดใจเรื่องอะไรอีก ก็คือแบบ ไม่ไปเที่ยวต่างจังหวัด ไม่ไปเที่ยวกลางคืน เพราะว่าเมื่อก่อนไป ได้จินได้ยินมั้ยคะน้องๆ เพราะอะไร คือส่วนตัวนะ คือเมื่อก่อนเนี่ย เป็นคนปาร์ตี้เกอมากเลย ถ้าดูจากการrรลี่ฮันนี่อ่ะ แบบสายปาร์ตี้เลย เออ เออ แบบเน้นสนุกอ่ะ เออ enjoy กับเพื่อนอ่ะ อย่างงั้นเลยอ่ะ แต่พอเราแบบ ตั้งใจกับชีวิตแล้ว เราอยากจะสำเร็จในแวย์ เรารู้สึกว่าไอ้สิ่งพวกนั้นน่ะ มันเสียเวลา เพราะสเปคกูก็ไม่ได้มึนอีกต่างหาก ตื่นเช้ามากูก็ไม่รู้เรื่อง เบลอๆ อะไรอย่างเงี้ย ก็รู้สึกว่าแบบ มันไม่ค่อยมีประสิทธิภาพเลยอ่ะ ทำอะไรแบบเนี้ย คือฮันนี่จำได้ว่าตอนที่แบบ ไปเที่ยวกับที่บ้านเนี่ย เมื่อก่อนน่ะ ยังรู้สึกว่าเสียเวลาเลยว่าแบบ เฮ้ย ขอแม่อ่ะ ไปทีหลังได้มั้ย แล้วก็กลับก่อน แล้วเป็นแบบนี้ประจำเลย จนแบบ จนเริ่มมีปัญหากับที่บ้าน จนอัพลบอกว่า เฮ้ยๆ แก อย่างน้อยอ่ะ เค้าไม่มาขัดขวางในการทำธุรกิจแอมเวย์เหมือนบางคนน่ะ ที่พ่อแม่แอนตี้อ่ะ คือพ่อแม่เราไม่แอนตี้ไง นึกออกป่ะ แค่เค้าไม่ขัดขวางให้เราไม่ทำแอมเวย์ ก็ดีขนาดไหนแล้ว แค่ทิพยครอบครัวมันก็ให้เค้าหน่อย หลังจากนั้นิก็เรียนรู้วิธีการจัดการเลยว่าแบบ เลยว่าแบบ ถ้าครอบครัวเขา require อะไร เช่นงานตรวจจีน ต้องกินข้าว นู่นนี่นั่น ไปเที่ยวต่างจังหวัดน่ะ ให้เค้าบอกล่วงหน้าเลย เราจะล็อคเวลานั้นให้กับเขา เราก็จะได้ทำงานแอมเวย์รอบๆ อ่ะค่ะ เออ แต่เมื่อก่อนมันคิดแบบนั้นจริงๆ คือไปเที่ยวต่างจังหวัด อะไรอย่างเงี้ย ขนาดที่บ้านมันมันเสียเวลาอะไรแบบเนี้ย เออ เพราะว่าเราอยากทำแวย์ให้สำเร็จอ่ะ เออ นะคะ

อ่ะ สุดท้ายและ คนอดใจเป็น คือแค่บอกตรงๆ ว่าพอย้อนไปถึงช่วงแรกๆ ที่ทำธุรกิจอ่ะ อันนี้ประหยัดมากเลยนะ เพราะว่าเราไม่ขอตังค์ที่บ้าน เราก็เหมือนแบบว่า ใช้เงินแวย์ที่เราทำได้อ่ะ แล้วเมื่อก่อนมันยังไม่เบคเยอะกว่าอ่ะ 82% น่ะ ได้ 10,000 เงี้ย แล้วเราขับรถด้วยนะ เราต้องแบบ เติมน้ำมันครั้งละ 300 บาทอ่ะ เพราะอะไร เดี๋ยวเดี๋ยวกูไม่มีตังค์ซื้อสินค้า นึกออกป่ะ ไม่ขึ้นทั้งด่วน ดังนั้นเนี่ย จะเป็นคนที่รู้ทิศทางในกรุงเทพฯ ค่อนข้างดี เพราะอะไร ไปมาทั่วแล้ว กูก็ไม่ขึ้นทางด่วน เพราะกูต้องประหยัดตังค์ สามารถกินอาหารข้างทางได้ ถามไซลนก็ได้ คือสกปรกกูว่ากินได้ กูมีdoubix มีโปรไบโอติก กูไม่กลัวลงอาหารมหาลัยแล้วก็กินได้ คือประหยัดจริงๆ เพราะอะไร เพราะเราอยากเอาเงินน่ะ มาทุ่มกับสินค้าแวย์มากกว่า เราอยากเอาเงินน่ะมาทุ่มกับแบบ ไปซื้อบัตรประชุมอ่ะ เออ นอกจากนี้มีอะไรอีก มีอุปกรณ์สาธิตทุกอย่างอ่ะ ครบตั้งแต่ยังไม่เบคอ่ะค่ะ มีแmอสเฟียร์ มีอีสปริง มีอุปกรณ์สาธิตชงๆ ทั้งหลายอ่ะ เพราะช่วงนั้น คือเราต้องชงให้ดู ต่อหน้ามีหมดเลยใช่มั้ย คือมั่นใจว่าพี่ๆ เพชรก็เป็นแบบนี้ป่ะคะ เออ เราก็เราก็ต้องอดออมอดใจอ่ะ เพราะว่าเรารู้ว่าถ้าเราสำเร็จนะ เดี๋เราก็ใช้เงินแบบไม่คิดได้ คิดก็ดีนะคะ เดี๋ยวมันเดี๋ยวมันจนเนาะ

Get Our Mobile App

EU ชีวิตคือหนังเรื่องยาว Honey

Transcription