Transcription
Sinds de oorlog in Iran begon, hebben we een heleboel koppen gezien over de neergang van de zogenaamde petrodollar. Zelfs gerenommeerde media zoals Bloomberg en de Financial Times hebben hun aandacht gericht op een onderwerp dat normaal gesproken het domein is van thuiszittende Joodse strategen op YouTube. En het is een idee waar de Iraniërs zelf blijkbaar op inspelen, met CNN die in maart meldde dat Iran overwoog om olietankers alleen door de Straat van Hormuz te laten passeren als hun ladingen geprijsd waren in Chinese yuan, om zo, citaat, de petrodollar te destabiliseren.
Dus in deze video gaan we uitleggen wat de petrodollar eigenlijk is en of deze onder druk staat. Hint: het antwoord is ja, maar waarschijnlijk niet om de redenen die je denkt. Ontdek welke wereldleiders elke week winnen en verliezen op onze podcast, de World Leader Leaderboard. Vind deze op het TLDDR podcast YouTube-kanaal of in je favoriete podcast-app.
Laten we dus beginnen met uit te leggen wat petrodollars eigenlijk zijn. Kortom, petrodollars zijn Amerikaanse dollars die olie-exporterende landen ontvangen in ruil voor hun ruwe olie. Olie-exporterende landen verdienen over het algemeen dollars voor hun export, omdat de oliehandel over het algemeen in dollars wordt uitgedrukt. Met andere woorden, als je een vat olie wilt kopen op de internationale markten, is de kans groot dat je ervoor moet betalen met dollars.
Nu beweren sommigen dat het loutere feit dat de wereldwijde oliehandel in dollars wordt uitgedrukt, een grote reden is waarom de Amerikaanse dollar de populairste munt ter wereld is, of specifieker, de zogenaamde wereldreservemunt. Dat is de munt die centrale banken en andere financiële instellingen graag aanhouden als reserve. De status van de dollar als wereldreservemunt verleent de VS bepaalde structurele voordelen. Het creëert extra vraag naar dollars en dollar-gedenomineerde activa, zoals Amerikaanse staatsschuld bijvoorbeeld, waardoor de Amerikaanse overheid veel geld kan lenen en grote begrotingstekorten kan hebben. Dat betekent dat de VS eenzijdig sancties kan opleggen aan andere landen door hen de toegang tot het dollar-gebaseerde financiële systeem te ontzeggen. Hoe dan ook, het idee hier lijkt te zijn dat de dollar populair is omdat je dollars nodig hebt om olie te kopen en iedereen heeft olie nodig. Dus iedereen heeft dollars nodig.
Voor wat het waard is, denken wij dat deze dynamiek wordt overschat. Het prijzen van olie in dollars helpt de dollar waarschijnlijk een beetje, voor zover het het idee versterkt dat de dollar de standaardvaluta is voor internationale handel. Maar het idee dat je op de een of andere manier dollars nodig hebt om olie te kopen, is eigenlijk niet meer echt waar. Dit komt deels doordat ten minste enkele olie-exporteurs, zoals Rusland, hun olie in andere valuta prijzen. Maar het komt voornamelijk doordat het dankzij diepe en goed ontwikkelde financiële markten tegenwoordig vrij eenvoudig is om olie te kopen in andere grote valuta, zelfs als het onderliggende contract in dollars is uitgedrukt.
Het is ook vermeldenswaard dat olie minder centraal staat in de wereldeconomie dan vroeger, zoals blijkt uit wereldwijde dalingen in olie-intensiteit, wat in feite meet hoeveel olie nodig is om een eenheid van het BBP te produceren. Het punt dat we willen maken is dat je tegenwoordig echt geen dollars nodig hebt om olie te kopen. En ook niet iedereen heeft zoveel olie nodig als vroeger, wat enige twijfel zou moeten zaaien over het idee dat het loutere feit dat olie in dollars wordt geprijsd, op de een of andere manier centraal staat in de wereldwijde aantrekkingskracht van de dollar.
Er is echter een andere manier waarop petrodollars de dollar in het verleden hebben ondersteund, wat waarschijnlijk meer invloed heeft gehad op de blijvende status ervan als wereldreservemunt, en dat is via een proces dat bekend staat als petrodollar-recycling. Kortom, petrodollar-recycling is wanneer olie-exporterende landen hun petrodollars uitgeven aan Amerikaanse activa, en specifiek aan Amerikaanse staatsobligaties, algemeen bekend als schatkistpapier. Dit proces werd in 1974 vastgelegd via een geheime overeenkomst tussen Saoedi-Arabië en de VS, die de Saoedi's in feite verplichtte hun petrodollars uit te geven aan schatkistpapier in ruil voor een impliciete veiligheidsgarantie.
Dit had een betekenisvolle impact op de status van de dollar als reservemunt, omdat deze semi-kunstmatige vraag naar schatkistpapier de VS in staat stelde grote begrotingstekorten te hebben en hielp schatkistpapier te vestigen als de favoriete vorm van schuld ter wereld. De status van schatkistpapier als de favoriete schuldvorm ter wereld en de status van de dollar als de favoriete munt ter wereld werden uiteindelijk wederzijds versterkend. De populariteit van de dollar maakte schatkistpapier aantrekkelijker, omdat schatkistpapier kon worden verkocht voor dollars en rente in dollars kon worden betaald, terwijl de populariteit van schatkistpapier de dollar aantrekkelijker maakte, omdat, nou ja, je dollars nodig hebt om schatkistpapier te kopen.
Nu was petrodollar-recycling een groot ding in de jaren '70 en begin jaren '80, omdat naarmate de wereldwijde olieprijzen stegen, olie-exporterende landen zoals Saoedi-Arabië en de VAE plotseling overspoeld werden met dollars. Maar ze konden dit geld niet echt thuis uitgeven, omdat hun binnenlandse economieën gewoonweg niet voldoende ontwikkeld waren om zulke enorme instromen aan te kunnen. Dit liet hen achter met enorme overschotten, die ze vervolgens in schatkistpapier recycleerden.
Echter, petrodollar-recycling is tegenwoordig minder een ding om twee redenen. Ten eerste draaien veel olie-exporteurs niet langer enorme overschotten. De Saoedi's zijn waarschijnlijk het beste voorbeeld hiervan. Hoewel ze nog steeds veel geld binnenhalen met olie-export, is het verschil met de jaren '70 dat ze vandaag de dag ook veel geld uitgeven terwijl ze proberen te diversifiëren weg van olie. Dit betekent dat de Saoedi's gewoonweg niet zoveel overtollig geld hebben om in schatkistpapier te investeren, zoals blijkt uit het feit dat ze de afgelopen jaren zowel begrotingstekorten als handelstekorten hebben gehad.
Ten tweede is er bewijs dat suggereert dat de exporteurs die nog steeds grote overschotten hebben, niet zoveel schatkistpapier kopen als vroeger. Dit kun je zien als je kijkt naar hoe schatkistpapier de afgelopen weken is geëvolueerd. Meestal gaan tijdens oliecrisissen schatkistpapier omhoog, zowel omdat olie-exporteurs hun inkomsten in schatkistpapier beginnen te recyclen als omdat schatkistpapier vroeger werd beschouwd als het archetypische veilige activum, wat betekent dat de vraag toeneemt in tijden van onrust. Dit keer is dit echter niet gebeurd, en schatkistpapier is zelfs verkocht, waarbij het rendement op 30-jarige obligaties is gestegen van 4,6% toen de oorlog begon tot ongeveer 4,9% vandaag.
Maar dit is meer een symptoom dan een oorzaak. Met andere woorden, de schijnbare ondergang van petrodollar-recycling vormt geen acuut risico voor de schatkistpapier-markt of de status van de dollar als reservemunt. Immers, dingen bewegen al langer in deze richting, sinds de olieprijzen in de jaren '80 instortten, zonder zichtbare impact op schatkistpapier of de status van de dollar als reservemunt. Integendeel, de voortdurende ondergang van petrodollar-recycling weerspiegelt meer het feit dat, nou ja, schatkistpapier er niet meer zo veilig uitziet, vanwege bredere, meer structurele redenen zoals de enorme uitstaande schuldenberg van Amerika en de aanhoudende aanval van de Trump-administratie op de Federal Reserve.
Dit spreekt tot een meer algemeen misverstand in het petrodollar-discours. Als de petrodollar, wat we er ook mee bedoelen, aan het sterven is, dan zal het een symptoom zijn in plaats van de oorzaak van een algemene malaise in de schatkistpapier- en dollarmarkten.
Om op de hoogte te blijven van dit soort verhalen en onafhankelijke journalistiek te bedrijven, is veel constant onderzoek nodig vanuit alle hoeken van het internet en soms zelfs oproepen tot internationale reizen. Het is niet ongebruikelijk dat we dan op obstakels stuiten, of dat nu dubieus ogende websites zijn die beweren veilig te zijn, onbetrouwbare wifi-verbindingen in luchthavens of cafés, of zelfs regio-vergrendelde artikelen. We zouden geen van deze barrières kunnen overwinnen zonder een vertrouwde VPN.
Dus daar komt NordVPN om de hoek kijken. Dat komt omdat NordVPN niet alleen de snelste VPN ter wereld biedt, waardoor je overal snel en veilig kunt streamen, maar je ook veilig houdt tegen alle verdachte hoeken van het internet. De Threat Protection Pro-functie van NordVPN is ingebouwd om je te beschermen door gevaarlijke advertenties te blokkeren, te voorkomen dat je malware-hostende websites bezoekt en controles uit te voeren op alles wat je downloadt. Als iets geïnfecteerd of gevaarlijk blijkt te zijn, worden de bestanden verwijderd voordat ze je schade kunnen toebrengen.
Maar als je je terecht zorgen maakt over je leven vóór NordVPN, hebben ze je nog steeds gedekt. Hun Dark Web Monitor scant constant de louche onderbuik van het internet, zelfs als je niet verbonden bent met een VPN, en waarschuwt je als je oude gegevens of wachtwoorden zijn verkocht. Vanaf daar zal NordPass je oude wachtwoorden een enorme upgrade geven en ze allemaal op één plek bewaren, zodat je ze gemakkelijk en veilig kunt beheren. In de wereld van vandaag kunnen we ons niet eens voorstellen om op het internet te bestaan zonder een VPN. Dus er is geen beter moment om je internetveiligheid serieus te nemen.
Dus, als je internetveiligheid voor jou net zo belangrijk is als voor ons, kun je je vandaag nog aanmelden voor NordVPN. Klik gewoon op de link in de beschrijving of ga naar nordvpn.com/tldr. En je krijgt niet alleen een enorme korting, maar ook nog eens vier extra maanden helemaal gratis. Er is geen beter moment om jezelf te beschermen. Dus nogmaals, dat is nordvpn.com/tldr en het is volledig risicovrij met hun 30-dagen geld-terug-garantie.